Ne por la sentemuloj
Epstein, Dutroux, Teichtmeister – nomoj kiuj reprezentas la plej terurajn krimojn kontraŭ infanoj.
Ĉu ili vere estis nur solaj agantoj – aŭ ĉu ekzistas tutmondaj pedofiliaj retoj, kiuj ankoraŭ estas aktivaj ĉi tie?
Kian rolon ludas la juĝistaro?
Ĉu estas vera la aserto de sennombraj atestantoj, ke juĝistoj, prokuroroj kaj enketistoj ne nur kaŝas
ĉi tiujn krimojn, sed mem estas implikitaj en ili?
Kla.TV malkaŝas ŝokajn revelaciojn.
Usono, Germanio, Aŭstrio, Nederlando, Belgio, Francio, Svislando:
La koluzio de la juĝistaro en kazoj de severa infanmisuzo kaj murdo en sep landoj estas sub ekzamenado.
Enkonduko: : "Mi donas ĝin al ĉiuj skribe. La plej malbona, plej perversia infanmisuzo, kiun mi iam ajn vidis
kaj al mi priskribis en mia vivo, de la viktimoj mem,
La plej malbonaj, plej perversaj krimuloj estis la prokuroroj kaj juĝistoj mem.
Mi tion serioze diras. La plej perversaj deliktantoj, kiujn mi renkontis en mia vivo, estis publikaj prokuroroj kaj juĝistoj.
Kaj neniu prenas agojn kontraŭ ĉi tiuj homoj.
Kaj vi tute ne scias, kio okazas, kiam denuncanto parolas laŭte.
Kaj kio estas aparte speciala pri ĉi tiuj viktimoj de rituala misuzo, estas ke beboj, infanetoj kaj
infanoj ofte estas drogitaj antaŭ ol ili estas mortigitaj.
Kaj tio estas la punkto, kiun mi provas fari. Jam de jaroj mi diras, ke mi havas sufiĉajn motivojn por
suspekti, ke en la juĝistaro ekzistas organizita krimo.
Kaj tial mi diras: mi skribos ĝin por ĉiuj, la plej grandaj kulpuloj estas en la justica sistemo.
Kaj se io ajn okazos al mi, vi povas konsideri tion, kion mi diris, kiel atestantoteston, kiel ĵuritan ateston.
La sindediĉo de Dorothea Thul kaj ŝia deklaro havis seriozajn konsekvencojn:
Ŝia kolego, d-ro Jette Limberg-Diers, publikigis krion por helpo, asertante, ke la pediatro estis atakita kaj
batita, kaj ke ŝi estis sendita al psikiatria sekcio.
Ŝia stirpermesilo estis nuligita kaj ŝia domo estis submetita al devigaj hipotekoj, kio kondukus al deviga vendo de la domo.
Krimaj akuzoj estis prezentitaj kontraŭ ŝi pro kalumnio en la interreto.
Laŭ ŝia Telegram-kanalo, ŝi estis kondamnita en 2021 al naŭ monatoj da malliberigo, kun la plenumo suspendita por tri jaroj.
Doktoro Dorothea Thul kolapsis en la juĝejo.
En aprilo 2023, ŝi estis arestita kaj tenata en arestejo pro akuzoj pri instigado al malamo.
Ekde tiam ŝi malaperis el la sceno; neniu scias, kie ŝi estas aŭ kiel ŝi fartas.
Kial oni celas Dr. Thul tiel furioze?
Ĉu tio povus rilati al ŝia deklaro, ke la plej gravaj kulpuloj mem troviĝas en la justica sistemo?
Ĉu ekzistas iu ajn pruvo, ke la juĝistaro estas implikita en pedofiliaj retoj?
Kla.TV esploris ĉi tiujn demandojn kaj fakte malkovris kelkajn ŝokajn verojn.
Multaj postvivantoj kaj atestantoj de organizita seksigita kaj ritualigita perforto atestis, ke altrangaj juĝistoj, prokuroroj,
advokatoj kaj policistoj estas implikitaj en ĉi tiuj krimoj.
Multaj el ili mem estas krimuloj, aliaj kaŝas pedofilajn retojn, protektas krimulojn kaj persekutas atestantojn kaj aktivulojn.
Aŭskultu kelkajn ekzemplojn sube.
1. Usono
La implikiĝo de la usona justica sistemo en la Epstein-skandalo Usona financisto kaj seksdeliktulo Jeffrey Epstein dum proksimume
20 jaroj gvidis sekstrafikan reton implikantan malplenaĝulojn.
Viktimoj raportas pri seksa trafiko kaj seksaj atakoj, kiuj laŭdire okazis jam en 1996.
La totala nombro de viktimoj estas taksata esti almenaŭ 100.
Tamen la nombro de neriportitaj kazoj certe estas multfoje pli alta.
Maria Farmer, unu el la viktimoj de Epstein, kiu estis devigita labori ĉe la akceptejo de gastdomo, kie
Epstein tiutempe loĝis, observis la jenon dum unu jaro:
Ĉiutage kvin ĝis dek knabinoj estis alportitaj al Epstein, kio estis tre terura afero por la infanoj.
Ŝi parolis pri miloj da knabinoj alvenantaj al la bieno de Epstein.
En Florido sole, 500 knabinojn, kiujn Maria Farmer volis kontakti por atestaĵoj kontraŭ Epstein, jam ne eblis trovi.
Ŝi ne povas kompreni, kio okazis al ĉiuj knabinoj.
Ŝi forte suspektas, ke ili perdis siajn vivojn.
Virginia Roberts Guiffre, alia viktimo de Epstein, kiu estis sub lia kontrolo dum jaroj, diris:
Mi vidis centojn da knabinoj eniri tra la pordon de Jeffrey, lian konstante rotacian pordon.
Virginia Roberts Guiffre ĉeestis kiam Epstein ricevis 12-jarajn trinaskitojn, liveritajn el Francio de model-rekrutisto Brunel.
La knabinoj estis devigitaj plenumi perversajn seksajn agojn kun Epstein.
Epstein ne nur mem misuzis kaj seksperfortis la knabinojn, sed ankaŭ disponigis ilin al famuloj por sekso.
La knabinoj estis flugtransportitaj ĉirkaŭ la tuta globo por ĉi tiu celo.
