در بیست و هشتمین کنفرانس تغییرات اقلیمی سازمان ملل متحد که از ۳۰ نوامبر تا ۱۳ دسامبر ۲۰۲۳ در دبی برگزار شد،
برای اولین بار مسیر بر این بود که توجه بیشتری به بخش غذا و کشاورزی در حفاظت از اقلیم شود.
بیش از ۱۳۰ کشور بیانیه‌ای را امضا کردند که در آن آمده است انتشار گازهای گلخانه‌ای از
بخش کشاورزی نیز باید در اهداف اقلیمی لحاظ شود.
این موضوع بیش از همه به دامداری کشاورزی مربوط می‌شود.
در پایان سال ۲۰۲۳، سازمان بهداشت جهانی از دولت‌های سراسر جهان خواست تا علیه کشاورزی و تولید غذا اقدام کنند!
به گفته مدیرکل سازمان جهانی بهداشت، دکتر تدروس، نظام غذایی ما به سلامت مردم و کره زمین آسیب می‌رساند و ۳۰ درصد از گازهای
گلخانه‌ای را تولید می‌کند. به همین دلیل، یک تحول ضروری است.
از آنجا که دامداری به‌ویژه به‌عنوان یکی از عوامل بسیار مضر برای اقلیم طبقه‌بندی شده است، تدروس از رهبران جهان خواست تا مصرف
گوشت و فرآورده‌های لبنی را در کشورهای خود به‌شدت محدود کنند!
در عوض، رژیم غذایی باید به محصولات گیاهی و «وعده‌های غذایی» آزمایشگاهی مانند گوشت
آزمایشگاهی و غذاهای مبتنی بر حشرات تغییر یابد.
کل ماجرا پیش برده می‌شود، در حالی که به‌خوبی روشن است که، از جمله، دانشمند آمریکایی دکتر فرانک میتلوئنر، استاد و کارشناس کیفیت
هوا در دانشگاه کالیفرنیا، و همچنین مطالعات علمی دانشگاه آکسفورد ثابت کرده‌اند که متان
حاصل از دامداری در یک چرخهٔ مداوم باقی می‌ماند.
این کاملاً استدلال مبنی بر اینکه برای مقابله با تغییرات اقلیمی باید دامداری کاهش یابد را بی‌اعتبار می‌کند.
این همچنین این واقعیت را نادیده می‌گیرد که در «اعلامیه دوبلین» در سال ۲۰۲۲، ۶۵۰ دانشمند از سراسر جهان بر اساس
۱۰۰۰ مقاله علمی، موضع روشنی در مورد دامداری اتخاذ کردند.
آنها نتیجه گرفتند که دامداری نقشی اساسی در یک نظام غذایی پایدار ایفا می‌کند.
او برای جامعه آن‌قدر ارزشمند است که نباید اجازه داد قربانی تعصب شود.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ با این حال، این صداهای فوق‌العاده مهم آشکارا شنیده نمی‌شوند، چه رسد به اینکه
در چنین تصمیم‌های سرنوشت‌سازی مدنظر قرار گیرند.
دامداری منبع اصلی درآمد بسیاری از کشاورزان است. بنابراین، در درازمدت، تغییر برنامه‌ریزی‌شده در رژیم غذایی نهایتاً به
چیزی جز نابودی کشاورزی چنان‌که امروز می‌شناسیم، نخواهد انجامید.
ارنست ولف، کارشناس برجسته مالی و اقتصادی، در برنامهٔ زیر فاش می‌کند که این دقیقاً همان نقشه است.
اظهارات او نشان می‌دهد که بار دیگر پول‌های کلان پشت این ماجراست و اکنون از طریق سازمان ملل، سازمان
بهداشت جهانی و دولت‌های همسو به کشاورزی حمله می‌کند.
این دربارهٔ نجات سیاره یا محیط زیست نیست.
این فقط درباره سودهای هنگفت برای چند فرد فوق‌العاده ثروتمند نیست، بلکه بسیار فراتر از آن است!
هنری کیسینجر استراتژی دیوید راکفلر، استراتژیست جهانی، را به شرح زیر خلاصه کرد:
اگر نفت را کنترل کنید، ملت‌ها را کنترل می‌کنید؛ اگر غذا را کنترل کنید، مردم را کنترل می‌کنید؛
اگر پول را کنترل کنید، کل جهان را کنترل می‌کنید.
اگر غذا به‌طور فزاینده‌ای در کارخانه‌ها به‌جای کشاورزان تولید شود، هدف دوم راکفلر برای استراتژیست‌های جهانی در دسترس خواهد بود.
این دربارهٔ کنترل همهٔ ما از طریق غذا است، و نه فقط به قیمت صدها هزار کشاورز که از
معیشت‌شان محروم شده‌اند. این دربارهٔ آیندهٔ ماست!
youtube.com/watch?v=_zxXdSRF8Mk] سلام – ارنست ولف هستم.
