Nie vir die maagdlikes nie
Epstein, Dutroux, Teichtmeister – name wat staan vir die mees gruwelike misdade teen kinders.
Waren hulle regtig net alleenoptredende oortreders – of is daar wêreldwye pedofiele-netwerke wat hier steeds aktief is?
Watter rol speel die regsprekende gesag?
Is die bewering wat deur ontelbare getuies gemaak word, waar dat regters, aanklaers en ondersoekbeamptes nie net
hierdie misdade toedek nie, maar self daaraan betrokke is?
Kla.TV ontbloot skokkende openbarings.
VSA, Duitsland, Oostenryk, Nederland, België, Frankryk, Switserland:
Die samenspanning van die regsprekende gesag in sake van ernstige kindermishandeling en moord in sewe lande word ondersoek.
Inleiding: : "Ek gee dit aan almal skriftelik. Die ergste, mees perversste kindermishandeling wat ek nog ooit gesien het
en wat in my lewe deur die slagoffers self aan my beskryf is,
Die ergste, mees perversste oortreders was die aanklaers en regters self.
Ek bedoel dit ernstig. Die mees perversste oortreders wat ek in my lewe teëgekom het, was openbare aanklaers en regters.
En niemand neem aksie teen hierdie mense nie.
En jy het geen idee wat gebeur wanneer 'n klokkenluider hardop praat nie.
En wat veral besonders is aan hierdie slagoffers van rituele misbruik, is dat babas, pasgebore kinders en jong
kinders dikwels bedwelm word voordat hulle gedood word.
En dit is die punt wat ek probeer maak. Al jare lank sê ek dat ek redelike gronde het om te vermoed dat ons
georganiseerde misdaad binne die regsprekende mag het.
En daarom sê ek: ek sal dit vir almal skriftelik neerskryf, die ergste oortreders is in die regstelsel.
En as daar iets met my sou gebeur, kan jy wat ek gesê het as getuienis beskou, as beëdigde getuienis.
Dorothea Thul se toewyding en haar verklaring het ernstige gevolge gehad:
Haar kollega, Dr Jette Limberg-Diers, het 'n hulpkreet gepubliseer waarin sy verklaar het dat die pediater aangeval en
geslaan is, en dat sy na 'n psigiatriese afdeling gestuur is.
Haar rybewys is ingetrek en haar huis was onderhewig aan verpligte verbanden, wat tot 'n gedwonge verkoop van die huis sou lei.
Strafsankiesels is teen haar ingebring weens laster op die internet.
Volgens haar Telegram-kanaal is sy in 2021 tot nege maande tronkstraf gevonnis, met 'n opskorting van drie jaar.
Dr Dorothea Thul het in die hofsaal ineengestort.
In April 2023 is sy in bewaring gehou op aanklagte van aanhitsing tot haat.
Sedertdien het sy van die toneel verdwyn; niemand weet waar sy is of hoe dit met haar gaan nie.
Waarom word Dr Thul so fel geteiken?
Kan dit verband hou met haar stelling dat die ergste oortreders in die regstelsel self is?
Is daar enige bewyse dat die regsprekende mag by pedofiele-netwerke betrokke is?
Kla.TV het hierdie vrae ondersoek en werklik 'n paar alarmerende waarhede ontbloot.
Talryke oorlewendes en getuies van georganiseerde seksuele en rituele geweld het getuig dat hoëgeplaaste regters, aanklaers,
prokureurs en polisiebeamptes by hierdie misdade betrokke is.
Baie van hulle is self oortreders, ander bedek pedofiele-netwerke, beskerm oortreders en vervolg getuies en aktiviste.
Luister na 'n paar voorbeelde hieronder.
1. VSA
Die betrokkenheid van die Amerikaanse regstelsel by die Epstein-skandaal Amerikaanse finansier en
seksuele oortreder Jeffrey Epstein het vir ongeveer 20 jaar 'n sekshandelring met minderjariges bedryf.
Slachtoffers meld seksuele mensehandel en seksuele aanrandings wat na bewering reeds in 1996 plaasgevind het.
Die totale aantal slagoffers word op ten minste 100 geskat.
Die aantal nie-gerapporteerde gevalle is egter beslis baie keer hoër.
Maria Farmer, een van Epstein se slagoffers wat gedwing is om by die ontvangsbalie van 'n gastehuis te werk
waar Epstein destyds gewoon het, het die volgende oor 'n periode van een jaar waargeneem:
Elke dag is 5 tot 10 meisies na Epstein gebring, wat 'n baie verskriklike ding vir die kinders was.
Sy het gepraat van duisende meisies wat by Epstein se landgoed aangekom het.
In Florida alleen kon 500 meisies, wat Maria Farmer wou kontak vir verklarings teen Epstein, nie meer gevind word nie.
Sy kan nie verstaan wat met al die meisies gebeur het nie.
Sy vermoed sterk dat hulle hul lewens verloor het.
Virginia Roberts Guiffre, nog 'n slagoffer van Epstein wat jare lank onder sy beheer was, het gesê:
Ek het al honderde meisies deur Jeffrey se skarnierdeur sien inloop, sy voortdurend draaiende deur.
Virginia Roberts Guiffre was teenwoordig toe Epstein die 12-jarige drielinge ontvang het wat deur
modelontdekker Brunel uit Frankryk "afgelewer" is.
Die meisies is gedwing om perverse seksuele handelinge met Epstein uit te voer.
Epstein het nie net die meisies self misbruik en verkrag nie, maar het hulle ook aan beroemdes beskikbaar gestel vir seks.
Die meisies is vir hierdie doel regoor die wêreld gevlieg.
Verskeie Epstein-slagoffers het individue genoem wat hulle seksueel misbruik het toe hulle minderjarig was.
