Ez da bihotz ahulentzat
Epstein, Dutroux, Teichtmeister – haurren aurkako krimen izugarrien ikur diren izenak.
Benetan bakarka jardun zuten egileak besterik ez ziren, ala hemen oraindik ere aktibo dauden pedofiloen sare globalak daude?
Zer papera betetzen du epaitegi-sistemak?
Ezin konta daitezkeen lekukoek egindako aldarrikapen hori egia al da: epaileek, fiskalek eta ikertzaileek ez dituzte krimen hauek
soilik estaltzen, baizik eta beraiek bertan inplikatuta daudela?
Kla.TVk harritzekoak diren agerpenak argira ateratzen ditu.
AEB, Alemania, Austria, Herbehereak, Belgika, Frantzia, Suitza:
Zazpi herrialdetan gertatutako haurren tratu txar larri eta hilketa kasuetan epaitegiaren konplizitatea sakon aztertuta.
Sarrera: : "Denori idatziz ematen diot. Nire bizitzan inoiz ikusi eta biktima berak deskribatu
didaten haurren abusu txarrena eta perbertituenena,
Gerrarazle okerrenak eta perbertituenak fiskalak eta epaileak berak izan ziren.
Hori serio esaten dut. Nire bizitzan topatu ditudan delinkuentzarik perbertituenak
fiskal publikoak eta epaileak izan ziren.
Eta inork ez du ekin pertsona horien aurka.
Eta ez duzu inolako ideiarik zer gertatzen den salatzaile batek ahots altuan hitz egiten duenean.
Eta erritualeko abusuen biktima hauek bereziki berezi egiten dituena da haur txikiak, umetxoak, bularreko haurrak
eta haurrak askotan drogatuta egoten direla hil aurretik.
Eta hori da azpimarratu nahi dudan puntua. Urteetan zehar esaten ari naiz susmo arrazoizkoak
ditudala epaitegietan antolatutako krimena dagoela.
Eta horregatik esaten dut: denontzat idatziz jarriko dut: okerrenak justizia-sisteman daude.
Eta niri ezer gertatzen bazaio, esan dudana lekuko-testigantza gisa, zin egindako testigantza gisa har dezakezu.
Dorothea Thulen konpromisoak eta bere adierazpenak ondorio larriak ekarri zituzten:
Bere lankide Dr. Jette Limberg-Diers-ek laguntza-eskaera bat argitaratu zuen, pediatra erasotu eta kolpatu
zutela eta psikiatriko-atal batera bidali zutela esanez.
Bere gidabaimena baliogabetu zuten eta bere etxea derrigorrezko hipotekapean zegoen, eta horrek
etxearen salmenta behartu batera eramango zuen.
Internet bidezko difamazioagatik kargu penalak jarri zizkioten.
Bere Telegram kanalearen arabera, 2021ean bederatzi hilabeteko espetxe-zigorra ezarri zioten, hiru urtez etenda.
Dr. Dorothea Thul epaitegian erori egin zen.
2023ko apirilean, gorrotoa piztearen egotziekin atxiloketan mantendu zuten.
Ordutik, eszenatik desagertu egin da; inork ez daki non dagoen edo nola dagoen.
Zergatik ari dira hain gogor erasotzen Dr. Thul?
Haren adierazpenarekin lotuta egon al daiteke, non okerrenak epaitegi-sistemaren baitan dauden?
Badago epaitegiak pedofiloen sareetan inplikatuta daudela erakusten duen frogarik?
Kla.TVk galdera hauek ikertu zituen eta, egia esan, egia harrigarri batzuk agerian utzi zituen.
Antolatutako, sexualizatutako eta erritualizatutako indarkeriaren bizirik atera diren eta lekuko ugarik adierazi
dute goi-mailako epaileek, fiskalek, abokatu eta polizia-agenteek delitu hauetan parte hartzen dutela.
Haien artean asko beraiek dira egileak, beste batzuek pedofiloen sareak estaltzen dituzte, egileak babesten
dituzte eta lekukoak eta aktibistak jazarri egiten dituzte.
Entzun behean dauden zenbait adibide.
1. AEB
AEBetako justizia-sistemaren inplikazioa Epstein eskandaluan Amerikako finantza-gizona eta sexu-delitugilea
den Jeffrey Epstein-ek adingabeak barne hartzen zituen sexu-trafiko-sarea ia 20 urtez zuzendu zuen.
Biktimek salatzen dute sexu trafikoa eta sexu erasoak, 1996an bertan gertatu zirela esaten dena.
Biktimen kopuru osoa gutxienez 100 dela estimatzen da.
Hala ere, jakina da jakinarazi gabeko kasuen kopurua askoz handiagoa dela.
Maria Farmer, Epstein-en biktimaetako bat, garaian Epstein bizi zen gonbidatu-etxeko harrera-mahaiaren atalean lan
egitera behartu zutenak, urtebetez honako hauek behatu zituen:
Egunero, Epsteinengana 5 eta 10 neska ekartzen zituzten, eta hori haurrentzat oso gauza izugarria zen.
Epsteinen jauregira milaka neska iristen ari zirela esan zuen.
Floridan bakarrik, Epstein-en aurkako deklarazioak jasotzeko Maria Farmerrek harremanetan jarri nahi
zituen 500 neska ezin izan ziren gehiago aurkitu.
Ez du ulertzen neska guztiei zer gertatu zaien.
Indarrez susmatzen du haiek beren bizitzak galdu dituztela.
Virginia Roberts Guiffre, Epstein-en beste biktima bat, urteetan bere kontrolpean egon zena, esan zuen:
Jeffreyk duen etengabe biraka dabilen ate birakariaren bidez ehunka neska pasatu ikusi ditut.
Virginia Roberts Guiffre bertan zegoen, Brunel modelo-esploratzaileak Frantziatik "helarazitako"
12 urteko hirukoitzak Epstein-i eman zizkionean.
Neskak behartu zituzten Epsteinekin sexu-jokabide perbertituak egitera.
Epstein ez zuen soilik neska gazteak berak abusatu eta bortxatu, baizik eta haiek ere
sexu-harremanetarako ospetsuei eskaini zizkien.
Neskak mundu osoan zehar hegazkinez eraman zituzten helburu honekin.
Epstein-en hainbat biktimak izendatu zituzten haiek adingabeak zirenean sexu-abusua egin zien pertsonak.
