Проста паглядзіце на пытанне: «Ці пакінуў нас Бог?» Гэта сведчыць пра тое, што ў нашым грамадстве нешта кардынальна змянілася.
Што азначае, што свет у крызісе.
І гэты крызіс настолькі сур'ёзны, што нават загартаваныя хрысціяне, а таксама іншыя
богабаязьлівыя людзі, цяпер пачынаюць сумнявацца ў Богу.
Такім чынам, у адказах, якія я даю сёння, я ў першую чаргу звяртаюся да тых, хто шчыра верыць у Бога і давярае Яму.
Аднак мае першапачатковыя адказы на гэтую тэму адрасаваны ўсім, асабліва тым, хто мала шануе Бога ці,
магчыма, зусім не шануе і не жадае ведаць нічога пра Яго.
Бо і яны ўжо некалькі гадоў усё часцей і часцей прыцягваюць імя Божае.
Асабліва пасля 11 верасня 2001 года. Гэта значыць, сумна вядомы 11 верасня.
Ці памятаеце вы, калі дачцэ Білі Грэма задалі пытанне па тэлебачанні наконт тэрарыстычных
нападаў на Сусветны гандлёвы цэнтр у Нью-Ёрку?
Яе спыталі: «Як Бог мог дазволіць, каб такое здарылася?»
Потым Эн Грэм дала наступны адказ. Я прывяду яго тут.
Яна сказала: «Я перакананая, што Бог гэтаксама засмучаны гэтымі падзеямі, як і мы, але гадамі мы казалі
Яму пакінуць нашы школы, нашы ўрады і нашы жыцці».
І таму, што Бог — «джэнтльмен», я лічу, што Ён ціхенька адступіў.
Як мы можам чакаць, што Бог нас благаславіць і абароніць, калі мы просім Яго пакінуць нас у спакоі?
І акрамя гэтай заявы, якая відавочна паказвае, што не так з нашым грамадствам, былі зроблены і іншыя вартыя ўвагі
назіранні, якімі я таксама хацеў бы папярэдзіць свае ўласныя заўвагі на пытанне «ці пакінуў нас Бог»:
Бачыце, выдаленне Бога са ўсіх нашых школ і дзяржаўных сістэм відавочна набрала абароты — і так было ўжо з таго
часу, як, напрыклад, такія людзі, як Мадлін Мюрэй О'Хер, настойвалі, што яны больш не хочуць малітваў у школах.
І мы проста пагадзіліся. Дарэчы, Мадлін Мюрэй была забіта неўзабаве пасля гэтага.
І тады нехта прапанаваў, што было б лепш больш не чытаць Біблію ў школах.
Біблія кажа: «Не забівай, не крадзі і любі бліжняга свайго, як самога сябе!» І мы... пагадзіліся.
Тады доктар Бенджамін Спок заявіў, што нам варта ўстрымлівацца ад цялесных пакаранняў, калі нашы дзеці нам не
падпарадкоўваюцца, таму што гэта можа негатыўна паўплываць на іх маленькія асобы і пашкодзіць іх самаацэнцы.
Мы падумалі: ну, эксперт жа ведае, пра што гаворыць, і сказалі: «Ну што ж, нічога не зробіш».
Аднак сын доктара Спока неўзабаве пасля гэтага здзейсніў самагубства.
Аднак мы таксама пагадзіліся, што вышэйзгаданая заява павінна адносіцца не толькі да школ, але і да бацькоў.
Таму ні настаўнікам, ні бацькам нельга дазваляць ніякім чынам «кранаць» непаслухмяных дзяцей.
І тады нехта сказаў: «Дазволім нашым дочкам рабіць аборты — нават без ведама іх бацькоў». І мы сказалі: «Ну, чаму б і не?»
Потым некаторыя разумныя члены школьнай рады зноў пагадзіліся:
У нейкі момант нашы хлопцы ўсё роўна гэта зробяць.
Такім чынам, давайце дамо ім прэзерватывы, калі яны іх хочуць, і бацькоў не трэба пра гэта раней паведамляць.
І каб яны маглі выпусціць пар і павесяліцца, як ім захочацца.
І што мы зрабілі? Мы зноў пагадзіліся.
І потым некаторыя з нашых найвышэйшых абраных службовых асоб абвясцілі:
Не важна, якое асабістае жыццё мы вядзём як палітыкі.
Галоўнае — каб мы добра рабілі сваю працу.
І мы казалі: ну, у чым справа, думаючы, што тое, чым займаецца любы чалавек, у тым ліку прэзідэнт, у свой вольны
час, не мае значэння, пакуль ён бездакорна выконвае сваю працу і эканоміка функцыянуе. Разумееце?
