Nie dla osób o słabym sercu
Epstein, Dutroux, Teichtmeister - nazwiska, które oznaczają najbardziej okrutne zbrodnie przeciwko dzieciom.
Czy naprawdę byli to tylko pojedynczy przestępcy - czy też istnieją globalne sieci
pedokryminalne, które nadal są tu aktywne?
Jaką rolę odgrywa sądownictwo?
Czy prawdziwe są twierdzenia niezliczonych świadków, że sędziowie, prokuratorzy i śledczy nie tylko
tuszują te przestępstwa, ale sami są w nie zamieszani?
Kla TV ujawnia przerażające fakty.
USA, Niemcy, Austria, Holandia, Belgia, Francja, Szwajcaria:
Przeanalizowano uwikłanie wymiaru sprawiedliwości w przypadki poważnego znęcania się nad dziećmi i morderstw w siedmiu krajach.
Wstęp: : Przekazuję to wszystkim na piśmie. Najgorsze, najbardziej perwersyjne znęcanie się nad dziećmi, jakie
kiedykolwiek widziałam i słyszałam, opisane przez same ofiary,
najgorszymi, najbardziej perwersyjnymi przestępcami byli sami prokuratorzy i sędziowie.
Mówię poważnie. Najbardziej zboczonymi sprawcami, jakich widziałem w swoim życiu, byli prokuratorzy i sędziowie.
I nikt nie podejmuje działań przeciwko tym ludziom.
I nie macie pojęcia, co się dzieje, gdy demaskator zabiera głos.
Zwłaszcza w przypadku ofiar rytualnego znęcania się, małe dzieci, niemowlęta i dzieci są
często odurzane narkotykami, zanim zostaną zabite.
Od lat powtarzam, że mam uzasadnione podejrzenia, że w sądownictwie mamy do czynienia z przestępczością zorganizowaną.
I dlatego mówię, dam to wszystkim na piśmie, najgorsi przestępcy są w wymiarze sprawiedliwości.
A jeśli coś mi się stanie, możecie potraktować to, co powiedziałem, jako zeznanie świadka, jako zeznanie pod przysięgą.
Zaangażowanie Dorothei Thul i jej oświadczenie miało poważne konsekwencje:
Jej koleżanka po fachu, dr Jette Limberg-Diers, opublikowała wołanie o pomoc, w którym stwierdziła, że pediatra została
napadnięta i pobita oraz że trafiła na oddział psychiatryczny.
Jej prawo jazdy zostało cofnięte, a jej dom został obciążony hipoteką, co miało doprowadzić do przymusowej sprzedaży domu.
Postawiono jej zarzuty karne za obrażanie ludzi w Internecie.
Według jej kanału Telegramu, w 2021 roku została skazana na dziewięć miesięcy w zawieszeniu na trzy lata.
Dr Dorothea Thul upadła na sali sądowej.
W kwietniu 2023 r. została aresztowana za podżeganie do nienawiści.
Od tego czasu zniknęła ze sceny i nikt nie wie, gdzie jest ani jak się czuje.
Dlaczego podjęto tak zdecydowane działania przeciwko dr Thulowi?
Czy może to być związane z jej stwierdzeniem, że najgorsi przestępcy sami znajdują się w systemie sprawiedliwości?
Czy istnieją przesłanki wskazujące na to, że wymiar sprawiedliwości jest zaangażowany w siatki pedokryminalne?
Kla.TV zbadała te pytania i odkryła przerażające otchłanie.
Wielu ocalałych i świadków zorganizowanej przemocy seksualnej i rytualnej zeznało, że wysocy rangą
sędziowie, prokuratorzy, prawnicy i funkcjonariusze policji są zaangażowani w te przestępstwa.
Niektórzy z nich sami są sprawcami, inni ukrywają siatki pedokryminalne, chronią sprawców i ścigają świadków i aktywistów.
Posłuchaj kilku przykładów poniżej.
1. USA.
Zaangażowanie amerykańskiego wymiaru sprawiedliwości w skandal Epsteina Amerykański finansista i przestępca seksualny Jeffrey
Epstein przez około 20 lat prowadził proceder handlu nieletnimi.
Ofiary zgłaszają handel ludźmi i napaści na tle seksualnym, które miały miejsce już w 1996 roku.
Szacuje się, że w sumie było co najmniej 100 ofiar.
Jednak liczba niezgłoszonych przypadków jest z pewnością wielokrotnie wyższa.
Maria Farmer, jedna z ofiar Epsteina, która została zmuszona do pracy w recepcji pensjonatu, w którym Epstein mieszkał w tym
czasie, zaobserwowała następujące rzeczy w ciągu jednego roku:
Każdego dnia do Epstein przywożono od 5 do 10 dziewczynek, co było bardzo straszną rzeczą dla dzieci.
Mówiła o tysiącach dziewcząt przybywających w posiadłości Epsteina.
Tylko na Florydzie nie udało się znaleźć 500 dziewcząt, z którymi Maria Farmer chciała się
skontaktować, aby zeznawały przeciwko Epsteinowi.
Nie może zrozumieć, co się stało ze wszystkimi dziewczynami.
Podejrzewa, że straciły życie.
Virginia Roberts Guiffre, kolejna z ofiar Epsteina, która była przez niego przetrzymywana przez lata, powiedziała:
Widziałam setki dziewczyn przechodzących przez wahadłowe drzwi Jeffreya, jego ciągle obracające się drzwi.
<Virginia Roberts Guiffre była tam na żywo, gdy Epsteinowi zostały dostarczone 12-letnie
trojaczki przez model scout Brunel z Francji.
Dziewczęta były zmuszane do wykonywania dewiacyjnych czynności seksualnych z Epsteinem.
Jednak Epstein nie tylko sam molestował i gwałcił dziewczyny, ale także udostępniał je celebrytom w celach seksualnych.
Dziewczynki były sprowadzane na to wydarzenie z całego świata.