Epsteini gainera, Virginia Roberts Guiffrek honako pertsona hauek akusatu zituen berari abusuak egiteagatik:
Printze Andres, izar abokatu Alan Dershowitz, hedge funtsen kudeatzaile Glenn Dubin, politikari Bill Richardson,
Frantziako modelo-eskaut Jean-Luc Brunel, adimen artifizialeko zientzialari Marvin Minsky eta hotel-miliardario Tom Pritzker.
Maria Farmerrek jakinarazi zuen Donald Trump, baita Bill eta Hillary Clinton ere, Jeffrey Epsteinen ko-konplizeak zirela.
Epsteinen etxetik sartzen eta irteten ari ziren guztiak ikusi zituen, eta denak horren
parte zirela jakin zuen, esan zuen Farmerrek.
Epstein-ek epaitegi-sarearekin harreman onak mantendu zituen.
Epsaini aurka jarritako hainbat salatzaileek deklaratu zuten ospetsu den AEBetako izar-abokatua den Alan M. Dershowitz,
Epsaini hainbat aldiz defentsa egin ziona, egileetako bat zela.
Maria Farmerrek Dershowitz benetan "konplize" gisa deskribatu zuen.
Virginia Roberts Guiffre – Epstein auziko demandatzaile nagusia – 2019an abokatuari
sexu-abusua eta difamazioa egotzita demanda jarri zion.
Dershowitz-ek ondoren kalumniagatik eta asmoz eragindako estres emozionalagatik kontrajardun-kexa aurkeztu zuen.
Gaur egunera arte, gogor ukatzen du inoiz adingabeekin sexu-harremanik izan izana.
Abokatuak Virginia Roberts Guiffre adingabe zela sexu-abusua egin ziola egotzi zioten salaketa
epaile batek kasu-fitxategietatik ere kendu zuen.
Dershowitz zigorrik gabe geratu zen, nahiz eta hainbat emakumek berari egotziak egin.
Erregistratuta adierazi zuten adingabeak zirenean berak sexu-abusua egin zietela edo bortxatu zituela.
Gainera, hainbat emakume salatzaileren aurka ere ekintza hartu zuen, diskreditatzeko
informazioa bilatu eta ikertzaile nagusiari pasatuz.
Adibidez, esan zuen Virginia Roberts Guiffre prostituta eta gezurti ospetsu bat zela.
Hark, guztien artean, bere hitzetan, Epstein eta Dershowitzek prostituziora behartu zutela adingabe zela!
Virginia Roberts Guiffre-ri egindako hedabideen eta presio juridikoaren ondorioz, azkenean hausten
eta Dershowitz-en aurkako salaketa atzera bota zuen.
Epstein 2019ko epaiketa-prozeduretan bigarrenez Alan Dershowitzek ordezkatu zuen.
Epstein 2008an jada akusatua izan zen adingabeak bortxatzeagatik eta prostituziora behartzeagatik, eta
horregatik normalean bizitza-zigorra bete beharko zuen.
Horren ordez, Jay Levkowitz, Dershowitz-en garai hartako zazpi kideko abokatu-taldeko beste soldata handiko
izar-abokatu bat, Floridako AEBetako fiskal nagusi Alexander Acostarekin epaiketatik kanpoko akordio bat negoziatu zuen.
Akordio honen ondorioz, Epstein-ek bizitza osorako espetxe-zigor baten ordez 18 hilabeteko
guztiz desegokia zen espetxe-zigorra jaso zuen.
Zigor horretatik 13 hilabete soilik bete behar izan zituen.
Presondegiaren alor pribatuko hegal batean kokatu zuten, eta egunean gehienez 12 orduko
denbora libre bazuen bere bulegora joateko.
Beraz, fiskal Acosta eta Levkowitz eta Dershowitz buru zituzten abokatu-taldeek dira erantzule, Epstein-ek 2008ko
epaiketaren ondoren bizitza-zigor baten ordez 13 hilabete soilik bete behar izan zituela espetxean.
Hau zen Epstein-ek 2019ra arte haurren bortxaketa-sarea martxan jarraitzea ahalbidetzen zion bide bakarra.
Gainera, akordio honek Epstein-i 2008ko auzi federaletatik ihes egiteko aukera eman zion, eta
horrek, berriz, ikerketa gehiagotatik babestu zuen.
Susmoa dago epaitegiko arduradunei eta egile nagusiei komeni zitzaiela Epstein eskandaluaren xehetasun gehiago ez ikertzea.
Auzitegi fiskal Acosta geroago Trumpen agintaldian Lan idazkari izendatu zuten.
Hau izan al zen bere portaera lankidetzagatik, egileak babesteko eta eskandalearen
benetako hedadura ezkutuan mantentzeko sari bat?
Amerikako Miami Herald egunkariaren kazetari Julie K. Brownek jakin zuen poliziako agenteek ezin zutela
Epstein behar bezala ikertu goi-mailako agintarien aginduz.
Epaitegiko erregistroak aztertu zituen eta, azkenean, 2018ko azaroan Epsteinen delituen inguruko serie bat argitaratu zuen.
Alegazioen osorik publikoaren arreta deitu zuen bakarra izan zen.
"Benetan ez zegoen inor gauza guztia jarraitzen zuenik," esan zuen kazetariak.
FBIk ere , Estatu Batuetako legea betearazteko agentzia nagusietako bat izanik ere, ez zuen Epsteini ekin,
nahiz eta Epstein biktima Maria Farmeren arabera adingabeak sartzen zituen sexu trafiko-sarea ondo ezagutzen zuen.
FBIk ere bazekien Maria Farmer eta bere ahizpa Annie 1996an Epstein-en sexu trafiko sarearen biktima izan zirela.
Maria Farmeren arabera, FBIk zehazki zekien kasuan nor zeuden inplikatuta eta Epstein haurren
pornografia erabiliz xantaje-operazio bat ari zela burutzen.
Hala ere, Epsteini ez zitzaion inolako ekintzarik hartu.
Eskura dauden froga guztien arabera, FBIk Epstein bizitza osorako espetxeratzeko betebeharra zuen. Hala ere, hori ez zuen bete.
Bitarteko ondorioa:
Epsteinen kasuak agerian uzten du epaitegiek eta ikerketa-agintariek guztiz begiak itxi zituztela, eta horrek
neska gazte askoren urteetako sufrimendu sakonera eraman zuela.