І тады нехта прыдумаў ідэю друкаваць часопісы з выявамі голых жанчын і называць гэта
«прыродным захапленнем прыгажосці жаночага цела».
І мы сказалі: «Ну што ж, нічога не зробіш?»
Потым нехта пайшоў яшчэ далей у гэтым натуральным захапленні і апублікаваў у інтэрнэце здымкі голых
жанчын і дзяцей, каб сёння іх мог убачыць кожны.
І нам сказалі, што гэта свабода слова, і мы зноў пагадзіліся.
Потым нехта з індустрыі забаў прапанаваў:
Давайце запускаць тэлешоу і фільмы, якія змяшчаюць гвалт, гомасексуальнасць і сэксуальную свабоду, і запісваць музыку, якая
заклікае да згвалтавання, наркотыкаў, самагубства і сатанізму.
І мы верылі, што гэта ўсяго толькі забава і не мае ніякага сур'ёзнага негатыўнага ўплыву, бо да яе ўсё роўна не ставіліся
сур'ёзна, і мы з усім гэтым пагадзіліся. Што ж, што зробіш?
І вось цяпер мы задаёмся пытаннем, чаму ў нашых дзяцей раптам няма сумлення, чаму яны больш не могуць адрозніваць дабро ад зла
і чаму яны не маюць ніякіх сумневаў, забіваючы сваіх аднакласнікаў, нават сваіх
настаўнікаў, бацькоў ці нават саміх сябе.
Але мы, напэўна, можам растлумачыць гэты факт, калі доўга і сур'ёзна задумаемся над ім і спытаем сябе, ці не звязана
гэта моцна з тым, што «ЯКЕ НАСЕННЕ, ТАКІ І ПЛЫНЬ». Разумееце?
Цяпер мы збіраемся пакрокава паглыбіцца ў тэму, якая, мы ведаем, можа выклікаць у вас праблемы.
Аднак мы павінны зрабіць гэта, таму што гэта цесна звязана з гэтым пытаннем.
У любым выпадку, кожнаму, хто ў нашы дні пытаецца: «Чаму Бог дазваляе гэтаму адбывацца?», я б перш за ўсё
адказаў: «Чаму мы дазваляем усяму гэтаму адбывацца?»
Калі што і ёсць, то ў лепшым выпадку мы адракліся ад Бога, а не Бог ад нас!
І цяпер я звяртаюся да ўсіх хрысціян, а таксама да іншых богабаязьлівых людзей.
Я прашу вас адкрыта сустрэць тую шырыню, да якой я звяртаюся тут, каб не толькі мы як хрысціяне, але і ўсе
людзі, закранутыя гэтым, маглі атрымаць з гэтага карысць.
Акрамя таго, што і мы прынялі ўсе гэтыя прыгнятаючыя падзеі з занадта малым супрацівам, яшчэ больш важная і
настойлівая праблема змушае нас спытаць: «Ці пакінуў нас Бог?»
Мы пытаемся пра гэта па адной-адзінай прычыне: таму што больш за 2000 гадоў нас вучылі, што ў гэтым свеце
павінны з'явіцца беззаконныя і злыя людзі, але мы, пабожныя, своечасова атрымаем дапамогу звыш.
І гэтая дапамога звыш абяцана не толькі нам, хрысціянам, але і ўсім вернікам усіх рэлігій, нават тым, хто
прытрымліваецца філасофскіх і эзатэрычных ідэалогій.
Толькі для нас, хрысціян, Ісус вяртаецца, ён павінен вярнуцца з неба са ўсімі сваімі анёламі, каб
вызваліць нас тут, на зямлі, ад сусветнай улады Антыхрыста.
Такім чынам, мы не адзіныя, як я казаў. Тое ж самае з мусульманамі.
Толькі іх надзея — не толькі Ісус, а Махдзі.
Ён таксама павінен знізіцца з неба, каб прыбраць тут за нас бязладдзе.
Для эзатэрыкаў — гэта іншапланецяне, якія ззяюць на нас з сваіх караблёў і забіраюць
нас у самую цяжкую гадзіну, разам з усім-усім.
Для большай часткі свету ў апошнія дзесяцігоддзі амерыканцы павінны былі «бомбамі» ўкараніць дэмакратычны мір сярод народаў,
якія знаходзіліся пад дыктатарскім прыгнётам. Вы разумееце?
Амерыканцы таксама заўсёды зляталіся з неба цэлымі арміямі знішчальнікаў і ўсёй сваёй ваеннай тэхнікай.
Калі Ісус не прыходзіў у чаканым выглядзе стагоддзе за стагоддзем, зманлівая надзея хрысціян урэшце перакінулася на Ізраіль.
Раптам, згодна з Пасланием да Рымлянаў 11, Ізраіль павінен быў адрадзіцца і стаць сусветнай дзяржавай.