Pluraj viktimoj de Epstein nomis individuojn, kiuj seksmisuzis ilin kiam ili estis malplenaĝaj.
Krom Epstein, Virginia Roberts Guiffre akuzis la jenajn individuojn pri misuzo de ŝi:
Princo Andrej, stela advokato Alan Dershowitz, hedge-fond-manaĝero Glenn Dubin, politikisto Bill
Richardson, franca model-rekrutisto Jean-Luc Brunel, AI-sciencisto Marvin Minsky, kaj hotela miliardulo Tom Pritzker.
Maria Farmer raportis, ke Donald Trump, same kiel Bill kaj Hillary Clinton, estis kunkonspirantoj de Jeffrey Epstein.
Ŝi vidis ilin "ĉiujn venantajn kaj forirantajn ĉe Epstein kaj sciis, ke ili estis parto de ĉio tio," diris Farmer.
Epstein konservis bonajn rilatojn kun la juĝistaro.
Pluraj plendantoj kontraŭ Epstein atestis, ke la bone konata usona stela advokato Alan M. Dershowitz, kiu
plurfoje defendis Epstein, estis inter la krimuloj.
Maria Farmer laŭvorte priskribis Dershowitz kiel kunkonspiranton.
Virginia Roberts Guiffre – la ĉefa plendanto en la Epstein-kazo – procesis la advokaton en 2019 pro seksa misuzo kaj kalumnio.
Dershowitz tiam arkivis kontraŭproceson pro kalumnio kaj intenca kaŭzado de emocia aflikto.
Ĝis hodiaŭ li vehemente neas, ke li iam ajn havis seksan kontakton kun malplenaĝuloj.
La aserto, ke la advokato misuzis Virginia Roberts Guiffre dum ŝi estis malplenaĝa,
estis eĉ forigita el la kazdosieroj de juĝisto.
Dershowitz restis nepunita, kvankam pluraj virinoj akuzis lin.
Ili deklaris oficiale, ke li seksmisuzis ilin aŭ perforte seksperfortis ilin dum ili estis malplenaĝaj.
Li ankaŭ agis kontraŭ pluraj virinaj plendantoj, serĉante malhonorajn, malestimajn
deklarojn kaj transdonante ilin al la ĉefa enketisto.
Ekzemple, li asertis, ke Virginia Roberts Guiffre estis bone konata prostituitino kaj mensogantino.
Ŝi, el ĉiuj homoj, kiu, laŭ siaj propraj deklaroj, estis devigita prostituadi de Epstein kaj Dershowitz kiam ŝi estis menorulino!
La amaskomunikiloj kaj la jura premo sur Virginia Roberts Guiffre finfine igis ŝin
kolapsi kaj retiri sian akuzon kontraŭ Dershowitz.
Epstein estis reprezentata de Alan Dershowitz por la dua fojo en kortumaj procedoj en 2019.
Epstein jam en 2008 estis akuzita pri seksperforto de malplenaĝuloj kaj devigo al prostituado, pro kio
li normale devus elteni vivdaŭran malliberejan punon.
Anstataŭe, Jay Levkowitz, alia alte pagita stela advokato el la tiam sep-membra jura teamo de Dershowitz, negocis eksterkortuman
kompromison kun la usona prokuroro de Florido, Alexander Acosta.
Kiel rezulto de ĉi tiu interkonsento, Epstein ricevis tute neadekvatan 18-monatan
malliberejan punon anstataŭ vivdaŭran malliberejan punon.
Li devis servi nur 13 monatojn de tiu puno.
Li estis loĝigita en la privata flugilo de la malliberejo kaj havis ĝis dek du horojn da
libera tempo ĉiutage por iri al sia oficejo.
Prokuroro Acosta kaj la teamo de advokatoj gvidata de Levkowitz kaj Dershowitz do respondecas pri tio, ke
Epstein post sia juĝproceso en 2008 devis servi nur 13 monatojn en malliberejo anstataŭ vivdaŭra puno.
Tio estis la sola maniero, per kiu Epstein povis daŭre funkciigi la infan-perfortan reton ĝis 2019.
Krome, ĉi tiu interkonsento permesis al Epstein eviti federacian procesigon en 2008, kio
siavice protektis lin kontraŭ plua enketado.
Estas kialo suspekti, ke al la respondeculoj en la juĝistaro kaj al la eminentaj krimuloj konvenis, ke oni
ne esploris pliajn detalojn pri la skandalo Epstein.
Prokuroro Acosta poste estis promociita al Sekretario pri Laboro sub Trump.
Ĉu tio estis "rekompenco" por lia kunlabora konduto, por protekti la kulpulojn kaj kaŝi la veran amplekson de la skandalo?
Ĵurnalistino Julie K. Brown el la usona gazeto Miami Herald eksciis de policistoj, ke ili ne rajtis ĝuste
enketi Epstein laŭ ordonoj de pli altaj aŭtoritatoj.
Ŝi ekzamenis kortumajn registrojn kaj finfine publikigis serion pri la krimoj de Epstein en novembro 2018.
Ŝi estis la sola, kiu atentigis la publikon pri la plena amplekso de la akuzoj.
"Fakte neniu sekvis la tutan aferon," diris la ĵurnalisto.
Eĉ la FBI , unu el la plej altaj leĝaplikigaj agentejoj en Usono, ne procesis Epstein, kvankam, laŭ Maria
Farmer, viktimo de Epstein, ĝi bone konsciis pri la seksa trafikada reto implikanta malplenaĝulojn.
La FBI ankaŭ sciis, ke Maria Farmer kaj ŝia fratino Annie jam en 1996 fariĝis viktimoj de la seksa trafikada reto de Epstein.
Laŭ Maria Farmer, la FBI precize sciis, kiuj estis implikitaj en la kazo, kaj ke Epstein
kondukis ĉantaĝan operacion uzante infanpornografion.
Tamen neniu ago estis farita kontraŭ Epstein.
Laŭ la disponeblaj pruvoj, la FBI havis devon malliberigi Epstein dumvive. Tamen ĝi ne faris tion.
Provizora konkludo:
La Epstein-kazo malkaŝas kompletan ignoradon de la juĝistaro kaj de la enketaj aŭtoritatoj, kio kondukis
al jaroj da profunda sufero por multaj junaj knabinoj.