Zoritxarrez, alor honetan gutxi aldatu da.
Bere konplizea, Ghislaine Maxwell, orain 20 urteko espetxe-zigorra jaso du.
Hala ere, epaile Alison Nathanek ez zuen onartu auzi honetan frogarik, bertan ageri baitziren ustezko
beste laguntzaile, konplize edo onuradunen izenak.
"Lolita Express" hegaldien erregistroak , ospetsuak Epsteinen uharteara eraman zituena, eta Maxwellen "Black Book" epaitegira
aurkeztu behar izan ziren, orrialde gehienak beltzez estalita.
Honek esan nahi du, Maxwell izan ezik, gainerako delinkuente nabarmen guztiak oraindik iheslari direla.
2. Alemania: Saxoniako padura
– Epaitegiak delituak eta egileen zirkulua estali al zituen?
"Sachsensumpf" terminuak Alemaniako Saxonian goi-mailako agintariak inplikatuta zeuden adingabeen prostituzio
behartuarekin lotutako eskandalu bati egiten dio erreferentzia.
Lekuko gisa, garaian adingabea zen Mandy Kopp-ek kargu altuko pertsona horiei aurkako akusazio larriak egin zituen.
1989an, familiako arazoek Leipzigeko adingabeentzako "Jasmin" izeneko bordelera eraman zuten.
Han, berari eta beste neska batzuei urte luzez gogor jotzen zitzaien, bortxatu eta torturatu zituzten.
1993an, Jasmin bordeleko gertakariak Sachsensumpf aferatzat ezagutu ziren, eta bordela miatu zuten.
Poliziaren galdeketa batean, Mandy Kopp-ek bere torturatzaileetako batzuk identifikatu zituen:
Hauek Leipzigeko epaile ospetsuak, abokatuak, polizia-agenteak eta higiezinen bitartekariak barne hartzen dituzte.
Mandyren arabera, epaiketa zuzendu zuen epailea ere bortxatzaileetako bat zen.
Epaile honek prostituzio-etxearen kudeatzaileari lau urte eta bi hilabeteko espetxe-zigor arina ezarri zion.
Bordeleko jabeak geroago deklaratu zuen zigor arina bakarrik jaso zuela, bere adin txikiko bordelean
egindako delituen egileen izenak ez zituelako agerian utzi.
Hau da epaitegiaren eta pedofilo delinkuentzien arteko kolusioaren beste froga bat.
Mandy Kopp eta bere beste biktimak 2009 baino lehen bi aldiz gehiago galdekatuta izan ziren, eta berriro
ere argazkien bidez bi goi-mailako abokatu identifikatu zituzten beren bortxatzaile gisa.
Hala ere, ez Dresdeneko fiskaltza publikoak ezta Sajoniako ikerketa batzordeak ere erantzun zuten.
Horren ordez, biktimaren izena eta bizilekua argitaratzen dituzte.
Ondoren, identifikatutako egileek Mandy Kopp salatu zuten "defamazioagatik".
Bere bizitza eta ekintza judizial gehiagorako beldurrez, ez zuen bere ezagutzen guztia agerian utzi.
2012ko azaroan, epaiketa bertan behera utzi zuten Mandyk epaiketaren laugarren egunean, zazpi
orduko saioaren ondoren, nerbio-krisi bat izan zuelako.
Handik gutxira, 2013ko urtarrilaren 28an, ekintza krudel horien preskripzio-epea amaitu zen.
Hala ere, preskripzio-epea saihestu zitekeen. Mandy Kopp ez zegoen bakarrik bere adierazpenean.
Saxoniako Konstituzioaren Babeserako Bulegoak ere argi gorri auzoa ikertu zuen eta 2005ean material lehergarria
eman zion Saxoniako Barne Ministro Thomas de Maizière-ri.
Horren arabera, Leipzigeko epaile eta fiskalak delinkuenteekin kolusioan aritzea eta beraiek
haurren abusuan inplikatuta egotea susmatu zitzaien.
Konstituzioaren Babeserako Bulegoak egileen izenak ezagutzen zituen.
Konstituzioaren Babeserako Bulegoak ere jakinarazi zuen argi gorri auzoak material
inkriminatzaile honekin mehatxatu ziola fiskaltzari.
Trukearen truke, aipatutako agintariek erasoen mehatxuak egin, ikerketak oztopatu eta epaiketak eragin zituzten.
Hala ere, De Maizièrek, agintari gorena izanik, ez zuen ez Parlamentua ez delitu-ikerketa arduradun egokiak ere jakinarazi.
Ondoren, bulegoan justiziaren oztopatzeagatik akusatu zuten.
Hala ere, ikerketak gero bertan behera utzi zituzten eta Saxoniako padura "hutsalkeria"
eta "kontspirazio-teoria" gisa baztertu zuten.
Delitu-sare baten existentzia ukatu zuten.
Horren ordez, poliziaren eta Konstituzioaren Babeserako Bulegoaren bi ikertzaile nagusiak erasotu zituzten.
Antolatutako krimenaren eremuko krimen-ikerketa saileko ikertzaile nagusia, Georg Wehling, Barne Ministroak
zuzenean etenda utzi zuen zalantzazko arrazoiengatik.
Simone Skroch, lehen Henneck izenekoa, garaian Konstituzioaren Babeserako Bulegoaren sailburua zen eta fiskal publiko gisa zuen
aurreko karguan haurren abusuzko sare bat desegin zuena, orain urte luzez diziplinazko
eta ikerketa-prozedura ugariren mende egon zen.
Biek karguak jaso zituzten, baina epaiketa luze baten ondoren karga nagusietan absolbituak izan ziren.
Thomas De Maizière, bestalde, karguetan gora egin zuen Federaleko ministro gisa hainbat kargu betetzeko.
Epstein kasuan gauza bera ikusi genuen, delitugileak babestu zituen fiskal Alexander
Acosta Trumpek Lan idazkari izendatu zuenean.
Hau ere ereduren baten adibide bat al da, non justizia-sistemak salatzaileen aurka ekintza gogorra hartzen duen,
benetako delinkuenteak zigorrik gabe geratzen diren eta delituak estaltzen dituztenak promozionatzen diren?