Вось чаму місіянерскія арганізацыі, такія як «Мітэрнахтсруф» (Поўдзённы выклік), дзесяцігоддзямі абвяшчаюць
збаўленне ў кожным новым ізраільскім ракетніку і знішчальніку.
І па сённяшні дзень хрысціяне не ўсведамляюць, што, напрыклад, Дзяржава Ізраіль, заснаваная ў
1948 годзе, з'яўляецца чыстым прадуктам масонства.
Пра гэта шмат можна сказаць. Мы тлумачым гэта на Kla.TV.
Аднак масонскае кіраўніцтва адкрыта вызнае сатанізм. Вы гэта ведаеце.
І я мог бы працягваць бясконца.
Давайце звернемся да левых. Левыя чакаюць аднаўлення сваёй чырвонай улады ў выглядзе молата і сякеры.
Яны таксама ўскладаюць надзеі на новых палітыкаў ля стырна.
Аднак у цэлым мы заўсёды бачым адну і тую ж карціну па ўсім свеце:
Пераважная большасць людзей, так бы мовіць, ляжыць на зямлі цалкам бездапаможна і аказваецца цалкам
безсільнай перад тварам пастаянна нарастаючай пагрозы.
Так, толькі дапамога звонку, дапамога звыш, можа іх выратаваць.
І гэтая, здавалася б, мудрая надзея, якая на практыцы і ў самыя цяжкія моманты заўсёды
аказваецца злашчаснай, раз за разам разбіваецца. Чаму?
Бо, як і чакалася, звыш дапамогі не будзе, толькі больш бомбаў, больш ракет, больш пагроз,
маланкавых удараў, экалагічных і пагодных катастроф.
Усё больш і больш землятрусаў, хімтрайлаў, запланаваных пандэмій і гэтак далей. Можна пералічваць іх цэлы дзень.
І калі нешта ідзе не так, я кажу, што гэта заўсёды адно і тое ж з кожным тыпам чалавека, з кожнай
рэлігіяй, з кожнай ідэалогіяй ці палітыкай. Што гэта?
Мы ўсе няправільна інтэрпрэтавалі і сказілі нашы падручнікі і рэлігійныя тэксты!
Як звычайныя людзі, мы, напрыклад, няправільна зразумелі і сказілі правілы палітыкі.
Мы ўсе зрабілі тую ж памылку. Якую?
Мы насамрэч не зразумелі абавязацельства, якое патрабавалі ад сябе! Вы разумееце?
Як просты, дэмакратычны народ, мы проста перадалі ўсе абавязкі, якія павінны несці мы як народ,
нашым прадстаўнікам — нашым палітычным партыям.
Замест таго, каб зразумець, што дэмакратыя патрабуе ад кожнага свайго грамадзяніна актыўна займацца
праблемамі, з якімі сутыкаюцца людзі, — а значыць, быць добра інфармаваным, — мы засталіся пасіўнымі.
Замест таго, каб пакутаваць ад родавых боляў кожнай узніклай праблемы, каб нарадзіць сапраўдныя
рашэнні, мы весяліліся на ўсялякіх вечарынках.
Як хрысціяне, мы нават на вечарынкі не ходзім. Калі ласка, не крыўдуйце, калі я гэта кажу.
Але мы практычна нічога не зрабілі. Разумееш?
Іншыя нават у піўны бізнес увяліся, наталкаўшы нас усялякімі наркотыкамі і фармацэўтычнымі прэпаратамі. Так людзі гэта рабілі.
Замест таго, каб браць на сябе адказнасць за вырашэнне праблем і вывучэнне актуальных пытанняў, мы таксама вывучалі
ўсялякія тэлевізійныя часопісы і праграмы. Вы разумееце?
Аднак толькі тыя, хто не адстае ад развіцця ў гэтым свеце, могуць сапраўды мець дэмакратычны голас і галасаваць.
Ніколі нельга перадаваць свае асабістыя абавязкі ніякім абраным прадстаўнікам ці лідарам. Вось што я маю на ўвазе.
Вы можаце выбраць правільных прадстаўнікоў, толькі калі ведаеце іх дасканала!
Аднак усё гэтае веданне нам катэгарычна недаступна. Прынамсі, большасці з нас, хрысціян.
І так мы ўсё больш і больш аддаляліся ад сапраўдных праблем у гэтым свеце, не выконваючы нашу місію як святло і соль зямлі,
можна сказаць, і дазваляючы з'явіцца ўсялякім персанажам, якія цяпер нават на свой лад фальсіфікуюць вынікі нашых выбараў.
