Niet voor zwakke zenuwen
Epstein, Dutroux, Teichtmeister - namen die staan voor de meest gruwelijke misdaden tegen kinderen.
Waren het echt alleen maar individuele daders - of zijn er wereldwijde pedocriminele
netwerken die hier nog steeds actief zijn?
Welke rol speelt de justitie?
Zijn de beweringen van talloze getuigen waar, dat rechters, openbare aanklagers en onderzoekers deze misdaden niet alleen
in de doofpot stoppen, maar er zelf bij betrokken zijn?
Kla.TV onthult angstaanjagende feiten.
De VS, Duitsland, Oostenrijk, Nederland, België, Frankrijk, Zwitserland:
De verstrengeling van de justitie in gevallen van zeer ernstig kindermisbruik en
moord in zeven landen onder de loep genomen.
Inleiding: : Ik geef het iedereen op een briefje. De ergste, meest perverse kindermishandeling die ik
ooit in mijn leven heb gezien en heb horen beschrijven, door de slachtoffers zelf,
de ergste, meest perverse daders waren de openbare aanklagers en de rechters zelf.
Dat meen ik serieus. De meest perverse daders die ik in mijn leven heb gezien waren openbare aanklagers en rechters.
En niemand onderneemt actie tegen deze mensen.
En jullie hebben geen idee wat er gebeurt als je als klokkenluider dat hardop uitspreekt.
En vooral bij deze slachtoffers van ritueel misbruik, kleuters en zuigelingen en baby's, worden de
kinderen vaak gedrogeerd, voordat ze worden vermoord.
En dat is het punt dat ik wil maken, ik zeg al jaren dat ik een gegronde verdenking heb, dat we hier te maken
hebben met georganiseerde misdaad binnen de justitie.
En daarom zeg ik, ik kan het iedereen op een briefje geven, de ergste daders zitten in de justitie.
En mocht mij iets overkomen, dan kunt u wat ik heb gezegd opvatten als een
getuigenverklaring, als een getuigenverklaring onder ede.
Het engagement van Dorothea Thul en haar verklaring hadden ernstige gevolgen:
Haar medische collega dr. Jette Limberg-Diers publiceerde een noodkreet, waarin ze vertelde dat de
kinderarts was overvallen en in elkaar geslagen en dat ze naar de psychiatrie was gebracht.
Haar rijbewijs was ingetrokken en haar huis was belegd met een gedwongen hypotheek, wat zou
leiden tot een gedwongen verkoop van het huis.
Ze werd strafrechtelijk aangeklaagd voor belediging op het internet.
Volgens haar Telegram-kanaal werd ze in 2021 veroordeeld tot negen maanden
voorwaardelijk met een proeftijd van drie jaar.
Dr. Dorothea Thul zakte in elkaar in de rechtszaal.
In april 2023 werd ze in voorlopige hechtenis genomen voor volksopruiing.
Sindsdien is ze van het toneel verdwenen en niemand weet waar ze is of hoe het met haar gaat.
Waarom wordt er zo krachtig opgetreden tegen Dr. Thul?
Zou het verband kunnen houden met haar uitspraak dat de ergste daders zelfs in Justitie zitten?
Zijn er aanwijzingen dat justitie verstrikt is bij pedocriminele netwerken?
Kla.TV onderzocht deze vragen en ontdekte inderdaad een aantal angstaanjagende afgronden.
Een groot aantal overlevenden en getuigen van georganiseerd seksueel en ritueel geweld hebben verklaard dat
hooggeplaatste rechters, openbare aanklagers, advocaten en politieagenten betrokken zijn bij deze misdaden.
Sommigen van hen zijn zelf daders, anderen verbergen de pedocriminele netwerken, ze beschermen
de daders en achtervolgen getuigen en activisten.
Luister hieronder naar enkele voorbeelden.
1. Verenigde Staten.
De verstrengeling van de Amerikaanse justitie bij het Epstein-schandaal De Amerikaanse financier en
zedendelinquent Jeffrey Epstein runde ongeveer 20 jaar lang een sekshandelsbende met minderjarigen.
Slachtoffers maken melding van sekshandel en aanrandingen die al in 1996 plaatsvonden.
In totaal zijn er naar schatting minstens 100 slachtoffers.
Het aantal niet-gerapporteerde gevallen is echter zeker vele malen hoger.
Maria Farmer, een van Epstein's slachtoffers, die gedwongen werd te werken aan de receptie van een
pension waar Epstein toen verbleef, observeerde het volgende over een periode van één jaar:
Elke dag werden er 5 tot 10 meisjes naar Epstein gebracht, wat erg verschrikkelijk was voor de kinderen.
Ze sprak over een totaal van duizenden meisjes die op Epstein's landgoed aankwamen.
Alleen al in Florida konden 500 meisjes die Maria Farmer wilde benaderen om tegen
Epstein te getuigen niet meer gevonden worden.
Ze kan niet begrijpen wat er met alle meisjes is gebeurd.
Ze heeft het sterke vermoeden dat ze zijn omgekomen.
Virginia Roberts Guiffre, een ander slachtoffer van Epstein dat jarenlang door hem werd vastgehouden, zei:
Ik heb honderden meisjes door Jeffrey's draaideur zien gaan, zijn constant draaiende deur.
Virginia Roberts Guiffre was er live bij toen Epstein een 12-jarige drieling kreeg
geleverd door de modellenscout Brunel uit Frankrijk.
De meisjes werden gedwongen om afwijkende seksuele handelingen te verrichten met Epstein.
Epstein misbruikte en verkrachtte de meisjes echter niet alleen zelf, maar stelde ze
ook beschikbaar voor seks aan beroemdheden.
De meisjes vlogen daarvoor rond de hele wereld.
