Не для слабанервовых
Эпштэйн, Дзютро, Тайхтмейстэр – імёны, якія ўвасабляюць самыя жахлівыя злачынствы супраць дзяцей.
Ці сапраўды яны былі проста адзіночнымі злачынцамі, ці ўсё ж існуюць глабальныя сеткі
педафілаў, якія тут па-ранейшаму актыўныя?
Якую ролю адыгрывае судовая ўлада?
Ці праўда, як сцвярджаюць незлічоная колькасць сведкаў, што суддзі, пракуроры і следчыя не толькі
прыкрываюць гэтыя злачынствы, але і самі ў іх удзельнічаюць?
Kla.TV раскрывае шакавальныя адкрыцці.
ЗША, Германія, Аўстрыя, Нідэрланды, Бельгія, Францыя, Швейцарыя:
Змова судовай улады ў справах аб цяжкіх здзеках над дзецьмі і забойствах у сямі краінах пад лупай.
Уводзіны: : «Я даю гэта ўсім напісана. Найгоршае, самае вычварнае гвалт над дзецьмі, які я калі-небудзь бачыла і
пра які мне распавядалі ў маім жыцці, — самімі ахвярамі,
Найгоршымі і найбольш вычварнымі злачынцамі былі самі пракуроры і суддзі.
Я кажу гэта сур'ёзна. Самыя вычварныя злачынцы, з якімі я сутыкаўся ў жыцці, былі дзяржаўнымі абвінаваўцамі і суддзямі.
І ніхто не прымае меры супраць гэтых людзей.
І вы нават не ўяўляеце, што адбываецца, калі інфарматар загаворыць услых.
І што асабліва характэрна для гэтых ахвяр рытуальнага гвалту, дык гэта тое, што немаўлят, малых дзяцей
і падлеткаў часта абязбольваюць, перш чым іх забіць.
Вось у чым сутнасць, якую я спрабую данесці. Гадамі я казаў, што маю ўважлівыя падставы падазраваць,
што ў судовай сістэме існуе арганізаваная злачыннасць.
І таму я кажу, пакіну для ўсіх на пісьме: найгоршыя парушальнікі — у сістэме правасуддзя.
А калі са мной нешта здарыцца, то вы можаце разглядаць мае словы як сведчанне, як дадзенае пад прысягай.
Прыхільнасць Даротэі Тул і яе заява мелі сур'ёзныя наступствы:
Яе калега, доктар Джэтэ Лімберг-Дыерс, апублікавала крык аб дапамозе, заявіўшы, што педыятр напаў і
збіў яе, і што яе адправілі ў псіхіятрычнае аддзяленне.
Яе вадзіцельскае пасведчанне было анулявана, а на яе дом былі накладзены прымусовыя іпатэчныя
залогі, што прывяло б да прымусовага продажу дома.
Супраць яе было высунута абвінавачванне ў паклёпе ў інтэрнэце.
Паводле яе Telegram-канала, у 2021 годзе ёй прысудзілі дзевяць месяцаў пазбаўлення волі, адтэрмінаваўшы прысуд на тры гады.
Доктар Даротэя Тул страціла прытомнасць у судовай зале.
У красавіку 2023 года ёй была ўжытая мэтавая прыпыненне на падставе абвінавачвання ў падбухторванні да нянавісці.
З таго часу яна знікла са сцэны; ніхто не ведае, дзе яна і як яна сябе адчувае.
Чаму дактара Тхула так жорстка цэляць?
Ці можа гэта быць звязана з яе заявай, што найгоршыя парушальнікі знаходзяцца ў самой судовай уладзе?
Ці ёсць якія-небудзь доказы ўдзелу судовай улады ў педафільскіх сетках?
Kla.TV расследавала гэтыя пытанні і фактычна раскрыла некаторыя шакавальныя праўды.
Шматлікія ацалелыя і сведкі арганізаванага сэксуалізаванага і рытуалізаванага гвалту сведчылі, што ў гэтых
злачынствах задзейнічаны высокапастаўленыя суддзі, пракуроры, адвакаты і супрацоўнікі паліцыі.
Многія з іх самі з'яўляюцца злачынцамі, іншыя хаваюць сеткі педафілаў, абараняюць
злачынцаў і пераследуюць сведкаў і актывістаў.
Паслухайце некалькі прыкладаў ніжэй.
1. ЗША
Удзел сістэмы юстыцыі ЗША ў скандале з Эпштэйнам Амерыканскі фінансіст і сэксуальны злачынец Джэфры Эпштэйн каля 20 гадоў
кіраваў сеткай сексуальнай гандлю, у якой былі непаўналетнія.
Пацярпелыя паведамляюць пра сексуальную гандлёвую і сексуальныя напады, якія, як сцвярджаецца, адбыліся ўжо ў 1996 годзе.
Агульная колькасць ахвяр, паводле ацэнак, складае не менш за 100 чалавек.
Аднак колькасць нерэгістраваных выпадкаў, безумоўна, у шмат разоў вышэйшая.
Марыя Фармер, адна з ахвяр Эпштэйна, якую прымусілі працаваць на рэцэпцыі дома для гасцей, дзе Эпштэйн пражываў
у той час, заўважыла наступнае на працягу аднаго года:
Кожны дзень да Эпштэйна прыводзілі ад 5 да 10 дзяўчынак, што было вельмі жахліва для дзяцей.
Яна распавяла пра тысячы дзяўчат, якія прыязджалі на маёнтак Эпштэйна.
Толькі ў Фларыдзе не ўдалося знайсці 500 дзяўчат, з якімі Марыя Фармер хацела сустрэцца
для атрымання паказанняў супраць Эпштэйна.
Яна не разумее, што здарылася з усімі дзяўчатамі.
Яна моцна падазрае, што яны загінулі.
Вірджынія Робертс Гіфрэ, яшчэ адна ахвяра Эпштэйна, якая гадамі знаходзілася пад яго кантролем, сказала:
Я бачыў, як сотні дзяўчат праходзілі праз распашныя дзверы Джэфры, ягоныя дзверы, што няспынна круцяцца.
Вірджынія Робертс Гіфрэ была прысутная, калі Эпштэйн атрымаў 12-гадовых трыплетак,
«дастаўленых» з Францыі мадэльным скаўтам Брунэлем.
Дзяўчат прымусілі ўчыніць разбэшчаныя сексуальныя дзеянні з Эпштэйнам.
Эпштэйн не толькі сам здзекаваўся і гвалтаваў дзяўчат, але і прадастаўляў іх знакамітасцям для сексу.