Мы, набожныя людзі ўсіх мастаў, але цяпер я ўключаю і эзатэрыстаў, і ідэолагаў, мы ніколі па-сапраўднаму не
разумелі, што нашы настаўнікі не прыходзілі для таго, каб мы потым стагоддзямі іх праслаўлялі. Ніхто гэтага не хацеў.
І, магчыма, нават разбіваць адзін аднаму галовы, спрачаючыся, у каго з нас самы сціплы і найлепшы гаспадар.
Я кажу: «Які б ні быў гаспадар, што з'явіўся ці ўзнік тут, унізе, кожны з іх меў адзіную мэту —
зрабіць і нас, самых звычайных людзей, гаспадарамі!»
Ты разумееш? Незалежна ад жанру.
Вось што хацеў Ісус, вось што хацеў Махамед, вось што хацеў Лао-Цзы, вось што хацеў Будда, называй каго хочаш!
Нават настаўнік каратэ, настаўнік кунг-фу. Усе хочуць зрабіць цябе майстрам.
Калі майстар прыходзіць, ён хоча, каб вы сталі майстрам.
Але мы ўсе звялілі іх да простых аб'ектаў пакланення. Разумееш? Звялілі, а не ўзвысілі.
Мы, хрысціяне, носім на шыях крыжы, Ісуса ў кайданах, а яўрэі носяць свайго законніка на
стужках на поясах або ў выглядзе каробкі на чале.
Ці ў хрысціянстве, іўдаізме ці іншых рэлігіях.
Паўсюль мы знаходзім рэліквіі, выявы, статуі — Ісуса, Буды ці іншых заснавальнікаў рэлігій. Што мы насамрэч робім?
Мы шануем святыя рэчы, святыя ўспаміны, нават святыя сцены, святыя камяні, мясціны, куды мы адпраўляемся ў паломніцтвы.
Святыя крыжы, святая вада — можна толькі пералічваць.
Шчаслівыя талісманы ўсялякіх відаў – і ці заўважаеце вы, як усе гэтыя рэлігійныя культы абвяшчаюць адну і тую ж долю ці нягоду?
Мы шукаем дапамогі ў нашых гаспадароў, мы шукаем дапамогі звыш, з неба, нават у ідалаў, якіх мы самі высеклі або адлілі.
У любым выпадку мы заўсёды шукаем дапамогу звонку – і ў апошнюю чаргу – і ў гэтым праблема – у
апошнюю чаргу мы шукаем дапамогу ў саміх сябе!
У гэтым і заключаецца сутнасць справы. Вы разумееце?
Для нас, хрысціян, гэта асабліва дзіўна, улічваючы, што Ісус ужо сказаў самарыцянцы ля
калодзежа — і я цытую Евангелле паводле Яна 4:14:
Хто будзе піць ваду, якую Я даю, той ніколі больш не сасмягне; а вада, якую Я даю, стане ў ім —
У ІМ — крыніцай бясконцай, што дае жыццё вечнае.
Разумееце, Ісус настойваў, каб тое, што ён дае нам, стала крыніцай у нашым унутраным свеце.
Мы самі становімся вытокам. Дапамога прыходзіць з нас саміх. Ён паклаў яе ў нас. Ты бачыш гэта?
Цяпер мы абмяркуем гэтую тэму ў усім урыўку, які я тут прадстаўляю вам.
Але я хацеў бы ісці павольна, каб мы нарэшце змаглі зразумець прышэсце Хрыста – прышэсце
Хрыста ў нас. Давайце пойдзем крок за крокам.
Разумееце, усе рэлігійныя заснавальнікі і ідэалагічныя настаўнікі, пачынаючы з Ісуса Хрыста, заўсёды абвяшчалі праўдзівую
дапамогу такім чынам, што, хоць яна і паходзіць ад Бога ці з неба, яна імкнецца ўвасобіцца ў нас, праз нас і ад нас.
На гэтым рэзюмэ завершана.
І менавіта гэтае пасланне літаральна выслізнула з-пад нашай увагі.
І паколькі ўсе нашы гаспадары былі альбо забітыя, альбо памерлі іншым чынам, мы чакаем, што яны вернуцца
ў сваім старым абліччы. Усе яны разам, іх гаспадары.
Але ўсе яны хацелі вярнуцца праз нас. Сёння я не магу гэтага дастаткова падкрэсліць.
Больш за тое, цяпер я прадэманструю гэтую фундаментальную ідэю, сапраўды, гэтую фундаментальную
заклапочанасць або галоўны намер, з Бібліі. І кожны іншы чалавек павінен зрабіць тое ж самае, што і я.
Выведзіце тое, што я зараз кажу, з Бібліі, з вашых уласных падручнікаў ці рэлігійных
кніг, з вашых уласных традыцый і дактрын.
Проста не рабіце больш тую самую памылку, якую мы ўсе рабілі стагоддзямі.