Kilka ofiar Epsteina wymieniło nazwiska osób, które wykorzystywały je seksualnie jako nieletnie.
Oprócz Epsteina, Virginia Roberts Guiffre oskarżyła następujące osoby o znęcanie się nad nią:
Książę Andrzej, prawnik Alan Dershowitz, menedżer funduszu hedgingowego Glenn Dubin, polityk Bill
Richardson, francuski model Jean-Luc Brunel, naukowiec AI Marvin Minsky i miliarder hotelowy Tom Pritzker.
Maria Farmer poinformowała, że Donald Trump oraz Bill i Hillary Clinton byli współsprawcy Jeffreya Epsteina.
Widziała ich wszystkich wchodzących i wychodzących z Epsteinem i wiedziała, że są częścią całości, mówi Farmer.
Epstein kultywował dobre relacje z wymiarem sprawiedliwości.
Kilku skarżących przeciwko Epsteinowi zeznało, że znany amerykańsko-amerykański prawnik Alan M. Dershowitz,
który kilkakrotnie bronił Epsteina, był jednym ze sprawców.
Maria Farmer dosłownie nazwała Dershowitza współuczestnikiem.
<Virginia Roberts Guiffre - główna skarżąca w sprawie Epsteina - pozwała prawnika w 2019 roku za
wykorzystywanie seksualne i zniesławienie charakteru.
Dershowitz wniósł następnie pozew wzajemny o zniesławienie i celowe wywołanie rozstroju emocjonalnego.
Do dziś stanowczo zaprzecza, jakoby kiedykolwiek miał kontakt seksualny z nieletnimi.
Zarzut, że prawnik molestował Virginię Roberts Guiffre jako nieletnią, został nawet usunięty z akt przez sędziego.
Dershowitz pozostał bezkarny, choć obciążyło go kilka kobiet.
Stwierdziły, że były wykorzystywane seksualnie lub zgwałcone przez niego, gdy były nieletnie.
Stał się również aktywny wraz z kilkoma powodami w poszukiwaniu dyskredytujących
informacji i przekazywaniu ich głównemu badaczowi.
Twierdził na przykład, że Virginia Roberts Guiffre była znaną prostytutką i kłamczuchą.
Ona, ze wszystkich ludzi, która według jej własnych oświadczeń była zmuszana do prostytucji
przez Epsteina i Dershowitza jako nieletnia!
Presja medialna i prawna wywierana na Virginię Roberts Guiffre ostatecznie doprowadziła do tego, że ugięła
się ona i wycofała oskarżenie przeciwko Dershowitzowi.
Epstein był reprezentowany przez Alana Dershowitza w postępowaniu sądowym po raz drugi w 2019 roku.
Epstein został już oskarżony w 2008 roku o gwałty na nieletnich i zmuszanie ich do prostytucji, za co
normalnie musiałby odbyć karę dożywotniego(!) więzienia.
Zamiast tego, Jay Levkowitz, inny wysoko opłacany prawnik z siedmioosobowego zespołu Dershowitza, wynegocjował pozasądową
ugodę z prokuratorem federalnym Florydy, Alexandrem Acostą.
W wyniku tego układu Epstein otrzymał całkowicie nieodpowiedni wyrok 18 miesięcy więzienia zamiast dożywocia.
Odsiedział tylko 13 miesięcy z tego wyroku.
Został umieszczony w prywatnym skrzydle więzienia i miał do 12 godzin wolnego każdego dnia, aby udać się do swojego biura.
Prokurator Acosta i zespół prawników kierowany przez Levkowitza i Dershowitza są zatem odpowiedzialni za to,
że Epstein musiał odsiedzieć tylko 13 miesięcy zamiast dożywocia po procesie w 2008 roku.
Był to jedyny sposób, w jaki Epstein mógł kontynuować prowadzenie pierścienia gwałcicieli dzieci do 2019 roku.
Ponadto, Epstein uniknął federalnego procesu sądowego w 2008 roku dzięki tej umowie, co z
kolei uchroniło go przed dalszymi dochodzeniami.
Powstaje podejrzenie, że fakt, iż nie zbadano więcej szczegółów skandalu Epsteina, był z pewnością
korzystny dla osób odpowiedzialnych w wymiarze sprawiedliwości i prominentnych sprawców.
<Prokurator Acosta został później awansowany na stanowisko sekretarza pracy za rządów Trumpa.
Czy była to nagroda za jego współpracę w ochronie sprawców i ukrywanie prawdziwego rozmiaru skandalu?
Dziennikarka Julie K. Brown z amerykańskiej gazety Miami Herald dowiedziała się od funkcjonariuszy policji, że nie pozwolono
im właściwie zbadać Epsteina na polecenie wyższych władz.
Sprawdziła akta sądowe i ostatecznie opublikowała serię o przestępstwach Epsteina w listopadzie 2018 roku.
Była jedyną osobą, która upubliczniła pełen zakres zarzutów.
Naprawdę nikt nie śledził całej sprawy - powiedziała dziennikarka.
Nawet FBI , jeden z najwyższych organów ścigania w USA, nie ścigał Epsteina, chociaż według ofiary
Epsteina, Marii Farmer, był dobrze poinformowany o pierścieniu handlu seksualnego z nieletnimi.
FBI wiedziało również, że Maria Farmer i jej siostra Annie padły ofiarą handlu ludźmi
prowadzonego przez Epsteina już w 1996 roku.
Według Marii Farmer, FBI dokładnie wiedziało, kto jest zaangażowany w sprawę i że Epstein prowadził program
szantażu z wykorzystaniem materiałów z pornografią dziecięcą.
Mimo to nie podjęto żadnych działań przeciwko Epsteinowi.
W oparciu o dostępne dowody, FBI miało obowiązek uwięzić Epsteina na dożywocie. Ale tego nie zrobiło.