Bedaŭrinde, malmulte ŝanĝiĝis rilate al tio.
Lia kunhelpanto Ghislaine Maxwell nun estis kondamnita al 20 jaroj da malliberejo.
Tamen juĝistino Alison Nathan ne permesis en ĉi tiu proceso iun ajn pruvon, kiu enhavis la nomojn de
eblaj aldonaj kunkulpuloj, komplicoj aŭ profitantoj.
La flugregistroj de la "Lolita Express" , kiuj transportis famulojn al la insulo de Epstein, kaj la "Nigra
Libro" de Maxwell devis esti prezentitaj al la tribunalo kun la plejparto de la paĝoj nigritaj.
Tio signifas, ke, krom Maxwell, ĉiuj aliaj eminentaj krimuloj restas en libera stato.
2. Germanio: Saksia Marĉo
– Ĉu la juĝistaro kaŝis la krimojn kaj la rondo de krimuloj?
La termino "Sachsensumpf" rilatas al skandalo implikanta alt-rangajn figurojn en Saksio, kiuj estis
implikitaj en la deviga prostituado de malplenaĝuloj.
Kiel atestanto, Mandy Kopp, kiu tiam estis malplenaĝulo, faris seriozajn akuzojn kontraŭ ĉi tiuj altrangaj individuoj.
En 1989 familiaj problemoj kondukis ŝin al la malplenaĝula bordelo en Lepsiko nomata "Jasmin".
Tie ŝi kaj aliaj knabinoj estis severe fizike fitraktitaj, seksperfortitaj kaj torturitaj dum jaroj.
En 1993 la okazaĵoj ĉe la bordelo Jasmin fariĝis konataj kiel la afero Sachsensumpf, kaj la bordelo estis raziita.
Dum polica pridemandado, Mandy Kopp identigis plurajn el siaj turmentantoj:
Tiuj inkluzivas famajn leipzigajn juĝistojn, advokatojn, policistojn kaj nemoveblaĵajn agentojn.
Laŭ Mandy, la juĝisto, kiu prezidis la proceson, estis ankaŭ unu el la seksperfortantoj.
Ĉi tiu juĝisto kondamnis la bordeloperacianton al milda kvarjara kaj du-monata mallibereja puno.
La posedanto de la bordelo poste atestis, ke li ricevis nur mildan punon, ĉar li ne malkaŝis la
nomojn de la krimuloj en sia bordelo kun neplenaĝuloj.
Jen plia pruvo de la komplico inter la juĝistaro kaj pedofiliaj krimuloj.
Mandy Kopp kaj ŝiaj kunviktimoj estis pridemanditaj ankoraŭ dufoje antaŭ 2009, kaj denove ili identigis du
alt-rangajn advokatojn kiel siajn seksperfortintojn per fotoj.
Tamen nek la dreseña publika prokurorejo nek la saksa enketkomitato respondis.
Anstataŭe, ili publikigas la nomon de la viktimo kaj lian loĝlokon.
Mandy Kopp estis tiam raportita pro "kalumnio" de la identigitaj farintoj.
Timante por sia vivo kaj pri pliaj juraj procedoj, ŝi ne malkaŝis ĉion, kion ŝi sciis.
En novembro 2012 la proceso estis prokrastita post kiam Mandy suferis nervan kolapson en la
kvara tago de la proceso post sep horoj da procedoj.
Baldaŭ poste, la 28-an de januaro 2013, la preskripcia periodo por ĉi tiuj kruelaj agoj eksvalidiĝis.
Tamen ĉi tiu preskripta periodo povus esti evitata. Mandy Kopp ne estis sola en sia deklaro.
La Saksia Oficejo por la Protekto de la Konstitucio ankaŭ esploris la ruĝluman kvartalon kaj en 2005 transdonis eksplodan materialon
al la saksia ministro pri internaj aferoj Thomas de Maizière.
Laŭ tio, oni suspektis, ke la juĝistoj kaj prokuroroj de Lepsiko komplotis kun krimuloj kaj mem estis implikitaj en infanmisuzo.
La nomoj de la krimuloj estis konataj al la Oficejo por la Protekto de la Konstitucio.
La Oficejo por la Protekto de la Konstitucio ankaŭ raportis, ke la ruĝluma kvartalo ĉantaĝis
la prokuroraron per ĉi tiu akuziga materialo.
Kontraste, la koncernaj oficialuloj avertis pri razioj, malhelpis enketojn kaj influis procesojn.
Tamen De Maizière, kiel la plej alta aŭtoritato, ne informis nek la Parlamenton nek la koncernajn krimajn enketajn aŭtoritatojn.
Li poste estis akuzita pri obstrukco de justeco en oficejo.
Tamen la enketoj poste estis ĉesigitaj kaj la Saksia marĉo estis malakceptita kiel "varmega aero" kaj "konspirteorio".
La ekzisto de krima reto estis neita.
Anstataŭe, la du ĉefaj enketistoj de la polico kaj de la Oficejo por la Protekto de la Konstitucio estis atakitaj.
La ĉefa enketisto de la departemento pri krimaj enketoj en la kampo de organizita krimo, Georg Wehling, estis suspendita
rekte de la Ministro pri Internaj Aferoj sur dubindaj bazoj.
Simone Skroch, antaŭe Henneck, kiu tiutempe estis departementestro ĉe la Oficejo por la Protekto de la Konstitucio
kaj jam en sia antaŭa posteno kiel publika prokuroro malkovris kaj disbatis infan-misuzan reton, nun estis
submetita al jaroj da disciplinaj kaj enketaj proceduroj.
Ambaŭ estis akuzitaj, sed poste senkulpigitaj pri la ĉefaj akuzpunktoj post longa proceso.
Thomas De Maizière, aliflanke, supreniris tra la rangoj por okupi diversajn postenojn kiel federacia ministro.
Ni observis la saman aferon en la Epstein-kazo, kiam prokuroro Alexander Acosta, kiu protektis la
krimulojn, estis promociita de Trump al ministro pri laboro.
Ĉu ĉi tio estas alia ekzemplo de la ŝablono, laŭ kiu la justica sistemo entreprenas vehementajn agojn kontraŭ
denuncantoj, dum la veraj krimuloj restas nepunataj kaj tiuj, kiuj kaŝas la krimojn, estas promociitaj?