ما در حال حاضر شاهد یک تحول جهانی بی‌سابقه در ابعاد تاریخی در نظام مالی، دنیای کار و کشاورزی هستیم.
بیش از ۱۳۰ بانک مرکزی در حال حاضر در حال کار بر روی معرفی پول دیجیتال بانک مرکزی در نظام مالی هستند.
در آینده‌ای قابل پیش‌بینی، همه ما تنها یک حساب خواهیم داشت، یعنی در بانک مرکزی.
در دنیای کار، ما به دلیل توسعه هوش مصنوعی با تغییراتی بالقوه حتی بزرگ‌تر مواجه هستیم.
الگوریتم‌ها و ربات‌های صنعتی، پهپادهای کنترل‌شده توسط هوش مصنوعی و چاپگرهای سه‌بعدی، وظایف بی‌شماری را در تمامی صنایع
که پیش‌تر توسط انسان‌ها انجام می‌شد، بر عهده خواهند گرفت.
با این حال، چشمگیرترین تأثیرات بر کشاورزی است.
پیشرفت‌های فناوری امکاناتی را فراهم می‌کنند که تا همین اواخر تنها در رمان‌های علمی‌تخیلی وجود داشتند.
دو روند به‌ویژه در کانون توجه قرار دارند: کشاورزی عمودی و گوشت کشت‌شده در آزمایشگاه.
در کشاورزی عمودی، گیاهان دیگر در فضای باز پرورش نمی‌یابند، بلکه در سالن‌های بسته یا محفظه‌های مخصوص کشت می‌شوند.
آنها روی قفسه‌ها چیده شده و در معرض نور مصنوعی قرار دارند.
رطوبت، گرما و تهویه توسط کامپیوترها کنترل می‌شوند.
ریشه‌های گیاهان روی ورق‌های فومی در محفظه‌ها یا لوله‌ها رشد می‌کنند که آب غنی‌شده با مواد مغذی از آن‌ها عبور می‌کند.
تمام فرآیند تحت شرایط کاملاً استریل انجام می‌شود.
گیاهان با خورشید، خاک، باران یا باد تماس ندارند و همچنین با حشرات، میکروب‌ها یا باکتری‌ها تماس ندارند.
حتی ریتم نور روز نیز به‌طور مصنوعی کنترل می‌شود تا برداشت بهینه شود.
روند دوم مربوط به گوشت مصنوعی تولیدشده از کشت سلول‌ها در آزمایشگاه‌ها است.
این گوشت در اوت ۲۰۱۳، زمانی که نخستین همبرگر کشت‌شده در آزمایشگاه در دانشگاه ماستریخت ارائه شد، به اطلاع عموم رسید.
در آن زمان، هزینه تولید آن بیش از ۲۵۰٬۰۰۰ یورو بود.
هزینه‌های تولید اکنون حدود ۱۰ دلار برای هر همبرگر است و در حال کاهش است.
این بدان معناست که گوشت آزمایشگاهی به‌زودی با گوشت واقعی در بازار رقابت خواهد کرد و حتی در آینده‌ای
قابل پیش‌بینی از نظر قیمت نیز از آن ارزان‌تر خواهد بود.
هم کشت مصنوعی گیاهان و هم تولید مصنوعی گوشت سرمایه‌گذاران بزرگی را از سراسر جهان به خود جلب کرده‌اند، کسانی که در اینجا
فرصت کسب‌وکاری میلیارد پوندی را حس می‌کنند. و بی‌دلیل هم نیست.
کشاورزی عمودی نیاز به زمین‌های کشاورزی، ماشین‌آلات کشاورزی و تقریباً هیچ کارگری ندارد. این روش در مصرف آب، حشره‌کش‌ها و سموم
آفت‌کش صرفه‌جویی می‌کند، به آب‌وهوا وابسته نیست و اگر کارخانه‌ها یا کانتینرها در نزدیکی مراکز جمعیتی قرار گیرند، بخش
عمده‌ای از لجستیک را حذف می‌کند. تنها هزینهٔ اضافی آن انرژی است.
بنابراین قطعاً تصادفی نیست که بزرگ‌ترین کارخانه از این نوع تا به امروز سال گذشته در دبی
افتتاح شد، جایی که انرژی تقریباً هیچ هزینه‌ای ندارد.
در مورد گوشت کشت‌شده در آزمایشگاه، صرفه‌جویی‌ها حتی چشمگیرتر است.
شما دیگر به حیوانات، خوراک، چراگاه‌ها، دامپزشکان، حمل‌کنندگان حیوانات و کشتارگاه‌ها نیازی ندارید و
در هزینه‌های نیروی انسانی صرفه‌جویی زیادی می‌کنید.