Wniosek tymczasowy:
Sprawa Epsteina ujawnia, że wymiar sprawiedliwości i organy śledcze przymykały oko, co doprowadziło
do wieloletniego cierpienia wielu młodych dziewcząt.
Niestety, niewiele się zmieniło.
Jego wspólniczka Ghislaine Maxwell została skazana na 20 lat więzienia.
Sędzia Alison Nathan nie dopuściła jednak w tym procesie żadnych dowodów zawierających nazwiska potencjalnych
innych wspólników, współsprawców lub beneficjentów.
Dzienniki lotów Lolita Express , który przewoził celebrytów na wyspę Epsteina, lub Czarna księga Maxwella musiały zostać
przedstawione sądowi z w dużej mierze zaciemnionymi stronami.
Z wyjątkiem Maxwella, wszyscy inni znani przestępcy pozostają na wolności.
2. Niemcy: Saksońskie bagno
- Czy wymiar sprawiedliwości ukrywał przestępstwa i grupę sprawców?
Saksońskie bagno to nazwa nadana aferze związanej z zaangażowaniem wysoko postawionych
osobistości w Saksonii w przymusową prostytucję nieletnich.
Jako świadek, Mandy Kopp, która była wówczas nieletnia, wniosła poważne oskarżenia przeciwko tym wysoko postawionym osobom.
W 1989 r. problemy rodzinne zaprowadziły ją do domu publicznego dla nieletnich Jasmin w Lipsku.
Tam ona i inne dziewczęta były poważnie maltretowane fizycznie, gwałcone i torturowane przez lata.
W 1993 r. wydarzenia w domu publicznym Jasmin stały się znane jako afera Sachsensumpf, a dom publiczny został zaatakowany.
Podczas policyjnego przesłuchania Mandy Kopp zidentyfikowała kilku swoich oprawców:
Są wśród nich znani lipscy sędziowie, prawnicy, policjanci i agenci nieruchomości.
Według Mandy, sędzia, który przewodniczył procesowi, był również jednym z gwałcicieli.
Sędzia skazał operatora domu publicznego na łagodną karę czterech lat i dwóch miesięcy pozbawienia wolności.
Właściciel domu publicznego zeznał później, że został ukarany łagodniej tylko dlatego, że nie ujawnił
nazwisk sprawców w swoim domu publicznym dla nieletnich.
Jest to kolejny dowód na uwikłanie wymiaru sprawiedliwości w sprawy pedokryminalne.
<Mandy Kopp i jej koledzy byli przesłuchiwani jeszcze dwukrotnie przed 2009 rokiem i ponownie wskazali na
zdjęciach dwóch wysoko postawionych prawników jako gwałcicieli.
Jednak ani drezdeńska prokuratura, ani saksońska komisja śledcza nie zareagowały.
Zamiast tego publikują nazwisko i miejsce zamieszkania ofiary.
Mandy Kopp została następnie oskarżona o zniesławienie przez zidentyfikowanych sprawców.
Obawiając się o swoje życie i dalsze procesy sądowe, nie ujawniła w pełni tego, co wiedziała.
W listopadzie 2012 r. proces został odroczony po tym, jak Mandy doznała załamania nerwowego
czwartego dnia procesu po siedmiu godzinach przesłuchań.
Wkrótce potem, w dniu 28 stycznia 2013 r., okrutne czyny uległy przedawnieniu.
Przedawnieniu można było jednak zapobiec. Mandy Kopp nie była bowiem osamotniona w swoim oświadczeniu.
Saksoński Urząd Ochrony Konstytucji również badał środowisko czerwonych latarni i przekazał materiały wybuchowe saksońskiemu
ministrowi spraw wewnętrznych Thomasowi de Maizière w 2005 roku.
Według raportu, lipscy sędziowie i prokuratorzy byli podejrzewani o współpracę z przestępcami i o to,
że sami byli zamieszani w znęcanie się nad dziećmi.
Nazwiska sprawców były znane Urzędowi Ochrony Konstytucji.
Urząd Ochrony Konstytucji poinformował również, że środowisko czerwonych latarni
szantażowało prokuraturę tym obciążającym materiałem.
W zamian funkcjonariusze ci ostrzegali przed nalotami, utrudniali śledztwa i wpływali na procesy.
De Maizière, jako najwyższa władza, nie poinformował jednak ani parlamentu, ani właściwych organów śledczych.
W związku z tym został później oskarżony o utrudnianie pracy wymiaru sprawiedliwości.
Śledztwo zostało jednak później umorzone, a Saksońskie bagno zostało nazwane gorącym powietrzem i teorią spiskową.
Zaprzeczono istnieniu siatki przestępczej.
Dwóch czołowych śledczych z policji i Urzędu Ochrony Konstytucji zostało zaatakowanych.
Główny śledczy wydziału dochodzeniowego w obszarze przestępczości zorganizowanej, Georg Wehling, został zawieszony bezpośrednio
przez Ministra Spraw Wewnętrznych z wątpliwych powodów.
Simone Skroch, dawniej Henneck, ówczesna szefowa Urzędu Ochrony Konstytucji, która już wcześniej rozbiła siatkę
molestującą dzieci jako prokurator, również została poddana wieloletniemu postępowaniu dyscyplinarnemu i dochodzeniowemu.
Obaj zostali oskarżeni, ale po długim procesie zostali uniewinnieni.
<Z drugiej strony Thomas De Maizière awansował na różne stanowiska ministra federalnego w trakcie swojej kariery.
To samo widzieliśmy już w sprawie Epsteina, kiedy Alexander Acosta, prokurator, który chronił sprawców, został
awansowany przez Trumpa na stanowisko sekretarza pracy.
Czy jest to kolejny przykład na to, że wymiar sprawiedliwości podejmuje zdecydowane działania przeciwko
demaskatorom, podczas gdy faktyczni przestępcy pozostają bezkarni, a tuszowanie przestępstw jest promowane?