3. Ĉu la aŭstra juĝistaro protektis la pedofilan aktoro Florian Teichtmeister?
En 2023 okazis granda ekscito pri la ekstreme milda puno, kiu estis donita al Florian Teichtmeister, la
aŭstra aktoro kaj francmaŝono de la Granda Loĝio de Aŭstrio.
Teichtmeister evidente estis tiel konvinkita pri la francmasonismo, ke li eĉ konstruis templon sur sia posedaĵo.
Li estis juĝata, ĉar en lia posedo estis trovita granda kvanto da drogoj kaj li kolektis 76 000 dosierojn de infana pornografio.
Multaj el ili estis redaktitaj de li, komentitaj aŭ kompilitaj en kolaĝojn.
En siaj komentoj, li priskribis la plej malbonajn perfortajn fantaziojn, kiujn li imagis infligi al infanoj.
De flagelado, torturo kaj terura seksperforto ĝis morto, liaj fantazioj ne konis limojn.
La publika prokuroro oficejo klasifikis Teichtmeister kiel danĝeran laŭ skalo de 1 ĝis
10, metante lin je la dua plej alta nivelo, 9.
Malgraŭ la serioza danĝero, kiun li prezentas, kaj malgraŭ la fakto, ke miloj kaj miloj da infanoj estis damaĝitaj kaj
Teichtmeister, kiel konsumanto, portas ioman kulpon, li ricevis nur dujaran kondiĉan
punon kun la kondiĉo, ke li submetiĝu terapion.
Do li ne devos pasigi eĉ unu tagon en malliberejo pro siaj agoj.
Ne nur la tute netaŭga juĝo, sed ankaŭ la konduto de tiuj implikitaj en la proceso levas seriozajn demandojn.
Ne estis farita enketo pri tio, por kiu Teichtmeister komentis la dosierojn, nek ĉu li estis parto de reto.
Laŭ observantoj de la proceso, ne estis starigitaj kritikaj demandoj al la akuzito, kaj nek la
akuzatoro nek la juĝisto demandis atestantojn.
Ĉu ekzistis timo, ke aliaj eminentaj figuroj estus malkaŝitaj?
Neniam estis esplorite, ĉu li fakte agis laŭ siaj perfortaj fantazioj.
Tio okazis malgraŭ klaraj pruvoj, kiel butik-listo trovita en lia posedo por aĉeti
knabingajn robojn kaj sadomasokistajn objektojn.
Juĝisto Stefan Apostol bedaŭris la socian ostracismon de Teichtmeister kaj konsideris la manifestaciojn
kontraŭ li kiel bazon por agnoski mildigajn cirkonstancojn.
La sufiĉe pasiva prokuroro Julia Kalmar kaŝis gravajn detalojn ĝis la fino de la aŭdado de pruvoj.
Malgraŭ la atestita alta danĝereco de Teichtmeister, ŝi decidis ne apelacii la verdikton.
La invitita fakulo-atestanto, prof. d-ro Peter Hofmann, ankaŭ forte parolis favore al la
akuzito kaj malpliigis la danĝeron, kiun li prezentis.
Hofmann jam altiris atenton en antaŭaj procesoj pri misuzo pro produktado de strangaj ekspert-raportoj
favore al la akuzitoj kaj pro bagateligado de la krimoj.
Li iam diris: "Duono de la tuŝitaj infanoj povas bone elteni pedofilajn atakojn."
Ili enigas ĝin en sian biografion kaj ne disvolvas posttraŭmatan stresmalsanon.
Ĉu estis koincido, ke li estis elektita kiel eksperta atestanto por ĉi tiu proceso?
Provizora konkludo:
La verdikto kaj la stranga konduto de la eksperta atestanto, la juĝisto kaj la publika prokuroro levas demandojn.
Ĉu oni traktis Teichtmeister milde, por ke li ne malkaŝu pliajn kunkulpulojn?
Ĉu liaj konektoj kun la francmasonoj savis lin de malliberigo?
Konforme al la moto, kiun la gazeto Der Standard uzis por priskribi francmasonojn: "Fratoj restas kune"?
4. Nederlando kaj Belgio: La kazo Zandvoort
La "Zandvoort-infana pornoreta grupo" estas nomita laŭ la nederlanda marborda feriejo Zandvoort, kie
du el la ĉefaj krimuloj funkciigis videovendejon.
La plej abomenindaj krimoj estis faritaj de ĉi tiu grupo de infan-misuzantoj.
Kiam la kazo aperis en 1998, centoj da filmoj estis konfiskitaj, montrantaj infanojn kaj eĉ bebojn esti seksperfortataj.
Sekspartioj okazis sur la jaĥto de unu el la krimuloj, ĉeestitaj de membroj de la elito, dum kiuj oni filmis
tielnomatajn snuff-videojn, montrantajn infanojn esti misuzataj kaj torturataj ĝis morto antaŭ la kamerao.
Unu el la infanoj, kiuj mortis kiel rezulto, estis la 13-jara Manuel Schadwald, kiu estis kidnapita el Berlino
kaj devigita al prostituado en infana bordelo en Roterdamo.
La belga grupo por asistado pri civitanaj rajtoj "Werkgroep Morkhoven" kaj ĝia fondinto kaj direktoro Marcel
Vervloesem ludis ŝlosilan rolon en malkaŝado de la kazo.
La grupo ricevis filmetojn montrantajn virojn seksumantajn kun infanoj.
Ili transdonis ĉi tiun informon al la polico. Tamen la belga polico ne respondis dum kvin jaroj.
En 1997 la Ministro pri Justico anoncis, ke ne ekzistis pedofilia reto, kaj poste evidentiĝis, ke
viro en la video estis parenco de belgaj politikistoj.
Pro la neago de la polico, Vervloesem faris siajn proprajn enketojn kaj sukcesis establi
kontakton kun unu el la krimuloj kaj gajni lian fidon.
Tamen, ĉi tiu krimulo estis murdita baldaŭ poste.
Tamen Vervloesem sukcesis akiri milojn da dosieroj enhavantaj pornografian kaj, en iuj
kazoj, sadisman enhavon dum enrompo en sian hejmon.
Li tiam transdonis ilin al la gazetaro kaj al la publika prokurorejo.
