2021 թվականին Կանադայում ներդրվեց լիբերալացված էութանազիայի օրենքը։
Այս օրենքի փոփոխությունից ի վեր Կանադան էթանազիայի դեպքերի թվով ռեկորդ է սահմանել։
Պահանջով մահվան դեպքերը այդ ժամանակից ի վեր աճել են 60%-ով, և աշխարհում այլուր ոչ մի տեղ այնքան շատ մարդիկ
բժշկական օգնությամբ չեն սպանվում «պահանջով», որքան Կանադայում։
Բժշկական օգնություն մահվան ժամանակ, կամ կարճ՝ MAID, Կանադայի կառավարության կողմից իրականացվող ծրագիրն սկզբնականում
նախատեսված էր միայն հազվադեպ դեպքերի համար, որոնք վերաբերում էին վերջնական փուլում գտնվող չափահաս հիվանդներին։
Kla.TV-ն արդեն հաղորդել է (kla.tv/26354), որ անգամ աղքատներն ու հոգեկան հիվանդները, ինչպես նաև 12 տարեկան և ավելի մեծ,
«իրավունակ անչափահասներ» կոչվող երեխաները պետք է թույլատրվեն «կամավոր» մահանալ, որպեսզի այլևս բեռ չլինեն հասարակության համար։
Միայն հանրային լայնածավալ ընդդիմությունը՝ ուղղված էութանազիան «միայն» հոգեկան հիվանդությունից տառապողներին
տարածելուն, ստիպեց Կանադայի առողջապահության նախարար Հոլանդին հետաձգել ծրագիրը մինչև 2027 թվականի մարտը։
Նրա թույլ հիմնավորումը՝ Կանադայում բավարար թվով բժիշկներ, հատկապես հոգեբույժներ, չկան, որոնք կարող են
գնահատել մահվան ցանկություն ունեցող հոգեկան հիվանդներին։
Բայց Կանադայի վերջերս հայտարարված պլանները՝ երիտասարդ երեխաների և նորածինների համար «եութանազիան» օրինականացնելու
մասին, հստակ ցույց են տալիս, թե ուր են գնում գործերը։
MAiD-ը իրականացնում է այն, ինչ շատերը վախենում էին. ըստ naturalnews.com-ի զեկույցում մեջբերված խոսքերի՝
այն, կարծես, ծրագիր է մանկասպանությունը, այլ ոչ թե էութանազիան («արժանապատիվ մահը»), ընդլայնելու համար։
Քայլ առ քայլ քննարկվում են նաև մյուս «խնդիրներ առաջացնող» բնակչության խմբերը, ինչպիսիք են
ծանր թմրամոլները կամ դեպրեսիայով տառապող մարդիկ։
Արդյո՞ք այժմ պարտադրվող ինքնասպանության ծրագրերը ընդլայնվում են։
Որոշ քննադատներ ասում են, որ գոյություն ունեցող օգնվող ինքնասպանության համակարգը թերի է, քանի որ
այն մարդկանց, ովքեր բուժման կամ աջակցության պակաս են զգում, մղում է օգնվող ինքնասպանության։
Տեղական լրատվամիջոցների հաղորդումներում ներկայացվել են մի քանի անձինք, որոնք, ըստ իրենց հայտարարությունների, աջակցվող
ինքնասպանություն են փնտրում, քանի որ նրանք չունեն բավարար բնակարան կամ այլ աջակցություն, և իրենց խնդրանքը
հիմնավորում են ֆինանսական դժվարություններով և հարկադրանքով։
Օրինակ՝ «Կանադայում էութանազիայի կարգավորման միջոցով ես հասկացա, որ ինձ պակասում են ապրելու
համար անհրաժեշտ հոգատարությունն ու աջակցությունը։»
Ես ստիպված եղա օգնությամբ ինքնասպանություն գործել՝ բռնության, անտեսման, խնամքի պակասի և սպառնալիքների պատճառով։
Արդարադատության և մարդու իրավունքների մշտական հանձնաժողովի առջև մի տղամարդ ասաց. «Կառավարությունը ինձ
համարում է ավելորդ կեղտ, բողոքող, անօգուտ և խանգարող»։
Վեճի ընթացքում առողջապահական համակարգի դեմ հնչեցին ավելի խիստ ու կծու մեղադրանքներ։
Անկախ նրանից, թե որքան ներկայացուցչական են նման հայտարարությունները Կանադայի էութանազիայի օրենքի
վերաբերյալ, դրանք բարձրացնում են զգայուն խնդիրներ։
«Աբիսսների մասին բանավեճը» հոդվածի մեկ այլ վերնագիրն էր։
Որ պահին է հասարակությունը գծում սահմանը անդնդի և էութանազիային համաձայնելու միջև?
Քանի որ փաստն այն է, որ այստեղ հստակ գիծ է անցել։
Երեխաների վրա էութանազիան տարածելով՝ Կանադան դառնում է սպանող ռեժիմ։
«Նորածինը ինքնագիտակից չէ և չի կարող «ինքնասպանություն գործել», ըստ naturalnews.com-ի։»
Այնուհետև ասվում է. «Նորածինները ցանկանում են ապրել, ուտել և իրենց ծնողների գրկում լինել»։
Ինչպե՞ս կարող է երեխան համաձայնել օգնված ինքնասպանությանը?