Verschillende slachtoffers van Epstein noemden namen van mensen die hen als minderjarige seksueel hadden misbruikt.
Naast Epstein beschuldigde Virginia Roberts Guiffre de volgende mensen van misbruik:
Prins Andrew, de steradvocaat Alan Dershowitz, de Hedge Fonds manager Glenn Dubin, de politicus Bill Richardson,
de Franse modelscout Jean-Luc Brunel, de AI-wetenschapper Marvin Minsky en de hotelmiljardair Tom Pritzker.
Maria Farmer meldde dat zowel Donald Trump als Bill en Hillary Clinton mede
complotuitvoerders waren van Jeffrey Epstein.
Ze zag ze allemaal bij Epstein in en uit komen en wist dat ze deel uitmaakten van het geheel, zegt Farmer letterlijk.
Epstein onderhield goede relaties met de justitie.
Verschillende aanklaagsters tegen Epstein getuigden dat de bekende Amerikaanse steradvocaat Alan M. Dershowitz, die
Epstein meerdere keren verdedigde, een van de daders was.
Maria Farmer bestempelde Dershowitz letterlijk als mede complotuitvoerder.
Virginia Roberts Guiffre - de hoofdaanklaagster in de zaak Epstein - klaagde de advocaat
in 2019 aan voor seksueel misbruik en smaad.
Dershowitz diende vervolgens een tegeneis in wegens smaad en opzettelijk toebrengen van emotionele stress.
Tot op de dag van vandaag ontkent hij heftig dat hij ooit seksueel contact heeft gehad met minderjarigen.
De beschuldiging dat de advocaat Virginia Roberts Guiffre als minderjarige had misbruikt, werd
zelfs uit de dossiers geschrapt door een rechter.
Dershowitz bleef ongestraft, hoewel verschillende vrouwen hem hadden beschuldigd.
Ze verklaarden dat ze door hem seksueel waren misbruikt of verkracht toen ze minderjarig waren.
Hij was ook bij verschillende aanklaagsters actief geworden in het zoeken naar informatie die in diskrediet kon
brengen en het doorsturen ervan naar de hoofdonderzoeker.
Hij beweerde bijvoorbeeld dat Virginia Roberts Guiffre een bekende prostituee en leugenaarster was.
Uitgerekend zij, die volgens haar eigen verklaringen als minderjarige door Epstein en
Dershowitz met geweld tot prostitutie was gedwongen!
De media en juridische druk op Virginia Roberts Guiffre leidde er uiteindelijk toe dat ze door de
knieën ging en de beschuldiging tegen Dershowitz introk.
Epstein werd in 2019 voor de tweede keer in de rechtszaak vertegenwoordigd door Alan Dershowitz.
Epstein was al in 2008 aangeklaagd voor het verkrachten van minderjarigen en het dwingen tot prostitutie, waarvoor
hij normaal gesproken levenslang(!) had moeten zitten.
In plaats daarvan onderhandelde Jay Levkowitz, een andere goedbetaalde steradvocaat uit Dershowitz' toenmalige team
van zeven advocaten, over een buitengerechtelijke schikking met de federale
openbare aanklager van Florida, Alexander Acosta.
Als gevolg van deze deal kreeg Epstein een volledig ongepaste gevangenisstraf van 18 maanden in plaats van levenslang.
Hij hoefde slechts 13 maanden van die straf uit te zitten.
Hij werd ondergebracht in de privévleugel van de gevangenis en had elke dag tot aan
12 uur vrij om naar zijn kantoor te gaan.
Aanklager Acosta en het team van advocaten onder leiding van Levkowitz en Dershowitz zijn daarom verantwoordelijk
voor het feit dat Epstein na zijn proces in 2008 slechts 13 maanden in plaats van levenslang hoefde te zitten.
Alleen daardoor was het trouwens mogelijk, dat Epstein de kinderverkrachtersbende tot 2019 kon blijven runnen.
Bovendien ontsnapte Epstein in 2008 aan een federale rechtszaak dankzij deze deal, die hem op
zijn beurt behoedde voor verdere onderzoeken.
Het vermoeden rijst dat het feit dat er niet meer details van het Epstein-schandaal zijn onderzocht,
zeker gunstig was voor de verantwoordelijken binnen justitie en de prominente daders.
Openbare aanklager Acosta werd later gepromoveerd tot minister van Arbeid onder Trump.
Was dit een beloning voor zijn coöperatieve gedrag bij het beschermen van de daders en het
verborgen houden van de ware omvang van het schandaal?
De journaliste Julie K. Brown van de Amerikaanse krant Miami Herald hoorde van politieagenten dat ze Epstein niet goed
mochten onderzoeken op instructie van hogere autoriteiten.
Ze inspecteerde gerechtelijke dossiers en publiceerde uiteindelijk een serie
over Epsteins misdaden in november 2018.
Zij was de enige die de volledige omvang van de beschuldigingen openbaar maakte.
Er was echt niemand die de hele zaak volgde, zei de journalist.
Zelfs de FBI , een van de hoogste wetshandhavingsinstanties in de VS, vervolgde Epstein niet, hoewel het
volgens Epstein-slachtoffer Maria Farmer goed op de hoogte was van de sekshandelbende met minderjarigen.
De FBI wist ook dat Maria Farmer en haar zus Annie al in 1996 slachtoffer waren geworden van Epsteins sekshandelbende.
Volgens Maria Farmer wist de FBI precies wie er bij de zaak betrokken was en dat Epstein een chantagesysteem
uitvoerde met kinderpornografisch materiaal.
Desondanks werd er geen actie ondernomen tegen Epstein.
Op basis van het beschikbare bewijs had de FBI de plicht Epstein levenslang op te sluiten. Maar dat deden ze niet.