Tamen sep CD-ROM-oj enhavantaj pruvojn, kiujn la Werkgroep Morkhoven sendis al la Ĉefa Publika Prokuroro
de la Tribunalo en Antverpeno, malaperis sen spuro.
Vervloesem ankaŭ akiris pli ol 3 000 dokumentojn enhavantajn klientajn adresojn kaj fakturojn, kio klare
montris, ke la infanpornografia reto funkciis tutmonde, inkluzive en Germanio, Usono kaj Israelo.
Tamen la enketoj de Vervloesem mem igis lin celo de la justica sistemo.
Li estis akuzita pri infanmisuzo – kaj estis kondamnita al pluraj jaroj da malliberejo.
Post du jaroj en belgiaj malliberejoj, li estis liberigita en 2010 sub la jenaj kondiĉoj:
1) Oni malpermesis al li kontakti la gazetaron kaj plu okupiĝi pri pedofiliaj kazoj.
2) Oni ne permesis al li partopreni en agadoj organizitaj de organizoj batalantaj kontraŭ infanmisuzo, nek permesis al li
kontakti siajn amikojn el Werkgroep Morkhoven, kiuj fidele vizitis lin en malliberejo ĉiun semajnon dum lia malliberigo.
Ĉu ne estas mirinde, ke la juĝistaro, el ĉiuj institucioj, devigas tiajn kondiĉojn?
Ĉu ĉi tie oni provis silentigi ĝenan informanton?
Kaj – ĉu la juĝistaro havis ligojn kun la krimuloj kiam ĝi provis malhelpi la solvon de ĉi tiuj kazoj?
Sed la amaskomunikiloj ankaŭ faris grandajn klopodojn por detrui la reputacion de
Vervloesem kaj prezenti lin kiel infanmolestanton.
5. Francio: Aktivuloj Janett Seemann kaj Stan Maillaud raportas pri la implikiĝo de la franca
juĝistaro en kazoj de organizita infanmisuzo kaj murdoj.
Germana aktivulino Janett Seemann jam kampanjis en Germanio kontraŭ la malapero de multaj infanoj en pedofiliajn retojn.
Por tio ŝi kreis, interalie, du videomesaĝojn: unu al la tiama papo Benedikto la 16-a kaj
la duan al la eksa kanceliero Angela Merkel.
Ŝi poste kuniĝis kun Stan Maillaud, franca aktivulo kaj eksgendarmo.
Kiel teamo, ili specife esploris kazojn de organizita infanmisuzo implikantajn la francan justicon.
Stan Maillaud priskribis la jurajn procedurojn kaj rimedojn, kiujn li esploris, kiel ne nur kontraŭleĝajn, sed krimajn.
Laŭ Maillaud, ĉi tiuj juĝoj ne estis faritaj en la nomo de la popolo, sed en la nomo de krima okulta potenco.
Li kaj Janett Seemann esploris plurajn kazojn en Francio, en kiuj membroj de la juĝistaro, kiel policistoj, advokatoj, juĝistoj
kaj publikaj prokuroroj, kunlaboris kun elektitaj psikiatroj.
La sama ŝablono ĉiam aperis:
Tuj kiam oni raportis pri seksa misuzo de infanoj fare de iliaj patrinoj, la juĝa sistemo ekagis.
Tamen tio ne estis farita – kiel oni povus atendi – por protekti la misuzitajn infanojn kaj konduki la krimulojn al justeco.
Ne, male: la patrinoj kaj iliaj misuzataj infanoj estis submetitaj al polica kaj juĝa teruro.
La protektantaj parencoj estis submetitaj al kontraŭleĝaj proceduroj, ili estis
malliberigitaj kaj internigitaj en psikiatriajn hospitalojn.
En multaj kazoj, patrinoj ne povis fari ion ajn por protekti siajn infanojn kontraŭ la seksperfortantoj.
En pluraj kazoj, oni eĉ nuligis iliajn prizorgrajtojn.
Jam de jaroj ili senhelpe devis toleri vidi siajn infanojn sub la prizorgo de siaj turmentantoj.
En intervjuoj faritaj de Stan Maillaud kun la koncernataj patrinoj, ili specife nomas la personojn
implikitajn en la kazoj kaj priskribas la kontraŭleĝajn agojn de la membroj de la juĝistaro.
Laŭ atestantaj deklaroj, ĉi tiuj ankaŭ estas ekstreme gravaj krimoj, kiel filmi la
murdon de infanoj por produkti snuff-videojn.
Atestantoj ankaŭ raportas pri pli grandaj kunvenoj, kie infanoj estis misuzataj aŭ seksperfortataj de pluraj homoj.
Estas ankaŭ atestaj deklaroj, ke infanmisuzo estis farita de eksa franca prezidento kaj pluraj ministroj.
La engaĝiĝo de Maillaud kaj Seemann kondukis al tio, ke ĉi tiuj du aktivuloj ankaŭ estis celitaj de la juĝistaro kaj la polico.
Ili estis persekutataj de la polico, provizore arestitaj surbaze de kontraŭleĝaj akuzoj,
kaj submetitaj al nehumanaj pridemandaj metodoj.
Ili estis denuncitaj en la amaskomunikiloj kaj fine eĉ fuĝis al Venezuelo.
Tie Stan Maillaud estis spurita de Interpol kaj ekstradiciita al Francio, kie li devis plenumi malliberejan punon.
Interalie, oni akuzis lin pri infraŭpo.
La fakto estas, ke Stan Maillaud helpis patrinon, kiu perdis la gardon de sia infano, por konduki la infanon al sekureco,
ĉar la infano estis, interalie, misuzata de sia propra patro.
Laŭ atestaĵoj, la prokuroro respondeca pri la malliberigo de Maillaud estis unu el la farintoj de la misuzo.
Provizora konkludo:
La enketoj de Seemann kaj Maillaud ankaŭ montras, ke la respondeculoj en la justica sistemo
protektas la krimulojn kaj aktive atakas la viktimojn, iliajn parencojn kaj la aktivulojn mem.
6. Belgio: La kazo Marc Dutroux kaj la rolo de la belga juĝistaro
La kazo Marc Dutroux estas verŝajne la plej konata kazo de infanrabo, infanmisuzo,
torturo, incesto kaj infanticido en Eŭropo.
Dutroux aperis en tribunalo dufoje.