3. Austriako justizia-sistemak pedofilo aktore Florian Teichtmeister babestu al zuen?
2023an, Austriako aktore eta Austriako Gorte Nagusiko masona den Florian Teichtmeisteri ezarritako
oso zigor arinari buruz poztasun handia izan zen.
Teichtmeister, itxuraz, masoneriaren aldeko hain konbentzituta zegoen ezen bere jabetzan tenplu bat ere eraiki baitzuen.
Epaiketan zegoen, bere eskuetan droga kopuru handia aurkitu ziotelako eta 76.000
haurren pornografiako fitxategi bildu zituelako.
Haien asko berak editatu, anotatu edo kolajeetan konpilatu zituen.
Bere iruzkinetan, haurrei eragiteko imajinatu zituen indarkeriazko fantasiorik txarrenak deskribatu zituen.
Zigor-latzetatik, torturatik eta izugarrizko bortxaketatik heriotzara, bere fantasiek ez zuten mugarik ezagutzen.
Fiskaltzak Teichtmeister arriskutsutzat sailkatu zuen 1etik 10era bitarteko eskalan, 9ko bigarren maila gorenean kokatuz.
Bere arrisku larriari eta milaka eta milaka haur kalteak jasan izanak kontuan hartu gabe, eta Teichtmeister kontsumitzaile gisa
neurri batean errudun izanik ere, bi urtez atzeratutako espetxe-zigor bat besterik ez
zioten ezarri, terapia jasotzea baldintza hartuta.
Horrela, bere ekintzak direla eta ez du egun bakar bat ere kartzelan igaro beharko.
Ez bakarrik erabaki erabat desegokia, baita epaiketan parte hartu zutenek erakutsitako
portaerak ere galdera larriak sortzen dituzte.
Ez zen ikerketa egin Teichtmeisterrek fitxategiei buruz nori iruzkinak egin zizkion jakiteko,
ezta sare baten parte zen ala ez jakiteko ere.
Epaiketaren behatzaileen arabera, akusatuari ez zitzaizkion galdera kritikorik egin, eta
fiskalak nahiz epaileak ez zituzten lekukoak galdetu.
Beste pertsona ospetsu batzuk agerian geratuko zirela beldur al zegoen?
Ez zen inoiz ikertu ea benetan bere indarkeriazko fantasiei ekitea egin zuen.
Hori gertatu zen, nahiz eta froga garbiak egon, hala nola bere eskuetan nesken soinekoak eta sadomasokista
objektuak erosteko erosketa-zerrenda bat aurkitu izana.
Stefan Apostol epaileak Teichtmeisteren gizarte-ostrakismoa damutu zuen eta haren aurkako
manifestazioak arintzeko inguruabar gisa hartu zituen.
Nahiko pasiboa zen fiskal Julia Kalmarrek froga-entzutaldiaren amaierara arte informazio garrantzitsua gorde zuen.
Teichtmeister-en arrisku handia ziurtatuta egon arren, epaia ez apelatzea erabaki zuen.
Aditu-testigu gonbidatua, Prof. Dr. Peter Hofmann, defendatzailearen alde modu sendoan mintzatu
zen eta hark sortzen zuen arriskua gutxietsi zuen.
Hofmann-ek jada arreta erakarri zuen aurreko abusu-epaiketetan, defendatzaileen alde txosten
aditu bitxiak eginez eta delituak gutxietsi zituen.
Behin esan zuen: "Eragindako haurren erdiak pedofiloen erasoekin ondo molda daitezke."
Haiek beren biografian txertatzen dute eta ez dute trauma osteko estres nahasmendurik garatzen.
Zorizkoa al zen epaiketa honetarako aditu-testigu gisa hautatua izatea?
Bitarteko ondorioa:
Aditu-testiguaren, epailearen eta fiskalaren epaia eta portaera bitxiak galderak sortzen dituzte.
Teichtmeisteri modu atseginean jokatu zioten, beste konplize batzuk ez agerian uzteko?
Bere masoiekin zuen harremanek espetxeratzea saihestu al zioten?
Der Standard egunkariak masonak deskribatzeko erabili zuen leloarekin bat eginez: "Anaiak elkarrekin itsasten dira"?
4. Herbehereak eta Belgika: Zandvoort kasua
"Zandvoort haurren pornografiako banda" Herbehereetako kostaldeko Zandvoort udalerriaren izena darama, non
egile nagusietako bi bideo-denda bat kudeatzen zuten.
Haurrak abusatzen zituztenen talde honek krimen gorrotagarri handienak egin zituen.
1998an kasua argira atera zenean, ehunka film konfiskatu zituzten, haurrak eta baita umetxoak
ere bortxatzen zituztenak erakusten zituztenak.
Delitugileetako baten yatean eliteko kideek parte hartu zuten sexu-festak egin ziren, eta bertan "snuff bideo"
deiturikoak grabatu ziren, haurrak kameraren aurrean abusu eta torturaz hiltzen erakusten zituztenak.
Horren ondorioz hil zen haurretako bat 13 urteko Manuel Schadwald izan zen; Berlinen bahitu eta
Rotterdamgo haurren bordel batean prostituziora behartu zuten.
Belgikako giza eskubideen laguntza-taldea "Werkgroep Morkhoven" eta haren sortzaile eta zuzendari Marcel Vervloesem-ek
funtsezko papera jokatu zuten kasua argira ateratzeko.
Taldeari bidali zituzten bideoek gizonezkoek haurrekin sexu-harremanetan ari zirela erakusten zuten.
Informazio hau poliziari pasa zioten. Hala ere, Belgikako poliziak bost urtez ez zuen erantzun.
1997an, Justizia ministroak pedofiloen banda bat ez zegoela iragarri zuen, eta gero jakin zen bideoan
agertzen zen gizona Belgikako politikariekin lotuta zegoela.
Poliziaren ekintzarik eza dela eta, Vervloesemek bere ikerketak egin zituen eta egileetako batekin
harremanetan jartzea eta haren konfiantza lortzea lortu zuen.
Hala ere, delitugile hau gutxira hil zuten.
Hala ere, Vervloesem-ek bere etxera egindako lapurreta batean pornografikoa eta, kasu batzuetan,
sadistikoa zen edukia zuten milaka fitxategi lortu zituen.
Ondoren, hauek prentsari eta fiskaltzari eman zizkion.
Hala ere, Werkgroep Morkhoven-ek Antwerpeneko Auzitegi Publikoaren Fiskal Nagusiari bidalitako froga-edukiak
zituzten zazpi CD-ROM arrastorik gabe desagertu dira.