Voorlopige conclusie:
Het geval Epstein onthult dat justitie en onderzoeksautoriteiten totaal wegkeken, wat leidde
tot jarenlang diep lijden voor veel jonge meisjes.
Helaas is daaraan weinig veranderd.
Zijn medeplichtige Ghislaine Maxwell is nu wel veroordeeld tot 20 jaar gevangenisstraf.
Rechter Alison Nathan liet in dit proces echter geen bewijs toe met de namen van mogelijke
andere ingewijden, medeplichtigen of profiteurs.
De vluchtprotocollen van de Lolita Express , die de beroemdheden naar Epstein's eiland vloog, of
Maxwell's Zwarte Boek moesten aan de rechtbank worden gepresenteerd met de pagina's grotendeels zwart gemaakt.
Met uitzondering van Maxwell blijven alle andere prominente daders op vrije voeten.
2e Duitsland: Sachsensumpf
- Heeft het rechtssysteem de misdaden en de groep daders gecamoufleerd gehouden?
Sachsensumpf is de naam van een affaire rond de verwikkeling van hooggeplaatste personen in
Saksen bij de gedwongen prostitutie van minderjarigen.
Als getuige uitte Mandy Kopp, die toen minderjarig was, ernstige beschuldigingen tegen deze hooggeplaatste personen.
In 1989 brachten familieproblemen haar naar het Jasmin bordeel voor minderjarigen in Leipzig.
Daar werden zij en andere meisjes jarenlang lichamelijk zwaar mishandeld, jarenlang verkracht en gemarteld.
In 1993 werden de gebeurtenissen in het bordeel Jasmin bekend als de Sachsensumpf-affaire en werd het bordeel bestormd.
In een politieverhoor identificeerde Mandy Kopp verschillende van haar kwelgeesten:
Onder hen bevinden zich gerenommeerde rechters, juristen, politieagenten en vastgoedmakelaars uit Leipzig.
Volgens Mandy was de rechter die de rechtszaak voorzat ook een van de verkrachters.
Deze rechter veroordeelde de bordeelhouder tot een milde gevangenisstraf van vier jaar en twee maanden.
De bordeelhouder getuigde later dat hij alleen mild werd gestraft, omdat hij de namen van de daders in
zijn bordeel voor minderjarigen niet bekendmaakte.
Dit is opnieuw een bewijs van de verstrengeling van het rechtssysteem met pedocriminele daders.
Mandy Kopp en haar lotgenoten werden voor 2009 nog twee keer ondervraagd en opnieuw wezen ze op foto's
twee hooggeplaatste juristen aan als verkrachters.
Maar noch het Openbaar Ministerie in Dresden, noch de Saksische onderzoekscommissie reageerden.
In plaats daarvan publiceren ze de naam en woonplaats van het slachtoffer.
Mandy Kopp werd vervolgens aangeklaagd wegens laster door de geïdentificeerde daders.
Uit angst voor haar leven en uit angst voor nog meer rechtszaken, gaf ze niet volledig vrij wat ze wist.
In november 2012 werd de zitting verdaagd nadat Mandy op de vierde dag van het proces na
zeven uur verhoren een zenuwinzinking kreeg.
Kort daarna, op 28 januari 2013, werden de wrede daden verjaard.
Deze verjaring had echter voorkomen kunnen worden. Want Mandy Kopp stond niet alleen in haar verklaring.
Het Saksische bureau voor de bescherming van de grondwet had ook onderzoek gedaan naar de rosse buurt en in 2005
explosief materiaal overhandigd aan de Saksische minister van Binnenlandse Zaken Thomas de Maizière.
Volgens het rapport werden rechters en openbare aanklagers in Leipzig ervan verdacht onder één hoedje te spelen met
criminelen en zelf betrokken te zijn bij kindermisbruik.
De namen van de daders waren bekend bij het Bureau voor de bescherming van de grondwet.
Het Bureau voor de bescherming van de grondwet meldde ook dat de rosse buurt het openbaar
ministerie chanteerde met dit belastende materiaal.
In ruil daarvoor hadden de agenten in kwestie gewaarschuwd voor invallen, onderzoeken belemmerd en processen beïnvloed.
De Maizière heeft echter als hoogste autoriteit noch het parlement noch de verantwoordelijke
opsporingsinstanties op de hoogte gesteld.
Daarom werd hij later beschuldigd van voorkomen van straf in het ambt.
De onderzoeken werden later echter stopgezet en het Sachsenmoeras werd bestempeld
als gebakken lucht en een complottheorie.
Het bestaan van een crimineel netwerk werd ontkend.
Veeleer werden de twee hoofdonderzoekers van de politie en het Bureau voor de bescherming van de grondwet aangevallen.
De hoofdrechercheur van de gerechtelijke politie op het gebied van georganiseerde misdaad, Georg
Wehling, werd op dubieuze gronden direct geschorst door de minister van Binnenlandse Zaken.
Simone Skroch, voorheen Henneck, destijds rapporterings-leidster van het Bureau voor de Bescherming
van de Grondwet, die in een vorige baan als openbaar aanklager al een kinderlokkersbende had opgerold, werd ook
onderworpen aan jarenlange tucht- en onderzoeksprocedures.
Beiden werden aangeklaagd maar na een lang proces op de belangrijkste punten vrijgesproken.
Thomas De Maizière daarentegen klom tijdens zijn carrière op naar verschillende posities als federaal minister.
We zagen hetzelfde al in de zaak Epstein, toen Alexander Acosta, de openbare aanklager die de daders beschermde,
door Trump werd gepromoveerd tot minister van Arbeid.
Is dit weer een voorbeeld van het patroon dat Justitie fel optreedt tegen klokkenluiders, terwijl de echte criminelen
ongemoeid blijven en de verdoezelaars worden bevorderd?