Наша, хрысціянская, чаканне таго, што Ісус зыйдзе з неба, суправаджаемы мноствам анёлаў, каб судзіць нас тут, на зямлі,
гэтак жа памылковае, як чаканне мусульман, напрыклад, якія носяць гэтыя шырокія штаны, бо яны
разумеюць, што Махамед вернецца ў образе чалавека.
Я яшчэ раз скажу: «Калі які-небудзь гаспадар вернецца, ён не захоча нарадзіцца зноў у якой-небудзь
яслях ці нават у штанах». Гэта ў асноўным сімвалы.
Гэты сімвал нараджэння чалавека, як і папярэдняе яму дзевамацерства, указвае на звышнатуральнае і
боскае, на боскія падзеі, якія адбываюцца ўнутры нас.
Мы павінны, так бы мовіць, зрабіцца мужчынскімі, што азначае, што мы самі павінны расці ў вобраз Уладара.
Але ў рэшце рэшт, нашы гаспадары таксама хочуць вярнуцца ва ўсіх жанчын, нават праз нашых дзяцей, разумееце, і знутры!
І менавіта гэта Ісус Хрыстос і навучаў чалавецтву.
Незадоўга да сваёй распяцця ён сказаў наступнае сваім 12 апосталам, сваім галоўным апосталам: Ян 16:16:
Ён сказаў ім: «Я яшчэ крыху буду з вамі, і вы не ўбачыце мяне. Але неўзабаве пасля майго сыходу вы ўбачыце мяне зноў».
Ісус ясна прадказаў сваю смерць.
Дарэчы, стагоддзямі раней Псалмы, як і старажытныя прарокі, таксама падрабязна прадказалі, як менавіта
прыйдзе Ісус, як Ён будзе служыць і як будзе ўкрыжаваны.
Напрыклад, у Псалме 22 і Ісаіі 53 і ў многіх іншых месцах.
Але там таксама сказана, як Ён памрэ і як Ён уваскрэсне.
Таксама як Ён вернецца ў неба, адкуль Ён прыйшоў.
Аднак тлумачыць усё гэта тут было б ужо празмернасцю.
Аднак сапраўдная сутнасць у тым, што Ісус неаднаразова казаў дакладна адваротнае таму, што
хрысціянства на працягу наступных 2000 гадоў зрабіла з гэтага.
Ісус, напрыклад, сказаў ясна і адназначна, прачытайце разам са мной: Ян 16:7:
Выгадна вам, каб Я адышоў, бо калі Я не адыду, Дух Святы не прыйдзе да вас; а калі адыду, то пашлю Яго да вас.
Ну, гэта карысна, кажа ён.
З аднаго боку, Ісус сказаў пра сябе: «Я хутка вярнуся», як у Адкрыцці 3:11!
Аднак, што тычыцца яго каралеўства ў глабальным сэнсе, ён у розных прытчах казаў, што пройдзе шмат часу,
перш чым ён зможа ўсталяваць сваё каралеўства тут, сярод нас, — або ўжо ўсталяваў яго.
І менавіта гэта і адбылося.
Глядзі, праз 50 дзён пасля Яго ўваскрасення быў свята Пяцідзясятніцы, калі Ісус вярнуўся. Ты разумееш гэта?
Ісус вярнуўся. «Я зараз прыйду».
Ян 14:18: «Не пакіну вас сіротамі, — сказаў Ісус. — Я прыйду да вас».
Калі мы сёння задаём пытанне: «Ці пакінуў нас Бог?» — не, Ён заўсёды быў побач.
Я прыходжу да вас – на Пяцідзясятніцу Ён прыйшоў.
У Яне 14:23 Ён кажа: «Я і Айцец мой прыйдзем да цябе і зробім жытло ў цябе».
У табе! У табе! Гэта адбылося на Пяцідзясятніцу. У табе.
Аднойчы Ісус сказаў: Айцец пашле вам Свайго Духа!
Іншым разам ён сказаў: «Я пашлю вам Духа Святога!»
Проста як заўвага: Я і Айцец — адно і тое ж, Ён кажа ў іншым месцы, што трэба перакласці даслоўна.
Ісус — Бог, Ісус — Яхве са Старога Запавету, і Ён — Ісус.
І зноў і зноў Ён кажа: Я прыходжу да вас!
І так Дух Святы быў зышоў на Пяцідзясятніцу!
Разумееце, гэта быў Ісус; Дух Святы — гэта таксама Ісус.
І як вы складаецеся з духа, душы і цела, так і Айцец, Сын і Дух Святы складаюць адзіную асобу.
Ты ж чалавек, ці не так?
Розум, душа і цела; Айцец, Сын, Дух Святы — усё гэта Ісус. Толькі Ён.