En 1989 li estis kondamnita al 13,5 jaroj da malliberejo pro kvin akuzoj pri seksa misuzo,
sed li eĉ ne devis plenumi trionon de sia puno.
La akuzo je la tempo de lia re-aresto en 1996 estis, ke li kidnapis ses knabinojn en infana kaj adoleska
aĝo, seksmisuzis ilin kaj enfermis ilin kiel bestojn en la kelo-torturejo de unu el siaj domoj.
Kvar el ili mortis en agonio dum kaptiteco.
La ĉefa polemiko en la Dutroux-kazo centriĝis sur la demando, ĉu li estis perversita sola krimulo aŭ ĉu li ankaŭ
estis provizanto por multe pli granda reto de potencaj viroj.
Kiajn pruvojn kaj evidentaĵojn estis, ke Dutroux agis nome de reto?
1. Lia propra deklaro:
En 2002 Dutroux diris en mallibereja intervjuo, ke efektive ekzistis reto kun multaj krimaj branĉoj.
La knabinoj ne estis tie nur por li, sed ankaŭ por aliaj.
2. Lia financa situacio:
Dutroux, senlabora ricevanto de socia helpo, posedis kvin domojn, regule aĉetis akciojn kaj havis plurajn bankajn
kontojn, en kiuj grandaj sumoj da kontanta mono estis deponitaj samtempe kiam la knabinoj estis kidnapitaj.
Se Dutroux estus nur mem misuzinta la infanojn, li ne estus gajninta monon el tio.
3. Atestantaj deklaroj:
Supervivanto Regina Louf ankaŭ raportis, ke Marc Dutroux ne agis sola, sed ke lia kunakuzito, brusela komercisto Michel Nihoul,
organizis seksfestojn kun infanoj provizitajn de Dutroux.
"Michel Nihoul mendis infanojn inter la aĝoj de dek du kaj dek kvar jaroj de Marc Dutroux
por koncernaj pedofiliaj festoj," ŝi raportis.
Dutroux mem ankaŭ deklaris, ke Nihoul ĝuis protekton "de la plej alta nivelo".
La viro havis kontaktojn en la brusela jet-seto , inkluzive de multaj klientoj de koncernaj sadomasoĥismaj festoj.
4. Enketoj de enketjuĝisto Jean-Marc Connerotte:
Li sekvis indikojn, kiuj kondukis al reto.
Li starigis telefonnumeron, kie civitanoj povis anonime provizi informojn pri la Dutroux-kazo.
Lavango da informoj kraŝis sur la enketistojn.
Tiuj inkluzivis deklarojn de pluraj junaj virinoj, kiuj faris nekredeblajn asertojn en protokolo:
Ili sciis pri seksaj festoj en la fruaj okdekaj jaroj en la plej altaj cirkloj, kie infanoj estis torturitaj kaj mortigitaj.
Nihoul kaj Dutroux ankaŭ estis tie viditaj. Eĉ la belga reĝo Alberto la 2-a estis
nomita kiel vizitanto al tiaj teruraj "festoj".
Provizora konkludo:
Estus tute logike sekvi la multajn indikojn, kiuj kondukis al reto.
Tamen, se oni rigardas la agojn de la juĝaj kaj sekurecaj aŭtoritatoj, evidentiĝas, ke ĉio estis
farita por malhelpi la enketon malkovri reton, por povi prezenti Dutroux kiel solan krimulon:
Pluraj indikoj provizitaj de la polico tute ne estis sekvitaj, inkluzive de atestantaj deklaroj kaj videokasedoj
konfiskitaj en la domo de Dutroux sed ne analizitaj.
Aliaj pruvoj estis ŝtelitaj aŭ simple malaperis.
La komenco de la proceso estis enorme prokrastita.
Pasis plenaj sep jaroj kaj duono antaŭ ol Dutroux kaj tri kunakuzitoj estis alportitaj al juĝo.
Dum ĉi tiu periodo, tamen, almenaŭ 27 atestantoj mortis en misteraj cirkonstancoj.
Plej multaj el ili volis atesti pri ligoj, kiuj subtenis la suspekton, ke Marc Dutroux ne estis sola
krimulo, sed ke ĉirkaŭ li ekzistis reto de kunkulpuloj.
La cirkonstancoj, kiuj kondukis al la mortoj de ĉi tiuj 27 atestantoj, estis aŭ nesufiĉe esploritaj aŭ tute ne esploritaj.
Supervivanto Regina Louf atestis proksimume 60 murdojn kaj eĉ povis nomi 35 viktimojn.
Ŝi ankaŭ povis specife nomi la krimulojn, la krimojn kaj la krimlokojn.
Post psikologia ekzameno, fakuloj atestis, ke ŝi estis submetita al severa seksa misuzo dum sia infanaĝo.
Tamen iliaj spuroj ne estis sekvitaj, kaj la belga publika prokuroro priskribis iliajn atestantajn deklarojn
kiel nekredeblajn, asertante, ke ili estis pura fantazio.
La prokuroro tiam fermis la dosieron, kiu enhavis iliajn atestantajn deklarojn.
Enketanta juĝisto Jean-Marc Connerotte, kiu ekzamenis pruvojn indikantajn reton, estis forigita el la kazo.
Li estis partia, ĉar li partoprenis en bonfara evento por du el la murditaj knabinoj.
Ĉi tiu malforta pravigo kondukis al ŝtormo de protesto inter la belga loĝantaro.
Tamen la juĝa sistemo restis neimpresita.
La enketanta juĝisto, kiu sukcedis Connerotte, Jacques Langlois, estis unu el la
ŝlosilaj figuroj, kiuj subpremis la retan teorion.
Li haltigis ĉiujn enketojn pri eblaj cerbestroj.
jarojn poste, evidentiĝis, ke Langlois ne inkluzivis la deklarojn de pli ol 600 (!) atestantoj en la proceduro.
Ĉiuj atestantaj deklaroj pri reto estis tenataj en sekreto.
La enketistoj implikitaj en la kazo estis translokigitaj printempe de 1997.
La dosieroj enhavantaj ĉiujn kontroligeblajn pruvojn, nomojn kaj suspektatojn estis fermitaj en 1998.
