در سال ۲۰۲۱، قانونی برای تسهیل مرگ آسان در کانادا معرفی شد.
از زمان این اصلاح قانون، کانادا رکورددار پرونده‌های euthanasia بوده است.
مرگ بنا به درخواست از آن زمان ۶۰٪ افزایش یافته است و در هیچ جای دیگری از جهان به اندازه کانادا این‌همه
افراد به‌صورت پزشکی «بنا به درخواست» کشته نمی‌شوند.
کمک پزشکی در مرگ، یا به‌اختصار MAID، برنامه‌ای که توسط دولت کانادا اجرا می‌شود، در ابتدا تنها برای موارد نادر مربوط
به بزرگسالان مبتلا به بیماری لاعلاج در نظر گرفته شده بود.
Kla.TV قبلاً گزارش داده است (kla.tv/26354) که حتی افراد فقیر و بیماران روانی – و حتی کودکان ۱۲ ساله و بالاتر که به‌عنوان
«کوچک‌سالان واجد شرایط» شناخته می‌شوند – باید اجازه داشته باشند «داوطلبانه» بمیرند تا دیگر باری بر دوش جامعه نباشند.
فقط مخالفت گستردهٔ عمومی با گسترش euthanasia به کسانی که «صرفاً» از بیماری روانی رنج می‌برند، هالند، وزیر بهداشت
کانادا را وادار کرد این طرح را تا مارس ۲۰۲۷ به تعویق اندازد.
استدلال سست او: در کانادا پزشک کافی، به‌ویژه روان‌پزشک، برای ارزیابی افرادی که از نظر
روانی بیمار هستند و می‌خواهند بمیرند، وجود ندارد.
اما برنامه‌های به‌تازگی اعلام‌شده‌ی کانادا برای قانونی‌سازی «اوتانازی» در مورد کودکان خردسال و
نوزادان، به‌وضوح نشان می‌دهد که اوضاع به کدام سو می‌رود:
MAiD آنچه را بسیاری از آن بیم داشتند محقق می‌کند: به نظر می‌رسد برنامه‌ای برای گسترش قتل نوزادان باشد تا
اوتانازی، که به «مرگ با وقار» نیز معروف است، طبق نقل‌قولی از گزارش وب‌سایت naturalnews.com.
گروه به گروه، سایر گروه‌های جمعیتی «مشکل‌ساز»، مانند معتادان شدید به مواد مخدر یا افرادی که از
افسردگی رنج می‌برند، نیز مورد بحث قرار می‌گیرند.
آیا طرح‌های خودکشی اجباری اکنون در حال گسترش هستند؟
برخی منتقدان می‌گویند که سیستم فعلی مرگ آسان معیوب است زیرا افرادی را که از نبود درمان
یا حمایت رنج می‌برند، به مرگ آسان سوق می‌دهد.
گزارش‌های خبری محلی چندین نفر را معرفی کرده‌اند که طبق اظهارات خودشان به دلیل نداشتن مسکن مناسب یا سایر
حمایت‌ها، به دنبال خودکشی با کمک هستند و تنگنای مالی و اجبار را به عنوان دلایل درخواست خود ذکر کرده‌اند.
یک مثال: «از طریق مقررات euthanasia در کانادا، دریافتم که از مراقبت و حمایتی که برای زندگی نیاز دارم، محروم هستم.»
من به‌خاطر سوءاستفاده، بی‌توجهی، عدم مراقبت و تهدیدها مجبور به خودکشی با کمک شدم.
در برابر کمیته دائمی دادگستری و حقوق بشر، مردی گفت: «دولت مرا به‌عنوان یک زباله اضافی، یک شاکی، بی‌فایده و مزاحم می‌بیند.»
در این مناظره اتهامات حتی شدیدتر و تلخ‌تری علیه نظام مراقبت‌های بهداشتی مطرح شد.
صرف‌نظر از میزان نمایندگی چنین اظهارات از قانون مرگ آسان در کانادا، آن‌ها مسائل حساسی را مطرح می‌کنند.
«بحثی دربارهٔ پرتگاه‌ها» عنوان مقالهٔ دیگری بود.
جامعه در چه نقطه‌ای میان پرتگاه و رضایت به مرگ آسان‌کننده، خطی ترسیم می‌کند؟
چون واقعیت این است که اینجا به‌وضوح از یک خط قرمز عبور شده است.
کانادا با گسترش اوتانازی به نوزادان، در حال تبدیل شدن به یک رژیم قاتل است.
«یک نوزاد خودآگاه نیست و نمی‌تواند "خودکشی کند"»، به گفته وب‌سایت naturalnews.com.
در ادامه آمده است: «نوزادان می‌خواهند زندگی کنند، غذا بخورند و در آغوش والدین خود باشند.»
یک نوزاد چگونه می‌تواند به خودکشی با کمک رضایت دهد؟
دکتر لوئیس روی از کالج پزشکان کبک ایدئولوژی خود را برای کمیته مشترک ویژه مجلس عوام در خصوص کمک پزشکی برای مرگ توضیح داد.