Benewens Epstein het Virginia Roberts Guiffre die volgende persone daarvan beskuldig dat hulle haar misbruik het:
Prins Andrew, topadvokaat Alan Dershowitz, hedgefondsbestuurder Glenn Dubin, politikus Bill Richardson, Franse
modelontdekker Jean-Luc Brunel, KI-wetenskaplike Marvin Minsky, en hotelmiljardêr Tom Pritzker.
Maria Farmer het berig dat Donald Trump, sowel as Bill en Hillary Clinton, medeplichtiges van Jeffrey Epstein was.
Sy het hulle almal by Epstein sien in- en uitloop en geweet hulle was deel daarvan, het Farmer gesê.
Epstein het goeie verhoudings met die regsprekende gesag gehandhaaf.
Verskeie eisers teen Epstein het getuig dat die bekende Amerikaanse sterprokureur Alan M. Dershowitz, wat
Epstein verskeie kere verdedig het, een van die plegers was.
Maria Farmer het Dershowitz letterlik as 'n mede-samenzweerder beskryf.
Virginia Roberts Guiffre – die hoof-eisende party in die Epstein-saak – het in 2019 die
prokureur aangekla van seksuele misbruik en laster.
Dershowitz het toe 'n teenvordering ingedien vir laster en opsetlike aanwaking van emosionele nood.
Tot op hede ontken hy fel dat hy ooit seksuele kontak met minderjariges gehad het.
Die bewering dat die prokureur Virginia Roberts Guiffre as minderjarige misbruik het, is
selfs deur 'n regter uit die saakdossiers verwyder.
Dershowitz het ongestraf gebly, selfs al het verskeie vroue hom beskuldig.
Hulle het op rekord verklaar dat hulle as minderjariges deur hom seksueel misbruik of verkrag is.
Hy het ook teen verskeie vroulike eiseresse opgetree deur diskrediteernde inligting op te
spoor en aan die hoofondersoeker deur te gee.
Byvoorbeeld het hy beweer dat Virginia Roberts Guiffre 'n bekende prostituut en leuenaar was.
Sy, van alle mense, wat volgens haar eie verklarings deur Epstein en Dershowitz in prostitusie gedwing is toe sy minderjarig was!
Die media- en regsdruk op Virginia Roberts Guiffre het uiteindelik daartoe gelei dat sy ingestort het
en haar beskuldiging teen Dershowitz ingetrek het.
Epstein is in 2019 vir die tweede keer deur Alan Dershowitz in hofverrigtinge verteenwoordig.
Epstein is reeds in 2008 aangekla van die verkragting van minderjariges en die dwang tot prostitusie,
waarvoor hy normaalweg 'n lewenslange vonnis sou moes uitdien.
In plaas daarvan het Jay Levkowitz, nog 'n hoogbetaalde sterprokureur uit Dershowitz se destydse
sewe-ledige regspan, 'n skikking buite hof met Florida se Amerikaanse aanklaer Alexander Acosta bereik.
As gevolg van hierdie ooreenkoms het Epstein 'n heeltemal onvanpaste tronkstraf van 18 maande
ontvang in plaas van lewenslange gevangenisstraf.
Hy moes net 13 maande van daardie vonnis uitdien.
Hy is in die privaat vleuel van die tronk gehuisves en het elke dag tot 12 uur vrye tyd gehad om na sy kantoor te gaan.
Aanklaer Acosta en die span prokureurs onder leiding van Levkowitz en Dershowitz is dus verantwoordelik daarvoor
dat Epstein ná sy verhoor in 2008 slegs 13 maande in die tronk moes uitdien, in plaas van 'n lewenslange vonnis.
Dit was die enigste manier waarop Epstein in staat was om die kinderverkrachtingsring tot 2019 aan die gang te hou.
Verder het hierdie ooreenkoms Epstein in 2008 in staat gestel om federale vervolging te ontduik, wat
hom op sy beurt teen verdere ondersoek beskerm het.
Daar is rede om te vermoed dat dit vir diegene in die regbank en die vooraanstaande plegers gerieflik was dat geen
verdere besonderhede van die Epstein-skandaal ondersoek is nie.
Aanklaer Acosta is later bevorder tot Minister van Arbeid onder Trump.
Was dit 'n "beloning" vir sy samewerkende gedrag, vir die beskerming van die plegers en die
verdoezeling van die ware omvang van die skandaal?
Joernalis Julie K. Brown van die Amerikaanse koerant Miami Herald het van polisiebeamptes verneem dat hulle
nie toegelaat is om Epstein behoorlik te ondersoek nie op bevele van hoër gesaghebbendes.
Sy het hofstukke ondersoek en uiteindelik in November 2018 'n reeks oor Epstein se misdade gepubliseer.
Sy was die enigste een wat die volle omvang van die aantygings openbaar gemaak het.
"Daar was regtig niemand wat die hele saak gevolg het nie," het die joernalis gesê.
Selfs die FBI , een van die hoogste wetstoepassingsagentskappe in die Verenigde State, het Epstein nie vervolg nie, alhoewel
dit, volgens Epstein-slachtoffer Maria Farmer, goed bewus was van die sekstrafieknetwerk wat minderjariges betrek het.
Die FBI was ook bewus daarvan dat Maria Farmer en haar suster Annie reeds in 1996
slagoffers geword het van Epstein se sekshandelring.
Volgens Maria Farmer het die FBI presies geweet wie by die saak betrokke was en dat Epstein 'n
afpersingsoperasie met kinderpornografie bestuur het.
Nietemin is geen optrede teen Epstein geneem nie.
Gebaseer op die beskikbare bewyse het die FBI die plig gehad om Epstein vir die lewe in die
tronk te sit. Dit het egter versuim om dit te doen.
Tussentydse gevolgtrekking:
Die Epstein-saak openbaar 'n totale minagting deur die regsprekende gesag en ondersoekende owerhede, wat
gelei het tot jare van diep lyding vir talle jong meisies.
Ongelukkig het daar min in hierdie verband verander.
Sy medewerper Ghislaine Maxwell is nou tot 20 jaar tronkstraf gevonnis.