Для гэтай мэты дзяўчат даставілі авіяпералётам з усяго свету.
Некалькі ахвяр Эпштэйна назвалі асоб, якія ўчынілі ў дачыненні да іх сексуальныя гвалты, калі яны былі непаўналетнімі.
Акрамя Эпштэйна, Вірджынія Робертс Гіфрэ абвінаваціла наступных асоб у здзеках над ёй:
Прынц Андрэй, зорны юрыст Алан Дэршовіц, кіраўнік хедж-фонду Глен Дубін, палітык Біл Рычардсан, французкі скаўт
мадэляў Жан-Люк Брунэль, вучоны ў галіне штучнага інтэлекту Марвін Мінскі і гатэльны мільярдэр Том Прыцкер.
Марыя Фармер паведаміла, што Дональд Трамп, а таксама Біл і Хілары Клінтан былі «саўдзельнікамі» Джэфры Эпштэйна.
«Яна бачыла, як яны ўсе ходзяць туды-сюды да Эпштэйна, і ведала, што яны ўсёй гэтай справе частка», — сказала Фармер.
Эпштэйн падтрымліваў добрыя адносіны з судовай уладай.
Некалькі пацярпелых па справе Эпштэйна паказалі, што вядомы амерыканскі адвакат-зорка Алан М. Дэршовіц, які
некалькі разоў абараняў Эпштэйна, быў адным з вінаватых.
Марыя Фармер літаральна ахарактарызавала Дэршовіца як «саўдзельніка».
Вірджынія Робертс Гіфрэ – галоўная пазоўніца па справе Эпштэйна – у 2019 годзе падала ў
суд на салісітара за сексуальны гвалт і паклёп.
Затым Дэршовіц падаў контрпазоў з іскам аб паклёпе і наўмысным нанясенні душэўных пакут.
І па сённяшні дзень ён рашуча адмаўляе, што калі-небудзь меў палавыя кантакты з непаўналетнімі.
Сцвярджэнне, што адвакат згвалтаваў Вірджынію Робертс Гіфрэ ў непаўналетнім узросце, было
нават выдаленае з матэрыялаў справы суддзёй.
Дэршовіц застаўся беспакараным, хоць некалькі жанчын яго абвінавачвалі.
Яны афіцыйна заявілі, што ён сэксуальна дамагаўся да іх або згвалтаваў іх, калі яны былі непаўналетнімі.
Ён таксама прымаў меры ў дачыненні да некалькіх пазоўніц, шукаючы дыскрэдытуючую інфармацыю і перадаючы яе вядучаму следчаму.
Напрыклад, ён сцвярджаў, што Вірджынія Робертс Гіфрэ была вядомай прастытуткай і хлусніцай.
Яна, з усіх людзей, якую, паводле яе ўласных сцвярджэнняў, Эпштэйн і Дэршовіц прымусілі
да прастытуцыі, калі ёй была непаўналетняя!
У выніку медыя- і прававой прэсіі на Вірджынію Робертс Гіфрэ яна ўрэшце зламалася і зняла сваё абвінавачванне супраць Дэршовіца.
Эпштэйн быў прадстаўлены Аланам Дэршовіцам у судзе другі раз у 2019 годзе.
Эпштэйн ужо быў абвінавачаны ў 2008 годзе ў згвалтаванні непаўналетніх і прымусе іх да прастытуцыі,
за што яму звычайна пагражала пажыццёвае зняволенне.
Замест гэтага Джэй Левкович, яшчэ адзін высокааплатны зорны адвакат з тагачаснай сямічалавечнай юрыдычнай
каманды Дэршовіца, дамовіўся аб пазасудовым урэгуляванні з пракурорам ЗША па Фларыдзе Аляксандрам Акаста.
У выніку гэтай здзелкі Эпштэйн атрымаў абсалютна неадпаведны турэмны тэрмін у 18 месяцаў замест пажыццёвага зняволення.
Яму давялося адбыць па гэтым прысудзе ўсяго 13 месяцаў.
Яго змясцілі ў прыватным крыле турмы, і ён меў да 12 гадзін вольнага часу штодня, каб хадзіць у свой кабінет.
Такім чынам, пракурор Акоста і каманда адвакатаў на чале з Леўкоўціцам і Дэршовіцам нясуць адказнасць за тое, што
Эпштэйн пасля свайго судовага працэсу ў 2008 годзе адбыў у турме ўсяго 13 месяцаў замест пажыццёвага зняволення.
Гэта быў адзіны спосаб, дзякуючы якому Эпштэйн змог працягваць кіраваць сеткай дзіцячай распусты да 2019 года.
Больш за тое, гэтая здзелка дазволіла Эпштэйну пазбегнуць федэральнага абвінавачвання ў 2008 годзе, што, у
сваю чаргу, абараніла яго ад далейшага расследавання.
Ёсць падставы меркаваць, што адказным у судовай уладзе і вядомым вінаватым было выгадна, каб далейшыя
падрабязнасці скандалу з Эпштэйнам не былі расследаваны.
Пракурор Акоста пазней быў павышаны да пасады міністра працы пры Трампе.
Ці была гэта «ўзнагарода» за яго супрацоўніцтва, за абарону вінаватых і за тое, што ён хаваў сапраўдныя маштабы скандалу?
Журналістка амерыканскай газеты «Маямі Герэльд» Джулі К. Браўн даведалася ад паліцэйскіх, што ім не дазвалялі належным чынам
расследаваць справу Эпштэйна па загадзе вышэйшага кіраўніцтва.
Яна вывучыла судовыя матэрыялы і нарэшце ў лістападзе 2018 года апублікавала серыю матэрыялаў пра злачынствы Эпштэйна.
Яна была адзінай, хто зрабіў усе абвінавачванні публічнымі.
«Насамрэч ніхто не сачыў за ўсім гэтым», — сказаў журналіст.
Нават ФБР , адзін з найвышэйшых праваахоўных органаў у Злучаных Штатах, не прыцягнула Эпштэйна да адказнасці, хоць, па
словах ахвяры Эпштэйна Марыі Фармер, яно добра ведала пра сетку сексуальнай гандлю, у якой былі непаўналетнія.
ФБР таксама ведала, што Марыя Фармер і яе сястра Эні ўжо сталі ахвярамі сеткі Эпштэйна па
гандлі людзьмі ў сексуальных мэтах у 1996 годзе.