Poste, la ministro pri justeco Marc Verwilghen kaj la publika prokuroro Michel Bourlet raportis, ke ili plurfoje petis novajn
enketojn – sed sen sukceso, ĉar Langlois blokis la enketojn.
Krom Langlois, ankaŭ la ministro pri justico Melchior Wathelet ludas decidan rolon.
Wathelet, kiu laŭ atestaĵoj de viktimoj mem estis organizanto kaj partoprenanto en seksfestoj kun infanoj,
surprize pardonis Dutroux dum lia unua mallibereja puno post malpli ol triono de la tempo pasinta.
Li tial parte respondecas pri la fakto, ke Dutroux post sia liberigo povis kidnapi,
seksperforti kaj murdi plurajn junajn knabinojn.
Tamen la katastrofa decido pardonigi Dutroux ne havis negativajn konsekvencojn por la kariero de Wathelet – male:
Li estis juĝisto ĉe la Eŭropa Kortumo de Justico de 1995 ĝis 2003 kaj eŭropa ĉefprokuroro de 2012 ĝis 2018.
Konkludo: Potencaj fortoj ene de la juĝistaro kaj enketaj aŭtoritatoj evidente faris ĉion eblan por certigi, ke la
Dutroux-kazo ne vere estu solvita, kio sugestas, ke ili mem estis parto de tiuj retoj aŭ almenaŭ estis sub premo de ili.
La implikiĝo de la juĝistaro estas konfirmita per la atesto de la postvivanto Regina Louf.
Ŝi poste rekonis la partoprenantojn de la pedofilaj seksfestoj en gazetaj fotoj kaj en
televido, kie ŝi devis vole servi "siajn klientojn".
Laŭ iliaj deklaroj, ĉiuj el ili estis konataj kiel tre honorindaj membroj de la socio, inkluzive de politikistoj, administrantoj,
industriaj entreprenistoj kaj eĉ advokatoj kaj juĝoficistoj.
Ŝi eĉ rekonis unu el la kunkulpuloj en la rituala murdo de unu el ŝiaj beboj, kiujn ŝi naskis dum ŝi estis en
kaptiteco, inter unu el la enketaj juĝistoj, kiuj atestis televide pri la Dutroux-kazo.
Post ĉi tiu akuziga deklaro de Regina Louf, ŝi estis deklarita mense nekompetenta kaj la
procesoj kontraŭ Michel Nihoul estis tute nuligitaj.
Tion faris ĝuste tiu sama enketanta juĝisto, kiu, laŭ ŝia deklaro, estis unu el la murdintoj de ŝia bebo.
7. Svislando: La kazo Nathalie kaj la implikiĝo de svisaj juĝoficistoj en infanmisuzo, homtrafikado kaj satanaj oferoj
La kazo Nathalie jam de pluraj jaroj estas temo de diskuto en la svisa amaskomunikilaro.
Blick.ch, ekzemple, raportis en 2020 pri la seksa kaj satanisma rituala misuzo de 8-jara knabino fare de ŝia propra patro.
La knabino mem ankaŭ raportis, ke ŝia patro disponigis ŝin al aliaj krimuloj.
Ŝi ankaŭ atestis misuzon kaj la plej kruelan torturon de aliaj infanoj kaj plenkreskuloj.
Ŝi atestis trafikon de homoj, organoj kaj adrenokromon kaj atestis satanajn sakrificiojn.
Ĉi tio okazis ĉe ritualaj lokoj kaj en kaŝitaj subteraj tunelsistemoj, inter aliaj lokoj.
La priskriboj de Nathalie kongruas kun sennombraj aliaj deklaroj, kiujn Kla.TV traktis
en la dokumentaj filmoj Blood Sects I kaj II.
Ankaŭ en la kazo de Nathalie estas klaraj indikoj pri koluzio inter la juĝistaro kaj la reto de la krimuloj.
Nathalie eĉ identigis kelkajn individuojn el la svisa juĝa sistemo kiel kulpulojn.
Dum la antaŭprocesaj krimproceduroj kontraŭ ŝia patro, ŝi rekonis plurajn misuzintojn, altan juĝiston, du prokurorojn kaj plurajn
policistojn, kiuj faris serĉadon en la hejmo de Nathalie.
Dum la proceduroj, Nathalie ripete deklaris, ke ŝi jam konis ĉi tiujn individuojn.
Ili partoprenis en la ceremonioj de fitraktado kaj mortigo, al kiuj ilia patro kondukis ilin.
Ekzemple, eksa estro de infana kaj plenkreska protekto (KES) en la loka regiono de sociaj servoj de Nathalie
estis identigita kaj nomita kiel misuzanto kaj infanmurdisto.
Nathalie raportis, ke ŝi vidis ĉi tiun KES-gvidanton alporti bebojn al kunvenoj kaj ke ŝi
estis implikita en la mortigoj de la beboj.
La KESB, kiu superrigardas la KES, asignis al Nathalie infanan advokaton, kiu ankaŭ identigis ŝin kiel la farinton.
Ĉi tiu advokato neniam eĉ unufoje parolis kun Nathalie aŭ ŝia patrino.
Ŝi ne havis personan kontakton kun Nathalie, sed multe pli kun la advokato de ŝia patro, kiun Nathalie akuzas pri misuzo.
Ŝi konsultis lin pri tio, kiel plej bone diskreditigi Nathalie per fakulaj opinioj.
Ŝi ŝajne celis revoki la prizorgrajtojn de la patrino de Nathalie.
Ĉi tiu ago estas laŭleĝe nomata perfido de kliento.
La KESB estis informita pri ĉi tiuj eventoj.
La redakta teamo havas skriban pruvon pri tio.
La ĉefa juĝisto respondeca pri la kazo influis la advokaton de la patrino de Nathalie.
Li devus persvadi ŝin retiri la plendon kontraŭ la patro de Nathalie.
La advokato de la patrino de Nathalie tiam prezentis peticion por ke ĉi tiu altranga juĝisto estu
ekskludita, sed tiu peticio ankoraŭ ne estis aprobita.
La KESB ne nur asignis al Nathalie advokaton, kiu, laŭ Nathalie, estis unu el la krimuloj.
Ŝi ankaŭ ordonis, ke la knabino ricevu traktadon ĉe pli sperta psikiatro, kiu ankaŭ identigis Nathalie kiel la kulpulinon.