3. Heeft de Oostenrijkse rechterlijke macht de pedocriminele acteur Florian Teichtmeister beschermd?
Het extreem milde vonnis tegen Florian Teichtmeister, de Oostenrijkse acteur en vrijmetselaar van de grootloge
van Oostenrijk, veroorzaakte nogal wat opschudding in 2023.
Teichtmeister was duidelijk zo overtuigd van de vrijmetselarij dat hij zelfs
een passende tempel op zijn grond bouwde.
Hij stond terecht omdat er een grote hoeveelheid drugs in zijn bezit was gevonden en
hij 76.000 kinderpornobestanden had verzameld.
Velen van hen werden door hem bewerkt, becommentarieerd of samengevoegd tot collages.
In zijn commentaar beschreef hij de ergste geweldfantasieën die hij zich voorstelde bij kinderen.
Van geseling, marteling en gruwelijke verkrachting tot de dood, zijn fantasieën kenden geen grenzen.
Het Openbaar Ministerie classificeerde Teichtmeister op het één na hoogste niveau
9 op 10 op een schaal van gevaarlijkheid.
Ondanks het grote risico dat hij vormde en ondanks het feit dat kinderen in duizenden en duizenden gevallen schade werd
berokkend en dat Teichtmeister als consument medeplichtig was, werd hij slechts veroordeeld tot een
voorwaardelijke gevangenisstraf van twee jaar met de verplichting dat hij therapie zou ondergaan.
Dus hij hoeft geen enkele dag de gevangenis in voor zijn overtredingen.
Niet alleen het volstrekt ongepaste oordeel, maar ook het gedrag van degenen die betrokken
waren bij de rechtszaak roept grote vragen op.
Er werd niet onderzocht voor wie Teichtmeister de bestanden had becommentarieerd,
noch of hij deel uitmaakte van een netwerk.
Volgens waarnemers van het proces werden er geen kritische vragen gesteld aan de beklaagde en werden er geen getuigen
ondervraagd door de openbare aanklager of de rechter.
Waren ze bang dat andere prominenten ontmaskerd zouden worden?
Er is nooit onderzocht of hij zijn gewelddadige fantasieën ook echt in praktijk had gebracht.
Dit ondanks duidelijke aanwijzingen, zoals een boodschappenlijstje dat in zijn bezit werd gevonden voor de
aankoop van meisjeskleding en sadomasochistische voorwerpen.
Rechter Stefan Apostol betreurde Teichtmeister's sociale uitstoting en gebruikte demonstraties tegen hem
als reden om verzachtende omstandigheden toe te staan.
De veeleer passieve officier van justitie Julia Kalmar hield belangrijke details
van de bewijsvoering achter tot het einde.
Ondanks Teichtmeister's hoge mate van gevaarlijkheid, besloot ze niet in beroep te gaan tegen het vonnis.
De uitgenodigde getuigedeskundige, Prof. Dr. Peter Hofmann, sprak zich ook sterk uit ten gunste van de
beklaagde en bagatelliseerde het gevaar dat hij vormde.
Hofmann had in eerdere misbruikprocessen al de aandacht getrokken door vreemde
deskundigenrapporten op te stellen ten gunste van de beschuldigden en de misdaden te bagatelliseren.
Hij zei ooit het volgende: De helft van de getroffen kinderen kan goed omgaan met pedofiel misbruik.
Ze categoriseren ze in hun biografie en ontwikkelen geen posttraumatische stressstoornis.
Was het toeval dat hij werd gekozen als getuigedeskundige voor deze rechtszaak?
Voorlopige conclusie:
Het vonnis en het vreemde gedrag van de expert, rechter en openbare aanklager roepen vragen op.
Werd Teichtmeister zachtjes aangepakt zodat hij geen andere medeplichtigen zou onthullen?
Hebben zijn vrijmetselaarsconnecties hem gered van gevangenschap?
Volgens het motto waarmee de krant Der Standard al veelzeggend over de vrijmetselaars
titelde: Broeders blijven elkaar nu eenmaal trouw?
4. Nederland en België: Het geval Zandvoort
De Zandvoortse kinderpornobende is vernoemd naar de Nederlandse badplaats Zandvoort, waar
twee van de hoofddaders een videotheek runden.
De ergste misdaden werden gepleegd in deze vereniging van kindermisbruikers.
Toen de zaak in 1998 aan het licht kwam, werden honderden films in beslag genomen
waarin kinderen en zelfs baby's werden verkracht.
Op het jacht van een van de daders werden seksparty’s gehouden met elite mensen, waar zogenaamde
snuff video's werden gefilmd, waarin kinderen voor de camera werden misbruikt en doodgemarteld.
Een van de kinderen die hierdoor overleed was de 13-jarige Manuel Schadwald, die ontvoerd was uit
Berlijn en eerder gedwongen was tot prostitutie in een kinderbordeel in Rotterdam.
De Belgische burgerrechtenhulpgroep Werkgroep Morkhoven, met oprichter en leider Marcel Vervloesem, speelde
een sleutelrol bij het aan het licht brengen van de zaak.
De groep kregen video's in handen gespeeld waarop te zien is hoe mannen seks hebben met kinderen.
Ze gaven ze door aan de politie. De Belgische politie reageerde echter 5 jaar lang niet.
De minister van Justitie kondigde in 1997 aan dat er geen sprake was van een pedofielenbende, en later bleek dat
een man op de video familie was van Belgische politici.
Door de passiviteit van de politie begon Vervloesem zijn eigen onderzoek en slaagde erin contact te
leggen met een van de daders en zijn vertrouwen te winnen.
Deze dader werd echter kort daarna vermoord.
Vervloesem slaagde er echter in om duizenden bestanden met pornografische en soms sadistische inhoud
veilig te stellen door bij hem thuis in te breken.