3. Czy austriacki wymiar sprawiedliwości chronił pedokryminalnego aktora Floriana Teichtmeistera?
Niezwykle łagodny wyrok przeciwko Florianowi Teichtmeisterowi, austriackiemu aktorowi i masonowi Wielkiej
Loży Austriackiej, wywołał spore poruszenie w 2023 roku.
Teichtmeister był oczywiście tak przekonany do masonerii, że zbudował nawet świątynię na swojej posiadłości.
Został postawiony przed sądem, ponieważ znaleziono u niego dużą ilość narkotyków i 76 000 plików z pornografią dziecięcą.
Wiele z nich zostało przez niego zredagowanych, opatrzonych przypisami lub skompilowanych w kolaże.
W swoich komentarzach opisał najgorsze fantazje o przemocy, którą chciałby stosować wobec dzieci.
Od chłosty, tortur i makabrycznych gwałtów po śmierć, jego fantazje nie znały granic.
Prokuratura sklasyfikowała Teichtmeistera na drugim najwyższym poziomie 9 na 10 w skali zagrożenia.
Pomimo wysokiego ryzyka, jakie stwarzał i pomimo faktu, że dzieci zostały skrzywdzone w tysiącach przypadków, a Teichtmeister był
współwinny jako konsument, został skazany jedynie na karę dwóch lat pozbawienia wolności w
zawieszeniu pod warunkiem poddania się terapii.
Nie musiał więc iść do więzienia ani na jeden dzień za swoje przestępstwa.
Nie tylko całkowicie niewłaściwy wyrok, ale także zachowanie osób zaangażowanych w proces budzi poważne wątpliwości.
Nie zbadano, dla kogo Teichtmeister skomentował pliki, ani czy był częścią sieci.
Według obserwatorów procesu, nie było żadnych krytycznych pytań do oskarżonego ani
przesłuchań świadków przez prokuraturę lub sędziego.
Czy bali się, że inne znane osobistości zostaną zdemaskowane?
Nigdy nie zbadano, czy rzeczywiście zrealizował swoje brutalne fantazje.
Stało się tak pomimo wyraźnych wskazówek, takich jak znaleziona w jego posiadaniu lista zakupów
odzieży dziewczęcej i przedmiotów sadomasochistycznych.
Sędzia Stefan Apostol wyraził ubolewanie z powodu społecznego ostracyzmu Teichtmeistera i wykorzystał demonstracje
przeciwko niemu jako powód do złagodzenia okoliczności.
Dość pasywna prokurator Julia Kalmar zataiła ważne szczegóły aż do zakończenia przesłuchania dowodów.
Pomimo wysokiego poziomu zagrożenia Teichtmeister postanowiła nie odwoływać się od wyroku.
Zaproszony biegły sądowy, prof. dr Peter Hofmann, również wypowiedział się zdecydowanie na korzyść
oskarżonego i zbagatelizował zagrożenie, jakie stwarzał.
Hofmann zwrócił na siebie uwagę już podczas wcześniejszych procesów o znęcanie się, sporządzając dziwne
ekspertyzy na korzyść oskarżonych i umniejszając ich zbrodnie.
Powiedział kiedyś, co następuje: Połowa dzieci dotkniętych przemocą pedofilską dobrze sobie z nią radzi.
Kategoryzują je w ich biografii, że nie rozwijają zespołu stresu pourazowego.
Czy to przypadek, że został wybrany na biegłego sądowego w tym procesie?
Wniosek tymczasowy:
Wyrok i dziwne zachowanie biegłego, sędziego i prokuratora budzą wątpliwości.
Czy Teichtmeister został delikatnie dotknięty, aby nie odkrył innych wspólników?
Czy jego masońskie powiązania uchroniły go przed więzieniem?
Zgodnie z mottem, które gazeta Der Standard już wymownie zatytułowała w odniesieniu do masonów: Bracia trzymają się razem?
4. Holandia i Belgia: Przypadek Zandvoort
Nazwa Dziecięca pornografia w Zandvoort pochodzi od holenderskiego nadmorskiego kurortu Zandvoort,
gdzie dwóch głównych sprawców prowadziło sklep wideo.
Najgorsze zbrodnie zostały popełnione w tym stowarzyszeniu osób wykorzystujących dzieci.
Kiedy sprawa została ujawniona w 1998 roku, skonfiskowano setki filmów, na których gwałcono dzieci, a nawet niemowlęta.
Na jachcie jednego ze sprawców odbywały się imprezy seksualne z udziałem elity, na których kręcono tzw. filmy snuff, w których
dzieci były wykorzystywane i torturowane na śmierć przed kamerą.
Jednym z dzieci, które zmarły w wyniku tych działań był 13-letni Manuel Schadwald, który został uprowadzony z
Berlina, a wcześniej był zmuszany do prostytucji w domu publicznym dla dzieci w Rotterdamie.
Belgijska grupa pomocy obywatelskiej Werkgroep Morkhoven, z jej założycielem i liderem Marcelem
Vervloesem, odegrała kluczową rolę w ujawnieniu sprawy.
Do grupy dotarły filmy pokazujące mężczyzn uprawiających seks z dziećmi.
Przekazali je policji. Jednak belgijska policja nie zareagowała przez 5 lat.
Minister sprawiedliwości ogłosił w 1997 roku, że nie było żadnego pedofilskiego kręgu, a później okazało się, że
mężczyzna na nagraniu był spokrewniony z belgijskimi politykami.
Ze względu na bezczynność policji, Vervloesem rozpoczął własne dochodzenie i udało mu się nawiązać
kontakt z jednym ze sprawców i zdobyć jego zaufanie.
Sprawca ten został jednak wkrótce potem zamordowany.
Jednak Vervloesem zdołał zabezpieczyć tysiące plików z treściami pornograficznymi, a
czasem sadystycznymi, włamując się do jego domu.
Następnie przekazał je prasie i prokuraturze.