Regter Alison Nathan het egter in hierdie verhoor geen getuienis toegelaat wat die name van potensiële bykomende
medeskuldiges, samenzweerders of begunstigdes bevat het nie.
Die vluglogboeke van die "Lolita Express" , wat bekendes na Epstein se eiland gevlieg het, en Maxwell se "Swart Boek" moes
by die hof ingedien word, met die meeste bladsye swartgemaak.
Dit beteken dat, met die uitsondering van Maxwell, al die ander vooraanstaande plegers steeds op vrye voet is.
2. Duitsland: Sakse-moeras
– Het die regsprekende gesag die misdade en die kring van plegers toegemaak?
Die term "Sachsensumpf" verwys na 'n skandaal wat hoëgeplaastes in Sakse betrek het by
die gedwonge prostitusie van minderjariges.
As 'n getuie het Mandy Kopp, wat destyds minderjarig was, ernstige bewerings teen hierdie hooggeplaaste individue gemaak.
In 1989 het gesinsprobleme daartoe gelei dat sy in die Leipzig-bordel vir minderjariges, genaamd "Jasmin", beland het.
Daar is sy en ander meisies ernstiglik fisies mishandel, verkrag en gefolter vir jare.
In 1993 het die gebeure by die Jasmin-bordel bekend geword as die Sachsensumpf-saak, en die bordel is bestorm.
Tydens 'n polisieverhoor het Mandy Kopp verskeie van haar folteraars geïdentifiseer:
Hierdie sluit in bekende Leipzig-regters, prokureurs, polisiebeamptes en eiendomsagente.
Volgens Mandy was die regter wat die verhoor gelei het, ook een van die verkragters.
Hierdie regter het die bordeeloperateur tot 'n milde vier jaar en twee maande tronkstraf gevonnis.
Die bordeel-eienaar het later getuig dat hy slegs 'n milde vonnis ontvang het omdat hy nie die name van die
plegers in sy minderjarige bordeel bekendgemaak het nie.
Dit is verdere bewyse van die samewerking tussen die regsprekende mag en pedofiele oortreders.
Mandy Kopp en haar mede-slagoffers is voor 2009 nog twee keer ondervra, en weer het hulle twee
hooggeplaaste prokureurs uit foto's as hul verkragters herken.
Egter het nie die openbare vervolgingsofisie in Dresden noch die Saksiese ondersoekkomitee gereageer nie.
In plaas daarvan publiseer hulle die slagoffer se naam en woonplek.
Mandy Kopp is toe deur die geïdentifiseerde oortreders aangemeld vir laster.
Uit vrees vir haar lewe en vir verdere regsoptrede het sy nie alles wat sy geweet het, bekendgemaak nie.
In November 2012 is die verhoor uitgestel nadat Mandy op die vierde dag van die verhoor, ná sewe uur
se verrigtinge, 'n senuwee-ineenstorting gehad het.
Kort daarna, op 28 Januarie 2013, het die verjaringstermyn vir hierdie wrede dade verstryk.
Hierdie verjaringstermyn kon egter verhoed gewees het. Mandy Kopp was nie alleen in haar verklaring nie.
Die Saksiese Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet het ook die rooi-ligdistrik ondersoek en in 2005
ontploffende materiaal aan die Saksiese Minister van Binnelandse Sake, Thomas de Maizière, oorhandig.
Volgens dit is Leipzig-regters en -staatsaanklaers daarvan verdink dat hulle saamgesweer het met
misdadigers en self betrokke was by kindermishandeling.
Die name van die plegers was bekend by die Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet.
Die Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet het ook berig dat die rooi-ligdistrik die openbare
vervolgingkantoor met hierdie belastende materiaal afpers het.
In ruil het die betrokke amptenare met inval­le, ondersoeke belemmer en verhoorte beïnvloed.
De Maizière het egter, as die hoogste gesag, nie die Parlement of die betrokke kriminele ondersoekowerhede ingelig nie.
Hy is daarna aangekla van die belemmering van geregtigheid in die amp.
Die ondersoeke is egter later gestaak en die Sakse-moeras is afgedoen as "leë praatjies" en "samesweringsteorie".
Die bestaan van 'n kriminele netwerk is ontken.
In plaas daarvan is die twee voorste ondersoekbeamptes van die polisie en die Kantoor
vir die Beskerming van die Grondwet aangeval.
Die hoofondersoeker van die kriminele ondersoekafdeling vir georganiseerde misdaad, Georg Wehling, is direk deur die
Minister van Binnelandse Sake op twyfelagtige gronde geskors.
Simone Skroch, voorheen Henneck, wat destyds hoof van die departement by die Kantoor vir die Beskerming van die Grondwet
was en reeds in 'n vorige pos as openbare aanklaer 'n kinderuitbuitingsring ontmantel het, is nou aan jare
lank aan dissiplinêre en ondersoekprosedures onderwerp.
Albei is aangekla, maar is ná 'n lang verhoor op die hoofklagte vrygespreek.
Thomas De Maizière het daarenteen deur die geledere opgeklim en verskeie poste as federale minister beklee.
Ons het dieselfde ding in die Epstein-saak waargeneem, toe aanklaer Alexander Acosta, wat die plegers
beskerm het, deur Trump bevorder is tot Minister van Arbeid.
Is dit weer 'n voorbeeld van die patroon waarvolgens die regstelsel fel optree teen klokkenluiders,
terwyl die werklike misdadigers ongestraf bly en dié wat die misdade toedek, bevorder word?
3. Het die Oostenrykse regstelsel die pedofiele akteur Florian Teichtmeister beskerm?
In 2023 was daar groot opgewondenheid rondom die uiters milde vonnis wat aan Florian Teichtmeister, die Oostenrykse akteur
en vrymesselaar van die Grootloge van Oostenryk, opgelê is.
Teichtmeister was kennelik so oortuig van die Vrymesselary dat hy selfs 'n tempel op sy eiendom gebou het.