Па словах Марыі Фармер, ФБР дакладна ведала, хто меў дачыненне да справы, і што Эпштэйн арганізоўваў
шантажную схему з выкарыстаннем дзіцячай парнаграфіі.
Тым не менш, супраць Эпштэйна не былі прыняты ніякія меры.
На падставе наяўных доказаў ФБР было абавязана пасадзіць Эпштэйна ў турму на ўсё жыццё. Аднак яно гэтага не зрабіла.
Папярэдні выснова:
Справа Эпштэйна выяўляе поўную самаўпэўненасць судовых і следчых органаў, якая прывяла да
шматгадовых глыбокіх пакут для шматлікіх маладых дзяўчат.
На жаль, у гэтым плане мала што змянілася.
Яго саўдзельніца Гізэль Максвел цяпер прысуджана да 20 гадоў пазбаўлення волі.
Аднак суддзя Элісан Натан не дазволіла ў гэтым судовым працэсе прадстаўляць ніякія доказы, якія змяшчалі імёны
патэнцыйных дадатковых пасобнікаў, змоўшчыкаў або бенефіцыяраў.
Лятальныя журналы «Лаліта Экспрэс» , якім знакамітасці дастаўляліся на востраў Эпштэйна, і «Чорная
кніга» Максвел павінны былі быць прадстаўлены ў суд, пры гэтым большасць старонак была зачорнена.
Гэта азначае, што, за выключэннем Максвела, усе астатнія вядомыя злачынцы застаюцца на волі.
2. Германія: Багністая Саксонія
– Ці ўтойвала судовая ўлада злачынствы і кола вінаватых?
Тэрмін «Sachsensumpf» адносіцца да скандалу, звязанага з высокапастаўленымі асобамі з Саксоніі, якія
былі замешаныя ў прымусовай прастытуцыі непаўналетніх.
Як сведка, Мэндзі Коп, якая на той час была непаўналетняй, высунула сур'ёзныя
абвінавачванні супраць гэтых высокапастаўленых асоб.
У 1989 годзе сямейныя праблемы прывялі яе ў лейпцыгскі бордел для непаўналетніх пад назвай «Ясмін».
Там яе і іншых дзяўчат на працягу многіх гадоў жорстка збівалі, гвалтавалі і катавалі.
У 1993 годзе падзеі вакол борду «Ясмін» сталі вядомыя як справа «Саксенсумпф», і бордел быў зéfonosны.
Падчас допыту ў паліцыі Мэндзі Коп пазнала некалькіх сваіх катаў:
Сярод іх — вядомыя лейпцыгскія суддзі, юрысты, паліцэйскія і агенты па нерухомасці.
Па словах Мэндзі, суддзя, які вёў судовы працэс, таксама быў адным з гвалтаўнікоў.
Гэты суддзя прысудзіў аператару бордзеля паблажлівае пакаранне ў чатыры гады і два месяцы пазбаўлення волі.
Пазней уладальнік бордзеля паказаў, што ён атрымаў толькі змякчанае пакаранне, таму што не раскрыў
імёны вінаватых у сваім бордзелі для непаўналетніх.
Гэта яшчэ адзін доказ змовы паміж судовай уладай і педафільскімі злачынцамі.
Мэндзі Коп і яе сувязныя ахвяры былі дапытаныя яшчэ двойчы да 2009 года, і зноў яны пазналі на фотаздымках
двух высокапастаўленых юрыстаў як сваіх гвалтаўнікоў.
Аднак ні Дрэздэнская публічная пракуратура, ні Саксонскі следчы камітэт не адказалі.
Замест гэтага яны публікуюць імя ахвяры і месца жыхарства.
Затым вызначаныя аўтары паведамілі на Мэндзі Коп у «ганьбаванне».
Баючыся за сваё жыццё і магчымых далейшых судовых пераследаў, яна не расказала ўсё, што ведала.
У лістападзе 2012 года судовы працэс быў адкладзены пасля таго, як на чацвёрты дзень слуханняў, праз
сем гадзін працэдуры, Мэндзі перажыла нервовы зрыў.
Неўзабаве пасля гэтага, 28 студзеня 2013 года, тэрмін даўнасці па гэтых жорсткіх дзеяннях скончыўся.
Аднак гэты тэрмін даўнасці можна было б прадухіліць. Мэндзі Коп не была адзінай у сваёй заяве.
Саксонскі офіс па абароне канстытуцыі таксама расследаваў квартал чырвоных ліхтарыкаў і ў 2005 годзе перадаў выбуховы
матэрыял міністру ўнутраных спраў Саксоніі Томасу дэ Мейзэру.
Згодна з гэтым, лейпцыгскіх суддзяў і пракурораў падазравалі ў змове з злачынцамі і ў асабістым удзеле ў гвалце над дзецьмі.
Імёны злачынцаў былі вядомыя Упраўленню па абароне Канстытуцыі.
Упраўленне па абароне Канстытуцыі таксама паведаміла, што раён чырвоных ліхтароў шантажыравала
пракуратуру гэтымі абвінавачвальнымі матэрыяламі.
У адказ на гэта згаданыя чыноўнікі папярэджвалі пра рэйды, перашкаджалі расследаванням і ўплывалі на судовыя працэсы.
Аднак дэ Мазьер, як найвышэйшая службовая асоба, не паведаміў ні Парламент, ні адпаведныя органы папярэдняга расследавання.
Пазней яму было выстаўлена абвінавачанне ў перашкодзе справядлівасці на службе.
Аднак пазней расследаванні былі спынены, а справу пра багну ў Саксоніі адхілілі як «пустыя размовы» і «тэорыю змовы».
Існаванне злачыннай сеткі адмаўлялася.
Замест гэтага былі атакаваныя два вядучыя следчыя з паліцыі і Упраўлення па абароне Канстытуцыі.
Галоўны следчы аддзела па расследаванні арганізаванай злачыннасці Джордж Велінг быў адхілены ад пасады
непасрэдна міністрам унутраных спраў па сумнеўных падставах.
Сімона Скрох, у дзявоцтве Хенэк, якая на той час была кіраўніцай аддзела ў Упраўленні па абароне канстытуцыі і на папярэдняй
пасадзе дзяржаўнага абвінаваўцы ўжо расскрыла сетку педафілаў, цяпер падверглася гадамі дысцыплінарных і следчых працэдур.
Абодвух абвінавацілі, але потым пасля працяглага суда па галоўных пунктах абвінавачвання апраўдалі.
Томас Дэ Мейзер, з іншага боку, прасоўваўся па службе, займаючы розныя пасады Федэральнага міністра.