І вось усе людзі там, якія былі скіраваныя на Яго, раптам пад Яго ўплывам пачалі гаварыць дзясяткамі розных моў.
Гэта Ісус, які вярнуўся.
Апосталы пачалі, як Ісус, ацаляць хворых, выганяць бесаў і ўваскрашаць мёртвых!
Знакі і цуды, справы сілы бясконцыя здзейснены.
І раптам яны пачалі з'яўляцца ад пагарджаных мытнікаў, рыбакоў і фермераў, ад самых розных людзей!
Іх нельга было пазнаць. Чаму?
Бо Бог сышоў з неба ў сваіх святых, у сваім Духу Святым, бо Ісус зноў прыйшоў.
Але не для таго, каб заняць іх месца і змагацца супраць рымскага панавання, як яны заўсёды і мелі намер.
Тым не менш, Ісус, гэта значыць Бог, праз Свайго Святога Духа, праз гэтых простых людзей, прыйшоў, каб уцелавіцца ў іх.
Цяпер яны павінны стаць падобнымі на ЯГО. Яны добра зразумелі гэта на пачатку.
У Евангеллі паводле Яна 14:12 Ісус кажа: «Сапраўды, сапраўды кажу вам: хто верыць у Мяне, той і сам будзе рабіць справы,
якія Я раблю; і большае за іх будзе рабіць, бо Я іду да Айца».
Менавіта гэта і сказаў Ісус! Але, бачыце, неўзабаве гэтая ўнутраная дынаміка зноў пачала стабілізавацца.
Напачатку было крышталёва ясна: Ісус вярнуўся ў іх.
Але потым пачынаецца зацішша, і пачынаюцца пераследы.
Апосталы супрацьстаялі гэтай тэндэнцыі запальнымі лістамі.
Павел піша з вялікім неспакоем у Галат 4:19. Прачытайце разам са мной:
Дзеля вас, мае дарагія дзеці, я зноў перажываю ўсе болі і страхі, якія выносіць маці, калі нараджае
дзіця, — пакуль Хрыстос не аформіцца ў вашых жыццях.
Разумееце, да чаго імкнуцца апосталы? Хрыстос у нас.
У Пасланні да Галат 2:20 ён кажа пра гэта настойліва, самым прыгожым спосабам:
Ужо не я жыву, а Хрыстос жыве ўва мне.
У Пасланні да Філіпійцаў 3:11 Павел нават напісаў: «...каб мне якім-небудзь чынам дасягнуць уваскрасення з мёртвых».
Бо ў ім жыве ўваскрослы Гасподзь, але не так, як носяць дзядзьку Ганса ў сэрцы, разумееце, а як жывы Бог,
які жыве ў нас і хоча цалкам выявіць сябе праз нас.
Усяго націску ў апостальскіх пасланнях таму і быў на тым, што зышоўшы Дух Божы, названы
Хрыстом, павінен цалкам аформіцца ў верніках.
У 4-м раздзеле Паслання да Эфесянаў Павел прысвячае цэлы раздзел гэтаму новаму целу, гэтаму арганізму Хрыста,
таксама званаму Целам Хрыста, якое цяпер павінна расці ў поўны рост, да поўнай дасканаласці.
Ён кажа: «Пакуль усе мы не дасягнем дасканаласці Хрыста, да поўнага ўзросту дарослага чалавека...» (Эф 4:12-13).
І так, у першыя дзесяцігоддзі пасля ўваскрасення Ісуса Хрыста і зыходу Духа, першыя хрысціяне літаральна дазволілі гэтай таямніцы
— жывому Богу, які зышоў у іх, — расці і разгортвацца ў сабе.
Яны станавіліся ўсё мацнейшымі, усё мацнейшымі духоўна.
І менш чым праз 70 гадоў гэтая інтэлектуальная сіла і моц настолькі ўмацаваліся ў іх, што ўся Рымская
імперыя здалася ёй — можна сказаць, была вымушана здацца.
Рымскія мячы, так бы мовіць, перакулілі ў лемяхі.
Дух Ісуса Хрыста, які заўсёды быў князем міру, проста перамог Рымскую імперыю, гэтую імперыю, якая раней перамагла і паглынула
ўсе старажытнаегіпецкія, вавілонскія, персідскія і таксама старажытнагрэчаскія культуры. Такім
магутным быў Бог у іх, вяртанне Хрыста ў іх, разумееце?
Але потым здарылася нешта: падбухторванне і паклёп, галоўным чынам з-сярод іхніх жа
шэрагаў. Гэта прывяло да масавых пераследаў хрысціян.
І, не жадаючы тут падрабязна разглядаць прычыны і падставы гэтага, я цяпер засяроджуся выключна
на самай балючай праблеме, якая стаіць перад намі.