Hy is verhoor omdat 'n groot hoeveelheid dwelms in sy besit gevind is en hy het 76 000 kinderpornografiese lêers versamel.
Baie van hulle is deur hom geredigeer, aangevul met aantekeninge of saamgestel in kollages.
In sy kommentaar het hy die ergste gewelddadige fantasieë beskryf wat hy hom voorgestel het om op kinders toe te pas.
Van gesel, marteling en gruwelike verkragtings tot die dood toe, het sy fantasieë geen perke geken nie.
Die openbare vervolgingsoffisier se kantoor het Teichtmeister as gevaarlik geklassifiseer op
'n skaal van 9 uit 10, die tweede hoogste vlak.
Ten spyte van die ernstige gevaar wat hy inhou en ten spyte daarvan dat duisende en duisende kinders benadeel is en
Teichtmeister, as verbruiker, gedeeltelik verantwoordelik is, is hy slegs 'n tweejaarvoorwaardelike
vonnis opgelê op voorwaarde dat hy terapie ondergaan.
Sodat hy nie 'n enkele dag in die tronk vir sy optrede hoef deur te bring nie.
Nie net die heeltemal onvanpaste oordeel nie, maar ook die gedrag van diegene wat by die
verhoor betrokke was, werp ernstige vrae op.
Geen ondersoek is ingestel na vir wie Teichtmeister kommentaar op die lêers gelewer het nie,
en ook nie of hy deel was van 'n netwerk nie.
Volgens waarnemers van die verhoor is daar geen kritiese vrae aan die beskuldigde gestel nie en is daar geen
getuies deur die vervolging of die regter ondervra nie.
Was daar 'n vrees dat ander prominente figure blootgestel sou word?
Daar is nooit ondersoek ingestel of hy werklik op sy gewelddadige fantasieë opgetree het nie.
Dit was ten spyte van duidelike bewyse, soos 'n inkopielys wat in sy besit gevind is vir die
aankoop van meisiejurkies en sadomasochistiese items.
Regter Stefan Apostol het die sosiale uitstoting van Teichtmeister betreur en demonstrasies teen hom as grond
vir die toekenning van versagtende omstandighede beskou.
Die tamelik passiewe vervolger Julia Kalmar het belangrike besonderhede tot na afloop van die getuienisverhoor weggesteek.
Ten spyte van Teichtmeister se gesertifiseerde hoë gevaarlikheid, het sy besluit om nie die vonnis aan te veg nie.
Die uitgenooi deskundige getuie, Prof. Dr. Peter Hofmann, het ook sterk in die verdediging van die
beskuldigde opgetree en die gevaar wat hy inhou, bagatelliseer.
Hofmann het reeds in vorige misbruikverhoorte aandag getrek deur vreemde deskundigenverslae in die voordeel van die
beskuldigdes op te stel en die misdade te bagatelliseer.
Hy het eens gesê: "Die helfte van die kinders wat geraak is, kan goed hanteer pedofiele aanvalle."
Hulle werk dit in hul biografie in en ontwikkel nie post-traumatiese stresversteuring nie.
Was dit 'n toeval dat hy as deskundige getuie vir hierdie verhoor gekies is?
Tussentydse gevolgtrekking:
Die vonnis en die vreemde gedrag van die deskundige getuie, die regter en die vervolgingstaatsman roep vrae op.
Is Teichtmeister saggies behandel sodat hy nie verdere medeplichtiges sou openbaar nie?
Het sy verbintenisse met die Vrymesselaars hom van gevangenisstraf gered?
In ooreenstemming met die motto wat die koerant Der Standard gebruik het om vrymesselaars te beskryf: "Broers hou saam"?
4. Nederland en België: Die Zandvoort-saak
Die "Zandvoort-kinderpornorings" is vernoem na die Nederlandse strandresort Zandvoort, waar
twee van die hoofdaders 'n videowinkel bedryf het.
Die mees gruwelike misdade is deur hierdie groep kindersweldadigers gepleeg.
Toe die saak in 1998 aan die lig gekom het, is honderde films in beslag geneem wat kinders en selfs babas wys wat verkrag word.
Seksfeeste is op die jag van een van die plegers gehou, bygewoon deur lede van die elite, waartydens sogenaamde
snuff-video's opgeneem is wat kinders wys wat misbruik en tot die dood toe gemartel word voor die kamera.
Een van die kinders wat as gevolg daarvan gesterf het, was die 13-jarige Manuel Schadwald, wat uit Berlyn ontvoer en in 'n
kinderprostitusiehuis in Rotterdam tot prostitusie gedwing is.
Die Belgiese burgerregtehulppgroep "Werkgroep Morkhoven" en sy stigter en direkteur Marcel Vervloesem het
'n sleutelrol gespeel om die saak aan die lig te bring.
Die groep is video's gestuur wat mans wys wat seks met kinders het.
Hulle het hierdie inligting aan die polisie oorgedra. Die Belgiese polisie het egter nie vir vyf jaar gereageer nie.
In 1997 het die Minister van Justisie aangekondig dat daar geen pedofielring was nie, en dit het later geblyk
dat 'n man in die video verwant was aan Belgiese politici.
Vanweë die polisie se onaktiwiteit het Vervloesem sy eie ondersoeke gedoen en daarin geslaag om kontak
met een van die plegers te maak en sy vertroue te wen.
Hierdie dader is egter kort daarna vermoor.
Tog het Vervloesem daarin geslaag om tydens 'n inbraak by sy huis duisende lêers met pornografiese
en, in sommige gevalle, sadistiese inhoud te bekom.
Hy het dit toe aan die pers en die openbare vervolgingsofisier se kantoor oorhandig.
Tog het sewe CD-ROM's met bewyse, wat deur die Werkgroep Morkhoven aan die Hoofstaatsaanklaer van die
hof in Antwerpen voorgelê is, sonder 'n spoor verdwyn.