Мы назіралі тое ж самае ў справе Эпштэйна, калі пракурор Аляксандр Акаста, які абараняў
злачынцаў, быў павышаны Трампам да пасады міністра працы.
Ці гэта яшчэ адзін прыклад схемы, паводле якой сістэма правасуддзя прымае жорсткія меры супраць інфарматараў, у
той час як сапраўдныя злачынцы застаюцца беспакаранымі, а тыя, хто прыкрывае злачынствы, атрымліваюць павышэнне?
3. Ці абараняла аўстрыйская судовая ўлада педафіла-акцёра Флорыяна Тайхтмейстэра?
У 2023 годзе навакол надзвычай змякчанага прысуду, вынесеннага аўстрыйскаму акцёру і масону Вялікай ложы
Аўстрыі Флорыяну Тайхтмейстэру, панавала вялікае ажыўленне.
Відавочна, Тэйтмайстар быў настолькі перакананы ў масонстве, што нават пабудаваў храм на сваёй зямлі.
Яго судзілі, бо ў яго знайшлі вялікую колькасць наркотыкаў, а таксама ён сабраў 76 000 файлаў з дзіцячай парнаграфіяй.
Многія з іх былі ім адрэдагаваныя, анатаваныя або складзеныя ў калажы.
У сваіх каментарыях ён апісаў найгоршыя гвалтоўныя фантазіі, якія ўяўляў, што наносіць іх дзецям.
Ад біцця плёткай, катаванняў і жахлівага згвалтавання да смерці — яго фантазіям не было межаў.
Пракуратура палічыла Тэйтмэйстэра небяспечным па шкале ад 1 да 10, размясціўшы яго на другім звышвысокім узроўні — 9.
Нягледзячы на сур'ёзную небяспеку, якую ён уяўляе, і на той факт, што тысячы і тысячы дзяцей пацярпелі, а Тыхтмайстар
часткова вінаваты як спажывец, яму было прызначана толькі двухгадовае зняволенне ўмоўна пры ўмове праходжання тэрапіі.
Такім чынам, ён не правядзе ні дня ў турме за свае дзеянні.
Не толькі абсалютна недарэчнае рашэнне, але і паводзіны ўдзельнікаў судовага працэсу выклікаюць сур'ёзныя пытанні.
Не праводзілася ніякага расследавання, на каго Тэйтмюйстэр рабіў заўвагі ў дакументах, а таксама ці быў ён часткай сеткі.
Паводле назіральнікаў над судом, абвінавачанаму не было зададзена ніякіх крытычных пытанняў, і
ні абвінавачванне, ні суддзя не дапытвалі сведак.
Ці быў страх, што будуць выкрыты і іншыя вядомыя асобы?
Ніколі не расследавалася, ці дзейнічаў ён насамрэч у адпаведнасці са сваімі гвалтоўнымі фантазіямі.
Гэта адбылося нягледзячы на відавочныя доказы, такія як спіс пакупак, знойдзены ў яго валоданні, для
набыцця дзявочых сукенак і садомасахістычных прадметаў.
Суддзя Стэфан Апостал шкадаваў з-за сацыяльнага адчужэння Тэйтмістэра і разгледзеў дэманстрацыі супраць
яго як падставу для прызнання змякчальных абставін.
Даволі пасіўная пракурорка Юлія Кальмар утойвала важныя дэталі да завяршэння слуханьня доказаў.
Нягледзячы на пацверджаную высокую небяспечнасць Тэйтмістэр, яна вырашыла не абскарджаць прысуд.
Запрошаны эксперт-сведка, прафесар доктар Пітэр Хофман, таксама рашуча выступіў у абарону
абвінавачанага і прыменшыў небяспеку, якую ён уяўляў.
Хофман ужо прыцягваў увагу на папярэдніх судовых працэсах па справах аб злоўжываннях за падрыхтоўку
дзіўных экспертных заключэнняў на карысць абвінавачаных і за прыменшванне злачынстваў.
Ён аднойчы сказаў: «Палова пацярпелых дзяцей добра спраўляюцца з педафільскімі нападамі».
Яны ўключаюць гэта ў сваю біяграфію і не развіваюць посттраўматычнае стрэсавае расстройства.
Ці быў гэта выпадак, што яго абралі экспертам па гэтай справе?
Часовае высноўка:
Вердыкт і дзіўныя паводзіны эксперта, суддзі і дзяржаўнага абвінаваўца выклікаюць пытанні.
Ці абыходзіліся з Тэйтмістэрам асцярожна, каб ён не выкрыў іншых саўдзельнікаў?
Ці выратавалі яго сувязі з масонамі ад зняволення?
У адпаведнасці з дэвізам, які газета Der Standard выкарыстоўвала для апісання масонства: «Браты трымаюцца разам»?
4. Нідэрланды і Бельгія: выпадак Зандвоорта
«Зандвортскае кола дзіцячай парнаграфіі» названа ў гонар нідэрландскага курорта Зандворт,
дзе двое з галоўных злачынцаў мелі відэапракат.
Гэтая група гвалтаўнікоў дзяцей здзейсніла найжахлівейшыя злачынствы.
Калі ў 1998 годзе справа выйшла на святло, былі канфіскаваныя сотні фільмаў, на якіх гвалтавалі дзяцей і нават немаўлят.
На яхце аднаго з вінаватых ладзіліся сэкс-вечарынкі з удзелам прадстаўнікоў эліты, падчас якіх здымаліся так
званыя снэф-відэа, што дэманстравалі, як дзеці зазнаюць гвалт і катаванні да смерці перад камерай.
Адным з дзяцей, якія загінулі ў выніку, быў 13-гадовы Мануэль Шадвальд, якога выкралі з Берліна і
прымусілі да прастытуцыі ў дзіцячым бордзелі ў Ратэрдаме.
Бельгійская група па дапамозе ў абароне грамадзянскіх правоў «Веркгопег Морховен» і яе заснавальнік і дырэктар Марсель
Вервлесем адыгралі ключавую ролю ў тым, каб гэтую справу выкрылі.
Групе даслалі відэа, на якіх мужчыны мелі палавыя сувязі з дзецьмі.
Яны перадалі гэтую інфармацыю ў паліцыю. Аднак бельгійская паліцыя не адрэагавала на працягу пяці гадоў.
У 1997 годзе міністр юстыцыі заявіў, што педафільскага сеткі не існуе, і пазней высветлілася, што
мужчына на відэа быў сваяком бельгійскіх палітыкаў.