Jednak siedem płyt CD-ROM z dowodami, które zostały przekazane przez Werkgroep Morkhoven
prokuratorowi generalnemu sądu w Antwerpii, zniknęło bez śladu.
Vervloesem przejął również ponad 3000 dokumentów z adresami klientów i fakturami, które jasno pokazały, że
pierścień pornografii dziecięcej działał na całym świecie, w tym w Niemczech, USA i Izraelu.
Jednak poprzez swoje śledztwa Vervloesem sam stał się celem wymiaru sprawiedliwości.
Został oskarżony o znęcanie się nad dziećmi i skazany na kilka lat więzienia.
Po dwóch latach spędzonych w belgijskich więzieniach, został zwolniony w 2010 roku na następujących warunkach:
1) Otrzymał zakaz kontaktowania się z prasą i dalszego zajmowania się sprawami pedokryminalnymi.
2) Nie pozwolono mu brać udziału w działaniach organizacji walczących z wykorzystywaniem dzieci ani kontaktować się z
przyjaciółmi z Werkgroep Morkhoven, którzy wiernie odwiedzali go w więzieniu co tydzień podczas jego pobytu w więzieniu.
Czy to nie zdumiewające, że wymiar sprawiedliwości narzuca takie warunki?
Czy próbowano uciszyć nieprzyjemnego informatora?
I - czy wymiar sprawiedliwości był powiązany ze sprawcami, gdy próbował zapobiec rozwiązaniu tych spraw?
Ale media również dołożyły wszelkich starań, aby zniszczyć reputację Vervloesema i przedstawić go jako molestującego dzieci.
5. Francja: Aktywiści Janett Seemann i Stan Maillaud donoszą o zaangażowaniu francuskiego wymiaru sprawiedliwości w
przypadki zorganizowanego znęcania się nad dziećmi i morderstw.
Niemiecka aktywistka Janett Seemann już wcześniej prowadziła w Niemczech kampanię przeciwko
znikaniu wielu dzieci w siatkach pedokryminalnych.
W tym celu nagrała na przykład dwa wideo: Jedno do ówczesnego papieża Benedykta XVI, a
drugie do byłej kanclerz Niemiec Angeli Merkel.
Później nawiązała współpracę ze Stanem Maillaudem, francuskim aktywistą i byłym żandarmem.
Jako zespół badali w szczególności przypadki zorganizowanego znęcania się nad dziećmi, w które
zaangażowany był francuski wymiar sprawiedliwości.
Stan Maillaud opisał procedury sądowe i środki, które badał, jako nie tylko nielegalne, ale wręcz przestępcze.
Wyroki te nie zostały wydane w imieniu ludzi, ale w imieniu przestępczej mocy okultystycznej, powiedział Maillaud.
On i Janett Seemann zbadali szereg przypadków we Francji, w których członkowie wymiaru sprawiedliwości,
tacy jak policjanci, prawnicy, sędziowie i prokuratorzy, współpracowali z wybranymi psychiatrami.
Schemat był zawsze taki sam:
Gdy tylko pojawiły się doniesienia o wykorzystywaniu seksualnym dzieci przez ich matki, system sądowniczy zaczął działać.
Ale nie - jak można by się spodziewać - w celu ochrony wykorzystywanych dzieci i
postawienia sprawców przed wymiarem sprawiedliwości.
Nie, wręcz przeciwnie: matki i ich maltretowane dzieci zostały poddane policyjnemu i sądowemu terrorowi.
Chroniący krewni zostali poddani bezprawnemu postępowaniu, uwięzieni i umieszczeni na oddziałach psychiatrycznych.
W wielu przypadkach matki nie mogły zrobić nic, by ochronić swoje dzieci przed gwałcicielami.
W kilku przypadkach zostały nawet pozbawione wolności.
Przez lata musiały bezradnie patrzeć, jak ich dzieci znajdują się pod opieką oprawców.
W wywiadach, które Stan Maillaud przeprowadził z zainteresowanymi matkami, wymieniają one konkretnie nazwiska
i niezgodne z prawem zachowanie członków wymiaru sprawiedliwości zaangażowanych w sprawy.
Według świadków są to również niezwykle poważne przestępstwa, takie jak filmowanie
morderstw dzieci w celu tworzenia filmów snuff.
Świadkowie donoszą również o większych spotkaniach, podczas których dzieci były wykorzystywane lub gwałcone przez kilka osób.
Istnieją również zeznania świadków, że były prezydent Francji i kilku ministrów znęcało się nad dziećmi.
Zaangażowanie Maillauda i Seemanna doprowadziło do tego, że ci dwaj aktywiści również znaleźli
się na celowniku wymiaru sprawiedliwości i policji.
Byli ścigani przez policję, tymczasowo aresztowani na podstawie bezprawnych oskarżeń i poddawani nieludzkim metodom przesłuchań.
Zostali potępieni w mediach i ostatecznie uciekli nawet do Wenezueli.
Stan Maillaud został tam wyśledzony przez Interpol i przekazany do Francji, gdzie musiał odbyć karę więzienia.
Został on między innymi oskarżony o uprowadzenie dziecka.
Faktem jest, że Stan Maillaud pomógł matce, która została pozbawiona opieki nad dzieckiem, zapewnić
mu bezpieczeństwo, ponieważ było ono maltretowane - między innymi - przez własnego ojca.
Prokurator odpowiedzialny za uwięzienie Maillauda był, według świadków, jednym ze sprawców nadużyć.
Wniosek tymczasowy:
Dochodzenia przeprowadzone przez Seemanna i Maillauda pokazują również, że osoby odpowiedzialne w wymiarze
sprawiedliwości chronią sprawców i wręcz atakują ofiary, krewnych ofiar i samych aktywistów.
6. Belgia: Sprawa Marca Dutroux i rola belgijskiego wymiaru sprawiedliwości
Sprawa Marca Dutroux jest prawdopodobnie najbardziej nagłośnionym przypadkiem uprowadzenia dziecka, znęcania się
nad nim, tortur, kazirodztwa i dzieciobójstwa w Europie.