Քվեբեկի բժիշկների քոլեջի դոկտոր Լուի Ռոյը իր գաղափարախոսությունը բացատրեց Միացյալ Թագավորության Ներկայացուցիչների պալատի Մահվան
բժշկական օգնության վերաբերյալ համատեղ հատուկ հանձնաժողովին։
Դոկտոր Ռոյը կարծում է, որ այն դեպքերում, երբ երեխան ծնվում է «ծանր դեֆորմացիաներով», չի կարելի բացառել, որ այդ երեխան նախընտրի
մահանալ, քան ողջ կյանքի ընթացքում ապրել նման խնդիրների հետ։
Նրա կարծիքով՝ ծանր արատներով կամ լուրջ ու ծանր համախտանիշներով աշխարհ եկող նորածինները պետք
է ունենան բժշկական օգնությամբ մահվան իրավունք։
Բայց քանի որ այդպիսի փոքրիկը չի կարող որոշել՝ արդյոք ուզում է ապրել, թե մեռնել, ո՞վ կկայացնի այդ որոշումը նրա փոխարեն։
Բժիշկներ՞, թե՞ անգամ «հոգատար» ծնողներ՞
Չխոսելով այն վտանգի մասին, որ «եութանազիայի» քողի տակ կհեռացվեն այն մարդիկ, որոնք միայն պետությանը և առողջապահական
համակարգին գումար են արժենում՝ հարկեր չվճարելու փոխարեն։
Ուրեմն, վերջնականապես ո՞վ ունի իրավունք պատասխանելու հարցին՝ արդյոք կյանքը արժե ապրել, թե ոչ։
Եվ ո՞վ է ուզում ստանձնել այս որոշման ողջ հետևանքներով բեռը։
Մեկ այդպիսի բժիշկ, ով իրականացնում է օգնությամբ ինքնասպանություն, է դոկտոր Ստեֆանի Գրինը՝ MAiD-ի
կողմնակից, ով արդեն ավելի քան 300 մարդու ուղեկցել է մահվան։
Դոկտոր Գրինը նախկինում պատասխանատու էր կյանքի սկզբնական շրջանում խնամքի համար՝ մասնագիտանալով մանկան և մոր
առողջության մեջ, սակայն այժմ անցել է կյանքի ավարտի խնամքի ոլորտ։
«Մեկը առաքումն է, մյուսը՝ ուղարկումը», – կատակեց դոկտոր Գրինը CTV News-ին 2022 թվականի ապրիլին։
Նրանք նման են նրանով, որ երկուսն էլ չափազանց մտերմիկ պահեր են։
Դրանք մարդու կյանքի կարևոր հանգրվաններ են։ Դրանք շատ ինտենսիվ են։
Նա մահացու դեղերը տրամադրելիս այն բնութագրում է որպես «ուժեղ զգացողություն»։
Այս անհանգստացնող հայտարարությունը ստիպում է քեզ ոտքի ելնել և ուշադրություն դարձնել։ Եվ դու
զարմանում ես՝ արդյոք դրա ետևում թաքնված է մահվան հաճույքը։
Այնուամենայնիվ, դոկտոր Գրինի խոստովանությունը նույնպես ուժեղ հիշեցնում է կոչված «մահվան հրեշտակներին»,
Առավելապես բուժական մասնագիտություններում՝ որպես բուժքույրեր կամ բժիշկներ աշխատող մարդիկ, որոնք իրենց
հիվանդներին «ազատ էին արձակում» սեփական նախաձեռնությամբ։
Երբ այս սպանությունները բացահայտվեցին, հանցագործները հաճախ դատապարտվել են որպես սերիական մարդասպաններ։
Սա առաջ է բերում ևս մեկ հարց՝ արդյոք ինքնահռչակված «փրկիչները» անցյալի կդառնան այսօրվա «օգնողները»։
2016 թվականին Կանադայում էութանազիայի օրինականացումից հետո կոչված օրգանների նվիրատվությունների թվի զգալի աճի և
Bioedge.org առցանց պորտալի միջև կապը նույնպես ոչ աննշան է։
Կանադան արդեն համաշխարհային առաջատար է էութանազիայից հետո օրգանների նվիրատվության ոլորտում։
Bioedge.org-ը հաղորդել է 2022 թվականի սեպտեմբերին հրապարակված ամերիկյան մի ուսումնասիրության մասին, որը ուսումնասիրել
է այս վիճահարույց պրակտիկայի հետ կապված կոնկրետ թվերը։
Այնուամենայնիվ, Քվեբեկի բժշկական ասոցիացիայի առաջարկով՝ կանադական MAiD ծրագիրը այժմ պետք է ընդլայնվի՝ ներառելու փոքր երեխաներին։
Նորածին երեխայից՝ որը չի կարող առարկել իր էութանազիային, օրգաններ հանելու և վաճառելու հնարավորությունը չափազանց
անբարեխիղճ, շահութաբեր բիզնես է, և պահանջարկը աճում է։
Եզրափակելով՝ կարելի է միայն ասել, որ կանադական ծրագիրը այլևս չի վերաբերում մահացու հիվանդների էութանազիային, և
ամենավատն այն է, որ այս ծրագիրը ծառայում է համաշխարհային բնակչության կրճատման ծրագրերի ձեռքում։
որի գործնական կիրառումը, ուղղակի ասած, հիշեցնում է անպաշտպանների ներքին օրգանների դուրս հանումը, ինչը կարող է թմրեցնել
բոլոր նրանց, ովքեր բառացիորեն դարձել են սատանայապաշտության զոհ։
Այս պլանը երբեք չպետք է թույլատրվի հասարակական ընդունում ստանալ։
Յուրաքանչյուր երեխա և յուրաքանչյուր մարդ ունի կյանքի անվիճելի իրավունք, և ոչ ոք իրավունք չունի այն նրանցից խլելու։