З-за бездзейнасці паліцыі Вервлоесем правёў уласнае расследаванне і змог наладзіць
кантакт з адным з вінаватых, заваяваўшы яго давер.
Аднак гэтага злачынцу неўзабаве забілі.
Аднак Вервлоесем здолеў атрымаць тысячы файлаў з парнаграфічным і, у некаторых выпадках,
садысцкім кантэнтам падчас узлому свайго дома.
Затым ён перадаў іх прэсе і ў пракуратуру.
Аднак сем кампакт-дыскаў з доказамі, якія былі перададзены «Веркгруп Морховен» Генеральнаму
пракурору суда ў Антверпене, зніклі без следу.
Верфлоэсем таксама захапіў больш за 3000 дакументаў, якія змяшчалі адрасы кліентаў і рахункі-фактуры, што дало яснае
ўяўленне, што сетка дзіцячай парнаграфіі дзейнічала па ўсім свеце, у тым ліку ў Германіі, Злучаных Штатах і Ізраілі.
Аднак расследаванні Вервлоэсема зрабілі яго самім аб'ектам увагі сістэмы правасуддзя.
Яго абвінавацілі ў здзеку над дзіцём – і прысудзілі да некалькіх гадоў пазбаўлення волі.
Правяўшы два гады ў бельгійскіх турмах, ён быў вызвалены ў 2010 годзе на наступных умовах:
1) Яму было забаронена кантактаваць з прэсай і працягваць займацца справамі педафілаў.
2) Яму не дазвалялася ўдзельнічаць у мерапрыемствах, арганізаваных арганізацыямі, якія змагаюцца з гвалтам над
дзецьмі, і таксама не дазвалялася кантактаваць са сваімі сябрамі з «Веркгруп Морховен», якія верна
наведвалі яго ў турме кожны тыдзень падчас адбыцця пакарання.
Няўжо не дзіўна, што менавіта судовая ўлада з усіх інстытутаў накладвае такія ўмовы?
Ці быў тут спроба замоўчаць нязручнага інфарматара?
І – ці былі ў судовай улады сувязі з вінаватымі, калі яна спрабавала перашкодзіць раскрыццю гэтых спраў?
Але СМІ таксама прыклалі вялікія намаганні, каб знішчыць рэпутацыю Вервлоэсема і паказаць яго як дзіцячага маньяка.
5. Францыя: Актывісты Жанет Цыман і Стэн Маё расказваюць пра ўдзел французскай судовай улады ў
справах аб арганізаваным гвалце над дзецьмі і забойствах.
Нямецкая актывістка Янет Цыман ужо вяла ў Германіі кампанію супраць знікнення шматлікіх дзяцей у педафільскія сеткі.
З гэтай мэтай, сярод іншага, яна стварыла два відэазвароты: адзін да тагачаснага Папы Рымскага
Бенедыкта XVI, а другі — да былога канцлера Ангелы Меркель.
Пазней яна аб'яднала намаганні са Стэнам Маю, французскім актывістам і былым жандарам.
Як каманда, яны спецыяльна даследавалі выпадкі арганізаванага гвалту над дзецьмі, з удзелам французскай судовай улады.
Стэн Маё расказаў, што прававыя працэдуры і меры, якія ён вывучыў, былі не проста незаконнымі, а злачыннымі.
Паводле Маядо, гэтыя прысуды былі вынесены не ад імя народа, а ад імя злачыннай таемнай сілы.
Ён і Жанет Цыман расследавалі ў Францыі некалькі спраў, у якіх члены судовай сістэмы, такія як паліцэйскія, адвакаты, суддзі
і дзяржаўныя пракуроры, супрацоўнічалі з асобнымі псіхіятрамі.
Заўсёды паўтаралася адно і тое ж:
Як толькі стала вядома пра сэксуальны гвалт над дзецьмі з боку іх маці, судовая сістэма неадкладна прыняла меры.
Аднак гэтага зроблена не было — як можна было чакаць — каб абараніць згвалтаваных
дзяцей і прыцягнуць вінаватых да адказнасці.
Не, наадварот: маці і іх збітыя дзеці падвяргаліся паліцэйскаму і судоваму тэрору.
Ахоўных сваякоў падверглі незаконнаму судоваму пераследу, іх затрымлівалі і змяшчалі ў псіхіятрычныя бальніцы.
У многіх выпадках маці не змаглі нічога зрабіць, каб абараніць сваіх дзяцей ад гвалтаўнікоў.
У некалькіх выпадках ім нават пазбавілі правоў апекі.
Гадамі яны былі вымушаны бездапаможна назіраць, як іх дзяцей утрымліваюць іх катавальнікі.
У інтэрв'ю, праведзеных Стэнам Маюда з пацярпелымі маці, яны канкрэтна называюць прыцягнутых асоб і апісваюць
незаконныя дзеянні судовых чыноўнікаў, якія фігуруюць у справах.
Паводле сведчанняў відавочцаў, гэта таксама надзвычай цяжкія злачынствы, такія як
здымка забойства дзяцей для стварэння снуф-відэа.
Сведкі таксама паведамляюць пра больш масавыя зборы, дзе дзеці зазнавалі гвалт або былі згвалтаваныя некалькімі людзьмі.
Таксама ёсць паказанні сведкаў, што да гвалту над дзецьмі дапускалі былы прэзідэнт Францыі і некалькі міністраў.
Дзейнасць Маё і Сімана прывяла да таго, што гэтыя два актывісты таксама сталі аб'ектамі пераследу з боку судовай улады і паліцыі.
Іх пераследавала паліцыя, часова затрымала на падставе незаконных абвінавачванняў і падвяргала нечалавечым метадам допыту.
Іх абгаварылі ў СМІ, і ўрэшце яны нават уцяклі ў Венесуэлу.
Там Стэна Маё ў выніку знайшоў Інтэрпол і экстрадаваў у Францыю, дзе яму трэба было адбыць турэмнае пакаранне.
Сярод іншага, яго абвінавачвалі ў выкраданні дзіцяці.
Справа ў тым, што Стэн Маё дапамог маці, якая страціла апеку над дзіцём, дастаўляць дзіця ў бяспечнае месца, бо,
сярод іншага, дзіця падвяргалася гвалту з боку ўласнага бацькі.
Паводле сведчанняў сведкаў, пракурор, адказны за зняволенне Маё, быў адным з вінаватых у здзеках.