Пакуль што другая сцэна пачала набываць форму, тая, пра якую я згадваў на пачатку.
Бо Ісус не толькі сказаў пра сябе, што вернецца хутка, неўзабаве, імкліва.
Ён таксама ў розных прытчах ясна даў зразумець, што пасля Яго сыходу і перад Яго агульным, бачным для
ўсяго свету вяртаннем адбудуцца значныя перамены.
Ён апісаў гэта не толькі ў прытчы пра дзесяць дзяўчат, якія доўга чакалі жаніха, так доўга, што ўсе яны задрэмалі, што
можна прачытаць у Евангеллі паводле Мацвея, 25-м раздзеле.
Ён таксама намякнуў на сваю квазі-працяглую адсутнасць у прытчы пра караля, які ад'ехаў.
Ён адправіўся, кажа ён, у далёкую краіну, гэта значыць, гэтыя тыпалогіі, у далёкую краіну — згодна з прытчаю — каб заснаваць
сваё валадарства, а потым вярнуцца і, так бы мовіць, заснаваць сваё валадарства ў зыходнай кропцы.
Гэта можна прачытаць у Евангеллі паводле Лукі 19:12.
Потым ідзе знакамітая сцэна з талентамі, даверанымі ім, дзе Ён кажа сваім падначаленым:
Дзейнічай паводле гэтага, будзь актыўны, пакуль я вярнуся; гэты ж выраз сустракаецца таксама ў Марка 13:34.
У гэтай прытчы ўсе прымножылі свае таленты, акрамя аднаго, які застаўся пасіўным. І менавіта гэта трэба падкрэсліць.
Яго гаспадар, які вярнуўся, быў незвычайна жорсткім у сваёй ацэнцы гэтага. Чаму так?
Бог збіраецца памнажацца ў нас, як кажа гэтая прытча, праз нашы ўласныя ўчынкі, праз наша цвёрдае веданне, што Бог цяпер
жыве ў нас ва ўсёй Сваёй паўнаце і хоча перарабіць усё праз нас.
Ён хоча размнажацца, таленты ў нас павінны размнажацца, разумееце, у нас.
Прасцейшымі словамі, гэта азначае, што Богу патрэбны мы – Ён залежыць ад нас, можна сказаць, па-чалавечы. Чаму?
Бо Ён звязаў шлях поўнай рэстаўрацыі ў нас.
Гэта не Ён адмовіўся ад нас, а мы адмовіліся ад Яго. Вось што мы павінны з гэтага вынесці.
Бог чакае нас, гэтак жа, як мы ўвесь гэты час чакалі Яго.
Як напісана ў Пасланні да Каласянаў 2:10, а таксама ў Пасланні да Эфесянаў 1: «І вы ў Ім
паўныя», літаральна. «Ён — галава ўсякай улады і сілы».
Ці зноў жа, у Пасланні да Габрэяў 10:14, аўтар кажа: «Бо адной ахвярай ён назаўсёды ўдасканаліў тых, хто асвячаецца».
Гэтымі прытчамі Ісус гаварыў ні пра што іншае, як пра Свой працэс станаўлення ў нас, унутры нас;
а менавіта ад перыяду Яго смерці, Яго вяртання ў Дзень Пяцідзясятніцы ў Духу Святым, да Яго арганічнага
фармавання ва ўсёй супольнасці Яго вучняў – на Яго новым целе, можна сказаць, праз Яго новае цела.
Гэта значыць, пакуль Яго вернікі не дазволяць Божай асобе так моцна вырасці ў сабе, што Божае
валадарства стане сусветнай рэальнасцю ў іх і праз іх.
Ісус ясна прадказаў, што гэтыя працэсы сталення прыйдуць з неба.
І нябачны для чалавечага вока. Вы разумееце?
У гэтай прытчы Ісус адправіўся ў далёкую краіну, што сімвалізуе Яго ўзыходжанне на неба і працу з нябеснай
рэальнасці ўнутры нас, нябачнай для чалавечага вока.
«Таму каралеўства Божае не прыходзіць так, каб яго можна было назіраць», — ясна заявіў Ісус.
Напрыклад, у Лукі 17:20, калі фарысеі спыталі ў яго: «Калі наступіць Царства Божае?», ён
адказаў: «Калі?» або «Як?» яны таксама спыталі.
З дзесяці дзяўчат, якія чакалі жаніха, пяць не заўважылі яго прыбыцця, разумееш?
І гэты самы працэс працягваецца ўжо стагоддзямі. Вось чаму так шмат людзей пытаюцца: «Ці пакінуў нас Бог?»
Аднак большасць хрысціян дагэтуль займаліся толькі адміністраваннем рэлігіі, розных
рэліквій, дактрын, веравызнанняў і ўсялякіх статутаў.