دکتر روی معتقد است که در مواردی که کودکی با «نقایص شدید» به دنیا می‌آید، نمی‌توان این احتمال را رد کرد که این کودک ترجیح می‌دهد
بمیرد تا اینکه مجبور باشد با چنین مشکلاتی تا پایان عمر زندگی کند.
به نظر او، نوزادانی که با ناهنجاری‌های شدید یا سندرم‌های جدی و شدید به دنیا می‌آیند، باید حق مرگ با کمک پزشکی را داشته باشند.
اما از آنجا که چنین نوزادی نمی‌تواند تصمیم بگیرد که آیا می‌خواهد زندگی کند یا بمیرد، چه کسی این تصمیم را برای او خواهد گرفت؟
پزشکان یا حتی والدین «مبتلابه»؟
چه برسد به خطری که تحت عنوان «اوتانازی»، افرادی که تنها برای دولت و نظام سلامت هزینه ایجاد
می‌کنند و به جای پرداخت مالیات، از بین برده شوند.
پس در نهایت چه کسی حق دارد به این پرسش پاسخ دهد که آیا یک زندگی ارزش زیستن دارد یا خیر؟
و چه کسی می‌خواهد بار این تصمیم را با تمام پیامدهایش به دوش بکشد؟
یکی از این پزشکان که خودکشی کمکی انجام می‌دهد، دکتر استفانی گرین است، حامی مشتاق MAiD که
تاکنون بیش از ۳۰۰ نفر را تا مرگ همراهی کرده است.
دکتر گرین قبلاً مسئول مراقبت در آغاز زندگی بود و در سلامت نوزادان و مادران تخصص داشت، اما
اکنون به «مراقبت» در پایان زندگی روی آورده است.
«یکی تحویل است، دیگری اعزام»، دکتر گرین در آوریل ۲۰۲۲ به شوخی به CTV نیوز گفت.
آن‌ها شبیه به هم هستند، زیرا هر دو لحظاتی فوق‌العاده صمیمی هستند.
آن‌ها نقاط عطفی در زندگی یک فرد هستند. آن‌ها بسیار شدید هستند.
او وقتی داروهای کشنده را تزریق می‌کند، آن را «احساسی قوی» توصیف می‌کند.
این بیانیه نگران‌کننده باعث می‌شود هوشیار شوید و به آن توجه کنید. و شما از خود می‌پرسید آیا لذتی در مرگ نهفته پشت آن است؟
در هر صورت، اعتراف دکتر گرین همچنین به شدت یادآور به اصطلاح «فرشتگان مرگ» است.
افرادی که عمدتاً به‌عنوان پرستار یا پزشک در حرفه‌های پزشکی مشغول به کار بودند و بیماران خود را به ابتکار عمل خود مرخص می‌کردند.
وقتی این قتل‌ها فاش شد، مرتکبان اغلب به‌عنوان قاتلان زنجیره‌ای محکوم شدند.
این موضوع این پرسش را مطرح می‌کند که آیا «نجات‌دهندگان» خودخواندهٔ دیروز به «یاران» امروز تبدیل خواهند شد؟
ارتباط بین پورتال آنلاین Bioedge.org و افزایش قابل‌توجه تعداد به‌اصطلاح اهدای اعضا پس از قانونی شدن
مرگ آسان در کانادا در سال ۲۰۱۶ نیز کم‌اهمیت نیست.
کانادا در حال حاضر یک رهبر جهانی در اهدای عضو پس از مرگ آسان است.
وب‌سایت Bioedge.org به مطالعه‌ای آمریکایی که در سپتامبر ۲۰۲۲ منتشر شد گزارش داد که ارقام
مشخصی را در رابطه با این عمل جنجالی بررسی کرده بود.
با این حال، به توصیه انجمن پزشکی کبک، برنامه MAiD کانادا اکنون قرار است گسترش یابد تا کودکان خردسال را نیز در بر گیرد.
امکان برداشت و فروش اعضای یک نوزاد – که نمی‌تواند به اوتانازی خود اعتراض کند – کسب‌وکار بسیار
بی‌وجدان و پرسودی است و تقاضا برای آن در حال افزایش است.
در پایان، تنها می‌توان گفت که برنامهٔ کانادایی دیگر دربارهٔ اوتانازی برای بیماران لاعلاج نیست و از همه بدتر،
این برنامه به نفع طرح‌های جهانی کاهش جمعیت عمل می‌کند.
که اجرای عملی آن، صریحاً، یادآور دریدن بی‌دفاعان است؛ امری که می‌تواند همه کسانی را که عملاً طعمه شیطان‌پرستی شده‌اند، مست کند.
این طرح هرگز نباید مورد پذیرش اجتماعی قرار گیرد:
هر کودک و هر انسان حق مطلق بر زندگی دارد – و هیچ‌یک از ما حق سلب آن را از آنها ندارد.