Dutroux dwukrotnie stawał przed sądem.
W 1989 roku został skazany na 13,5 roku więzienia za pięć przypadków wykorzystywania seksualnego, ale nie
musiał odsiedzieć nawet jednej trzeciej tego wyroku.
Kiedy został ponownie aresztowany w 1996 r., oskarżono go o uprowadzenie sześciu dziewcząt, gdy były dziećmi i
nastolatkami, wykorzystywanie ich seksualnie i zamykanie jak zwierząt w piwnicznym lochu jednego z jego domów.
Cztery z nich zmarły w męczarniach w niewoli.
Wielką kontrowersją w sprawie Dutroux było pytanie, czy był on zboczonym samotnym przestępcą, czy też był
podwykonawcą znacznie większej sieci wpływowych mężczyzn.
Jakie były wskazówki i dowody na to, że Dutroux działał w imieniu sieci?
1. Jego własne oświadczenie:
W 2002 roku Dutroux powiedział w wywiadzie udzielonym w więzieniu, że rzeczywiście
istniała sieć o wielu konsekwencjach kryminalnych.
Dziewczynki były tam nie tylko dla niego, ale także dla innych.
2. Jego sytuacja finansowa:
Dutroux, bezrobotny beneficjent pomocy społecznej, był właścicielem pięciu domów, regularnie kupował akcje i
posiadał kilka kont bankowych, na których zdeponowano duże sumy gotówki w tym samym czasie, gdy uprowadzono dziewczynki.
Gdyby Dutroux tylko sam znęcał się nad dziećmi, nie zarobiłby na tym żadnych pieniędzy.
3. Zeznania świadków:
Ocalała Regina Louf poinformowała również, że Marc Dutroux nie działał jako indywidualny sprawca, ale że współoskarżony
brukselski biznesmen Michel Nihoul organizował dziecięce imprezy seksualne z udziałem dzieci pozyskanych przez Dutrouxa.
Także poinformowała, że Michel Nihoul zamówił u Marca Dutrouxa dzieci w wieku od 12 do 14 lat na imprezy pedofilskie.
Sam Dutroux również zeznał, że Nihoul cieszył się ochroną z samej góry.
Mężczyzna miał kontakty z brukselskim jet setem , w tym z wieloma klientami odpowiednich imprez sado-maso.
Czwarte dochodzenie przeprowadzone przez sędziego śledczego Jeana-Marca Connerotte'a:
<Podążał za śladami, które wskazywały na sieć.
Uruchomił numer telefonu, pod którym obywatele mogli anonimowo przekazywać informacje na temat sprawy Dutroux.
Na śledczych spadła lawina informacji.
Obejmowały one oświadczenia kilku młodych kobiet, które złożyły swoje niesamowite oświadczenia:
Wiedziały o seks imprezach we wczesnych latach 80-tych w najlepszych kręgach, gdzie dzieci były torturowane i zabijane.
Nihoul i Dutroux również byli widziani. Nawet belgijski król Albert II był wymieniany jako gość takich przerażających imprez.
Wniosek tymczasowy:
Podążanie za wieloma śladami wskazującymi na sieć byłoby absolutnie oczywiste.
Jeśli jednak przyjrzymy się działaniom wymiaru sprawiedliwości i organów bezpieczeństwa, zdamy sobie sprawę, że
zrobiono wszystko, aby zapobiec dochodzeniom w sprawie sieci, aby móc przedstawić Dutroux jako samotnego przestępcę:
Policja nie podjęła działań w związku z wieloma wskazówkami, w tym zeznaniami świadków lub taśmami wideo, które zostały
skonfiskowane w domu Dutroux i nie zostały przeanalizowane.
Inne dowody zostały skradzione lub po prostu zniknęły.
Rozpoczęcie procesu zostało znacznie opóźnione.
Minęło 7,5 roku, zanim Dutroux i trzech współoskarżonych zostało postawionych przed sądem.
Jednak w tym czasie co najmniej 27 świadków zmarło w tajemniczych okolicznościach.
Większość z nich chciała zeznawać na temat powiązań, które uzasadniały podejrzenie, że Marc Dutroux nie był samotnym
przestępcą, ale że wokół niego istniała sieć wspólników.
Okoliczności, które doprowadziły do śmierci tych 27 świadków, zostały zbadane w sposób całkowicie
niewystarczający lub nie zostały zbadane w ogóle.
Ocalała Regina Louf była świadkiem około 60 morderstw i była nawet w stanie wymienić nazwiska 35 ofiar.
Była również w stanie wskazać sprawców, przestępstwa i miejsca zbrodni.
Po przeprowadzeniu badania psychologicznego eksperci zeznali, że w dzieciństwie była wykorzystywana seksualnie na ogromną skalę.
Niemniej jednak ich ścieżki nie zostały podjęte, a belgijska prokuratura określiła ich zeznania jako
niewiarygodne i twierdziła, że były one czysto zmyślone.
Oskarżyciel publiczny zamknął wówczas akta jej zeznań.
Sędzia śledczy Jean-Marc Connerotte, który badał ślady wskazujące na sieć, został odsunięty od sprawy.
Był stronniczy, ponieważ brał udział w imprezie charytatywnej na rzecz dwóch zamordowanych dziewcząt.
To słabe uzasadnienie wywołało burzę protestów wśród belgijskiej ludności.
Jednak system sądowniczy był bez przekonania.
Sędzia śledczy, który zastąpił Connerotte'a, Jacquesa Langloisa, był jedną z kluczowych postaci, które stłumiły tezę o sieci.
Zaprzestał wszelkich poszukiwań potencjalnych pomocników.
Po latach okazało się, że Langlois nie uwzględnił w postępowaniu zeznań ponad 600 (!) świadków.
Wszystkie zeznania dotyczące sieci były przechowywane pod kluczem.
