Չի նախատեսված թույլ սրտեր ունեցողների համար
Էփսթեյն, Դուտրու, Թայխթմայստեր – անուններ, որոնք խորհրդանշում են երեխաների դեմ գործված ամենադաժան հանցագործությունները։
Իրոք՞ նրանք պարզապես միայնակ մեղավորներ էին, թե՞ այստեղ դեռևս գործում են համաշխարհային պեդոֆիլային ցանցեր։
Ի՞նչ դեր է կատարում դատական իշխանությունը?
Չհաշվելիք վկաների պնդումը ճիշտ է՞, որ դատավորները, դատախազները և քննիչները ոչ միայն ծածկում են այս
հանցագործությունները, այլև ինքնին ներգրավված են դրանց մեջ։
Kla.TV-ն բացահայտում է ցնցող բացահայտումներ։
ԱՄՆ, Գերմանիա, Ավստրիա, Նիդեռլանդներ, Բելգիա, Ֆրանսիա, Շվեյցարիա:
Յոթ երկրներում քննության տակ գտնվող ծանր մանկական բռնության և սպանության գործերում դատական իշխանության համաձուլվածքը։
Ներածություն: . «Ես դա բոլորին տալիս եմ գրավոր։ Սա ամենավատն ու ամենաանհեթեթ մանկական բռնությունն է, որ երբևէ տեսել կամ
որի մասին երբևէ ինձ պատմել են իմ կյանքում, հենց զոհերի կողմից,»
Ամենավատն ու ամենաանբնական հանցագործները հենց դատախազներն ու դատավորներն էին։
Ես դա լուրջ եմ ասում։ Իմ կյանքում հանդիպած ամենաանբարոյական հանցագործները դատախազներն ու դատավորներն էին։
Եվ ոչ ոք չի ձեռնարկում որևէ միջոցառում այս մարդկանց դեմ։
Եվ դուք պատկերացում անգամ չունեք, թե ինչ է լինում, երբ բացահայտողը բարձրաձայն խոսում է։
Եվ այս ծիսական բռնության զոհերի առանձնահատուկն այն է, որ մանկիկներին, փոքրիկներին և
երեխաներին հաճախ թմրեցնում են, նախքան նրանց սպանելը։
Եվ հենց սա է այն կետը, որը ես փորձում եմ ընդգծել։ Տարիներ շարունակ ես ասել եմ, որ ունեմ հիմնավոր կասկածներ,
որ դատական համակարգում կազմակերպված հանցավորություն կա։
Եվ հենց դրա համար եմ ասում՝ կգրեմ բոլորի համար. ամենավատ մեղավորները արդարադատության համակարգում են։
Եվ եթե ինձ հետ ինչ-որ բան պատահի, դու կարող ես այն, ինչ ես ասել եմ, համարել վկայի ցուցմունք, որպես երդված ցուցմունք։
Դորոթեա Թուլի նվիրվածությունն ու նրա հայտարարությունը ունեցան լուրջ հետևանքներ:
Նրա գործընկեր՝ դոկտոր Յետտե Լիմբերգ-Դիերսը հրապարակեց օգնության կանչ՝ նշելով, որ մանկաբույժին
հարձակվել և ծեծել են, և որ նրան ուղարկել են հոգեբուժարան։
Նրա վարորդական իրավունքը չեղյալ էր հայտարարվել, իսկ նրա տունը ենթարկվել էր պարտադիր
գրավների, ինչը կհանգեցներ տան հարկային վաճառքին։
Նրա դեմ ներկայացվել են քրեական մեղադրանքներ ինտերնետում զրպարտության համար։
Ըստ նրա Telegram-ալիքի՝ 2021 թվականին նրան դատապարտել են ինը ամսվա ազատազրկման, որը երեք տարի կասեցվել է։
Դոկտոր Դորոթեա Թուլը դատարանի դահլիճում անգիտակից ընկավ։
2023 թվականի ապրիլին նրան կալանավորեցին ատելության հրահրման մեղադրանքով։
Այդ օրվանից ի վեր նա անհետացել է տեսարանից; ոչ ոք չի գիտակցում, թե նա որտեղ է կամ ինչպես է իրեն զգում։
Ինչու՞ է դոկտոր Թուլը այդքան կատաղի հարձակման ենթարկվում։
Կարո՞ղ է դա կապված լինել նրա հայտարարության հետ, որ ամենավատ իրավախախտողները հենց դատական համակարգում են։
Կա՞ որևէ ապացույց, որ դատական համակարգը ներգրավված է պեդոֆիլ ցանցերում։
Kla.TV-ն հետաքննել է այս հարցերը և իրականում բացահայտել է մի քանի ցնցող ճշմարտություններ։
Շատ գոյատևողներ և վկաներ կազմակերպված սեռականացված և արարողակարգային բռնությունների վերաբերյալ վկայել են, որ
այս հանցագործություններին ներգրավված են բարձր պաշտոններ զբաղեցնող դատավորներ, դատախազներ, փաստաբաններ և ոստիկաններ։
Նրանցից շատերը հենց ինքներս հանցագործներ են, մյուսները ծածկում են պեդոֆիլների ցանցերը, պաշտպանում են
հանցագործներին և հալածում են վկաներին ու ակտիվիստներին։
Ստորև լսեք մի քանի օրինակներ։
1. ԱՄՆ
ԱՄՆ արդարադատության համակարգի մասնակցությունը Էփսթեյնի սկանդալին ամերիկացի ֆինանսիստ և սեռական հանցագործ
Ջեֆրի Էփսթեյնը մոտ 20 տարի ղեկավարել է անչափահասների մասնակցությամբ սեռական թրաֆիքինգի ցանց։
Զոհերը հաղորդում են սեռական թրաֆիքինգի և սեռական ոտնձգությունների մասին, որոնք, ըստ
պնդումների, տեղի են ունեցել դեռևս 1996 թվականին։
Զոհերի ընդհանուր թիվը գնահատվում է առնվազն 100։
Այնուամենայնիվ, չհայտարարված դեպքերի թիվը անշուշտ բազմակի անգամ ավելի մեծ է։
Մարիա Ֆարմերը, Էպշտեյնի զոհերից մեկը, ով ստիպված էր աշխատել հյուրատան ընդունարանում, որտեղ այդ ժամանակ
բնակվում էր Էպշտեյնը, մեկ տարվա ընթացքում նկատեց հետևյալը:
Յուրաքանչյուր օր Էփշտեյնի մոտ բերում էին 5-ից 10 աղջիկների, ինչը երեխաների համար շատ սարսափելի էր։
Նա խոսեց հազարավոր աղջիկների մասին, որոնք ժամանում էին Էփշտեյնի ունեցվածք։
Միայն Ֆլորիդայում Մարիա Ֆարմերը, ով ցանկանում էր նրանց հետ կապվել Էփսթեյնի դեմ հայտարարություններ
ստանալու համար, այլևս չէր կարողացել գտնել 500 աղջիկներին։
Նա չի կարողանում հասկանալ, թե ինչ է պատահել բոլոր աղջիկներին։
Նա ուժգին կասկածում է, որ նրանք կյանքը կորցրել են։
Վիրջինիա Ռոբերտս Գուիֆրե, Էպշտեյնի մեկ այլ զոհ, որը տարիներ շարունակ նրա վերահսկողության տակ էր, ասաց:
Ես տեսել եմ հարյուրավոր աղջիկների, որոնք անցել են Ջեֆրիի պտտվող դռնով, նրա անընդհատ պտտվող դռնով։
Վիրջինիա Ռոբերտս Գուֆրեն ներկա էր, երբ Էպշտեյնը ստացավ Ֆրանսիայից մոդելների հայտնաբերող
Բրյունելի կողմից «հանձված» 12-ամյա եռյակներին։
Աղջիկներին ստիպել են Էփշտեյնի հետ կատարել պիղծ սեռական գործողություններ։
Էփսթեյնը ոչ միայն ինքը բռնաբարել և սեռական ոտնձգություն է կատարել աղջիկների նկատմամբ, այլև նրանց սեռական
հարաբերությունների համար մատչելի է դարձրել հայտնիների համար։
Այս նպատակով աղջիկներին օդով տեղափոխեցին ամբողջ աշխարհով մեկ։
Մի քանի Էփսթեյնի զոհեր անվանել են այն անձանց, որոնք սեռական բռնության են ենթարկել նրանց, երբ նրանք անչափահաս էին։
Էպշտեյնի հետ մեկտեղ Վիրջինիա Ռոբերտս Գուֆֆրեն մեղադրել է հետևյալ անձանց՝ իր նկատմամբ բռնություն գործադրելու մեջ։
արքայազն Անդրեյ, հայտնի փաստաբան Ալան Դերշովից, հեջ-ֆոնդի մենեջեր Գլեն Դուբին, քաղաքական գործիչ Բիլ Ռիչարդսոն, ֆրանսիական մոդելների