Vervloesem het ook meer as 3 000 dokumente bekom wat kliëntadresse en fakture bevat het, wat duidelik gemaak
het dat die kinderpornografiering wêreldwyd, insluitend in Duitsland, die Verenigde State en Israel, bedryf is.
Vervloesem se ondersoeke het hom egter self 'n teiken van die regstelsel gemaak.
Hy is beskuldig van kindermishandeling – en is tot verskeie jare tronkstraf gevonnis.
Na twee jaar in Belgiese tronke deurgebring te hê, is hy in 2010 onder die volgende voorwaardes vrygelaat:
1) Hy is verbied om die pers te kontak en om voort te gaan om pedofilie-sake te hanteer.
2) Hy is nie toegelaat om deel te neem aan aktiwiteite wat deur organisasies wat teen kindermishandeling veg gereël is nie, en hy
is ook nie toegelaat om sy vriende van Werkgroep Morkhoven te kontak nie, wat hom getrou elke
week tydens sy gevangenskap in die tronk besoek het.
Is dit nie verbasend dat die regsprekende mag, van alle instellings, sulke voorwaardes sou oplê nie?
Is hier 'n poging aangewend om 'n ongerieflike klokkenluider stil te maak?
En – het die regsprekende gesag skakels met die plegers gehad toe dit probeer het om te verhoed dat hierdie sake opgelos word?
Maar die media het ook groot pogings aangewend om Vervloesem se reputasie te vernietig
en hom as 'n kindermolesteerder af te beeld.
5. Frankryk: Aktiviste Janett Seemann en Stan Maillaud rapporteer oor die betrokkenheid van die Franse regspleging
by gevalle van georganiseerde kindermishandeling en moorde.
Duitse aktivis Janett Seemann het reeds in Duitsland geveldtog gevoer teen die
verdwyning van talle kinders in pedofiele netwerke.
Om hierdie doel te bereik het sy onder andere twee videoboodskappe geskep: een aan die destydse Pous Benedictus XVI en
'n tweede aan die voormalige bondskanselier Angela Merkel.
Sy het later kragte saamgesnoer met Stan Maillaud, 'n Franse aktivis en voormalige gendarme.
As 'n span het hulle spesifiek gevalle van georganiseerde kindermishandeling ondersoek wat die Franse regstelsel betref.
Stan Maillaud het die regsgedinge en maatreëls wat hy nagevors het, beskryf as nie net onwettig nie, maar kriminele.
Volgens Maillaud is hierdie oordele nie in die naam van die mense gemaak nie, maar in die naam van 'n kriminele okkulte mag.
Hy en Janett Seemann het verskeie gevalle in Frankryk ondersoek waarin lede van die regstelsel, soos
polisiebeamptes, prokureurs, regters en openbare aanklaers, saamgewerk het met geselekteerde psigiaters.
Dieselfde patroon het altyd na vore gekom:
Sodra seksuele misbruik van kinders deur hul moeders aangemeld is, het die regstelsel onmiddellik in aksie gespring.
Dit is egter nie gedoen – soos verwag sou gewees het – om die mishandelde kinders te
beskerm en die oortreders voor die gereg te bring.
Nee, inteendeel: die moeders en hul mishandelde kinders is aan polisie- en geregtelike terreur onderwerp.
Die beskermende familielede is onderwerp aan onwettige verrigtinge, in die tronk
opgesluit en in psigiatriese hospitale opgesluit.
In baie gevalle kon moeders niks doen om hul kinders teen die verkragters te beskerm nie.
In verskeie gevalle is hul voogdyskapregte selfs ingetrek.
Jare lank moes hulle magteloos toekyk hoe hul kinders in die sorg van hul folteraars was.
In onderhoude wat Stan Maillaud met die betrokke moeders gevoer het, noem hulle spesifiek die betrokke
persone en beskryf hulle die onwettige optrede van die regsamptenare wat by die sake betrokke is.
Volgens getuienisverklarings is dit ook uiters ernstige misdade, soos om die moord op
kinders te film om snuff-video's te vervaardig.
Getuies meld ook groter byeenkomste waar kinders deur verskeie mense misbruik of verkrag is.
Daar is ook getuienisverklarings dat kinders deur 'n voormalige Franse president en verskeie ministers misbruik is.
Die toewyding van Maillaud en Seemann het daartoe gelei dat hierdie twee aktiviste ook
deur die regspleging en die polisie geteiken is.
Hulle is deur die polisie agtervolg, tydelik in hegtenis geneem op grond van onwettige
bewerings, en aan onmenslike verhoormetodes onderwerp.
Hulle is in die media veroordeel en het uiteindelik selfs na Venezuela gevlug.
Daar is Stan Maillaud deur Interpol opgespoor en aan Frankryk uitgelewer, waar hy 'n tronkstraf moes uitdien.
Onder andere is hy van kindontvoering beskuldig.
Die feit is dat Stan Maillaud 'n moeder wat die voogdyskap oor haar kind verloor het, gehelp het om die kind
na veiligheid te bring, aangesien die kind deur sy eie vader, onder andere, misbruik is.
Volgens getuienisverklarings was die aanklaer wat verantwoordelik was vir Maillaud se
gevanghouding een van die plegers van die mishandeling.
Tussentydse gevolgtrekking:
Die ondersoeke deur Seemann en Maillaud wys ook dat diegene wat in die regstelsel verantwoordelik is, die plegers beskerm en aktief
die slagoffers, hul familielede en die aktiviste self aanval.
6. België: Die Marc Dutroux-saak en die rol van die Belgiese regspleging
Die Marc Dutroux-saak is waarskynlik die bekendste saak van kinderontvoering,
kindermishandeling, marteling, incest en kindermoord in Europa.
Dutroux het twee keer in die hof verskyn.
In 1989 is hy tot 13,5 jaar tronkstraf gevonnis vir vyf aanklagte van seksuele misbruik, maar hy
moes nie eens 'n derde van sy vonnis uitdien nie.
