Во 2021 година, во Канада беше воведен либерализиран закон за еутаназија.
Откако беше ревидиран законот, Канада го држи рекордот по случаи на еутаназија.
Бројот на смртни случаи по барање оттогаш се зголеми за 60%, и никаде другаде во светот не се убиени
толку многу луѓе медицински "по барање" како во Канада.
Медицинска помош при умирање, или скратено МАИД, програма што ја спроведува канадската влада, првично беше
наменета само за ретки случаи со терминално болни возрасни лица.
Kla.TV веќе објави (kla.tv/26354) дека дури и сиромашните и ментално болните луѓе – па дури и деца на возраст од 12 години и
повеќе, познати како "способни малолетници" – треба да им се дозволи "доброволно" да
умрат за да повеќе не бидат товар за општеството.
Само широко распространетата јавна опозиција кон проширувањето на еутаназијата на оние кои "само" страдаат од
ментална болест го натера канадскиот министер за здравство Холланд да го одложи планот до март 2027 година.
Неговото слабо образложение: во Канада нема доволно лекари, особено психијатри, за да ги проценат
лицата со ментални заболувања кои сакаат да умрат.
Но неодамна објавените планови на Канада да ја легализира "еутаназијата" за мали деца и
доенчиња јасно покажуваат каде се движат работите:
MAiD го остварува она што многумина го стравуваа: изгледа дека е програма за проширување на инфантицидот, а не на
еутаназијата, позната и како "смрт со достоинство", според цитат од извештајот на naturalnews.com.
Чекор по чекор, сите други "проблематични" групи на население, како што се тешки зависници од дрога или лица
кои страдаат од депресија, исто така се разгледуваат.
Дали плановите за принудително самоубиство сега се прошируваат?
Некои критичари велат дека постојниот систем за еутаназија е неисправен, бидејќи ги принудува луѓето кои страдаат од
недостаток на третман или поддршка да прибегнат кон еутаназија.
Локалните вести известуваа за неколку лица кои, според нивните сопствени изјави, бараат помош при самоубиство бидејќи
немаат соодветно домување или друга поддршка, наведувајќи финансиски тешкотии и принуда како причини за нивното барање.
Пример: "Преку регулирањето на еутаназијата во Канада, научив дека ми недостасуваат грижата
и поддршката што ми се потребни за да живеам."
Бев принуден на помогнато самоубиство преку злоупотреба, занемарување, недостаток на грижа и закани.
Пред Постојаниот комитет за правда и човекови права, еден човек рече: "Владата ме гледа како
непотребна нечистотија, жалбеник, бескорисен и досаден."
Во дебатата имаше уште поостри и погорчливи обвинувања против здравствениот систем.
Без оглед колку таквите изјави се репрезентативни за законот за еутаназија во Канада, тие покренуваат чувствителни прашања.
"Дебата за бездни" беше насловот на уште една статија.
Во кој момент општеството црта линија помеѓу бездната и согласноста за еутаназија?
Затоа што фактите се дека тука јасно е пречекорена границата.
Со проширување на еутаназијата на доенчиња, Канада станува режим на убивање.
"Бебето не е самосвесно и не може да "изврши самоубиство", според naturalnews.com.
Потоа стои: "Бебињата сакаат да живеат, да јадат и да бидат држени од своите родители."
Како би можело бебе да се согласи на асистирано самоубиство?
Д-р Луис Рој од Квебечкиот колеџ на лекари ја објасни својата идеологија пред Заедничкиот специјален
комитет на Долниот дом за медицинска помош при умирање.
Д-р Рој верува дека во случаи кога дете се раѓа со "тешки деформации", не може да се исклучи дека тоа дете би претпочитало
да умре отколку да живее со такви проблеми до крајот на животот.
Според неговото мислење, новороденчињата кои доаѓаат на свет со тешки малформации или сериозни и тешки
синдроми треба да имаат право на медицински асистирана смрт.
Но, бидејќи таквото бебе не може да одлучи дали сака да живее или да умре, кој ќе ја донесе таа одлука за него?
Лекари или дури и "загрижени" родители?
Да не ја споменуваме опасноста дека, под изговор на "еутаназија", ќе бидат елиминирани луѓе кои само ѝ чинат пари на
државата и на здравствениот систем наместо да плаќаат даноци.
Кој, тогаш, на крајот има право да го одговори прашањето дали животот вреди да се живее или не?
И кој сака да го преземе товарот на оваа одлука со сите нејзини последици?
Една таква докторка која извршува асистирано самоубиство е д-р Стефани Грин, ентузијастка за MAiD, која
веќе придружила повеќе од 300 лица до нивната смрт.
Д-р Грин порано беше одговорна за грижата на почетокот на животот, специјализирајќи се за здравјето на доенчињата и
мајките, но сега се префрли на "грижа" на крајот на животот.
"Едното е достава, другото е испраќање", се пошегува д-р Грин за Си-Ти-Ви Њуз во април 2022 година.
Тие се слични по тоа што и двете се неверојатно интимни моменти.
Тие се прекретници во животот на човекот. Тие се многу интензивни.
Таа го опишува како "силно чувство" кога ги администрира смртоносните лекови.
Ова вознемирувачко изјавување ве тера да се исправите и да обрнете внимание. И се прашувате
дали зад него е скриено задоволство во смртта?
Во секој случај, исповедта на д-р Грин исто така силно потсетува на таканаречените "ангели на смртта".
Луѓе кои претежно беа вработени како медицински сестри или лекари во медицинските професии и кои по
сопствена иницијатива ги отпуштаа своите пациенти.
Кога овие убиства излегоа на виделина, сторителите често беа осудени како сериски убијци.
Ова го поставува дополнителното прашање дали самопрогласените "спасители" од минатото ќе станат "помошници" на денешницата.
Врската помеѓу онлајн порталот Bioedge.org и значителното зголемување на бројот на таканаречените донации
на органи откако Канада ја легализираше еутаназијата во 2016 година, исто така не е занемарлива.
Канада веќе е светски лидер во донирање органи по еутаназија.
Bioedge.org објави американска студија објавена во септември 2022 година, која ги испита
специфичните бројки поврзани со оваа контроверзна практика.
Сепак, по препорака на Медицинската асоцијација на Квебек, канадската програма за помош при
самоубиство сега ќе се прошири за да вклучи и мали деца.
Можноста за отстранување и продажба на органи од новороденче – кое не може да се спротивстави на својата еутаназија – е исклучително
нескрупулозен, профитабилен бизнис, а побарувачката расте.
Како заклучок, може да се каже само дека канадската програма повеќе не се однесува на еутаназија за терминално
болните, и најлошо од сè, оваа програма им оди во прилог на глобалните планови за намалување на населението.
при што практичната примена, да се каже директно, потсетува на расчленување на беспомошните, што може да ги
опие сите оние кои буквално паднале жртви на сатанизмот.
Овој план никогаш не смее да добие општествено прифаќање:
Секое дете и секое човечко суштество има апсолутно право на живот – и никој од нас нема право да им го одземе.