հայտնաբերող Ժան-Լյուկ Բրյունել, արհեստական բանականության գիտնական Մարվին Մինսկի և հյուրանոցային միլիարդատեր Թոմ Պրիցքեր։
Մարիա Ֆարմերը հայտնել է, որ Դոնալդ Թրամփը, ինչպես նաև Բիլը և Հիլարի Քլինթոնները, Ջեֆրի Էփշտեյնի «համահանցակիցներ» են եղել։
Նա տեսավ, թե ինչպես նրանք բոլորը գալիս ու գնում էին Էփշտեյնի մոտ, և գիտեր, որ նրանք բոլորը դրա մի մասն են, – ասաց Ֆարմերը։
Էփսթեյնը դատական իշխանության հետ լավ հարաբերություններ էր պահպանում։
Էփսթեյնի դեմ մի քանի հայցվորներ վկայել են, որ հայտնի ամերիկացի աստղային փաստաբան Ալան Մ. Դերշովիցը, ով մի քանի
անգամ պաշտպանել է Էփսթեյնին, եղել է հանցագործների թվում։
Մարիա Ֆարմերը բառացիորեն Դերշովիցին բնութագրել է որպես «համահանցագործ»։
Վիրջինիա Ռոբերտս Գուֆրե – Էպշտեյնի գործով գլխավոր հայցվորը – 2019 թվականին դատի է տվել
փաստաբանին սեռական ոտնձգության և զրպարտության համար։
Դերշովիցը ապա ներկայացրեց հակընթաց հայց՝ զրպարտության և դիտավորությամբ հուզական տառապանք պատճառելու համար։
Մինչ օրս նա վճռականորեն հերքում է, որ երբևէ սեռական հարաբերություն է ունեցել անչափահասների հետ։
Մեղադրանքը, որ փաստաբանը Վիրջինիա Ռոբերտս Գուիֆրեին անչափահաս տարիքում չարաշահել է,
նույնիսկ դատավորի կողմից հեռացվել է գործի նյութերից։
Դերշովիցը չպատժվեց, չնայած նրան մի քանի կանայք մեղադրել էին նրան։
Նրանք պաշտոնապես հայտարարել են, որ անչափահաս տարիքում նա սեռական ոտնձգության կամ բռնաբարության է ենթարկել նրանց։
Նա նաև մի շարք կին հայցվորների դեմ միջոցներ էր ձեռնարկել՝ նրանց վարկաբեկող տեղեկություններ
որոնելով և դրանք փոխանցելով գլխավոր քննիչին։
Օրինակ, նա պնդում էր, որ Վիրջինիա Ռոբերտս Գուիֆրեն հայտնի պոռնիկ և ստախոս էր։
Նա, բոլոր մարդկանցից, ով, իր իսկ խոսքերով, մանկահասակ տարիքում Էփսթեյնի և Դերշովիցի կողմից ստիպված էր եղել զբաղվել պոռնկությամբ։
Մեդիա- և իրավական ճնշումը Վիրջինիա Ռոբերտս Գուիֆրեի նկատմամբ ի վերջո ստիպեց նրան կոտրվել և
հետ վերցնել Դերշովիցի դեմ ներկայացված մեղադրանքը։
Էփսթեյնին 2019 թվականին դատական վարույթներում երկրորդ անգամ ներկայացրել է Ալան Դերշովիցը։
Էփշտեյնին արդեն 2008 թվականին մեղադրանք էր առաջադրվել անչափահասների բռնաբարության և նրանց պոռնկության մեջ ներգրավելու
համար, որի համար սովորաբար կկատարեր ցմահ ազատազրկման դատավճիռ։
Փոխարենը Ջեյ Լևկովիցը, Դերշովիցի այն ժամանակ յոթ անդամ ունեցող իրավաբանական թիմի մեկ այլ բարձր վարձատրվող
աստղային փաստաբան, բանակցեց դատարանից դուրս համաձայնագիր Ֆլորիդայի ֆեդերալ դատախազ Ալեքսանդր Ակոստայի հետ։
Այս գործարքի արդյունքում Էփշտեյնը ստացավ ամբողջովին անհամապատասխան 18 ամսվա ազատազրկման դատավճիռ՝ կյանքի ազատազրկման փոխարեն։
Նրան այդ դատավճռից պետք էր միայն 13 ամիս կրել։
Նրան տեղավորել էին բանտի մասնավոր թևում, և նա ամեն օր մինչև 12 ժամ ազատ ժամանակ ուներ՝ իր գրասենյակ գնալու համար։
Դատախազ Ակոստան և Լևկովիցի ու Դերշովիցի գլխավորած փաստաբանների թիմը, հետևաբար, պատասխանատու են այն փաստի համար, որ
Էփսթեյնը 2008 թվականի դատավարությունից հետո կյանքի դատապարտման փոխարեն միայն 13 ամիս է անցկացրել բանտում։
Սա միակ միջոցն էր, որի շնորհիվ Էփշտեյնը կարողացավ մինչև 2019 թվականը շարունակել երեխաների բռնաբարության ցանցը շահագործել։
Բացի այդ, այս գործարքը թույլ տվեց Էփշտեյնին խուսափել 2008 թվականի դաշնային մեղադրանքներից,
ինչը իր հերթին պաշտպանեց նրան հետագա քննությունից։
Կան հիմքեր կասկածելու, որ դատական իշխանության պատասխանատուներին և նշանավոր հանցագործներին ձեռնտու էր,
որ Էփսթեյնի սկանդալի այլ մանրամասներ չհետաքննվեին։
Դատախազ Ակոստան հետագայում նշանակվեց ԱՄՆ աշխատանքի քարտուղար Թրամփի վարչակազմում։
Արդյո՞ք սա «պարգև» էր նրա համագործակցող վարքագծի, հանցագործներին պաշտպանելու և սկանդալի իրական չափերը թաքցնելու համար։
Ժուռնալիստ Ջուլի Ք. Բրաունը ամերիկյան «Մայամի Հերալդ» օրաթերթից տեղեկացել է ոստիկաններից, որ բարձրագույն իշխանությունների
հրամանով նրանց թույլ չեն տվել պատշաճ կերպով հետաքննել Էփսթեյնին։
Նա ուսումնասիրեց դատարանի փաստաթղթերը և վերջապես 2018 թվականի նոյեմբերին հրապարակեց Էպշտեյնի հանցագործությունների մասին շարք։
Նա միակն էր, ով հանրության ուշադրությանը ներկայացրեց մեղադրանքների ամբողջ ծավալը։
«Իրականում ոչ ոք ամբողջը չէր հետևում», – ասաց լրագրողը։
Նույնիսկ FBI-ն , ԱՄՆ-ի ամենաբարձր իրավապահ մարմիններից մեկը, չհետապնդեց Էփսթեյնին, չնայած, ըստ Էփսթեյնի զոհ
Մարիա Ֆարմերի, այն լավ տեղյակ էր անչափահասների մասնակցությամբ սեռական թրաֆիքինգի ցանցի մասին։
ՖԲՌ-ն նույնպես տեղյակ էր, որ Մարիա Ֆարմերը և նրա քույրը՝ Էնի Ֆարմերը, արդեն 1996 թվականին
դարձել էին Էփշտեյնի սեռական առևտրի ցանցի զոհերը։
Ըստ Մարիա Ֆարմերի, ՖԲՌ-ն հստակ գիտեր, թե ովքեր են ներգրավված գործում, և որ Էփշտեյնը երեխաների
պոռնոգրաֆիան օգտագործելով շանտաժի օպերացիա էր իրականացնում։
Այնուամենայնիվ, Էփսթեյնի նկատմամբ որևէ միջոց չձեռնարկվեց։
Հասանելի ապացույցների հիման վրա FBI-ն պարտավոր էր Էփսթեյնին ցմահ ազատազրկման դատապարտել։ Սակայն այն դա չարեց։
Միջանկյալ եզրակացություն:
Էփսթեյնի գործը բացահայտում է դատական և քննչական մարմինների կողմից ամբողջությամբ աչք փակելու փաստը, ինչը տարիներ շարունակ խորը
տառապանքների պատճառ դարձավ բազմաթիվ երիտասարդ աղջիկների համար։
Ցավոք, այս առումով քիչ բան է փոխվել։
Նրա դաշնակից Գիսլեն Մաքսվելը այժմ դատապարտվել է 20 տարվա ազատազրկման։
Այնուամենայնիվ, դատավոր Ալիսոն Նեյթան այս դատավարությունում թույլ չտվեց որևէ ապացույց, որը պարունակում էր հավանական
լրացուցիչ հանցակիցների, դավադրողների կամ շահառուների անունները։
«Լոլիտա Էքսպրես» , որը հայտնիներին տեղափոխում էր Էփշտեյնի կղզի, թռիչքային գրառումները և Մաքսվելի «Սև գիրքը»
պետք է ներկայացվեին դատարան՝ էջերի մեծ մասը սևացված։
Սա նշանակում է, որ Մաքսվելի բացառությամբ բոլոր մյուս նշանավոր հանցագործները դեռևս ազատության մեջ են։
2. Գերմանիա: Սաքսոնիայի ճահճավայր
– Արդյո՞ք դատական համակարգը ծածկել է հանցագործությունները և հանցագործների շրջանակը?