Die aanklag ten tyde van sy her-arrestasie in 1996 was dat hy ses meisies van kinder- en adolessente ouderdom
ontvoer, seksueel misbruik en soos diere in die kelderkerker van een van sy huise opgesluit het.
Vier van hulle het in pyn gesterf terwyl hulle in gevangenskap was.
Die grootste kontroversie in die Dutroux-saak het gefokus op die vraag of hy 'n verdraaide alleenverrigtende
oortreder was of dat hy ook 'n verskaffer was vir 'n baie groter netwerk van magtige mans.
Watter bewyse en bewys was daar dat Dutroux namens 'n netwerk opgetree het?
1. Sy eie verklaring:
In 2002 het Dutroux in 'n onderhoud in die tronk gesê dat daar inderdaad 'n netwerk was met baie kriminele gevolge.
Die meisies was nie net daar vir hom alleen nie, maar ook vir ander.
2. Sy finansiële situasie:
Dutroux, 'n werklose welstandsontvanger, het vyf huise besit, het gereeld aandele gekoop en het verskeie
bankrekeninge gehad waarin groot kontantbedrae gedeponeer is op dieselfde tydstip as wat die meisies ontvoer is.
As Dutroux net self die kinders misbruik het, sou hy nie geld daaruit gemaak het nie.
3. Getuienisverklarings:
Survivor Regina Louf het ook berig dat Marc Dutroux nie alleen opgetree het nie, maar dat sy medebeskuldigde, die
Brussel-sakeman Michel Nihoul, kinderseкс-partytjies gereël het met kinders wat deur Dutroux verskaf is.
"Michel Nihoul het kinders tussen twaalf en veertien jaar oud by Marc Dutroux bestel vir
relevante pedofiele partytjies," het sy berig.
Dutroux self het ook verklaar dat Nihoul beskerming "van die heel top" geniet het.
Die man het kontakte in Brussel se jetset gehad , insluitend baie kliënte van relevante sadomasochistiese partytjies.
4. Ondersoeke deur ondersoekende landdros Jean-Marc Connerotte:
Hy het leidrade gevolg wat na 'n netwerk gewys het.
Hy het 'n telefoonnommer ingestel waar burgers anoniem inligting oor die Dutroux-saak kon verskaf.
'n Lawine van inligting het op die ondersoekers neergestort.
Hierdie het verklarings ingesluit van verskeie jong vroue wat ongelooflike bewerings op rekord gemaak het:
Hulle het in die vroeë 1980's in die hoogste kringe geweet van sekspartytjies waartydens kinders gemartel en vermoor is.
Nihoul en Dutroux is ook daar gesien. Selfs die Belgiese koning Albert II is genoem as
'n besoeker by sulke gruwelike "partytjies".
Tussentydse gevolgtrekking:
Dit sou heeltemal redelik gewees het om die vele leidrade wat na 'n netwerk wys, op te volg.
As mens egter na die optrede van die regs- en veiligheidsowerhede kyk, word dit duidelik dat alles gedoen is om te
verhoed dat die ondersoek op 'n netwerk gefokus word, sodat Dutroux as 'n alleenoptreder voorgestel kon word:
Verskeie leidrade wat deur die polisie verskaf is, is glad nie opgevolg nie, insluitend getuienisverklarings en videobande wat
by Dutroux se huis in beslag geneem is, maar nie ontleed is nie.
Ander bewyse is gesteel of het eenvoudig verdwyn.
Die aanvang van die verhoor is massief vertraag.
Dit het volle 7,5 jaar geneem voordat Dutroux en drie medebeskuldigdes voor die hof gebring is.
Gedurende hierdie tydperk het egter minstens 27 getuies onder geheimsinnige omstandighede gesterf.
Die meeste van hulle wou getuig oor verbindings wat die vermoede ondersteun het dat Marc Dutroux nie 'n alleenoptreder
was nie, maar dat daar 'n netwerk van medepligtiges om hom was.
Die omstandighede wat gelei het tot die dood van hierdie 27 getuies is óf onvoldoende ondersoek óf glad nie.
Oorlewende Regina Louf het ongeveer 60 moorde aanskou en kon selfs 35 van die slagoffers by naam noem.
Sy kon ook die plegers, misdade en misdaadtoneel spesifiek benoem.
Na 'n sielkundige ondersoek het kenners getuig dat sy gedurende haar kinderjare aan ernstige seksuele misbruik onderwerp is.
Nietemin is hul leidrade nie opgevolg nie, en die Belgiese openbare vervolgingsoffisier het hul
getuienisverklarings as onwaarskynlik beskryf en beweer dat dit suiwer uitvindings van hul verbeelding was.
Die vervolgingsgesag het toe die lêer met hul getuienisverklarings gesluit.
Ondersoekende landdros Jean-Marc Connerotte, wat bewyse ondersoek het wat na 'n netwerk gewys het, is van die saak verwyder.
Hy was bevooroordeeld omdat hy aan 'n liefdadigheidsgeleentheid vir twee van die vermoorde meisies deelgeneem het.
Hierdie flou regverdiging het tot 'n storm van protest onder die Belgiese bevolking gelei.
Die regstelsel het egter onbeïndruk gebly.
Die ondersoekende regter wat Connerotte opgevolg het, Jacques Langlois, was een van die
sleutelfigure wat die netwerkteorie onderdruk het.
Hy het alle ondersoeke na moontlike hoofbrein­e gestaak.
jaar later het dit na vore gekom dat Langlois nie die verklarings van meer as 600 (!)
getuies in die verrigtinge ingesluit het nie.
Alle getuienisverklarings oor 'n netwerk is geheim gehou.
Die ondersoekers wat by die saak betrokke was, is in die lente van 1997 oorgeplaas.
Die lêers wat alle verifieerbare bewyse, name en verdagtes bevat het, is in 1998 gesluit.