Vervloesemek, halaber, bezeroen helbideak eta fakturak jasotzen zituzten 3.000 dokumentu baino gehiago eskuratu zituen, eta
horrek argi utzi zuen haurren pornografiako sarea mundu osoan zehar funtzionatzen zuela,
besteak beste Alemanian, Estatu Batuetan eta Israelen.
Hala ere, Vervloesem-en ikerketek bera justizia-sistemaren helburu bihurtu zuten.
Haurraren aurkako indarkeria egotzi zioten – eta urte batzuetarako espetxe-zigorra ezarri zioten.
Belgikako espetxeetan bi urte igaro ondoren, 2010ean honako baldintza hauekin askatu zuten:
1) Prentsarekin harremanetan jartzea eta pedofilia-kasuekin jarraitzea debekatu zioten.
2) Ez zioten utzi haurren abusuaren aurka borrokan ari ziren erakundeek antolatutako jardueretan parte hartzen, eta ez zioten
utzi Werkgroep Morkhoveneko bere lagunekin harremanetan jartzen ere, horiek bere espetxeratze
osoan zehar astero leialki bisitatu baitzuten.
Ez al da harrigarria justizia-sistemak, erakunde guztien artean, halako baldintzak ezartzea?
Hemen saiakera bat egin al zen deserosoa zen salatzaile bat isilarazteko?
Eta – epaitegiak loturarik izan al zuen egileekin kasu hauek ebaztea saihesten saiatu zenean?
Baina hedabideek ere ahalegin handiak egin zituzten Vervloesem-en ospea suntsitzeko eta haur-molestatzailetzat aurkezteko.
5. Frantzia: Janett Seemann eta Stan Maillaud aktibistek Frantziako justiziaren inplikazioa salatzen
dute antolatutako haurren abusu eta hilketa kasuetan.
Alemaniako aktibista Janett Seemann-ek jada Alemanian kanpaina egin zuen haur ugariren desagerpena pedofilo-sareetan saihesteko.
Horretarako, besteak beste, bi bideo-mezu sortu zituen: bat orduko Aita Santu Benedikto XVI.ari
eta bestea lehendakari kanziler Angela Merkel-i.
Geroago Stan Maillaudekin bat egin zuen, frantziar aktibista eta gendarme ohi batekin.
Talde gisa, Frantziako epaitegiak inplikatuta zeuden antolatutako haurren abusuen kasuak zehatz-mehatz ikertu zituzten.
Stan Maillaud-ek ikerketan aritu zen prozedura eta neurri legalak ez soilik ilegalak,
baizik eta kriminalak zirela deskribatu zituen.
Maillauden arabera, epaiok ez ziren herriaren izenean egin, baizik eta krimen-okultoko botere baten izenean.
Berak eta Janett Seemann-ek Frantzian hainbat kasu ikertu zituzten, non polizia-agenteek, abokatu-laguntzaileek, epaileek
eta fiskalek hautatutako psikiatrekin lankidetzan aritu ziren.
Patroi bera beti agertzen zen:
Haien amek haurrekin egindako sexu-abusuaren berri izan bezain pronto, justizia-sistemak berehala ekin zuen.
Hala ere, hau ez zen egin – espero zitekeen bezala – abusuak jasan dituzten haurrak babesteko eta egileak justiziara eramateko.
Ez, alderantziz: amak eta haien tratu txarrak jasan zituzten haurrak polizia- eta epaitegi-terroraren menpe egon ziren.
Babesle senideak prozedura legez kanpokoen menpe egon ziren, atxilotu zituzten eta
psikiatrikoetako zaintza-ataldeetan sartu zituzten.
Kasuen askotan, amek ezin zuten ezer egin beren seme-alabak bortxatzaileetatik babesteko.
Zenbait kasutan, haien zaintza-eskubideak ere kendu zizkieten.
Urteetan zehar, beren seme-alabak beren torturatzaileen zaintzapean ikustea laguntza gabe jasaten behartuak izan dira.
Stan Maillaudek kaltetutako amekin egindako elkarrizketetan, inplikatuta dauden pertsonak zehazki izendatu
eta kasuetan inplikatuta dauden epaitegiko agintarien ekintza ilegalak deskribatzen dituzte.
Lekukoen adierazpenen arabera, hauek ere delitu oso larriak dira, hala nola haurren hilketa filmatzea snuff-filmak ekoizteko.
Lekukoek, halaber, hainbat pertsonak haurrak abusatu edo bortxatu zituzten bilera handiagoak ere aipatzen dituzte.
Badira, halaber, lekuko-adierazpenak, haurren aurkako abusuak Frantziako lehendakari ohi batek
eta hainbat ministrok egin zituztela diotenak.
Maillaud eta Seemann-en konpromisoak bi aktibista hauek ere epaitegi eta poliziaren helburu bihurtu zituen.
Poliziak atzetik jarraitu zituen, legez kanpoko salaketa oinarri hartuta behin-behinean atxiki zituen, eta giza
duhurarik gabeko galdeketa-metodoen menpe jarri zituen.
Komunikabideetan salatu zituzten eta azkenean Venezuelara ihes egin zuten.
Han, Interpolek Stan Maillaud atzeman eta Frantziara estraditu zuen, non espetxe-zigorra bete behar izan zuen.
Beste gauza batzuen artean, haurren bahiketagatik akusatu zuten.
Egia da Stan Maillaudek lagundu ziola haurraren zaintza galdu zuen ama bati haurra segurtasunez jartzen, izan ere, haurra
bere aitaren eskutik, besteak beste, abusuak jasaten ari zelako.
Lekukoen adierazpenen arabera, Maillaud espetxeratzeaz arduratu zen fiskala abusuaren egileetako bat izan zen.
Bitarteko ondorioa:
Seemann eta Maillaudek egindako ikerketek ere erakusten dute justizia-sistemako arduradunek egileak babesten
dituztela eta biktimak, haien senideak eta aktibistak beraiek modu aktiboan erasotzen dituztela.
6. Belgika: Marc Dutroux kasua eta Belgikako justizia-sistemaren papera
Marc Dutroux kasua, ziurrenik, Europako haurren bahiketa, haurren abusu, tortura, incesto eta infanticidio kasu ezagunena da.