«Sachsensumpf» տերմինը վերաբերում է Սաքսոնիայում բարձրաստիճան պաշտոնյաների մասնակցությամբ սկանդալին,
որը կապված էր անչափահասների բռնի պոռնկության հետ։
Վկայի կարգավիճակում Մենդի Կոփը, ով այդ ժամանակ անչափահաս էր, լուրջ մեղադրանքներ հնչեցրեց այս բարձր պաշտոնյաների դեմ։
1989 թվականին ընտանեկան խնդիրները նրան հասցրին Լայպցիգի անչափահասների համար նախատեսված «Յասմին» անվանումով պոռնկատուն։
Այնտեղ նա և մյուս աղջիկները տարիներ շարունակ ծանր ֆիզիկական բռնության ենթարկվեցին, բռնաբարվեցին և տանջվեցին։
1993 թվականին Յասմին պոռնկանոցում տեղի ունեցած իրադարձությունները հայտնի դարձան
«Սաքսենսումֆֆ» գործի անվամբ, և պոռնկանոցը խուզարկվեց։
Ոստիկանության հարցաքննության ընթացքում Մենդի Կոպը նույնականացրեց իր մի քանի տանջողներին։
Սրանք ներառում են Լայպցիգի հռչակավոր դատավորներ, փաստաբաններ, ոստիկաններ և անշարժ գույքի գործակալներ։
Ըստ Մենդիի, դատավարությունը նախագահած դատավորը նույնպես բռնաբարողներից մեկն էր։
Այս դատավորը պոռնկատան օպերատորին դատապարտեց մեղմ չորս տարի երկու ամիս ազատազրկման։
Պոռնկատան սեփականատերը հետագայում վկայեց, որ նրան միայն մեղմ դատավճիռ են կիրառել, քանի որ նա չի
բացահայտել անչափահասների պոռնկատան մեղավորների անունները։
Սա ևս մեկ ապացույց է դատական իշխանության և պեդոֆիլ հանցագործների միջև համաձիգության մասին։
Մենդի Կոփը և նրա մյուս զոհերը 2009-ից առաջ ևս երկու անգամ հարցաքննվել են, և կրկին լուսանկարներից ճանաչել են
երկու բարձր պաշտոնյա փաստաբանների որպես իրենց բռնաբարողներ։
Այնուամենայնիվ, ոչ Դրեսդենի հանրային դատախազությունը, ոչ էլ Սաքսոնիայի քննիչ հանձնաժողովը չպատասխանեցին։
Փոխարենը նրանք հրապարակում են զոհի անունը և բնակության վայրը։
Այնուհետև Մենդի Կոպպին նույնացված հանցագործների կողմից ներկայացվեց «հեղինակազրկման» մեղադրանքով։
Վախենալով իր կյանքի և հետագա իրավական հետապնդման համար, նա չբացահայտեց ամեն ինչ, ինչ գիտեր։
2012 թվականի նոյեմբերին դատավարությունը հետաձգվեց, երբ Մենդին դատավարության չորրորդ օրը
յոթ ժամ ընթացքից հետո նյարդային փլուզում ապրեց։
Շուտով, 2013 թվականի հունվարի 28-ին, այս դաժան գործողությունների համար սահմանված ժամկետը լրացավ։
Այնուամենայնիվ, այս ժամկետային սահմանափակումը կարելի էր կանխել։ Մենդի Կոփը իր հայտարարության մեջ միայնակ չէր։
Սաքսոնիայի Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակը նույնպես հետաքննել էր կարմիր լույսերի թաղամասը և 2005
թվականին փոխանցել էր պայթուցիչ նյութեր Սաքսոնիայի ներքին գործերի նախարար Թոմաս դե Մայզիերին։
Ըստ այս տեղեկության՝ Լայպցիգի դատավորներն ու դատախազները կասկածվում էին հանցագործների հետ
համաձիգություն կնքելու և ինքնուրույն երեխաների նկատմամբ բռնության մեջ ներգրավված լինելու մեջ։
Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակին հայտնի էին հանցագործների անունները։
Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակը նաև հաղորդել է, որ կարմիր լույսերի թաղամասը այս մեղադրական
նյութերով շանտաժի է ենթարկել հանրային դատախազությանը։
Ի պատասխան, նշված պաշտոնյաները զգուշացրին ռեյդերի մասին, խոչընդոտեցին
հետաքննություններին և ազդեցին դատավարությունների վրա։
Այնուամենայնիվ, Դե Մայզիերը, որպես բարձրագույն լիազորություն, չի տեղեկացրել ոչ խորհրդարանին, ոչ
էլ համապատասխան քրեական հետաքննության մարմիններին։
Նրան հետագայում մեղադրանք է առաջադրվել դատարանի աշխատանքը խոչընդոտելու մեջ։
Այնուամենայնիվ, հետաքննությունները հետագայում դադարեցվեցին, իսկ Սաքսոնիայի ճահճավայրը մերժվեց
որպես «տաք օդ» և «կոնսպիրոլոգիական տեսություն»։
Հերքվեց հանցավոր ցանցի գոյությունը։
Փոխարենը հարձակման ենթարկվեցին ոստիկանության և Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակի երկու առաջատար քննիչները։
Կազմակերպված հանցավորության դեմ քրեական հետաքննության բաժնի գլխավոր քննիչ Յորգ Վելլինգը անմիջապես
կասեցվեց Ներքին գործերի նախարարի կողմից կասկածելի հիմքերով։
Սիմոնե Սկրոչը, նախկինում Հեննեկ, ով այդ ժամանակ Սահմանադրության պաշտպանության գրասենյակի բաժնի ղեկավարն էր և նախկինում՝ որպես
հանրային դատախազ, արդեն բացահայտել էր երեխաների նկատմամբ բռնության ցանցը, այժմ ենթարկվում էր
տարիներ տևող կարգապահական և քննիչական ընթացակարգերի։
Երկուսին էլ մեղադրանք է առաջադրվել, սակայն երկարատև դատավարությունից հետո նրանք
հիմնական մեղադրանքներով արդարացվել են։
Թոմաս դե Մայզյեր, մյուս կողմից, կարգի բարձրացավ և զբաղեցրեց տարբեր պաշտոններ՝ որպես Դաշնային նախարար։
Մենք նույնը նկատեցինք Էփսթեյնի գործով, երբ դատախազ Ալեքսանդր Ակոստան, ով պաշտպանում էր
մեղավորներին, Թրամփի կողմից նշանակվեց Աշխատանքի նախարար։
Սա արդյո՞ք ևս մեկ օրինակ է այն նմուշի, երբ արդարադատության համակարգը կոշտ միջոցներ է ձեռնարկում բացահայտողների
դեմ, իսկ իրական հանցագործները մնում են անպատիժ, իսկ հանցագործությունները ծածկողները առաջխաղացվում են։
3. Արդյո՞ք Ավստրիայի դատական համակարգը պաշտպանել է պեդոֆիլ դերասան Ֆլորիան Թայխթմայստերին?