علاوه بر این، شما باارزش‌ترین کالای همه را ذخیره می‌کنید: زمان.
در حالی که یک گاو نر چاق‌شونده ۱۸ تا ۲۰ ماه طول می‌کشد تا به وزن کشتار برسد، گوشت کشت‌شده در آزمایشگاه تنها به
سه تا هشت هفته نیاز دارد تا آماده بسته‌بندی و فروش شود.
چشم‌انداز آینده سرمایه‌گذاران عمده، از جمله مدیران دارایی مانند بلک‌راک، وانگارد و استیت‌استریت، و
همچنین افراد فوق‌ثروت مانند بیل گیتس، بنیان‌گذار گوگل
سرگئی برین یا ریچارد برانسون چیزی شبیه به این به نظر می‌رسند:
در مقطعی، شبکه‌ای جهانی از چاپگرهای سه‌بعدی این گوشت را تولید خواهند کرد.
این چاپگرهای سه‌بعدی سپس توسط دارندگان مجوز اداره می‌شوند که باید برای هر تکه گوشت کشت‌شده در
آزمایشگاه به اعطاکنندگان مجوز هزینه‌ای بپردازند.
پس جای تعجب نیست که در سال‌های اخیر صدها میلیون دلار صرف توسعهٔ گوشت مصنوعی و گیاهان مصنوعی شده است.
تنها در سال ۲۰۲۱، گوشت آزمایشگاهی ۱.۹ میلیارد دلار ارزش داشت. ۱۲۳۴۳۲۱ و سیاستمداران نیز از آن پیروی می‌کنند.
برای مثال، کمی بیش از سه ماه پیش، اتحادیه اروپا مبلغ ۱.۸ میلیون یورو برای تحقیق بیشتر در مورد کاهش‌های
احتمالی هزینه‌ها در تولید گوشت کشت‌شده اختصاص داد.
علاوه بر این، به‌تازگی اولین فرایند تأیید برای گوشت کشت‌شده در آزمایشگاه را آغاز کرده است.
هیچ‌یک از این‌ها برای کشاورزی خوش‌یمن نیست.
اگر این دو روند غالب شوند، به معنای پایان کشاورزی به شکلی است که می‌شناسیم.
۱۲۳۴۳۲۱ اما – و این نکته حیاتی است – کل ماجرا تنها در صورتی می‌تواند کار کند که مردم مشارکت کنند.
یعنی اگر اکثریت مصرف‌کنندگان سبزیجات مصنوعی و گوشت مصنوعی را بپذیرند.
با این حال، اینطور نیست، حداقل فعلاً. پس چه کاری می‌توان انجام داد؟ خیلی ساده است.
ایدئولوژی تغییرات اقلیمی و آخرالزمان قریب‌الوقوع آب و هوایی را که همه ما را تهدید می‌کند، اتخاذ کنید، ترس و وحشت را در مردم
بکارید و به آن‌ها سبزیجات و گوشت مصنوعی را به‌عنوان راه‌حل معرفی کنید، به‌دلیل مصرف کم آب، انتشار کم متان و کاهش انتشار CO₂.
این دقیقاً وضعیتی است که در حال حاضر در آن قرار داریم.
ما همه تحت فشار عظیمی از سوی رسانه‌ها، سیاستمداران و دانشمندان هستیم که پیوسته ما را با داستان‌های هولناک دربارهٔ اقلیم
بمباران می‌کنند تا این تغییر ساختاری در کشاورزی را به‌عنوان نجات‌بخش فرضی جهان در برابر تغییرات اقلیمی بپذیریم.
مسخرگی کل این وضعیت همچنین با این واقعیت نشان داده می‌شود که ائتلاف شرکت‌هایی که در مجمع جهانی اقتصاد تأسیس
شده‌اند و به‌عنوان رهبران اقلیمی در سطح جهانی دست به دست هم داده‌اند، شامل شرکت‌های زیر است:
آلیانز، آکسا، بانک آمریکا، بارکلیز، دویچه بانک و مسترکارت. به‌علاوه کارلسبرگ، کوکاکولا، نستله، سینجنتا و یونیلیور.
همچون غول‌های دارویی آسترازنکا، نووارتیس و، از همه مهم‌تر، شرکت بایر، تولیدکننده گلیفوزات.
واقعاً وقت آن رسیده که بفهمیم چه بازی‌ای اینجا در جریان است.
این نه دربارهٔ نجات سیاره است و نه دربارهٔ بهبود محیط‌زیست، که در واقع به‌طور فوری به آن نیاز است.
همه چیز درباره سود است به نفع اقلیت کوچکی.
و این نه تنها به قیمت صدها هزار کشاورز است که از معیشت خود محروم می‌شوند، بلکه به قیمت آینده و کیفیت
زندگی خودمان، فرزندان‌مان و تمام نسل‌های آینده نیز هست.