Dutroux bi aldiz agertu zen epaitegian.
1989an, sexu-abusu bost delitu egotzita 13,5 urteko espetxe-zigorra ezarri zioten, baina ez
zuen zigorraren herena ere bete beharrik izan.
1996an berriro atxilotu zutenean egotzi zioten haur eta nerabe adineko sei neska bahitu, sexu-erasoak egin eta bere
etxeetako baten sotoan, animalien moduan, giltzapetu izana.
Haien lauek atxiloketan zeudela sufrimendu handian hil ziren.
Dutroux auziko eztabaida nagusia honako galdera hauen inguruan zentratu zen: ea perbertituta zegoen egile
bakarra zen, ala gizon boteretsu askoz osatutako sare handiago baterako hornitzaile ere bazen.
Zein froga eta ebidentzia zeuden Dutroux sare baten izenean jarduten ari zela erakusten zutenak?
1. Bere adierazpena:
2002an, Dutrouxek espetxean egindako elkarrizketa batean esan zuen egiazki krimen-adarbildu asko zituen sare bat zegoela.
Neskak ez zeuden han berarentzat bakarrik, besteentzat ere bai.
2. Bere egoera ekonomikoa:
Dutroux, langabezian zegoen ongizate-laguntzen jasotzailea, bost etxe zituen, erregularki akzioak erosten zituen eta
hainbat banku-kontu zituen, eta kontu horietara diru kopuru handiak sartu ziren aldi berean neskak bahitu zituztenean.
Dutrouxek haurrak berak bakarrik abusatu izan balu, horretatik ez zuen dirurik irabaziko.
3. Lekukoen adierazpenak:
Survivor Regina Loufek ere jakinarazi zuen Marc Dutrouxek ez zuela bakarrik jardun, baizik eta bere
ko-akusatua, Bruselako negoziante Michel Nihoul, Dutrouxek lortutako haurrekin sexu-jaialdiak antolatu zituela.
"Michel Nihoul-ek Marc Dutroux-engandik hamabi eta hamalau urte bitarteko haurrak eskatu zituen
pedofilo-jaialdi egokietarako," jakinarazi zuen.
Dutrouxek berak ere adierazi zuen Nihoul-ek "goi-goitik" babesa zuela.
Gizonak Bruselako jet set-ean harremanak zituen, tartean sadomasokista festetan parte hartzen zuten bezero asko.
4. Ikerketak ikertzaile-epaile Jean-Marc Connerotte-k egindakoak:
Seinaleak jarraitu zituen, sare batera apuntatzen zutenak.
Dutroux kasuari buruz herritarrek anonimoki informazioa emateko telefono-zenbaki bat ezarri zuen.
Ikerlarien gainean informazio-elurte bat erori zen.
Hauek barne hartzen zituzten erregistroan aldarrikapen harrigarriak egin zituzten
hainbat emakume gaztek egindako adierazpenak:
80ko hamarkadaren hasieran, goi-mailako zirkuluetan sexu-festen berri zuten, non haurrak torturatu eta hil egiten zituzten.
Nihoul eta Dutroux ere han ikusi zituzten. Belgikako II. Alberto erregea ere halako odoltsu
"jaialdi" horietara gonbidatu gisa izendatu zuten.
Bitarteko ondorioa:
Sare bat adierazten zuten seinale ugariei jarraitzea erabat argi izango zen.
Hala ere, justizia- eta segurtasun-agintarien ekintzak aztertuz gero, argi geratzen da ikerketak sare bat
agerian jartzea saihesteko dena egin zela, Dutroux bakarrik egile gisa aurkezteko:
Poliziak emandako hainbat pistarik ez ziren batere jarraitu, besteak beste, Dutrouxen etxetik konfiskatutako lekukoen
deklarazioak eta bideo-zintak, baina aztertu gabe utzi ziren.
Beste froga batzuk lapurtu zituzten edo, besterik gabe, desagertu egin ziren.
Epaiketa hasiera masiboki atzeratu zen.
Dutroux eta hiru ko-akusatuek epaiketara eramateko zazpi urte eta erdi oso behar izan ziren.
Hala ere, epe horretan, gutxienez 27 lekuko hil ziren inguruabar misteriotsuetan.
Haien gehienek testigantza eman nahi zuten lotura horiei buruz, susmoa indartzen zutenak: Marc Dutroux ez zela egile
bakarra, baizik eta bere inguruan konplizeen sarea zegoela.
27 lekuko hauek hil zirenen inguruabarrek edo ez zuten behar bezala ikertu, edo batere ez zuten ikertu.
Survivor Regina Loufek gutxi gorabehera 60 hilketa ikusi zituen eta biktima horietako 35en izenak ere eman ahal izan zituen.
Era berean, egileak, delituak eta delitu-lekuak zehazki izendatzeko gai izan zen.
Azterketa psikologiko baten ondoren, adituek deklaratu zuten haurtzaroan zehar sexu-abusu larri bat jasan zuela.
Hala ere, haien pistak ez ziren jarraitu, eta Belgikako fiskaltza publikoak haien lekuko-adierazpenak sinesgaitz
gisa deskribatu zituen, eta puru-puruki beren irudimenaren asmakizunak zirela aldarrikatu zuen.
Ondoren, fiskalak itxi zuen beren lekukoen adierazpenak jasotzen zituen fitxategia.
Ikerketa-magistratu Jean-Marc Connerotte, sare bati zuzendutako arrastoak aztertzen ari zena, kasutik kendu zuten.
Partziala zen, hil zituzten bi neska horientzako ongintzako ekitaldi batean parte hartu zuelako.
Arrazoiketa ahul honek Belgikako biztanleriaren artean protesta-ekaitz bat eragin zuen.
Hala ere, epaitegi-sistemak ez zuen inpresiorik jaso.
Connerotte ordezkatu zuen ikerketa-magistratua, Jacques Langlois, sare-teoria baztertu zuten pertsona gakoetako bat izan zen.
Posible buru nagusiak izan zitezkeen guztiak ikertzeko ikerketa guztiak geldiarazi zituen.
urte geroago, agerian geratu zen Langlois-ek prozeduran 600 (!) baino gehiagoko lekukoen deklarazioak ez zituela sartu.
Sare bati buruzko lekukoen adierazpen guztiak isilean gorde ziren.
Kasuaren ikertzaileak 1997ko udaberrian lekualdatu zituzten.