Śledczych, których to dotyczyło, zostali przeniesieni wiosną 1997 roku.
Akta ze wszystkimi możliwymi do zweryfikowania wskazówkami, nazwiskami i podejrzanymi zostały zamknięte w 1998 roku.
Minister sprawiedliwości Marc Verwilghen i prokurator Michel Bourlet poinformowali później, że wielokrotnie
wzywali do przeprowadzenia nowych dochodzeń - ale bez powodzenia, ponieważ Langlois zablokował dochodzenia.
Obok Langlois, decydującą rolę odgrywa również minister sprawiedliwości Melchior Wathelet.
Wathelet, który według ofiar sam był organizatorem i uczestnikiem dziecięcych imprez seksualnych, niespodziewanie ułaskawił Dutroux
po mniej niż jednej trzeciej jego pierwszego wyroku więzienia.
Jest więc częściowo odpowiedzialny za to, że Dutroux był w stanie porwać, zgwałcić i zabić kilka młodych dziewcząt po zwolnieniu.
Katastrofalnie błędna decyzja o ułaskawieniu Dutrouxa nie miała jednak negatywnych
konsekwencji dla kariery Watheleta - wręcz przeciwnie:
Był sędzią Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w latach 1995-2003 i Prokuratorem Generalnym w latach 2012-2018.
Wniosek: Główne siły w sądownictwie i organach śledczych najwyraźniej zrobiły wszystko, aby sprawa Dutroux nie
została rozwiązana, co sugeruje, że same były częścią tych sieci lub przynajmniej były przez nie naciskane.
Zaangażowanie wymiaru sprawiedliwości jest poparte zeznaniami ocalałej Reginy Louf.
Później rozpoznała uczestników pedofilskich imprez seksualnych na zdjęciach prasowych i w telewizji,
gdzie musiała chętnie obsługiwać swoich klientów.
Zgodnie z ich oświadczeniami, wszyscy byli znani jako wysoce honorowi członkowie społeczeństwa, w tym politycy,
menedżerowie, przemysłowcy, a nawet prawnicy i urzędnicy sądowi.
W jednym z sędziów śledczych, który zeznawał w telewizji w sprawie Dutroux, rozpoznała nawet jednego ze
wspólników w rytualnym morderstwie jednego z dzieci, które urodziła podczas swojej niewoli.
Po tym obciążającym zeznaniu Regina Louf została uznana za niepoczytalną, a postępowanie przeciwko
Michelowi Nihoulowi zostało całkowicie umorzone.
Dokonał tego sam sędzia śledczy, który według niej był jednym z morderców jej dziecka.
7. Szwajcaria: Sprawa Nathali i zaangażowanie szwajcarskich sędziów w wykorzystywanie
dzieci, handel ludźmi i satanistyczne ofiary
Sprawa Nathalie jest tematem dyskusji w szwajcarskich mediach od kilku lat.
Blick.ch; Blick.ch, na przykład, donosił w 2020 r. o seksualnym i satanistyczno-rytualnym wykorzystywaniu
8-letniej wówczas dziewczynki przez jej własnego ojca.)
Sama dziewczyna poinformowała również, że została udostępniona innym sprawcom przez swojego ojca.
Obserwowała również znęcanie się i okrutne torturowanie innych dzieci i dorosłych.
Była świadkiem handlu ludźmi, organami i adrenochromem i była świadkiem satanistycznych ofiar.
Miało to miejsce między innymi w miejscach rytualnych i w ukrytych podziemnych systemach tuneli.
Relacje Nathalie są zgodne z niezliczonymi innymi wypowiedziami, które Kla.TV przedstawiła
w filmach dokumentalnych Sekta Krwi I i II..
Również w przypadku Nathalie istnieją wyraźne powiązania między wymiarem sprawiedliwości a siecią sprawców.
Niektóre osoby ze szwajcarskiego wymiaru sprawiedliwości zostały nawet zidentyfikowane przez Nathalie jako sprawcy.
W trakcie wstępnego procesu karnego przeciwko ojcu, rozpoznała kilku sprawców znęcania się, starszego
sędziego, dwóch prokuratorów i kilku funkcjonariuszy policji, którzy przeszukali dom Nathalie.
Nathalia wielokrotnie zeznawała w trakcie procesu, że znała już te osoby.
Brali udział w ceremoniach znęcania się i zabijania, na które zabierał ich ojciec.
Na przykład były szef służby ochrony dzieci i dorosłych (KES) w odpowiedzialnym regionie społecznym został uznany i
nazwany przez Nathalię sprawcą przemocy i mordercą dzieci.
Nathalia poinformowała, że widziała, jak liderka KES przynosiła dzieci na spotkania i brała udział w ich zabijaniu.
KESB, który jest nadrzędny w stosunku do KES, przydzielił Nathalie adwokata dziecięcego,
którego również zidentyfikowała Nathalie jako sprawcę.
Ta prawniczka ani razu nie rozmawiała z Nathalią ani jej matką.
Nie miała osobistego kontaktu z Nathalią, ale tym bardziej z prawnikiem jej ojca, którego Nathalie oskarżyła o znęcanie się.
Omówiła z nim, w jaki sposób Nathalie mogłaby stać się niewiarygodna dzięki opiniom ekspertów.
Najwyraźniej dążyła do odebrania matce Nathali prawa do opieki nad nią.
Proceder ten jest prawnie znany jako zdrada klienta.
KESB została poinformowana o tych wydarzeniach.
Redaktorzy mają na to pisemne dowody.
Starszy sędzia prowadzący sprawę wpłynął na prawnika matki Nathalie.
Powinien przekonać ją do wycofania oskarżeń przeciwko ojcu Nathali.
Prawnik matki Nathali złożył następnie wniosek o zakwestionowanie stronniczości starszego sędziego,
ale nie został on jeszcze rozpatrzony pozytywnie.
KESB nie tylko przydzieliła Nathali prawnika, który według niej był jednym ze sprawców.