Daarna overhandigde hij ze aan de pers en het Openbaar Ministerie.
Zeven cd-roms met bewijsmateriaal die door de Werkgroep Morkhoven werden doorgestuurd naar de procureur-generaal van
de rechtbank in Antwerpen zijn echter spoorloos verdwenen.
Vervloesem nam ook meer dan 3.000 documenten in beslag met adressen van klanten en rekeningen, die
duidelijk maakten dat de kinderpornobende wereldwijd actief was, o.a. in Duitsland, de VS en Israël.
Door zijn onderzoeken werd Vervloesem echter zelf een doelwit van Justitie.
Hij werd beschuldigd van kindermisbruik en veroordeeld tot meerdere jaren gevangenisstraf.
Na twee jaar in Belgische gevangenissen te hebben doorgebracht, werd hij in 2010
vrijgelaten onder de volgende voorwaarden:
1) Het werd hem verboden contact op te nemen met de pers en zich nog langer bezig te houden met pedocriminele gevallen.
2) Hij mocht niet deelnemen aan activiteiten van organisaties die strijden tegen kindermishandeling of
contact opnemen met zijn vrienden van Werkgroep Morkhoven, die hem tijdens zijn verblijf in
de gevangenis elke week trouw hadden bezocht.
Is het niet verbazingwekkend dat de rechterlijke macht zulke voorwaarden stelt?
Werd er geprobeerd om een vervelende klokkenluider het zwijgen op te leggen?
En - had justitie banden met de daders toen ze probeerde te voorkomen dat deze zaken werden opgehelderd?
Maar de media hebben ook veel moeite gedaan om Vervloesems reputatie te vernietigen en
hem af te schilderen als een kinderverkrachter.
5. Frankrijk: Activisten Janett Seemann en Stan Maillaud doen verslag van de verwikkeling van de Franse justitie
bij zaken van georganiseerde kindermisbruik en moord.
De Duitse activiste Janett Seemann had zich al ingezet in Duitsland tegen de verdwijning
van talloze kinderen in pedocriminele netwerken.
Hiervoor stelde ze bijvoorbeeld twee videoboodschappen op: Een aan de toenmalige paus Benedictus XVI en een tweede
aan de voormalige Duitse bondskanselier Angela Merkel.
Later ging ze samenwerken met Stan Maillaud, een Franse activist en ex-rijkswachter.
Als team onderzochten ze specifieke gevallen van georganiseerde kindermisbruik
waarbij de Franse Justitie betrokken was.
Stan Maillaud typeerde de gerechtelijke procedures en maatregelen die hij had onderzocht
niet alleen als illegaal, maar als crimineel.
Deze oordelen werden niet gedaan in naam van het volk, maar in naam van een criminele occulte macht, zei Maillaud.
Hij en Janett Seemann onderzochten een aantal zaken in Frankrijk waarbij leden van de justitie, zoals
politieagenten, advocaten, rechters en openbare aanklagers, hadden samengewerkt met geselecteerde psychiaters.
Het patroon was altijd hetzelfde:
Zodra seksueel misbruik van kinderen door hun moeders werd gemeld, kwam het rechtssysteem in actie.
Maar niet - zoals te verwachten was - om de misbruikte kinderen te beschermen
en de daders voor het gerecht te brengen.
Nee, integendeel: de moeders en hun mishandelde kinderen werden onderworpen aan terreur van politie en justitie.
De beschermende familieleden werden onderworpen aan onwettige procedures, gevangen gezet
en opgenomen in psychiatrische inrichtingen.
In veel gevallen konden moeders niets doen om hun kinderen tegen de verkrachters te beschermen.
In verschillende gevallen werd hen zelfs de voogdij ontnomen.
Jarenlang hebben ze hulpeloos moeten toezien hoe hun kinderen werden opgevangen door hun beulen.
In de interviews die Stan Maillaud met de betrokken moeders hield, noemen ze specifiek de namen en
het onwettige optreden van de leden van Justitie die bij de zaken betrokken waren.
Volgens getuigen zijn dit ook zeer ernstige misdaden, zoals het filmen van de
moord op kinderen om snuff video's te maken.
Getuigen maken ook melding van grotere bijeenkomsten waar kinderen door meerdere mensen werden misbruikt of verkracht.
Er zijn ook getuigenverklaringen dat er kindermisbruik heeft plaatsgevonden door een
voormalige Franse president en verschillende ministers.
De inzet van Maillaud en Seemann leidde ertoe dat ook deze beide activisten in
het vizier kwamen van Justitie en politie.
Ze werden achtervolgt door de politie, tijdelijk vastgehouden op basis van onwettige beschuldigingen en
onderworpen aan onmenselijke ondervragingsmethoden.
Ze werden gebrandmerkt in de media en vluchtten uiteindelijk zelfs naar Venezuela.
Stan Maillaud werd daar opgespoord door Interpol en overgebracht naar Frankrijk,
waar hij een gevangenisstraf moest uitzitten.
Hij werd onder andere beschuldigd van kinderontvoering.
Feit is dat Stan Maillaud een moeder die het hoederecht was ontnomen, hielp haar kind in veiligheid te brengen, omdat
het - onder andere - door haar eigen vader werd misbruikt.
De openbare aanklager die verantwoordelijk was voor de opsluiting van Maillaud was volgens
getuigen een van de daders van het misbruik.
Voorlopige conclusie:
De onderzoeken van Seemann en Maillaud laten ook zien dat de verantwoordelijken binnen Justitie de daders
beschermen en slachtoffers, familieleden van slachtoffers en de activisten zelfs ronduit aanvallen.
6. België: De zaak Marc Dutroux en de rol van de Belgische justitie
De zaak Marc Dutroux is wel de bekendste zaak in de publieke opinie van kinderontvoering,
kindermisbruik, marteling, incest en kindermoord in Europa.