Egiaztagarria den froga guztia, izenak eta susmagarriak biltzen zituzten fitxategiak 1998an itxi ziren.
Geroago, Justizia ministro Marc Verwilghenek eta fiskal nagusi Michel Bourletak jakinarazi zuten behin eta berriro
ikerketa berriak eskatu zituztela – baina alferrikakoa izan zen, Langlois-ek ikerketak oztopatu baitzituen.
Langloisekin batera, Justizia ministro Melchior Wathelet-ek ere paper erabakigarria jokatzen du.
Wathelet, biktimen adierazpenen arabera haurren sexu-festen antolatzaile eta parte-hartzaile bera izan zena, harrigarri
moduan Dutroux barkatu zuen bere lehen espetxe-zigorrean, denbora hirutik bat baino gutxiago igaro ondoren.
Beraz, neurri batean arduraduna da Dutrouxek askatu ondoren neska gazte batzuk bahitu, bortxatu eta hil ahal izan izateagatik.
Hala ere, Dutroux barkatzeko erabaki hondamendikoak ez zuen Watheleten ibilbidean
inolako ondorio negatiborik izan – alderantziz:
1995etik 2003ra Europako Justizia Auzitegiaren epailea izan zen eta 2012tik 2018ra Europako fiskal nagusia.
Ondorioa: Auzitegi-sistemaren eta ikerketa-agintarien barneko indar boteretsuek argi eta garbi egin dute ahal zuten guztia
Dutroux kasua benetan konpondu ez zedin ziurtatzeko, eta horrek iradokitzen du beraiek sare horien parte
zirela edo, gutxienez, haien presioaren menpe zeudela.
Epaitegiaren inplikazioa bizirik atera den Regina Louf-en lekukotzak egiaztatzen du.
Geroago, egunkarietako argazkietan eta telebistan, pedofiloen sexu-jaien parte-hartzaileak ezagutu zituen,
non borondatez "bere bezeroei" zerbitzatu behar zien.
Haien adierazpenen arabera, denak gizartearen oso ohorezko kide gisa ezagunak ziren, tartean politikariak, kudeatzaileak,
industrialistak eta baita abokatuak eta epaile-arduradunak ere.
Dutroux kasuari buruz telebistan deklaratu zuen ikerketa-epaileetako batek, bere haur bat
—otso egoeran jaio zuena— erritual-hilketan parte hartu zuen konplizeetako bat ere ezagutu zuen.
Regina Louf-ek egindako deklarazio akusatzaile honen ondoren, mentalki gaitasunik gabea zela deklaratu zuten eta Michel
Nihoul-en aurkako prozedurak guztiz bertan behera utzi zituzten.
Hau egin zuen ikerketa-magistratu berberak, zeina, bere adierazpenaren arabera, bere haurraren hiltzaileetako bat zen.
7. Suitza: Nathalie kasua eta Suitzako epaile eta fiskalen parte-hartzea haurren abusuetan,
gizakien trafikoan eta sakrifizio satanikoetan
Nathalieren kasua urte asko daramatza Suitzako hedabideetan eztabaidagai izaten.
Blick.ch-ek, adibidez, 2020an jakinarazi zuen bere aita bereak 8 urteko neska bati
egindako sexu- eta satanismo-erritualeko abusua.
Neskak berak ere jakinarazi zuen bere aita beste egile batzuei eskuragarri jarri ziola.
Gainera, beste haur eta helduen aurkako tratu txarrak eta torturarik krudelenak ere ikusi zituen.
Giza trafikoa, organoen trafikoa eta adrenokromaren trafikoa ikusi zuen, eta sakrifizio satanikoak ere ikusi zituen.
Hau erritu-guneetan eta lurpeko tunel-sistema ezkutuetan, beste hainbat lekutan ere, gertatu zen.
Nathalieren deskribapenak bat datoz Kla.TVk Blood Sects I eta II dokumentaletan
jorratutako zenbakirik gabeko beste adierazpenekin.
Nathalie-ren kasuan ere, epaitegiaren eta egile-sarearen arteko kolusioaren seinale argiak daude.
Nathaliek Suitzako justizia-sistemako zenbait pertsona ere egile gisa identifikatu zituen.
Bere aitaren aurkako lehen mailako prozedura penaletan, abusu egile batzuk, goi mailako epaile bat, bi
fiskal publiko eta Nathalie-ren etxea miatu zuten hainbat polizia-agente ezagutu zituen.
Epaiketan zehar, Nathaliek behin eta berriz adierazi zuen jada pertsona hauek ezagutzen zituela.
Haiek parte hartu zuten beren aita eraman zituen tratu txarren eta hiltze-erritualetan.
Adibidez, Nathalieren gizarte-eskualdean haurren eta helduen babeseko (KES) lehendakari ohi bat abusatzaile
eta haurren hiltzaile gisa aitortu eta izendatu zuten.
Nathaliek jakinarazi zuen KESeko buruzagi honek bileretara haurtxoak ekartzen zituela
eta haurtxoen hilketetan parte hartzen zuela.
KESB-k, KES gainbegiratzen duena, Nathalie-ri haurren abokatu bat izendatu zion, eta
hark ere Nathalie egile gisa identifikatu zuen.
Abokatu honek ez du inoiz behin ere Nathaliekin edo haren amarekin hitz egin.
Nathalierekin ez zuen harreman pertsonalik izan, baina are gehiago haren aitaren
abokatuarekin, Nathalierekin abusuaren egotziari.
Aditu-iritzien bidez Nathalie nola diskreditatu ahal zen ondoen aholkatzeko berarekin kontsultatu zuen.
Dirudienez, Nathalieren amaren zaintza-eskubideak baliogabetzea helburu zuen.
Ekintza hau legez bezeroarekiko traizioa deitzen da.
KESBari gertakari hauei buruz jakinarazi zitzaion.
Edizio-taldeak honen froga idatzia du.
Kasuaren arduradun epaile nagusiak Nathalie-ren amaren abokatuari eragin zion.
Nathalien aitaren aurkako salaketa bertan behera uztera konbentzitu beharko luke.
Nathalieren amaren abokatuak, ondoren, goi-mailako epaile hau baztertzeko eskaera aurkeztu
zuen, baina eskaera hori oraindik ez da onartu.