2023 թվականին մեծ ոգևորություն առաջացավ Ավստրիայի Մեծ Լոջայի ազատամետ ֆրիմասոն և ավստրիացի դերասան Ֆլորիան
Թայխթմայստերին կիրառված չափազանց մեղմ դատավճռի շուրջ։
Թեյխթմայստերը ակնհայտորեն այնքան համոզված էր ֆրիմեյսոնության մեջ, որ անգամ իր հողամասում տաճար կառուցեց։
Նա դատավարության տակ էր, քանի որ նրա մոտ հայտնաբերվել էր մեծ քանակությամբ թմրանյութ, և նա
հավաքել էր 76 000 մանկական պոռնոգրաֆիկ ֆայլ։
Նրանցից շատերը խմբագրվել, մեկնաբանվել կամ կոլաժների տեսքով կազմվել են նրա կողմից։
Իր մեկնաբանություններում նա նկարագրեց երեխաների նկատմամբ իր պատկերացրած ամենավայրագ բռնարար ֆանտազիաները։
Ֆլոգինգից, խոշտանգումներից և սարսափելի բռնաբարությունից մինչև մահ՝ նրա ֆանտազիաները սահմաններ չէին ճանաչում։
Հանրային դատախազության գրասենյակը Թեյխտմայստերին 1-ից 10-ի սանդղակով դասակարգել է որպես վտանգավոր՝
նրան տեղադրելով երկրորդ ամենաբարձր՝ 9-րդ մակարդակում։
Չնայած նրան, որ նա լուրջ վտանգ է ներկայացնում և հազարավոր-հազարավոր երեխաներ են տուժել, և Թեյխթմայստերը
որպես սպառող կրում է որոշակի մեղք, նրան միայն երկու տարվա պայմանական դատավճիռ է նշանակվել՝ թերապիա անցնելու պայմանով։
Ուստի նա իր գործողությունների համար ոչ մի օր էլ բանտում չի անցկացնի։
Ոչ միայն ամբողջությամբ անհամապատասխան դատավճիռը, այլև դատավարությանը մասնակցած
անձանց վարքագիծը լուրջ հարցեր է հարուցում։
Չկատարվեց որևէ հետաքննություն պարզելու համար, թե ում համար էր Թեյխտմայստերը մեկնաբանել
ֆայլերը, և արդյոք նա պատկանում էր որևէ ցանցի։
Դատավարության դիտորդների համաձայն՝ մեղադրյալին որևէ կարևոր հարց չուղղվեց, և ոչ մեղադրող
կողմը, ոչ էլ դատավորը վկաներին հարցաքննել են։
Կա՞ր վախ, որ այլ նշանավոր դեմքեր էլ կբացահայտվեն։
երբեք չի հետաքննվել, թե արդյոք նա իսկապես գործել է իր բռնի ֆանտազիաների համաձայն։
Սա տեղի ունեցավ հստակ ապացույցների առկայության դեպքում, օրինակ՝ նրա մոտ հայտնաբերված գնումների ցուցակ, որով
նախատեսված էին աղջիկների զգեստներ և սադոմասոխիստական իրեր։
Դատավոր Ստեֆան Ապոստոլը ցավով նշեց Թեյխթմայստերի սոցիալական օտարումը և նրա դեմ անցկացված
ցույցերը որպես մեղմացուցիչ հանգամանքներ ընդունեց։
Փոխզիջող դատախազուհի Յուլիա Կալմարը կարևոր մանրամասներ թաքցրեց մինչև ապացույցների լսումների ավարտը։
Թեյխտմայստերի վկայված բարձր վտանգավորության պայմաններում նա որոշեց չբողոքարկել դատավճիռը։
Հրավիրված փորձագետ վկա պրոֆ. դոկտոր Պիտեր Հոֆմանը նույնպես ուժգինորեն պաշտպանեց
մեղադրյալին և նվազագնահատեց նրա ներկայացրած վտանգը։
Հոֆմանը նախորդ չարաշահման դատավարություններում արդեն գրավել էր ուշադրությունը՝ պաշտպանյալների օգտին
տարօրինակ փորձագիտական եզրակացություններ կազմելու և հանցագործությունները մեղմ ներկայացնելու համար։
Նա մի անգամ ասել է. «Տուժած երեխաների կեսը կարողանում է լավ դիմակայել պեդոֆիլների հարձակումներին»:
Նրանք այն ներառում են իրենց կենսագրության մեջ և չեն զարգացնում հետտրավմատիկ սթրեսային խանգարում։
Դա պատահականությո՞ւն էր, որ նրան ընտրեցին որպես փորձագետ վկա այս դատավարության համար։
Միջանկյալ եզրակացություն:
Վճիռը և փորձագետ-վկայի, դատավորի և հանրային դատախազի տարօրինակ վարքագիծը հարցեր են հարուցում։
Թեյխթմայստերին բարեհամբույր վերաբերվեցին՞, որպեսզի նա այլ դաշնակիցների չբացահայտեր։
Արդյո՞ք նրա կապերը ֆրիմեյսոնների հետ փրկեցին նրան բանտարկությունից։
Համապատասխանաբար այն կարգախոսին, որով Der Standard թերթը բնութագրել է ֆրիմասոններին՝ «Եղբայրները միասին են մնում»՞
4. Նիդերլանդներ և Բելգիա՝ Զանդֆորտի գործը
«Զանդվորտի մանկական պոռնոգրաֆիայի ցանցը» անվանվել է հոլանդական ծովափնյա հանգստավայր Զանդվորտի անունով, որտեղ երկու
գլխավոր հանցագործները վիդեոպատվերների խանութ էին վարում։
Այս երեխաների նկատմամբ բռնություններ գործադրող խմբի կողմից կատարվել են ամենաանհեթեթ հանցագործությունները։
Երբ 1998 թվականին գործը բացահայտվեց, առգրավվեցին հարյուրավոր ֆիլմեր, որոնցում ցուցադրվում էին
երեխաների և նույնիսկ մանկահասակների բռնաբարությունները։
Մեղավորներից մեկի յախտում անցկացվում էին սեքս-պարթիներ, որոնց մասնակցում էին էլիտայի անդամներ, և որոնց ընթացքում
նկարահանվում էին կոչված «սնաֆ» տեսանյութեր, որոնցում երեխաներին բռնաբարում և տանջում էին մինչև մահ՝ տեսախցիկի առջև։
Արդյունքում մահացած երեխաներից մեկը 13-ամյա Մանուել Շադվալդն էր, ով առևանգվել էր Բեռլինից և Ռոտերդամի
մանկական պոռնկատան մեջ ստիպված էին պոռնկությամբ զբաղվել։
Բելգիական քաղաքացիական իրավունքների աջակցության խումբ «Վերկգրոպ Մորխովեն»-ը և դրա հիմնադիրն ու տնօրենը՝ Մարսել
Վերվլոեսեմը, կարևոր դեր են խաղացել գործը բացահայտելու գործում։
Խմբին ուղարկվել էին տեսանյութեր, որոնցում տղամարդիկ երեխաների հետ սեռական հարաբերություններ էին ունենում։
Նրանք այս տեղեկությունը փոխանցեցին ոստիկանությանը։ Սակայն բելգիական ոստիկանությունը հինգ տարի չպատասխանեց։
1997 թվականին արդարադատության նախարարը հայտարարեց, որ պեդոֆիլների ցանց չկա, և ավելի ուշ պարզվեց, որ տեսանյութում
պատկերված տղամարդը կապված էր բելգիացի քաղաքական գործիչների հետ։
Ոստիկանության անգործության պատճառով Վերվլոեսեմը անցկացրեց իր սեփական հետաքննությունները և կարողացավ կապ
հաստատել հանցագործներից մեկի հետ ու շահել նրա վստահությունը։
Այնուամենայնիվ, այս հանցագործը կարճ ժամանակ անց սպանվեց։
Այնուամենայնիվ, Վերվլոեսեմը իր տուն ներխուժման ժամանակ հաջողությամբ ձեռք բերեց հազարավոր ֆայլեր, որոնք պարունակում էին
պոռնոգրաֆիկ և, որոշ դեպքերում, սադիստական բովանդակություն։
Այնուհետև նա դրանք հանձնեց մամուլին և հանրային դատախազությանը։
Այնուամենայնիվ, վկաներ պարունակող յոթ CD-ROM-ներ, որոնք Վերկգրոուպ Մորխովենը ուղարկել էր Անտվերպենի դատարանի
գլխավոր հանրային դատախազին, անհետացել են առանց հետքի։
Վերվլոեսեմը նաև ապահովել է ավելի քան 3 000 փաստաթուղթ, որոնցում առկա էին հաճախորդների հասցեներն ու հաշիվները, ինչը հստակ ցույց
տվեց, որ մանկական պոռնոգրաֆիայի ցանցը գործում էր ամբողջ աշխարհում՝ ներառյալ Գերմանիայում, Միացյալ Նահանգներում և Իսրայելում։
Այնուամենայնիվ, Վերվլոեսեմի հետաքննությունները նրան ինքնին դարձրին արդարադատության համակարգի թիրախ։