Nakazała również dziewczynie wizytę u starszego psychiatry w celu leczenia, którego również uznaała Nathalia za sprawcę.
Nie możemy tu już mówić o zbiegu okoliczności.
Nathalia poinformowała, że podczas przesłuchań psychiatra poddawał ją elektrowstrząsom.
Było to dla niej bardzo bolesne. Nathalia była sama podczas wywiadów.
Jej matka nie mogła być obecna podczas przesłuchania.
Nathalia wielokrotnie opowiada o tym, jak władze i osoby zaangażowane w śledztwo w jej sprawie są częścią grupy sprawców.
Toczące się postępowanie wielokrotnie pokazało, że wspomniane osoby zdecydowanie nie były zainteresowane neutralnym
śledztwem, a wręcz przeciwnie - zatuszowaniem sprawy Nathali.
Absolutnie skandaliczny i niepokojący jest fakt, że nie ojciec który został oskarżony o znęcanie się, ale całkowicie niewinna
matka Nathali została zabrana na jeden dzień do ścisłego aresztu.
Tam przetrzymywano ją przez 24 godziny w zimnej celi z cuchnącym ustępem, po czym wypuszczono po wielu godzinach przesłuchań.
To działanie prokuratury prowadzącej sprawę można prawdopodobnie zakwalifikować jedynie jako taktykę ścierania,
mającą na celu zmęczenie i zniechęcenie matki Nathali.
Balz Bruder, krytyczny reporter Solothurner Zeitung, miał odwagę odkryć wszystkie te współzależności między
KESB, prokuraturą i psychiatrami dziecięcymi i młodzieżowymi i nagłośnić je w swoich artykułach.
Ten główny reporter gazety Solothurn, który pisał o sprawie Nathali, został znaleziony martwy w kałuży krwi
po opublikowaniu jego krytycznych raportów prasowych.
Okoliczności tajemniczej śmierci 53-letniego oddanego reportera nigdy nie zostały ujawnione.
<Przypomina to sprawę Dutroux, w której 27 świadków, którzy chcieli zeznawać na temat tych powiązań,
również zostało w tajemniczy sposób usuniętych z drogi.
Aby upewnić się, że nie powtórzy się to w sprawie Natali i w innych sprawach oraz że przestępstwa nie zostaną zatuszowane,
ofiary i informatorzy podjęli już środki ostrożności.
Na wypadek, gdyby coś im się stało, skopiowali już wszystkie dowody kilka razy i umieścili je pod kluczem w różnych
miejscach na całym świecie - do czasu, gdy bezstronny wymiar sprawiedliwości zajmie się tymi przestępstwami.
Wniosek: Przykłady przedstawione w tym programie to tylko wierzchołek góry lodowej.
Według świadków, zarówno cierpienie ofiar, jak i okrucieństwo ich oprawców wydają się bezgraniczne.
Jeśli ofiarom uda się wyrwać z tych kręgów i zgłosić przestępstwa, wielokrotnie dochodzi do niezwykle
traumatycznej dla ofiar sytuacji, w której wymiar sprawiedliwości chroni sprawców i atakuje ofiary.
W prawie wszystkich tych przypadkach istnieją wyraźne oznaki, że jest to międzynarodowa sieć na dużą skalę, w którą zaangażowani
są wysoko postawieni członkowie naszego społeczeństwa.
Powtarzającym się motywem w prawie wszystkich przypadkach jest również to, że ci ważni urzędnicy i
decydenci byli filmowani podczas znęcania się nad dziećmi.
To czyni ich podatnymi na szantaż i uległymi wobec kręgów, które kontrolują te sieci, a tym samym mogą wymuszać
decyzje na swoją korzyść na politykach i sądownictwie.
Wyjaśnia to również, dlaczego jednostki specjalne są zawsze pierwszymi, które konfiskują
materiały z pornografią dziecięcą po ich wykryciu.
Żaden z dowodów nie został upubliczniony, ale pozostaje pod kluczem.
Można przypuszczać, że jest to jedna z przyczyn upadłości prawnej, którą Ivo Sasek
szczegółowo podkreślił w swoim wystąpieniu na 19. AZK.
Teraz, gdy ważne części polityki i sądownictwa są najwyraźniej w uścisku tej sieci, tym ważniejsze jest przywrócenie
mediów jako czwartej władzy, która do tej pory była również zdominowana przez ten skorumpowany system.
Dlatego prosimy o rozpowszechnianie informacji o tym programie i dołączenie się do sieci Kla.TV, aby rzucić światło na te
skandale sądowe, a przestępcy mogli zostać poddani coraz większej kontroli w obliczu uważnej opinii publicznej.
Wszystkie te przypadki wskazują, że prędzej czy później nie będziemy w stanie uniknąć prawnych procesów
demokratycznych w celu wzmocnienia pozycji bezstronnych organów prawnych do radzenia sobie z takimi ekstremalnymi przypadkami.
Dokument ten nie ma jednak sprawiać wrażenia, że wszyscy policjanci, sędziowie i
urzędnicy sądowi są zamieszani w te przestępstwa.
Wielu z nich wypełnia swoje ważne zadanie całym sercem i szczerze troszczy się o sprawiedliwość.
Dlatego chcielibyśmy zaapelować w szczególności do tych, którzy szczerze służą społeczeństwu:
Nie bójcie się osobiście badać tych strasznych ekscesów we własnych szeregach, ujawniajcie je
opinii publicznej i nieustępliwie się nimi zajmujcie.
Jest to jedyny sposób, aby zapobiec dalszemu podważaniu i poważnemu uszkodzeniu naszego państwa
konstytucyjnego, a tym samym naszej demokracji.
Przyjęliście na siebie zadanie zapewnienia sprawiedliwości!
Zjednoczcie się razem, wykażcie się odwagą, wystąpcie publicznie i raz na zawsze połóżcie kres temu nadużywaniu władzy!