KESBk ez zion Nathaliei abokatu bat baino gehiago izendatu; Nathaliek dioenez,
izendatutako abokatu hori delituaren egileetako bat zen.
Neska horri ere agindu zion psikiatra nagusi batekin tratamendua jasotzea, eta hark ere Nathalie identifikatu zuen egile gisa.
Hau ia ezin da ausazko gertakari gisa hartu.
Nathaliek jakinarazi zuen psikiatrak elkarrizketen bitartean elektrizitate-kolpeak eman zizkiola.
Hori berarentzat oso mingarria izan zen. Nathalie elkarrizketetan bakarrik zegoen.
Bere amak ezin izan zuen galdeketan egon.
Nathalie-k behin eta berriz aipatzen du nola bere kasua ikertzen duten agintariak eta pertsona
inplikatuak delitugileen zirkuluaren parte diren.
Prozedura martxan zegoen bitartean, hainbatetan argi geratu zen aipatutako pertsonak ez zeudela inolaz ere ikerketa neutro batean
interesatuta, baizik eta Nathalie kasua estaltzea zuten helburu.
Erabat eskandalagarria eta kezkagarria da abusuaren egotzapean egon den aita ez izatea, baizik eta erregistro
absolutuki garbia duen Nathalie-ren ama egotea egun batez zaintza zorrotzpean hartu zutena.
Han, 24 orduz atxiki zuten zelda hotz batean, usain txarreko kanpoko komuna batekin, arropa meheak besterik gabe jantzita,
eta ordu askotako galdeketa baten ondoren bakarrik askatu zuten.
Prokuraduraren ekintza hau soilik "itzalketa-gerra" taktikatzat har daiteke, Nathalieren
amaren indarrak higatu eta desanimatzeko diseinatua.
Balz Bruder, Solothurner Zeitung egunkariaren kazetari kritiko batek, ausardia izan zuen KESB, fiskaltza publikoa eta
haurren eta nerabeen psikiatriako medikuen arteko lotura guztiak agerian uzteko eta bere artikuluetan publiko egiteko.
Solothurner Zeitung egunkariaren erreportari nagusiak, Nathalieren kasuari buruz idatzi zuena, bere
kritika zorrotzeko egunkari-txostenak argitaratu ondoren odol-putzu batean hilda aurkitu zuten.
53 urte besterik ez zituen kazetari dedikatuaren heriotza misteriotsuaren inguruko
zehatz-mehatzak inoiz ez ziren argitaratu.
Honek Dutroux kasua gogorarazten du, non 27 lekukok, lotura horiei buruz testigantza eman nahi
zutenak, misteriotsuki ere desagerrarazi zituzten.
Natalie-ren kasuan eta beste kasu batzuetan berriro gertatzea saihesteko, eta delituak estaltzerik ez izateko, kaltetu
eta informazio-emaileek jada neurri prebentiboak hartu dituzte.
Haiekin zerbait gertatuko balitz, jada froga guztien kopia anitz egin dituzte eta mundu osoko leku
seguruetan gorde dituzte – epaitegi argi eta garbi inpartzial batek delitu hauek aztertu arte.
Ondorioa: Programan azaldu diren adibideak izotz-mendiaren punta besterik ez dira.
Lekukoen adierazpenen arabera, biktimen sufrimendua eta beren torturatzaileen krudeltasuna mugagabeak dirudite.
Biktimak zirkulu hauetatik ihes egin eta delitu hauek salatzen dituztenean, behin eta berriro egoera batean aurkitzen dira –
haientzat oso traumatikoa den egoera batean – non justizia-sistemak egileak
babesten dituen eta biktimak erasotzen dituen.
Kasu hauetako ia guztietan, argi daude seinaleak: eskala handiko, nazioarteko sare bat dela, gure
gizartearen goi-mailako kideak barne hartzen dituena.
Era berean, kasu ia guztietan agertzen den hari komun bat da funtzionario eta erabaki-hartzaile garrantzitsu
hauek haurrak abusatzen ari zirenean filmatu zituztela.
Honek mehatxuen bidezko xantaia jasateko ahul bihurtzen ditu eta sare hauek kontrolatzen dituzten zirkulu batzuekin
konplize bihurtzen ditu, politikaren eta justiziaren alorretan beren alde erabakiak hartzera behartzeko aukera emanez.
Honek ere azaltzen du zergatik beti berehala konfiskatzen dituzten haurren pornografiako materialak berezi unitateek.
Ez da frogarik publiko egiten, giltzapean baitira.
Uste da hau dela Ivo Sasekek 19. AZK-n egindako hitzaldian xehetasunez azaldu zuen porrot juridikoaren arrazoietako bat.
Politikaren eta justiziaren zati esanguratsuak sare honen menpe diruditen honetan, are garrantzitsuagoa da
hedabideak laugarren estatu gisa berreskuratzea, orain arte sistema ustel honek nagusiki menperatu dituenak.
Horregatik eskatzen dizugu: mesedez, partekatu programa hau eta egin zaitez Kla.TV sarearen parte, epaitegiko eskandalu
hauei argia botatzeko eta krimino hauek publiko adi baten aurrean gero eta zaintza zorrotzagoaren pean egon daitezen.
Goian aipatutako kasu guztiek adierazten dute, azkenean edo lehenago, ezinbestean lege-demokraziako prozesuetara
jotzera behartuko gaituztela, halako kasu muturrekoak kudeatzeko agintari judizial inpartzialak ahalduntzeko.
Hala ere, dokumentazio honek ez du helburu ematea inpresio hori, alegia, polizia-agente, epaile eta
agintari judizial guztiak krimen hauetan inplikatuta daudela.
Zuen askok zuen eginkizun garrantzitsuak bihotzez betetzen dituzue eta justiziarekiko zintzoki konprometituta zaudete.
Beraz, gizarteari zintzoki zerbitzatzen diozuenoi dei egin nahi genizueke:
Ez izan beldurrik zure lerroen barruan dauden gehiegikeria izugarri hauek pertsonalki
ikertzeko, argira ateratzeko eta etengabe aurre egiteko.
Horrela bakarrik galarazi daiteke gure konstituzio-estatuari eta, beraz, gure demokraziari
egitura gehiago ahultzea eta kalte larriak jasatea.
Justizia bermatzeko hartu zenuen lana!
Elkar batu, erakutsi ausardia, egin publiko eta amaitu behin betiko botere-abusu hau!