Նրան մեղադրել են երեխայի նկատմամբ բռնության մեջ և դատապարտել են մի քանի տարվա ազատազրկման։
Բելգիայի բանտերում երկու տարի անցկացնելուց հետո նրան 2010 թվականին ազատ արձակեցին հետևյալ պայմաններով:
1) Նրան արգելվել էր կապ հաստատել մամուլի հետ և շարունակել զբաղվել պեդոֆիլիայի գործերով։
2) Նրան թույլ չեն տվել մասնակցել երեխաների նկատմամբ բռնության դեմ պայքարող կազմակերպությունների կազմակերպած միջոցառումներին, և նրան
թույլ չեն տվել կապ հաստատել Werkgroep Morkhoven-ի իր ընկերների հետ, ովքեր հավատարմորեն այցելել էին նրան
բանտում յուրաքանչյուր շաբաթ նրա կալանքի ողջ ընթացքում։
Արդյո՞ք զարմանալի չէ, որ հենց դատական իշխանությունն է, բոլոր ինստիտուտների մեջ, նման պայմաններ պարտադրում։
Արդյո՞ք այստեղ փորձ է արվել լռեցնել անհարմար բացահայտողին։
Եվ արդյո՞ք դատական համակարգը կապ ուներ հանցագործների հետ, երբ փորձում էր խոչընդոտել այս գործերի լուծմանը։
Բայց լրատվամիջոցները նույնպես մեծ ջանքեր գործադրեցին Վերվլոեսեմի հեղինակությունը ոչնչացնելու և նրան մանկական
սեռական ոտնձգությունների մեղավոր ներկայացնելու համար։
5. Ֆրանսիա. Ակտիվիստներ Ջանեթ Սեեմանն ու Սթան Մայլոդը հաղորդում են Ֆրանսիայի դատական համակարգի ներգրավվածության մասին
կազմակերպված մանկական բռնության և սպանությունների գործերում։
Գերմանացի ակտիվիստ Յանետ Սեեմանը արդեն Գերմանիայում արշավ էր վարել բազմաթիվ երեխաների պեդոֆիլային ցանցերում անհետանալու դեմ։
Այս նպատակով նա, ի թիվս այլ բաների, ստեղծել էր երկու տեսանյութային հաղորդագրություն՝ մեկը՝ այն ժամանակվա Պապ
Բենեդիկտոս XVI-ին, իսկ մյուսը՝ նախկին կանցլեր Անգելա Մերկելին։
Նա ավելի ուշ միացավ ֆրանսիացի ակտիվիստ և նախկին ժանդարմ Սթան Մայյոդին։
Թիմի կազմով նրանք հատուկ ուսումնասիրել են Ֆրանսիայի դատական համակարգի մասնակցությամբ կազմակերպված մանկական բռնության դեպքերը։
Սթան Մայլոդը նկարագրեց, որ իր կողմից ուսումնասիրված իրավական ընթացակարգերն ու
միջոցառումները ոչ միայն անօրինական են, այլև հանցավոր։
Մայյոի համաձայն, այս դատավճիռները չեն կայացվել ժողովրդի անունից, այլ հանցավոր գաղտնի ուժի անունից։
Նա և Ջանեթ Սեմանը Ֆրանսիայում հետաքննել են մի շարք դեպքեր, որոնցում իրավապահ համակարգի անդամներ՝
ոստիկաններ, փաստաբաններ, դատավորներ և հանրային դատախազներ, համագործակցել են ընտրված հոգեբույժների հետ։
Նույն օրինաչափությունը միշտ կրկնվում էր։
Ինչքան շուտ հայտնի դարձավ, որ մայրերը սեռական բռնության են ենթարկել երեխաներին, դատական համակարգը անմիջապես անցավ գործի։
Այնուամենայնիվ, սա չարվեց — ինչպես կարելի էր ակնկալել — բռնության ենթարկված երեխաներին պաշտպանելու
և մեղավորներին արդարադատության ենթարկելու համար։
Ոչ, ընդհակառակը՝ մայրերն ու իրենց բռնության ենթարկված երեխաները ենթարկվել են ոստիկանության և դատական ահաբեկչության։
Պաշտպանող հարազատները ենթարկվեցին անօրինական դատավարությունների, բանտարկվեցին և ուղարկվեցին հոգեբուժարաններ։
Շատ դեպքերում մայրերը ոչինչ չէին կարող անել իրենց երեխաներին բռնաբարողներից պաշտպանելու համար։
Մի քանի դեպքերում նրանց անգամ զրկեցին խնամակալության իրավունքներից։
Տարիներ շարունակ նրանք անօգնական են եղել, ստիպված՝ անզորությամբ դիտելու, թե ինչպես իրենց
երեխաները խնամքի տակ են գտնվում իրենց տանջողների մոտ։
Սթան Մայլոդի կողմից տուժած մայրերի հետ անցկացված հարցազրույցներում նրանք կոնկրետ նշում են
ներգրավված անձանց անունները և նկարագրում են գործերին առնչվող դատական պաշտոնյաների ապօրինի գործողությունները։
Վկաների ցուցմունքների համաձայն, սրանք նույնպես չափազանց ծանր հանցագործություններ են, օրինակ՝ երեխաների
սպանության տեսագրումը սնաֆֆ-տեսանյութեր պատրաստելու համար։
Վկաներն նաև հաղորդում են ավելի մեծ հավաքների մասին, որտեղ երեխաները բազմիցս բռնության են
ենթարկվել կամ բռնաբարվել են մի քանի մարդկանց կողմից։
Կան նաև վկաների ցուցմունքներ, որ նախկին ֆրանսիացի նախագահը և մի քանի նախարարներ երեխաների նկատմամբ բռնություն են գործադրել։
Մայյոդի և Սեմանի նվիրվածությունը հանգեցրեց նրան, որ այս երկու ակտիվիստները նույնպես
դարձան դատական համակարգի և ոստիկանության թիրախ։
Նրանց հետապնդել են ոստիկանները, ժամանակավորապես կալանավորել են անօրինական մեղադրանքների հիման
վրա և ենթարկել անմարդկային հարցաքննական մեթոդների։
Նրանց մամուլում դատապարտեցին, և ի վերջո նրանք անգամ փախան Վենեսուելա։
Այնտեղ Սթեն Մայլոդին հայտնաբերեց Ինտերպոլը և արտահանձնեց Ֆրանսիային, որտեղ նա պետք է կրի բանտային պատժաչափը։
Մյուս բաների թվում նրան մեղադրել են երեխայի առևանգման մեջ։
Փաստն այն է, որ Սթեն Մայլոդը օգնել է մի մոր, որը կորցրել էր երեխայի խնամակալությունը, երեխային ապահով վայր հասցնելու հարցում,
քանի որ երեխային, ի թիվս այլ բանի, սեփական հայրը չարաշահում էր։
Վկաների ցուցմունքների համաձայն՝ Մայյոդի բանտարկության պատասխանատու դատախազը բռնության հանցագործներից մեկն էր։
Միջանկյալ եզրակացություն:
Սեյմանի և Մայյոդի հետաքննությունները նաև ցույց են տալիս, որ արդարադատության համակարգի պատասխանատուները
պաշտպանում են հանցագործներին և ակտիվորեն հարձակվում են զոհերի, նրանց հարազատների և ակտիվիստների վրա։
6. Բելգիա՝ Մարկ Դյուտրոյի գործը և Բելգիայի դատական համակարգի դերը
Մարկ Դութրոյի գործը, հավանաբար, Եվրոպայում երեխաների առևանգման, երեխաների նկատմամբ բռնության,
խոշտանգումների, ինցեստի և մանկասպանության ամենահայտնի դեպքն է։
Դուտրու երկու անգամ ներկայացավ դատարան։
1989 թվականին նրան դատապարտեցին 13,5 տարվա ազատազրկման՝ սեռական ոտնձգության հինգ դրվագներով, սակայն
նա անգամ ստիպված չեղավ կրել դատավճռի մեկ երրորդը։
1996 թվականին նրա կրկին ձերբակալության պահին մեղադրանքը այն էր, որ նա առևանգել էր մանկահասակ և դեռահաս տարիքի վեց
աղջիկների, սեռական բռնության ենթարկել նրանց և բանտարկել նրանց իր տներից մեկի նկուղային խուցում՝ ինչպես կենդանիների։
Նրանցից չորսը տանջանքների մեջ մահացան գերության ժամանակ։
Դուտրոյի գործով հիմնական վեճը կենտրոնացած էր այն հարցի շուրջ, թե արդյոք նա պիղծ, միայնակ հանցագործ էր, թե՞ նա
նաև հզոր տղամարդկանց շատ ավելի մեծ ցանցի մատակարար էր։
Ի՞նչ ապացույցներ և փաստարկներ կային, որ Դուտրուը գործում էր ցանցի անունից?