Later het Justisiedeputé Marc Verwilghen en openbare aanklaer Michel Bourlet berig dat hulle herhaaldelik versoek
het dat nuwe ondersoeke ingestel word – maar sonder sukses, aangesien Langlois die ondersoeke geblokkeer het.
Langs Langlois speel Minister van Justisie Melchior Wathelet ook 'n beslissende rol.
Wathelet, wat volgens slagoffers se verklarings self 'n organisator en deelnemer aan kindersekspartytjies was,
het Dutroux tydens sy eerste tronkstraf verbasend genade geskenk nadat minder as 'n derde van die tyd verstryk het.
Hy is dus deels verantwoordelik vir die feit dat Dutroux ná sy vrylating verskeie jong meisies kon ontvoer, verkrag en vermoor.
Die rampzalige besluit om Dutroux 'n pardons te verleen, het egter geen negatiewe gevolge
vir Wathelet se loopbaan gehad nie – inteendeel:
Hy was van 1995 tot 2003 regter by die Europese Hof van Justisie en van 2012 tot 2018 Europese Hoof-aanklaer.
Gevolgtrekking: Magtige kragte binne die regspleging en ondersoekende owerhede het duidelik alles in hul vermoë gedoen om
te verseker dat die Dutroux-saak nie werklik opgelos word nie, wat daarop dui dat hulle self deel was van
hierdie netwerke of ten minste deur hulle onder druk was.
Die betrokkenheid van die regsprekende mag word bevestig deur die getuienis van oorlewende Regina Louf.
Sy het later die deelnemers van die pedofiele-sekspartytjies in koerantfoto's en op televisie
herken, waar sy gewillig haar "kliënte" moes bedien.
Volgens hul verklarings was hulle almal bekend as uiters eerbiedwaardige lede van die samelewing, insluitend politici,
bestuurders, nyweraars en selfs prokureurs en regsbeampte.
In een van die ondersoekende regters wat op televisie oor die Dutroux-saak getuig het, het sy selfs een van die
medepligtiges in die rituele moord op een van haar babas herken, wat sy in gevangenskap gebore het.
Na hierdie belastende verklaring deur Regina Louf is sy as geestelik onbekwaam verklaar en is die
verrigtinge teen Michel Nihoul heeltemal gestaak.
Dit is gedoen deur dieselfde ondersoekende landdros wat, volgens haar verklaring, een van die moordenaars van haar baba was.
7. Switserland: Die Nathalie-saak en die betrokkenheid van Switserse regsamptenare by
kindersmisbruik, mensehandel en sataniese offers
Die Nathalie-saak is al jare lank 'n bespreekonderwerp in die Switserse media.
Blick.ch het byvoorbeeld in 2020 berig oor die seksuele en sataniese rituele misbruik
van 'n 8-jarige meisie deur haar eie vader.
Die meisie self het ook aangemeld dat haar pa haar aan ander oortreders beskikbaar gestel het.
Sy het ook mishandeling en die mees wrede marteling van ander kinders en volwassenes aanskou.
Sy het mensehandel in mense, organe en adrenochroom en sataniese offers aanskou.
Dit het plaasgevind by rituele plekke en in verborge ondergrondse tonnelsisteme, onder andere plekke.
Nathalie se beskrywings stem ooreen met ontelbare ander stellings wat Kla.TV in die dokumentêre Blood Sects I en II behandel het.
In Nathalie se geval is daar ook duidelike aanduidings van samewerking tussen die
regsprekende mag en die netwerk van die plegers.
Nathalie het selfs sommige individue uit die Switserse regstelsel as plegers geïdentifiseer.
Tydens die voorlopige strafregtelike verrigtinge teen haar vader het sy verskeie misbruikers, 'n senior
regter, twee aanklaers en verskeie polisiebeamptes wat Nathalie se huis deursoek het, herken.
Tydens die verrigtinge het Nathalie herhaaldelik verklaar dat sy hierdie persone reeds geken het.
Hulle het deelgeneem aan die misbruik- en doodsmakingseremonies waarna hul pa hulle geneem het.
Byvoorbeeld is 'n voormalige hoof van kinder- en volwassenesbeskerming (KES) in Nathalie se
plaaslike maatskaplike diensstreek geïdentifiseer en as 'n misbruiker en kindermoordenaar benoem.
Nathalie het berig dat sy hierdie KES-leier gesien het hoe hy babas na vergaderings gebring het
en aan die moorde op die babas deelgeneem het.
Die KESB, wat superieur is aan die KES, het vir Nathalie 'n kinderprokureur aangestel, wat
ook Nathalie as die dader geïdentifiseer het.
Hierdie prokureur het nog nooit een keer met Nathalie of haar ma gepraat nie.
Sy het geen persoonlike kontak met Nathalie gehad nie, maar des te meer met haar pa se
prokureur, wat Nathalie van misbruik beskuldig.
Sy het met hom beraadslaag oor hoe om Nathalie deur kundige menings die beste in diskrediet te bring.
Sy het blykbaar daarna gestreef om die voogdyskapregte van Nathalie se moeder in te trek.
Hierdie optrede word wettiglik kliëntverraad genoem.
Die KESB is oor hierdie gebeure ingelig.
Die redaksionele span het bewyse hiervan geskryf.
Die senior regter wat verantwoordelik was vir die saak het die prokureur van Nathalie se moeder beïnvloed.
Hy moet haar oortuig om die klagte teen Nathalie se pa in te trek.
Nathalie se ma se prokureur het toe 'n aansoek ingedien om hierdie senior regter van die saak uit te
sluit, maar hierdie aansoek is nog nie toegestaan nie.
Die KESB het nie net vir Nathalie 'n prokureur aangestel wat, volgens Nathalie, een van die plegers was nie.
Sy het ook beveel dat die meisie behandeling by 'n senior psigiater ondergaan, wat
ook Nathalie as die dader geïdentifiseer het.