Dutroux stond twee keer terecht.
In 1989 werd hij veroordeeld tot 13,5 jaar gevangenisstraf voor vijf maal seksueel misbruik, maar hij
hoefde niet eens een derde daarvan uit te zitten.
Toen hij in 1996 opnieuw werd gearresteerd, werd hij ervan beschuldigd zes meisjes te hebben ontvoerd toen ze nog
kinderen en tieners waren, ze seksueel te hebben misbruikt en ze als dieren te
hebben opgesloten in een van zijn huizen.
Vier van hen stierven gemarteld in gevangenschap.
De grote controverse in de zaak Dutroux was de vraag of hij een perverse eenling was of dat hij ook een toeleverancier
was voor een veel groter netwerk van machtige mannen.
Welke aanwijzingen en bewijzen waren er dat Dutroux handelde namens een netwerk?
1. zijn eigen verklaring:
In 2002 zei Dutroux in een interview in de gevangenis dat er inderdaad een netwerk was met veel criminele vertakkingen.
De meisjes waren er niet alleen voor hem, maar ook voor anderen.
2. zijn financiële situatie:
Dutroux, een werkloze uitkeringstrekker, bezat vijf huizen, kocht regelmatig aandelen en had verschillende
bankrekeningen waarop grote sommen contant geld werden gestort op het moment dat de meisjes werden ontvoerd.
Als Dutroux de kinderen alleen zelf had misbruikt, had hij er geen geld aan verdiend.
3. getuigenverklaringen:
De overlevende Regina Louf meldde ook dat Marc Dutroux niet optrad als individuele dader, maar dat de medeverdachte, de
Brusselse zakenman Michel Nihoul kinderseksparty’s organiseerde met de
kinderen die door Dutroux waren verkregen.
Michel Nihoul bestelde kinderen tussen 12 en 14 jaar bij Marc Dutroux voor
desbetreffende pedofiele feestjes, meldde ze.
Dutroux zelf getuigde ook dat Nihoul bescherming genoot van helemaal boven.
De man had contacten met de Brusselse jetset , waaronder veel klanten van relevante sado-maso feesten.
4. Onderzoek door onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte:
Hij volgde sporen die wezen naar een netwerk.
Hij richtte een telefoonnummer in waar burgers anoniem informatie konden geven over de zaak Dutroux.
Een lawine van informatie stortte neer op de speurder.
Daar zaten verklaringen bij van verschillende jonge vrouwen die ongelooflijke uitpraken deden:
Ze wisten van seksparty’s, in het begin van de jaren 80, in de beste kringen,
waar kinderen werden gemarteld en vermoord.
Nihoul en Dutroux zijn ook gezien. Zelfs de Belgische koning Albert II werd genoemd als
bezoeker van dergelijke gruwelijke party’s.
Voorlopige conclusie
Het zou absoluut voor de hand hebben gelegen om de vele sporen die naar een netwerk wijzen te volgen.
Als je echter kijkt naar de acties van Justitie en de veiligheidsautoriteiten, besef je dat alles in het werk werd
gesteld om onderzoek naar een netwerk te voorkomen, om Dutroux beslist als een
alleenstaande dader te kunnen presenteren:
De politie is trouwens een aantal aanwijzingen niet nagegaan, waaronder getuigenverklaringen of
videobanden die in het huis van Dutroux in beslag zijn genomen en niet zijn geanalyseerd.
Ander bewijs is gestolen of gewoon verdwenen.
De start van het proces werd enorm op de lange baan geschoven.
Het duurde 7,5 jaar voordat Dutroux en drie medeverdachten voor de rechter werden gebracht.
In deze periode stierven echter minstens 27 getuigen op mysterieuze wijze.
De meesten van hen wilden getuigen over connecties die het vermoeden ondersteunden dat Marc Dutroux
geen eenzame dader was, maar dat er een netwerk van medeplichtigen rond hem bestond.
De omstandigheden die leidden tot de dood van deze 27 getuigen werden ofwel totaal
ontoereikend onderzocht of helemaal niet onderzocht.
De overlevende Regina Louf was getuige van ongeveer 60 moorden en kon zelfs 35 van de slachtoffers bij naam noemen.
Ze kon ook de daders, misdrijven en plaatsen van het delict concreet noemen.
Na een psychologisch onderzoek getuigden deskundigen dat ze in haar kindertijd op grote schaal seksueel misbruikt was.
Toch werden hun aanwijzingen niet verder onderzocht en het Belgische Openbare Ministerie beschreef hun getuigenissen
als ongeloofwaardig en beweerde dat ze puur fantasie waren.
De openbare aanklager liet vervolgens het dossier met haar getuigenverklaringen sluiten.
De onderzoeksrechter Jean-Marc Connerotte, die de sporen onderzocht die naar een
netwerk wezen, werd van de zaak gehaald.
Hij was bevooroordeeld omdat hij had deelgenomen aan een liefdadigheidsevenement voor twee van de vermoorde meisjes.
Deze zwakke rechtvaardiging leidde tot een storm van protest onder de Belgische bevolking.
Het rechtssysteem was echter niet onder de indruk.
De onderzoeksrechter die Connerotte opvolgde, Jacques Langlois, was een van de
sleutelfiguren die de netwerkthese de kop indrukte.
Hij stopte alle onderzoeken naar mogelijke geldschieters.
Jaren later bleek dat Langlois de verklaringen van meer dan 600 (!) getuigen niet had opgenomen in het proces.
Alle getuigenissen over een netwerk werden achter slot en grendel bewaard.
De betrokken onderzoekers werden in het voorjaar van 1997 overgeplaatst.
De dossiers met alle verifieerbare aanwijzingen, namen en verdachten werden in 1998 gesloten.