1. Նրա սեփական հայտարարությունը:
2002 թվականին Դուտրոն բանտում տված հարցազրույցում ասել է, որ իսկապես գոյություն ուներ
ցանց, որը ուներ բազմաթիվ հանցավոր ճյուղեր։
Աղջիկները այնտեղ էին ոչ միայն նրա համար, այլև մյուսների համար։
2. Նրա ֆինանսական վիճակը:
Դուտրու, անաշխատունակ և սոցիալական աջակցության ստացող, տիրապետում էր հինգ տան, պարբերաբար գնում էր բաժնետոմսեր և
ուներ մի քանի բանկային հաշիվներ, որոնց վրա աղջիկների առևանգման պահին մեծ գումարներ էին ավանդվել։
Եթե Դուտրոն միայն ինքը երեխաներին չարաշահեր, նա դրանից գումար չէր ստանա։
3. Վկաների հայտարարություններ:
Փրկված Ռեջինա Լուֆը նաև հայտնել է, որ Մարկ Դյուտրուը չի գործել միայնակ, այլ նրա համախոհ մեղադրյալը՝ Բրյուսելի
գործարար Միշել Նիհուլը, կազմակերպել է երեխաների սեռական երեկույթներ՝ Դյուտրուի կողմից ապահովված երեխաներով։
«Միշել Նիհուլը Մարկ Դյուտրուից պատվիրել է տասներկուից տասնչորս տարեկան երեխաներ համապատասխան
պեդոֆիլյան երեկույթների համար», – հաղորդեց նա։
Դուտրոնը ինքն էլ հայտարարել է, որ Նիհուլը վայելում էր «ամենաբարձր մակարդակից» պաշտպանություն։
Տղամարդը Բրյուսելի ջեթ-սեթում ուներ կապեր, այդ թվում՝ համապատասխան սադոմազոխիստական երեկույթների բազմաթիվ հաճախորդների հետ։
4. Հետաքննող մագիստրատ Ժան-Մարկ Կոներոտեի հետաքննությունները:
Նա հետևեց հուշումներին, որոնք ցույց էին տալիս մի ցանցի վրա։
Նա ստեղծեց հեռախոսահամար, որտեղ քաղաքացիները կարող էին անանուն կերպով տեղեկություններ տրամադրել Դյուտրոյի գործի վերաբերյալ։
Տեղեկատվության հսկայական հեղեղը կործանիչ հարվածով թափվեց հետաքննիչների վրա։
Սրանք ներառում էին մի քանի երիտասարդ կանանց հայտարարությունները, որոնք պաշտոնապես արձանագրել էին անհավանական պնդումներ:
Նրանք գիտեին ութսունականների սկզբին բարձրագույն շրջանակներում կազմակերպվող սեքս-պարտիքների
մասին, որտեղ երեխաներին տանջում և սպանում էին։
Նիհուլն ու Դուտրոն նույնպես այնտեղ են տեսվել։ Նույնիսկ Բելգիայի թագավոր Ալբերտ II-ը
նշվել է որպես այդ սարսափելի «պարթիների» հյուր։
Միջանկյալ եզրակացություն:
Շատ տրամաբանական կլիներ հետևել բազմաթիվ հուշումներին, որոնք ցույց էին տալիս ցանցի գոյության մասին։
Այնուամենայնիվ, եթե նայենք դատական և անվտանգության մարմինների գործողություններին, պարզ է դառնում, որ ամեն ինչ արվել է
հետաքննությունը ցանց բացահայտելուց խուսափելու համար, որպեսզի Դուտրոյին ներկայացնեն որպես միայնակ հանցագործի։
Ոստիկանության տրամադրած մի շարք հետքեր ընդհանրապես չեն հետապնդվել, այդ թվում՝ վկաների ցուցմունքները և տեսագրական ժապավենները,
որոնք առգրավվել էին Դուտրոյի տանից, սակայն չեն վերլուծվել։
Մյուս ապացույցները գողացվել են կամ պարզապես անհետացել են։
Դատավարության սկիզբը զգալիորեն ուշացավ։
Դյուտրոյին և երեք համախոշտանգյալներին դատարան ներկայացնելու համար պահանջվեց ամբողջ 7,5 տարի։
Այնուամենայնիվ, այս ժամանակահատվածում առնվազն 27 վկաներ մահացել են առեղծվածային հանգամանքներում։
Նրանց մեծ մասը ցանկանում էր վկայել այն կապերի մասին, որոնք հաստատում էին կասկածը, որ Մարկ Դյուտրոնը միայնակ
մեղավոր չէր, այլ նրա շուրջը գործում էր դավադրակիցների ցանց։
Այս 27 վկաների մահվան պատճառ դարձած հանգամանքները կամ անբավարարորեն են քննվել, կամ ընդհանրապես չեն քննվել։
գոյատևող Ռեջինա Լուֆը ականատես է եղել մոտավորապես 60 սպանությունների և անգամ կարողացել է անվանել 35 զոհերի անունները։
Նա նաև կարողացավ կոնկրետ նշել հանցագործներին, հանցագործությունները և հանցագործության վայրերը։
Հոգեբանական զննությունից հետո փորձագետները վկայեցին, որ նա մանկության տարիներին ենթարկվել է ծանր սեռական բռնության։
Այնուամենայնիվ, նրանց հուշումները չհետապնդվեցին, և Բելգիայի հանրային դատախազությունը նրանց վկաների
ցուցմունքները անիրատեսական որակեց՝ պնդելով, որ դրանք ամբողջությամբ նրանց երևակայության արդյունք են։
Դրանից հետո դատախազը փակեց վկաների ցուցմունքները պարունակող գործի թղթերը։
Հետաքննիչ մագիստրատ Ժան-Մարկ Կոննոթեն, որը ուսումնասիրում էր ցանցին մատնացույց անող ապացույցները, հեռացվեց գործից։
Նա կողմնակալ էր, քանի որ մասնակցել էր սպանված երկու աղջիկների համար կազմակերպված բարեգործական միջոցառմանը։
Այս թույլ արդարացումը Բելգիայի բնակչության շրջանում բողոքի փոթորիկ առաջացրեց։
Այնուամենայնիվ, դատական համակարգը տպավորված չմնաց։
Հետաքննիչ մագիստրատը, որը փոխարինեց Կոներոտեին՝ Ժակ Լանգլուան, ցանցային տեսությունը ճնշած հիմնական դեմքերից մեկն էր։
Նա դադարեցրեց բոլոր հետաքննությունները հնարավոր գլխավոր կազմակերպիչների վերաբերյալ։
տարի անց պարզ դարձավ, որ Լանգլուա վարույթում չի ներառել ավելի քան 600 (!) վկաների ցուցմունքները։
Ցանցի վերաբերյալ բոլոր վկաների ցուցմունքները գաղտնի պահվեցին։
Գործին առնչվող քննիչները տեղափոխվել են 1997 թվականի գարնանը։
Բոլոր ստուգելի ապացույցները, անունները և կասկածյալները պարունակող ֆայլերը փակվել են 1998 թվականին։
Հետագայում արդարադատության նախարար Մարկ Վերվիլգենը և պետական մեղադրիչ Միշել Բուրլենը հայտնել են, որ բազմիցս
պահանջել են նոր հետաքննություններ, սակայն դրանք անհաջող են եղել, քանի որ Լանգլուան արգելափակել է հետաքննությունները։
Լանգլուայի կողքին արդարադատության նախարար Մելքիոր Վաթելեն նույնպես վճռորոշ դեր է խաղում։
Վաթելենը, ըստ տուժողների ցուցմունքների, ինքն էլ երեխաների սեռական երեկույթների կազմակերպիչն ու մասնակիցն էր,