Часовае выснова:
Расследаванні Сімана і Маё ў таксама паказваюць, што адказныя ў сістэме правасуддзя абараняюць злачынцаў і
актыўна нападаюць на ахвяр, іх сваякоў і саміх актывістаў.
6. Бельгія: Справа Марка Дзютро і роля бельгійскай судовай улады
Справа Марка Дзютро — гэта, мабыць, самая вядомая ў Еўропе справа аб выкраданні дзяцей, жорсткім
абыходжанні з імі, катаваннях, інцэсце і дзіцяцыдзе.
Дутро выступіў у судзе двойчы.
У 1989 годзе яго прысудзілі да 13,5 года пазбаўлення волі па пяці пунктах абвінавачвання ў сексуальных
дамаганнях, але яму нават не давялося адбыць і траціны тэрміну.
Пасля яго зноў арышту ў 1996 годзе яго абвінавачвалі ў тым, што ён выкраў шэсць дзяўчынак-школьніц, учыніў
над імі сексуальны гвалт і зачыніў іх, як жывёл, у падвальнай камеры аднаго са сваіх дамоў.
Чацвёра з іх памерлі ў пакутах у палоне.
Галоўная спрэчка ў справе Датру будавалася вакол пытання, ці быў ён збочаным адзіным злачынцам, ці ён таксама быў
пастаўшчыком для значна большай сеткі ўплывовых мужчын.
Якія былі доказы і сведчанні таго, што Дзютро дзейнічаў ад імя сеткі?
1. Яго ўласная заява:
У 2002 годзе Дзютро ў турме ў інтэрв'ю сказаў, што сапраўды існавала сетка з мноствам злачынных сувязяў.
Дзяўчаты былі не толькі з ім, але і для іншых.
2. Яго фінансавае становішча:
Дутро, беспрацоўны, які атрымліваў дапамогу па беспрацоўі, меў пяць дамоў, рэгулярна купляў акцыі і меў некалькі
банкаўскіх рахункаў, на якія ў той жа час, калі дзяўчынак выкралі, былі ўнесены вялікія сумы наяўных грошай.
Калі б Дзютроў гвалтаваў дзяцей толькі сам, ён не зарабіў бы на гэтым ні гроша.
3. Паказанні сведак:
Выжылая Рэгіна Луф таксама паведаміла, што Марк Датру не дзейнічаў адзін, а яго сасудзчык, брусельскі бізнесмен Мішэль Ніуль,
арганізоўваў сэкс-вечарынкі з дзецьмі, якіх забяспечваў Датру.
«Мішэль Ніёль запытаў у Марка Дзютро дзяцей ва ўзросце ад дванаццаці да чатырнаццаці гадоў для
адпаведных педафільскіх вечарынак», — паведаміла яна.
Сам Дзютро таксама заявіў, што Ніуль карыстаўся аховай «з самых верхаў».
Мужчына меў сувязі ў брусельскай джэт-сэце , у тым ліку з многімі кліентамі адпаведных садома-мазахістычных вечарынак.
4. Расследаванні следчага суддзі Жана-Марка Канерро:
Ён ішоў па слядах, якія вялі да сеткі.
Ён арганізаваў тэлефонны нумар, праз які грамадзяне маглі ананімна паведамляць інфармацыю аб справе Дзютро.
На следчых абрынулася лавіна інфармацыі.
Сярод іх былі сведчанні некалькіх маладых жанчын, якія на запіс зрабілі неверагодныя сцвярджэнні:
Яны ведалі пра сэкс-вечарынкі ў пачатку васьмідзясятых у вышэйшых колах, дзе катавалі і забівалі дзяцей.
Там таксама бачылі Ніуля і Дзютро. Нават бельгійскі кароль Альберт II быў названы як наведвальнік такіх жахлівых «вечарынак».
Часовае выснова:
Было б цалкам лагічна прасачыць за шматлікімі падказкамі, якія сведчылі пра сетку.
Аднак, калі прыгледзецца да дзеянняў судовых і праваахоўных органаў, становіцца зразумела, што ўсё было
зроблена, каб расследаванне не выкрыла сетку, абы толькі прадставіць Дзютро як адзінага злачынцу:
Некалькі падказак, прадстаўленых паліцыяй, не былі ўвогуле разгледжаны, у тым ліку паказанні сведкаў і
відэазапісы, канфіскаваныя з дома Датру, але не прааналізаваныя.
Іншыя доказы былі скрадзены або проста зніклі.
Пачатак судовага працэсу быў моцна затрыманы.
Спатрэбілася цэлых 7,5 года, перш чым Дзютро і трох сасудзчыкаў выставілі перад судом.
Аднак у гэты перыяд пры загадкавых абставінах памерлі як мінімум 27 сведкаў.
Большасць з іх хацелі даць паказанні аб сувязях, якія пацвярджалі падазрэнні, што Марк Дютро не быў
адзіным злачынцам, а вакол яго існавала сетка пасобнікаў.
Абставіны, якія прывялі да смерці гэтых 27 сведкаў, былі альбо неналежным чынам расследаваны, альбо зусім не расследаваны.
Выжылая Рэгіна Луф стала сведкай прыкладна 60 забойстваў і нават змагла назваць 35 ахвяр.
Яна таксама змагла дакладна назваць злачынцаў, злачынствы і месцы здарэнняў.
Пасля псіхалагічнага агляду эксперты пацвердзілі, што ў дзяцінстве яна падвяргалася цяжкім сексуальным гвалтам.
Тым не менш, іх заявы не былі расследаваны, а бельгійская пракуратура ахарактарызавала паказанні сведкаў як
непраўдападобныя, сцвярджаючы, што яны былі чыста фантастычнымі.
Затым пракурор закрыў справу, якая змяшчала паказанні іх сведак.
Следчы магістрат Жан-Марк Канерат, які расследаваў справу і вывучаў доказы, што паказвалі
на існаванне сеткі, быў адхілены ад справы.
Ён быў прадузяты, бо ўдзельнічаў у дабрачынным мерапрыемстве ў гонар дзвюх забітых дзяўчат.
Гэтае слабае абгрунтаванне выклікала шторм пратэстаў сярод бельгійскага насельніцтва.
Аднак судовая сістэма засталася не ўражанай.
Следчы магістрат, які змяніў Канэроту, Жак Ланглуа, быў адной з ключавых фігур, якія прыдушылі тэорыю сеткі.
Ён спыніў усе расследаванні па магчымых арганізатарах.
Праз год стала вядома, што Лангле ўключыў у працэс паказанні больш чым 600 (!) сведак.