Dit kan skaars nog as 'n toeval beskou word.
Nathalie het berig dat die psigiater haar tydens die onderhoude elektriese skokke toegedien het.
Dit was baie ontstellend vir haar. Nathalie was alleen tydens die onderhoude.
Haar ma is nie toegelaat om tydens die verhoor teenwoordig te wees nie.
Nathalie noem herhaaldelik hoe die owerhede en die persone wat by die ondersoek na haar saak
betrokke is, tot die kring van plegers behoort.
Tydens die voortgaande verrigtinge het dit herhaaldelik duidelik geword dat die genoemde persone beslis nie in 'n
neutrale ondersoek belangstel nie, maar eerder daarop gemik is om die Nathalie-saak toe te smeer.
Dit is absoluut skandalig en ontstellend dat dit nie die vader was, wat van misbruik beskuldig is nie, maar
Nathalie se moeder, wat 'n heeltemal skoon rekord het, wat vir een dag in streng toesig geplaas is.
Daar is sy 24 uur lank in 'n koue sel met 'n stinkende buitelugtoilet aangehou en het net dun klere
aangehad, en is eers ná ure van verhoor vrygelaat.
Hierdie optrede deur die vervolgingsgesag kan slegs beskryf word as 'n uitputtingsoorlogstaktiek wat
ontwerp is om Nathalie se ma uit te put en af te skrik.
Balz Bruder, 'n kritiese verslaggewer vir die koerant Solothurner Zeitung, het die moed gehad om al hierdie onderlinge verbindings
tussen die KESB, die openbare vervolging en dokters in kinder- en adolessentepsigiatrie te
ontbloot en dit in sy artikels openbaar te maak.
Hierdie hoofverslaggewer van die Solothurner Zeitung, wat oor Nathalie se saak geskryf het, is dood in 'n bloedpoel
gevind nadat hy sy kritiese koerantberigte gepubliseer het.
Die presiese omstandighede rondom die geheimsinnige dood van die toegewyde joernalis, wat
net 53 jaar oud was, is nooit bekendgemaak nie.
Dit roep die Dutroux-saak in herinnering, waarin 27 getuies wat oor hierdie verbindings wou
getuig, ook op raaiselagtige wyse uitgeskakel is.
Om te verhoed dat dit weer in Natalie se saak en in ander gevalle gebeur, en om te verseker dat die misdade nie
toegedraai kan word nie, het die betrokke persone en inligtingverskaffers reeds voorsorgmaatreëls getref.
Ingeval enigiets met hulle sou gebeur, het hulle reeds verskeie kopieë van al die bewyse gemaak en dit in veilige
plekke regoor die wêreld gestoor – totdat 'n duidelik onpartydige regbank hierdie misdade opneem.
Gevolgtrekking: Die voorbeelde wat in hierdie program uiteengesit is, is net die punt van die ysberg.
Volgens getuienisverklarings blyk beide die lyding van die slagoffers en die wreedheid van hul folteraars grensloos te wees.
Wanneer slagoffers daarin slaag om hierdie kringe te ontvlug en hierdie misdade aan te meld, bevind hulle hul herhaaldelik
in 'n situasie – wat uiters traumaties vir hulle is – waar die regstelsel die plegers beskerm en die slagoffers aanval.
In byna elkeen van hierdie gevalle is daar duidelike aanduidings dat dit 'n grootskaalse, transnasionale
netwerk is wat hoëgeplaaste lede van ons samelewing betrek.
Net so loop 'n algemene draad deur byna alle gevalle: hierdie belangrike amptenare en
besluitnemers is afgeneem terwyl hulle kinders misbruik het.
Dit maak hulle vatbaar vir afpersing en laat hulle voldoen aan die kringe wat hierdie netwerke beheer, wat
hulle in staat stel om besluite in hul guns in die politiek en die regspleging af te dwing.
Dit verduidelik ook waarom kinderpornografiese materiaal wat ontbloot is, altyd onmiddellik
deur spesiale eenhede in beslag geneem word.
Geen van die bewyse word openbaar gemaak nie, maar bly onder slot en sleutel.
Daar kan aangeneem word dat dit een van die redes is vir die regsbankrotskap wat Ivo Sasek in
detail beskryf het in sy toespraak by die 19de AZK.
Met beduidende dele van die politiek en die regsprekende mag blykbaar in die wurggreep van hierdie netwerk, is dit des te
belangriker om die media as die vierde gesag te herstel, wat tot dusver ook grootliks deur hierdie korrupte stelsel gedomineer is.
Daarom vra ons u: deel hierdie program en word deel van die Kla.TV-netwerk, sodat daar lig gewerp kan word op hierdie
regsskandale en hierdie misdadigers onder toenemende ondersoek kan kom in die aangesig van 'n oplettende publiek.
Al die genoemde gevalle dui daarop dat ons vroeg of laat geen ander keuse sal hê as om wettige demokratiese
prosesse aan te wend om onpartydige regsowerhede te bemagtig om sulke uiterste gevalle te hanteer.
Hierdie dokumentasie is egter nie bedoel om die indruk te wek dat alle polisiebeamptes, regters en
geregtelike amptenare by hierdie misdade betrokke is nie.
Baie van julle verrig julle belangrike pligte met volle toewyding en is opreg aan geregtigheid verbind.
Ons wil dus veral 'n beroep doen op u wat opreg die samelewing dien:
Moenie bang wees om persoonlik hierdie verskriklike oormatighede in jou eie geledere te ondersoek, dit
aan die lig te bring en dit meedoënloos aan te pak nie.
Slegs op hierdie manier kan ons grondwetlike staat en dus ook ons demokrasie verhoed word
om verder ondermyn en ernstig benadeel te word.
Jy het hierdie werk aangeneem om geregtigheid te verseker!
Kom saam, toon moed, kom in die openbaar en stel 'n einde aan hierdie misbruik van mag een en vir altyd!