զարմանալիորեն ներում շնորհեց Դուտրուին իր առաջին բանտային պատժի ընթացքում, երբ դեռ պատժի մեկ երրորդը անգամ չէր անցել։
Նա, հետևաբար, մասամբ պատասխանատու է այն փաստի համար, որ Դուտրոն ազատ արձակվելուց հետո կարողացավ
առևանգել, բռնաբարել և սպանել մի քանի դեռահաս աղջիկների։
Այնուամենայնիվ, Դուտրոյին ներում շնորհելու աղետալի որոշումը Վաթելետի կարիերայի վրա
որևէ բացասական հետևանք չունեցավ – ընդհակառակը:
Նա 1995 թվականից մինչև 2003 թվականը եղել է Եվրոպական արդարադատության դատարանի դատավոր, իսկ 2012
թվականից մինչև 2018 թվականը՝ Եվրոպական գլխավոր դատախազ։
Եզրակացություն: Արդարադատության համակարգի և քննիչ մարմինների հզոր ուժերը ակնհայտորեն ամեն ինչ արել են, որպեսզի Դուտրոյի գործը
իրականում չլուծվի, ինչը ենթադրում է, որ նրանք ինքներս այդ ցանցերի մի մասն են եղել կամ առնվազն դրանց ճնշման տակ են եղել։
Դատական իշխանության մասնակցությունը հաստատվում է գոյատևող Ռեջինա Լուֆի վկայությամբ։
Հետագայում նա թերթերի լուսանկարներում և հեռուստացույցով ճանաչեց պեդոֆիլների սեռական երեկույթների մասնակիցներին,
որտեղ ստիպված էր կամավոր ծառայել «իր հաճախորդներին»։
Ըստ նրանց հայտարարությունների՝ բոլորը հայտնի էին որպես հասարակության բարձրարգասիված անդամներ, այդ թվում՝
քաղաքական գործիչներ, մենեջերներ, արդյունաբերողներ և նույնիսկ փաստաբաններ ու դատական պաշտոնյաներ։
Դյուտրոյի գործի մասին հեռուստատեսությամբ ցուցմունք տված քննիչներից մեկը նույնիսկ ճանաչեց իր գերության ժամանակ ծննդաբերած երեխաներից
մեկի ծիսական սպանության մեջ ներգրավված մեղակիցներից մեկին։
Ռեջինա Լուֆի այս մեղադրական հայտարարությունից հետո նրան հռչակեցին մտավորապես անգործունակ, և
Միշել Նիհուլի դեմ վարույթը ամբողջությամբ դադարեցվեց։
Սա արվել է հենց նույն քննիչ-դատավորի կողմից, որը, ըստ նրա հայտարարության, եղել է իր երեխայի սպանողներից մեկը։
7. Շվեյցարիա՝ Նաթալիի գործը և շվեյցարացի դատական պաշտոնյաների մասնակցությունը երեխաների նկատմամբ բռնության,
մարդկանց առևտրի և սատանայական զոհաբերությունների մեջ
Նաթալի գործը մի քանի տարի է, ինչ շվեյցարական լրատվամիջոցներում քննարկման թեմա է։
Օրինակ՝ Blick.ch-ը 2020 թվականին հաղորդել է սեփական հոր կողմից 8-ամյա աղջկա նկատմամբ
սեռական և սատանայական ծիսական բռնության մասին։
Աղջիկը ինքն էլ հայտնել է, որ հայրը նրան մատչելի է դարձրել այլ հանցագործների համար։
Նա նաև ականատես եղավ այլ երեխաների և մեծահասակների նկատմամբ բռնությանը և նրանց ամենադաժան տանջանքներին։
Նա ականատես է եղել մարդկանց, օրգանների և ադրենոխրոմի առևտրին և սատանայական զոհաբերությունների։
Սա տեղի ունեցավ արարողակարգային վայրերում, թաքնված ստորգետնյա թունելների համակարգերում և այլ վայրերում։
Նաթալիի նկարագրությունները համընկնում են Kla.TV-ի անթիվ այլ հայտարարությունների հետ, որոնք ներկայացվել են «Արյան
սեկտաներ I» և «Արյան սեկտաներ II» փաստագրական ֆիլմերում։
Նաթալիի դեպքում նույնպես կան դատարանների և հանցագործների ցանցի միջև համաձիգության հստակ նշաններ։
Նաթալի անգամ որոշ անձանց, որոնք շվեյցարական դատական համակարգի աշխատակիցներ են, ճանաչեց որպես հանցագործներ։
Նրա հոր դեմ նախնական քրեական վարույթի ընթացքում նա ճանաչեց բռնության մի քանի կատարողների, մի բարձր դասի
դատավորի, երկու դատախազների և մի քանի ոստիկանների, որոնք կատարել էին Նաթալիի տան խուզարկությունը։
Դատական ընթացքի ընթացքում Նաթալի բազմիցս հայտարարել է, որ արդեն ճանաչում է այդ անձանց։
Նրանք մասնակցել էին այն չարաշահման և սպանության արարողություններին, որոնց իրենց հայրը տարել էր։
Օրինակ՝ Նաթալիի տեղական սոցիալական ծառայությունների շրջանում նախկին երեխաների և մեծահասակների պաշտպանության (KES)
ղեկավարը ճանաչվել և անվանվել է որպես բռնարար և երեխասպան։
Նաթալի հայտնել է, որ տեսել է, թե ինչպես այս KES առաջնորդը հանդիպումների է բերում երեխաներին, և որ նա
ներգրավված է եղել այդ երեխաների սպանությունների մեջ։
KESB-ը, որը հսկում է KES-ը, Նաթալիին նշանակեց մանկական փաստաբան, ով նույնպես Նաթալիին ճանաչեց որպես հանցագործ։
Այս փաստաբանը երբեք անգամ չի խոսել Նաթալիի կամ նրա մոր հետ։
Նա անձնական շփում չուներ Նաթալիի հետ, սակայն ավելի շատ շփվում էր նրա հոր փաստաբանի հետ, որին Նաթալին մեղադրում է չարաշահման մեջ։
Նա խորհրդակցեց նրա հետ՝ մասնագիտական կարծիքների միջոցով Նաթալիին վարկաբեկելու լավագույն միջոցների վերաբերյալ։
Պարզվում է, որ նա ձգտում էր զրկել Նաթալի մորը խնամակալության իրավունքներից։
Այս գործողությունը իրավական առումով կոչվում է հաճախորդի դավաճանություն։
KESB-ին տեղեկացրին այս իրադարձությունների մասին։
Խմբագրական թիմը այս մասին ունի գրավոր ապացույցներ։
Գործի պատասխանատու ավագ դատավորը ազդեցություն է ունեցել Նաթալիի մոր փաստաբանի վրա։
Նա պետք է համոզի նրան հետ վերցնել բողոքը Նաթալիի հոր դեմ։
Նաթալիի մոր փաստաբանը հետո ներկայացրեց միջնորդություն՝ այս բարձրակարգ դատավորին ինքնաբացարկելու
համար, սակայն այդ միջնորդությունը դեռ չի բավարարվել։
KESB-ը Նաթալիին ոչ միայն նշանակեց փաստաբան, որը, ըստ Նաթալիի, հանցագործներից մեկն էր։
Նա նաև հրամայեց, որ աղջիկը բուժում ստանա ավագ հոգեբույժի մոտ, ով նույնպես Նաթալիին ճանաչեց որպես մեղավոր։
Սա այլևս դժվար թե պատահականություն կոչվի։