Minister van Justitie Marc Verwilghen en openbare aanklager Michel Bourlet meldden later dat ze herhaaldelijk
nieuwe onderzoeken hadden geëist – maar zonder succes, omdat Langlois de onderzoeken had geblokkeerd.
Naast Langlois speelt ook minister van Justitie Melchior Wathelet een beslissende rol.
Wathelet, die volgens slachtoffers zelf een organisator van en deelnemer aan kindersekparty’s was,
verleende Dutroux verrassend gratie na minder dan een derde van zijn eerste gevangenisstraf.
Hij is daarom medeverantwoordelijk voor het feit dat Dutroux na zijn vrijlating verschillende jonge
meisjes kon ontvoeren, verkrachten en vermoorden.
De catastrofale verkeerde beslissing om Dutroux gratie te verlenen had echter geen negatieve gevolgen
voor de carrière van Wathelet – eerder integendeel:
Hij was rechter bij het Europees Hof van Justitie van 1995-2003 en Europees procureur-generaal van 2012-2018.
Conclusie: Belangrijke krachten binnen de justitiële macht en de onderzoeksautoriteiten hebben er duidelijk alles aan
gedaan om ervoor te zorgen dat de zaak Dutroux niet echt werd opgehelderd, wat suggereert dat ze
zelf deel uitmaakten van deze netwerken of er op zijn minst door onder druk werden gezet.
De betrokkenheid van de rechterlijke macht wordt ondersteund door het getuigenis van overlevende Regina Louf.
Later herkende ze de deelnemers aan de pedofiele seksparty’s op krantenfoto's en op televisie,
waar ze gewillig haar klanten moest bedienen.
Volgens hun verklaringen stonden ze allemaal bekend als zeer integere leden van de samenleving,
waaronder politici, managers, industriëlen en zelfs advocaten en justitiële ambtenaren.
Eén van de onderzoeksrechters die op televisie getuigde over de zaak Dutroux herkende ze zelfs als een van de
medeplichtigen aan de rituele moord op één van de baby's die ze tijdens haar gevangenschap ter wereld had gebracht.
Na deze belastende verklaring van Regina Louf werd ze ontoerekeningsvatbaar verklaard en werd
het proces tegen Michel Nihoul volledig stopgezet.
Dit werd gedaan door precies die onderzoeksrechter, die volgens haar getuigenis
een van de moordenaars van haar baby was.
7. Zwitserland: De zaak Nathalie en de verwikkeling van Zwitserse leden van Justitie bij
kindermisbruik, mensenhandel en satanische offers.
De zaak Nathalie is al enkele jaren onderwerp van discussie in de Zwitserse media.
Blick.ch berichtte bijvoorbeeld in 2020 over het seksueel en satanisch-ritueel misbruik van
het toen 8-jarige meisje door haar eigen vader.
Het meisje zelf meldde bovendien ook dat ze door haar vader beschikbaar was gesteld aan andere daders.
Ze had ook misbruik en de meest wrede marteling van andere kinderen en volwassenen gezien.
Ze was getuige geweest van de handel in mensen, organen en adrenochroom en heeft satanische offers meebeleefd.
Dit gebeurde onder andere op rituele plaatsen en in verborgen ondergrondse tunnelsystemen.
Nathalie's schilderingen komen overeen met talloze andere verklaringen die Kla.TV
thematiseerde in de documentaires Bloedsectie I en II.
Ook in het geval van Nathalie zijn er duidelijke verbanden te herkennen tussen Justitie en het netwerk van daders.
Sommige mensen van het Zwitserse justitiesysteem werden door Nathalie zelfs als daders geïdentificeerd.
In de loop van het strafrechtelijk vooronderzoek tegen de vader herkende ze verschillende misbruikplegers, een
opperrechter, twee openbare aanklagers en verschillende politieagenten die Nathalie's huis hadden doorzocht.
Nathalie heeft tijdens het proces herhaaldelijk verklaard dat ze deze mensen al kende.
Ze hadden deelgenomen aan de misbruik- en moordceremonies waar haar vader hen mee naartoe had genomen.
Zo werd een voormalig hoofd van de dienst kinder- en volwassenenbescherming (KES) in de
verantwoordelijke sociale regio door Nathalie herkend en genoemd als een misbruiker en kindermoordenaar.
Nathalie vertelde dat ze had gezien dat deze KES-leidster baby's meebracht naar bijeenkomsten
en betrokken was bij het doden van de baby's.
De KESB, die boven de KES staat, wees Nathalie een kinderadvocaat toe, die
Nathalie ook als een dader identificeerde.
Deze advocaat heeft Nathalie en haar moeder niet één keer gesproken.
Ze had geen persoonlijk contact met Nathalie, maar des te meer met de advocaat van haar
vader, die Nathalie beschuldigde van misbruik.
Ze sprak met hem af hoe Nathalie het beste onbetrouwbaar kon worden gemaakt door experts.
Ze streefde duidelijk het doel na om de voogdij van Nathalie's moeder in te trekken.
Deze handelswijze staat juridisch bekend als klantenverraad.
Het KESB werd op de hoogte gebracht van deze gebeurtenissen.
De redactie heeft hier schriftelijk bewijs van.
De opperrechter die verantwoordelijk is voor de zaak beïnvloedde de advocaat van Nathalie's moeder.
Hij moest haar overhalen om de aanklacht tegen Nathalie's vader in te trekken.
De advocaat van Nathalie's moeder diende vervolgens een verzoek in om de partijdigheid van deze opperrechter
aan te vechten, maar dit is nog niet toegekend.
De KESB wees Nathalie niet alleen een advocaat toe die volgens Nathalie een van de daders was.
Ze beval ook dat het meisje voor behandeling naar een chef psychiater moest, die Nathalie ook als de dader herkende.