Усе паказанні сведак пра сетку трымаліся ў сакрэце.
Следчыя, якія ўдзельнічалі ў справе, былі пераведзеныя вясной 1997 года.
Справы, якія змяшчалі ўсе праверымыя доказы, імёны і імёны падазраваных, былі закрыты ў 1998 годзе.
Пазней міністр юстыцыі Марк Вервільген і галоўны пракурор Мішэль Бурле паведамілі, што яны неаднаразова
заклікалі да новых расследаванняў, але без поспеху, бо Ланглоа блакаваў расследаванні.
Разам з Ланглуа, міністр юстыцыі Мельк'ёр Ватэле таксама адыгрывае вырашальную ролю.
Вателет, які, паводле сведчанняў ахвяр, сам быў арганізатарам і ўдзельнікам дзіцячых сэкс-вечарынак, на
здзіўленне памілаваў Датру падчас свайго першага зняволення, калі не прайшло і траціны тэрміну.
Таму ён часткова адказны за тое, што пасля вызвалення Дзютро змог выкрасці, згвалтаваць і забіць некалькіх дзяўчынак.
Аднак катастрафічнае рашэнне аб памілаванні Дзютро не мела негатыўных наступстваў для кар'еры Ватэле — наадварот:
Ён быў суддзёй Еўрапейскага суда з 1995 па 2003 год і Еўрапейскім галоўным пракурорам з 2012 па 2018 год.
Выснова: Відавочна, што магутныя сілы ў судовай і следчай сістэмах зрабілі ўсё магчымае, каб справа Датру не была
сапраўды раскрыта, што сведчыць пра тое, што яны самі былі часткай гэтых сетак або, прынамсі, знаходзіліся пад іх ціскам.
Удзел судовай улады пацвярджаецца сведчаннямі выжылай Рэгіны Луф.
Пазней яна пазнала ўдзельнікаў педафільскіх сэкс-вечарынак на фотаздымках у газетах і на тэлебачанні, дзе
яна вымушана была добраахвотна служыць «сваім кліентам».
Паводле іхніх сведчанняў, усе яны былі вядомыя як вельмі паважаныя члены грамадства, у тым ліку палітыкі,
кіраўнікі, прамыслоўцы, а таксама юрысты і судовыя чыноўнікі.
Адна з судовых следчых, якая дала паказанні па тэлебачанні па справе Дзютро, нават пазнала аднаго з памагатых у рытуальным
забойстве аднаго са сваіх немаўлят, якіх яна нарадзіла ў палоне.
Пасля гэтай кампраметуючай заявы Рэгіны Луф яе прызналі недзеяздольнай, а справу супраць Мішэля Ніуля цалкам спынілі.
Гэта зрабіла тая самая следчая, якая, паводле яе сведчанняў, была адной з забойцаў яе дзіцяці.
7. Швейцарыя: Справа Наталі і ўдзел швейцарскіх судовых чыноўнікаў у жорсткім абыходжанні з
дзецьмі, гандлі людзьмі і сатанінскіх ахвярапрыношэннях
Справа Наталі ўжо некалькі гадоў з'яўляецца тэмай для абмеркавання ў швейцарскіх СМІ.
Напрыклад, Blick.ch у 2020 годзе паведамляў пра сексуальнае і сатанінскае рытуальнае
гвалтаванне 8-гадовай дзяўчынкі яе ўласным бацькам.
Дзяўчынка таксама паведаміла, што яе бацька прадастаўляў яе іншым злачынцам.
Яна таксама была сведкай гвалту і самых жорсткіх катаванняў іншых дзяцей і дарослых.
Яна стала сведкай гандлю людзьмі, органамі і адрэнахрамам і сатанінскіх ахвярапрынашэнняў.
Гэта адбывалася на рытуальных месцах і ў схаваных падземных тунэльных сістэмах, сярод іншых месцаў.
Апісанні Наталі супадаюць з незлічонай колькасцю іншых сведчанняў, разгледжаных Kla.TV у
дакументальных фільмах «Крывавыя секты» I і II.
У выпадку Наталі таксама ёсць відавочныя прыкметы змовы паміж судовай уладай і сеткай злачынцаў.
Наталі нават вызначыла некаторых асоб з швейцарскай судовай сістэмы ў якасці злачынцаў.
Падчас папярэдняга крымінальнага расследавання ў дачыненні да яе бацькі яна пазнала некалькіх асоб, якія ўчынілі
гвалт, старшага суддзю, двух пракурораў і некалькіх супрацоўнікаў паліцыі, якія правялі вобшук дома Наталі.
Падчас судовага пасяджэння Наталі неаднаразова заяўляла, што ўжо ведала гэтых асоб.
Яны ўдзельнічалі ў цырымоніях здзекаў і забойстваў, на якія іх бацька іх вадзіў.
Напрыклад, былы кіраўнік службы абароны дзяцей і дарослых (KES) у рэгіёне мясцовых сацыяльных службаў Наталі быў вызначаны і названы
злачынцам, які здзекаваўся над дзецьмі, і забойцам дзяцей.
Наталі паведаміла, што бачыла, як гэты лідар KES прыносіў немаўлят на сходы і ўдзельнічаў у іх забойствах.
KESB, якая курыруе KES, прызначыла Наталі дзіцячага адваката, які таксама вызначыў Наталі як здзяйсняльніцу.
Гэты адвакат ні разу не размаўляў ні з Наталі, ні з яе маці.
У яе не было асабістага кантакту з Наталі, але затое быў з адвакатам яе бацькі, якога Наталі абвінавачвае ў злоўжываннях.
Яна параілася з ім, як найлепш дыскрэдытаваць Наталі з дапамогай экспертных заключэнняў.
Відавочна, яна імкнулася да таго, каб пазбавіць маці Наталі правоў апекі.
Гэтая дзеяння юрыдычна пазначаецца як здрада кліенту.
КЕСБ быў інфармаваны пра гэтыя падзеі.
Рэдакцыйная каманда мае пісьмовыя доказы гэтага.
Старшы суддзя, адказны за справу, паўплываў на адваката маці Наталі.
Ён павінен пераканаць яе адклікаць скаргу супраць бацькі Наталі.
Адвакат маці Наталі затым падаў хадайніцтва аб адводзе гэтага старшага суддзі, але гэтае хадайніцтва пакуль не задаволенае.
KESB не толькі прызначыў Наталі адваката, які, па словах Наталі, быў адным з вінаватых.