Նաթալի հայտնել է, որ հոգեբույժը հարցազրույցների ընթացքում իրեն էլեկտրական ցնցումներ է տվել։
Դա նրա համար շատ տագնապալի էր։ Նաթալի հարցազրույցների ժամանակ միայնակ էր։
Նրա մորը թույլ չեն տվել ներկա լինել հարցաքննության ժամանակ։
Նաթալի բազմիցս նշում է, որ իր գործի քննությամբ զբաղվող իշխանություններն ու ներգրավված
անձինք պատկանում են հանցագործների շրջանակին։
Ընթացող դատական գործընթացների ընթացքում բազմիցս պարզ դարձավ, որ նշված անձինք անշուշտ չէին հետաքրքրված
չեզոք հետաքննությամբ, այլ՝ Նաթալիի գործի ծածկմամբ։
Անհավանականորեն սկանդալային և անհանգստացնող է, որ բռնության մեջ մեղադրվող հայրը ոչ թե, այլ Նաթալի մայրը, ով ունի
լիովին մաքուր ռեկորդ, մեկ օր խիստ կալանքի տակ է վերցվել։
Այնտեղ նրան 24 ժամ պահեցին սառը խուցում՝ հոտավետ արտաքին զուգարանով, հագնված միայն բարակ հագուստով, և
միայն հարցաքննությունից ժամեր անց ազատ արձակեցին։
Դատախազության այս գործողությունը կարելի է բնութագրել միայն որպես «խլիմանային պատերազմի» տակտիկա, որը
նախատեսված է Նաթալիի մորը հոգնեցնելու և հուսահատեցնելու համար։
Բալց Բրուդերը, «Սոլոթուրներ Ցայթունգ» թերթի քննադատական լրագրողը, ունեցել է քաջություն բացահայտելու KESB-ի, հանրային դատախազության
և մանկական ու դեռահասների հոգեբուժության բժիշկների միջև եղած բոլոր փոխկապակցվածությունները և իր հոդվածներում հրապարակելու դրանք։
«Սոլոթուրներ Ցայթունգ» թերթի գլխավոր թղթակիցը, որը գրել էր Նաթալիի գործի մասին, իր քննադատական
հոդվածները հրապարակելուց հետո գտնվել է մեռած՝ արյան լճակում։
Նվիրված լրագրողի, որը ընդամենը 53 տարեկան էր, առեղծվածային մահվան շուրջ հստակ հանգամանքները երբեք չեն բացահայտվել։
Սա հիշեցնում է Դուտրոյի գործը, որի շրջանակներում 27 վկաներ, որոնք ցանկանում էին վկայել այս կապերի
մասին, նույնպես առեղծվածային կերպով վերացվեցին։
Նաթալիի և այլ դեպքերում նման բան կրկին չպատահելու և հանցագործությունները թաքցնելու
հնարավորությունը բացառելու համար տուժածներն ու տեղեկատուները արդեն ձեռնարկել են նախազգուշական միջոցներ։
Եթե նրանց հետ որևէ բան պատահի, նրանք արդեն պատճենել են բոլոր ապացույցների բազմակի օրինակներ և պահել դրանք աշխարհի
տարբեր անվտանգ վայրերում՝ մինչև ապացուցելիորեն անաչառ դատական համակարգը կզբաղվի այս հանցագործություններով։
Եզրակացություն: Այս ծրագրում ներկայացված օրինակները սառցաբեկորի միայն ծայրն են։
Ըստ վկաների ցուցմունքների, զոհերի տառապանքն ու նրանց տանջողների դաժանությունը անսահման են թվում։
Երբ զոհերը հաջողվում է փախչել այս շրջանակներից և հաղորդել այս հանցագործությունները, նրանք բազմիցս հայտնվում են մի իրավիճակում,
որը նրանց համար չափազանց տրավմատիկ է, երբ արդարադատության համակարգը պաշտպանում է հանցագործներին և հարձակվում է զոհերի վրա։
Այս դեպքերից գրեթե յուրաքանչյուրում կան հստակ նշաններ, որ սա լայնածավալ, միջազգային ցանց է, որում
ներգրավված են մեր հասարակության բարձր պաշտոնյաներ։
Նույն կերպ, գրեթե բոլոր դեպքերում ընդհանուր թելը նրանում է, որ այս կարևոր պաշտոնյաներն ու որոշում կայացնողները
երեխաների նկատմամբ բռնություն գործադրելիս տեսագրվել են։
Սա նրանց դարձնում է շանտաժի ենթակա և ենթարկվող այն շրջանակներին, որոնք վերահսկում են այս ցանցերը, ինչը թույլ
է տալիս նրանց քաղաքականության և դատական համակարգի մեջ իրենց օգտին որոշումներ պարտադրել։
Սա նաև բացատրում է, թե ինչու բացահայտված մանկական պոռնոգրաֆիկ նյութերը հատուկ ստորաբաժանումները միշտ անմիջապես առգրավում են։
Ոչ մի ապացույց հրապարակայնացված չէ, այլ մնում է կողպված և պահպանվող գաղտնիք։
Կարելի է ենթադրել, որ սա այն պատճառներից մեկն է, որը հանգեցրեց Իվո Սասեկի կողմից 19-րդ
AZK-ում մանրամասն նկարագրված իրավական սնանկությանը։
Քաղաքականության և դատական համակարգի նշանակալի հատվածները, ըստ երևույթին, գտնվում են այս ցանցի խիստ վերահսկողության տակ, ուստի
առավել կարևոր է վերականգնել լրատվամիջոցները որպես չորրորդ իշխանություն, որը մինչ օրս նույնպես
մեծապես գերիշխվել է այս կոռուպցիոն համակարգի կողմից։
Այդ պատճառով մենք խնդրում ենք ձեզ՝ տարածեք այս ծրագիրը և միացեք Kla.TV ցանցին, որպեսզի այս դատական սկանդալների վրա լույս սփռվի
և այս հանցագործները ավելի ուշադիր հանրության կողմից հետևվեն։
Բոլոր նշված դեպքերը ցույց են տալիս, որ շուտ թե ուշ մեզ այլընտրանք չի մնա, քան դիմել օրինական ժողովրդավարական գործընթացներին՝
անաչառ դատական իշխանություններին լիազորելու համար, որպեսզի նրանք կարողանան զբաղվել նման ծայրահեղ դեպքերով։
Այնուամենայնիվ, այս փաստաթուղթը չի նախատեսված այն տպավորությունը ստեղծելու, որ բոլոր ոստիկանները, դատավորները և
դատական պաշտոնյաները ներգրավված են այս հանցագործություններում։
Ձեր մեծ մասը ամբողջ հոգով է կատարում իր կարևոր պարտականությունները և անկեղծորեն նվիրված է արդարությանը։
Ուստի մենք ցանկանում ենք դիմել ձեզ, ովքեր անկեղծորեն ծառայում եք հասարակությանը։
Մի վախեցեք անձամբ հետաքննել ձեր շարքերում տեղ գտած այս սարսափելի չարաշահումները, դրանք բացահայտել և անխնա պայքարել դրանց դեմ։
Միայն այս կերպ կարող ենք կանխել մեր սահմանադրական պետության և, հետևաբար, մեր
ժողովրդավարության հետագա թուլացումը և լուրջ վնասվելը։
Դուք ստանձնեցիք այս աշխատանքը՝ արդարություն ապահովելու համար։
Միացեք միմյանց հետ, ցուցաբերեք քաջություն, դուրս եկեք հրապարակ և վերջ տվեք իշխանության այս չարաշահմանը մեկընդմիշտ։