We kunnen hier niet langer van toeval spreken.
Nathalie rapporteerde dat de psychiater haar elektrische schokken had gegeven tijdens de ondervragingen.
Dat was erg pijnlijk voor haar. Nathalie was alleen tijdens de ondervragingen.
Haar moeder mocht niet bij de ondervraging aanwezig zijn.
Nathalie vertelt herhaaldelijk hoe de autoriteiten en personen die betrokken zijn bij het onderzoek
naar haar zaak, deel uitmaken van de groep daders.
Uit de lopende procedures is herhaaldelijk gebleken dat de genoemde personen definitief niet geïnteresseerd
waren in een neutraal onderzoek, maar integendeel de zaak Nathalie in de doofpot wilden stoppen.
Absoluut schandalig en schokkend is het feit dat niet de van mishandeling beschuldigde vader, maar
Nathalie's volledig onbesproken moeder een dag lang in strikt voorarrest werd genomen.
Daar werd ze 24 uur lang vastgehouden – slechts dun gekleed - in een koude cel met een stinkende tonnetjesplee,
en pas na urenlange ondervraging weer vrijgelaten.
Deze actie van het openbaar ministerie, dat belast is met de zaak, kan alleen worden gecategoriseerd
als een uitputtingsslag om Nathalie's moeder te vermoeien en te ontmoedigen.
Balz Bruder, een kritische verslaggever van de Solothurner Zeitung, had de moed om de hele onderlinge verstrengeling
tussen de KESB, het Openbaar Ministerie en kinder- en jeugdpsychiaters bloot te
leggen en in zijn artikelen openbaar te maken.
Deze hoofdverslaggever van de Solothurner Zeitung, die over Nathalie's zaak had geschreven, werd dood
aangetroffen, liggend in een plas bloed, nadat zijn kritische krantenberichten waren gepubliceerd.
De nadere omstandigheden rond de mysterieuze dood van de 53-jarige toegewijde verslaggever zijn nooit onthuld.
Dit doet denken aan de zaak Dutroux, waarin 27 getuigen die wilden getuigen over de verstrengelingen
ook op mysterieuze wijze uit de weg werden geruimd.
Om ervoor te zorgen dat dit niet meer gebeurt in de zaak Natalie en in meer gevallen en dat de misdaden niet
in de doofpot kunnen worden gestopt, hebben de slachtoffers en informanten al voorzorgsmaatregelen genomen.
Mocht hen iets overkomen, dan hebben ze al het bewijsmateriaal al meerdere keren gekopieerd en achter slot
en grendel geplaatst op verschillende plaatsen in de wereld - totdat een aantoonbaar
onpartijdig rechtssysteem deze misdaden aanpakt.
Conclusie: De voorbeelden in deze uitzending vormen slechts het topje van de ijsberg.
Volgens verklaringen van de getuigen lijken zowel het lijden van de slachtoffers evenals
de wreedheid van hun kwelgeesten grenzeloos.
Als het de slachtoffers lukt om aan deze kringen te ontsnappen en aangifte te doen van deze misdaden, ontstaat
steeds weer de voor de slachtoffers uiterst traumatische situatie dat Justitie de
daders beschermt en de slachtoffers aanvalt.
In bijna al deze gevallen zijn er trouwens duidelijke aanwijzingen dat het gaat om een grootschalig,
internationaal netwerk waarbij hooggeplaatste leden van onze samenleving betrokken zijn.
Het is ook - als een rode draad - een terugkerend thema in bijna alle gevallen, dat deze belangrijke functionarissen
en besluitvormers werden gefilmd tijdens hun kindermisbruik.
Dit maakt hen gevoelig voor chantage en meegaand met de kringen die deze netwerken controleren en zo ook politici
en Justitie kunnen dwingen naar hun zin te beslissen.
Dit verklaart ook waarom speciale eenheden altijd als eerste kinderpornografisch
materiaal in beslag nemen als het wordt ontdekt.
Niets van het bewijsmateriaal wordt openbaar gemaakt, maar blijft achter slot en grendel.
Aangenomen mag worden dat dit één van de oorzaken is van het juridische faillissement dat Ivo Sasek
uitvoerig belichtte in zijn toespraak op het 19e AZK.
Nu belangrijke delen van de politiek en Justitie duidelijk in de wurggreep van dit netwerk zitten, is het des te
belangrijker om de media te herstellen als vierde macht, die tot nu toe ook in meerderheid
wordt gedomineerd door dit corrupte systeem.
We vragen u daarom om deze uitzending te verspreiden en deel te worden van het Kla.TV-netwerk, zodat deze gerechtelijke
schandalen aan het licht kunnen worden gebracht en deze criminelen steeds beter in de gaten
kunnen worden gehouden door een oplettend publiek.
Al deze gevallen geven aan dat we vroeg of laat niet meer om wettelijke democratische processen heen zullen kunnen
om de onbevooroordeelde juridische autoriteiten volmacht te geven om dergelijke extreme gevallen te verwerken.
Deze documentatie is echter niet bedoeld om de indruk te wekken dat alle politieagenten, rechters en
gerechtelijke ambtenaren verwikkeld zijn in deze misdaden.
Velen van hen vervullen hun belangrijke taak van ganser harte en zijn oprecht bezorgd over gerechtigheid.
We willen daarom vooral een beroep doen op u, die u oprecht ten dienste stelt van de samenleving:
Wees niet bang om deze vreselijke uitwassen in uw eigen gelederen persoonlijk te onderzoeken,
breng ze naar buiten en pak ze onverbiddelijk aan.
Dit is de enige manier om te voorkomen dat onze rechtsstaat en daarmee onze democratie
verder worden ondermijnd en ernstig beschadigd.
U hebt uw taak op u genomen om voor gerechtigheid te zorgen!