Ĉi tion jam apenaŭ eblas nomi koincido.
Nathalie raportis, ke la psikiatro dum la intervjuoj donis al ŝi elektrajn ŝokojn.
Tio estis tre maltrankviliga por ŝi. Nathalie estis sola dum la intervjuoj.
Ŝia patrino ne rajtis ĉeesti dum la pridemandado.
Nathalie ripete mencias, ke la aŭtoritatoj kaj la individuoj implikitaj en la enketado de
ŝia kazo apartenas al la cirklo de krimuloj.
Dum la daŭrantaj proceduroj, ripete evidentiĝis, ke la menciitaj individuoj tute ne interesiĝis pri
neŭtrala enketo, sed prefere pri kaŝado de la kazo Nathalie.
Estas tute skandala kaj maltrankviliga, ke ne la patro, kiu estis akuzita pri misuzo, sed la patrino de
Nathalie, kiu havas tute senmakulan dosieron, estis tenita sub strikta gardado dum unu tago.
Tie ŝi estis tenata dum 24 horoj en malvarma ĉelo kun malbonodora ekstera necesejo, vestita nur per maldikaj
vestoj, kaj estis liberigita nur post horoj da pridemandado.
Ĉi tiu ago de la akuziga aŭtoritato povas esti priskribita nur kiel taktiko de "eluzada milito",
celanta eluzi kaj malinstigi la patrinon de Nathalie.
Balz Bruder, kritika raportisto por la gazeto Solothurner Zeitung, havis la kuraĝon malkovri ĉiujn ĉi tiujn interligojn
inter la KESB, la publika prokurorejo kaj kuracistoj en infana kaj adoleska psikiatrio, kaj publikigi ilin en siaj artikoloj.
Ĉi tiu ĉefraportisto de la Solothurner Zeitung, kiu verkis pri la kazo de Nathalie, estis trovita morta en sanga
lageto post publikigo de siaj kritikaj gazetaj raportoj.
La precizaj cirkonstancoj ĉirkaŭ la mistera morto de la sindediĉita raportisto, kiu
estis nur 53-jara, neniam estis malkaŝitaj.
Tio rememorigas la kazon Dutroux, en kiu 27 atestantoj, kiuj volis atesti pri tiuj ligoj, ankaŭ mistere estis eliminitaj.
Por malhelpi, ke tio denove okazu en la kazo de Natalie kaj en aliaj kazoj, kaj por certigi, ke la krimoj ne povu esti
kaŝitaj, la tuŝitoj kaj informantoj jam prenis antaŭzorgojn.
Se io ajn okazos al ili, ili jam faris plurajn kopiojn de ĉiuj pruvoj kaj konservis ilin en sekuraj lokoj tra la tuta mondo
– ĝis pruveble nepartia juĝistaro pritraktos ĉi tiujn krimojn.
Konkludo: La ekzemploj priskribitaj en ĉi tiu programo estas nur la pinto de la glacimonto.
Laŭ atestantaj deklaroj, ambaŭ la sufero de la viktimoj kaj la krueleco de iliaj torturistoj ŝajnas esti senlimaj.
Kiam viktimoj sukcesas eskapi el ĉi tiuj cirkloj kaj raporti ĉi tiujn krimojn, ili ripete trovas sin en situacio –
kiu estas ekstreme traŭmata por ili – kie la justica sistemo protektas la krimulojn kaj atakas la viktimojn.
En preskaŭ ĉiu el ĉi tiuj kazoj estas klaraj indikoj, ke temas pri grandskala transnacia reto
implikanta alt-rangajn membrojn de nia socio.
Simile, komuna fadeno tra preskaŭ ĉiuj kazoj estas, ke ĉi tiuj gravaj oficialuloj kaj
decidantoj estis filmitaj dum ili misuzis infanojn.
Tio igas ilin vundeblaj al ĉantaĝo kaj obeemaj al la cirkloj, kiuj kontrolas ĉi tiujn retojn, ebligante al ili devigi
decidojn en sian favoron en politiko kaj en la juĝistaro.
Tio ankaŭ klarigas, kial infanpornografia materialo, kiu estis malkovrita, ĉiam estas tuj konfiskita de specialaj unuoj.
Neniu el la pruvoj estas publikigita, sed restas sub seruro kaj ŝlosilo.
Oni povas supozi, ke tio estas unu el la kialoj de la jura bankroto, kiun Ivo Sasek
detale priskribis en sia parolado ĉe la 19a AZK.
Kun signifaj partoj de la politiko kaj de la juĝistaro ŝajne en la strangolpremo de ĉi tiu reto, estas des pli grave
restarigi la amaskomunikilojn kiel la kvaran potencon, kiu ĝis nun ankaŭ estis plejparte dominita de ĉi tiu korupta sistemo.
Tial ni petas vin: dividu ĉi tiun programon kaj fariĝu parto de la Kla.TV-reto, por ke lumo estu ĵetita sur ĉi tiujn
juĝajn skandalojn kaj ke ĉi tiuj krimuloj estu submetataj al ĉiam pli atenta ekzamenado antaŭ atenta publiko.
Ĉiuj supre menciitaj kazoj indikas, ke pli aŭ malpli frue ni ne havos alian elekton ol resorti al laŭleĝaj
demokratiaj procezoj por povigi nepartiajn juĝajn aŭtoritatojn trakti tiajn ekstremajn kazojn.
Tamen ĉi tiu dokumentado ne celas doni la impreson, ke ĉiuj policistoj, juĝistoj kaj juĝaj
oficialuloj estas implikitaj en ĉi tiuj krimoj.
Multaj el vi plenumas viajn gravajn devojn tutkore kaj estas sincere dediĉitaj al justeco.
Ni tial ŝatus apelacii al vi, kiuj sincere servas la socion:
Ne timu persone esplori ĉi tiujn terurajn troigojn en viaj propraj rangoj, malkaŝi ilin kaj senĉese batali kontraŭ ili.
Nur tiel eblas malhelpi, ke nia konstitucia ŝtato kaj tiel ankaŭ nia demokratio estu plu subfosataj kaj grave damaĝataj.
Vi entreprenis ĉi tiun laboron por certigi justecon!
Unuiĝu, montru kuraĝon, publike ekparolu kaj definitive ĉesigu ĉi tiun misuzon de potenco!