Яна таксама загадала дзяўчынцы прайсці лячэнне ў старшага псіхіятра, які таксама вызначыў Наталі як здзяйсняльніцу.
Гэта ўжо наўрад ці можна назваць выпадковасцю.
Наталі паведаміла, што псіхіятр падчас допытаў наносіў ёй электрашокі.
Гэта вельмі засмуціла яе. Наталі была адна падчас інтэрв'ю.
Яе маці не дазволілі прысутнічаць падчас допыту.
Наталі неаднаразова згадвае, што ўлады і асобы, якія ўдзельнічаюць у расследаванні яе справы, належаць да кола вінаватых.
Падчас разгляду справы неаднаразова станавілася відавочным, што згаданыя асобы дакладна не зацікаўлены ў аб'ектыўным
расследаванні, а хутчэй у тым, каб прыкрыць справу Наталі.
Гэта абсалютна скандальна і трывожна, што пад варту на адзін дзень была ўзята не бацька, якога абвінавачваюць у
гвалце, а маці Наталі, якая мае цалкам чыстую судзімасць.
Там яе 24 гадзіны трымалі ў халоднай камеры з пахкім знешнім туалетам, у адзенні толькі на адну тонкую
вопратку, і вызвалілі толькі пасля шматгадзінных допытаў.
Гэтыя дзеянні пракуратуры можна апісаць толькі як тактыку «вайны знясілення», накіраваную
на тое, каб знясіліць і зламаць маці Наталі.
Балц Брудер, крытычны рэпарцёр газеты «Салотэрнэр Цайтунг», меў мужнасць раскрыць усе гэтыя сувязі паміж KESB, пракуратурай
і ўрачамі-псіхіатрамі ў галіне дзіцячай і падлеткавай псіхіятрыі і зрабіць іх агульнавядомымі ў сваіх артыкулах.
Гэты вядучы карэспандэнт «Солотурнер Цайтунг», які пісаў пра справу Наталі, быў знойдзены мёртвым у лужы
крыві пасля публікацыі сваіх крытычных газетных рэпартажаў.
Дакладныя абставіны смерці таямнічага адданага сваёй справе рэпарцёра, якому было ўсяго 53 гады, так і не былі ўстаноўлены.
Гэта нагадвае справу Дзютро, у якой 27 сведак, якія хацелі даць паказанні аб гэтых сувязях, таксама таямніча загінулі.
Каб прадухіліць паўтарэнне такога ў выпадку Наталі і ў іншых выпадках, а таксама каб гарантаваць немагчымасць прыкрыцця
злачынстваў, пацярпелыя і інфарматары ўжо прынялі меры засцярогі.
На выпадак, калі з імі нешта здарыцца, яны ўжо зрабілі шматлікія копіі ўсіх доказаў і схавалі іх у бяспечных
месцах па ўсім свеце — пакуль да гэтых злачынстваў не прыступіць відавочна бесстаронні суд.
Заключэнне: Прыклады, прыведзеныя ў гэтай праграме, — гэта толькі вяршыня айсберга.
Па словах сведкаў, як пакуты ахвяр, так і жорсткасць іх катаў, здаюцца безмяркоўнымі.
Калі ахвяры ўдаецца ўцячы з гэтага кола і паведаміць пра гэтыя злачынствы, яны неаднаразова апынаюцца ў сітуацыі,
якая для іх надзвычай траўматычная, калі сістэма правасуддзя абараняе злачынцаў і нападае на ахвяр.
У амаль кожным з гэтых выпадкаў ёсць відавочныя прыкметы таго, што гэта маштабная транснацыянальная сетка, у якой
задзейнічаны высокапастаўленыя члены нашага грамадства.
Падобным чынам, агульнай рысай, якая праходзіць праз амаль усе выпадкі, з'яўляецца тое, што гэтыя важныя чыноўнікі і асобы, якія
прымаюць рашэнні, былі знятыя на відэа падчас гвалту над дзецьмі.
Гэта робіць іх уразлівымі да шантажу і залежнымі ад колаў, якія кантралююць гэтыя сеткі, што дазваляе ім прымушаць
прымаць рашэнні на іх карысць у палітыцы і судовай уладзе.
Гэта таксама тлумачыць, чаму выяўленыя матэрыялы дзіцячай парнаграфіі заўсёды неадкладна
канфіскуюцца спецыяльнымі падраздзяленнямі.
Ніякія доказы не раскрываюцца, а застаюцца пад ключом.
Можна меркаваць, што гэта адна з прычын юрыдычнага банкруцтва, якое Іва Сасек падрабязна апісаў у сваёй прамове на 19-м AZK.
Паколькі значныя часткі палітыкі і судовай улады, відавочна, знаходзяцца ў душным сціску гэтай сеткі, яшчэ больш важна
аднавіць СМІ як чацвёртую ўладу, якая дагэтуль таксама была ў значнай ступені пад панаваннем гэтай карумпаванай сістэмы.
Вось чаму мы просім вас: падзяліцеся гэтай праграмай і станьце часткай сеткі Kla.TV, каб праліць святло на
гэтыя судовыя скандалы і гэтыя злачынцы апынуліся пад узмацненай увагай на фоне пільнай грамадскасці.
Усе вышэйзгаданыя выпадкі сведчаць пра тое, што рана ці позна нам не застанецца нічога іншага, як звярнуцца да законных
дэмакратычных працэсаў, каб надаць непрадузятым судовым органам паўнамоцтвы разглядаць такія крайнія выпадкі.
Аднак гэтая дакументацыя не прызначана ствараць уражанне, што ва ўсіх гэтых злачынствах удзельнічаюць
усе супрацоўнікі паліцыі, суддзі і судовыя чыноўнікі.
Многія з вас выконваюць свае важныя абавязкі ўсяго сэрца і шчыра адданыя справядлівасці.
Таму мы хацелі б звярнуцца асабліва да вас, хто шчыра служыць грамадству:
Не бойцеся асабіста расследаваць гэтыя жудасныя злоўжыванні ў вашых уласных шэрагах, выкрываць іх і няўхільна з імі змагацца.
Толькі такім чынам можна прадухіліць далейшае падрыўванне і сур'ёзнае пашкоджанне нашай
канстытуцыйнай дзяржавы, а значыць, і нашай дэмакратыі.
Вы ўзяліся за гэтую працу, каб забяспечыць справядлівасць!
Аб'яднайцеся, праявіце мужнасць, выйдзіце ў публічнасць і пакладзіце канец гэтай злоўжыванні ўладай раз і назаўжды!