Аднак нешматлікія хрысціяне заўсёды разумелі сапраўдны сэнс вяртання Хрыста, а менавіта — Хрыста ў нашым унутры.
Хрыстос хоча вярнуцца ў кожнага з нас, як таксама напісана ў Пасланні да Каласянаў 1:27:
«Бог хацеў давесці да ведама народаў», звярніце ўвагу, да народаў, «якое багацце славы Ягонай таямніцы сярод іх», у
народах, разумееце, «якая ёсць Хрыстос у вас, надзея славы».
Такім чынам, у нас ёсць місія, задача — вучыць народы, што Бог ужо жыве ў іх, і абуджаць гэтую
надзею, каб гэтае чаканне славы прарвалася ў іх.
Але вяртанне Хрыста — гэта арганічны працэс, які расце знутры і якому спатрэбіліся
стагоддзі, каб дасягнуць сваёй поўнай формы і сталасці.
І гэта таму, што мы павінны паспяваць у Богу як цэласны арганізм.
Бог у нас, дзейнічае праз свае боскія дабрадзейнасці, праз Божую волю ў нас, праз Ягоную гатоўнасць у нас,
вось што гэта значыць, праз Ягоныя дасканаласці ў нас.
Вось чаму Ісус сказаў у Назарэце ў Евангеллі паводле Мацвея 5:48: «Дык будзьце дасканалыя, як дасканатлы Айцец ваш нябесны!»
Гэта стандарт, усталяваны Самім Богам, Сакрал у нашым унутры.
Ісус, Майстар, не проста хацеў зрабіць нас людзьмі, якія паводзяць сябе дабрадзейна, вось што ён меў на ўвазе!
Хутчэй, Ісус хацеў, каб мы самі сталі дабрадзейнасцю, каб мы самі сталі дабрадзейнасцю!
Будзьце дасканаласцямі Божымі ўнутры нас, а не проста верце ў іх, разумееце? Дасканалымі, як дасканалы Айцец наш нябесны!
Але паколькі ўсе гэтыя працэсы сталення адбываюцца і адбываліся спачатку ў розуме, у сэрцы, у таямніцы, то,
на жаль, трэба сказаць, што пераважная большасць хрысціян не заўважыла гэтай сувязі.
Перад сваім ад'ездам першыя апосталы сур'ёзна папярэджвалі нас, што з'явяцца ілжывыя настаўнікі, якія прыйдуць, як воўкі ў авечай
шкуры, каб знішчыць стадо, як можна прачытаць у Дзеях 20:29.
Бачыце, і менавіта гэта і адбылося: яны наўмысна распаўсюджвалі ілжывыя вучэнні па ўсім свеце.
Якія ж гэта былі ерасі, напрыклад? Напрыклад, нам убівалі ў галаву, што Ісус павінен вярнуцца з неба ў якасці асобнай асобы.
І, робячы так, яны цалкам сказілі словы Ісуса.
Бо Ісус ясна падкрэсліў, што пры сваім вяртанні ў арыгінальным тэксце літаральна сказана, што Ён заўсёды будзе ў сваім з'яўленні
або ў сваёй прысутнасці, Ён БУДЗЕ, Ён не прыйдзе, Ён БУДЗЕ:
Нібы святло, якое ззяе з усіх бакоў адначасова.
У Лукі 17:24 чытаецца наступным чынам: «Бо як маланка бліскае і асвятляе неба ад аднаго краю да
другога, так будзе і Сын Чалавечы ў свой дзень».
Падкрэсліце гэта для сябе. Гэта вельмі важны слова; гэта Яго стан, такім, які Ён ёсць.
Гэта азначае, што, калі Ён дасягне сталасці ў нас, Ён з'явіцца адначасова з усіх чатырох бакоў.
Як маланка, усё асвятляецца з усходу на захад! Праз усіх нас разам, праз цябе, нас.
Але ілжывыя настаўнікі прыдумалі з гэтага быцця грандыёзнае сольнае вяртанне.
Гэта наша праблема, таму мы і крычым: «Ці пакінуў нас Бог?»
Не, Ён не пакінуў нас; Ён жыве ў нас і чакае, пакуль Яму дазволяць выйсці.
Праз гэтую ерэсь яны прывучылі нас ніколі не прымаць Ісуса ў любой множнай форме, бо Ісус сказаў, і тут яны цытуюць Мацвея 24:23:
«Вось ён», — кажуць яны. «Калі хто-небудзь скажа вам: "Глядзіце, вось Хрыстос" ці «Вось ён", — не верце. Калі яны
скажуць вам: "Глядзіце, ён у пустыні" — не выходзьце. "Глядзіце, ён у нутраных пакоях" — не верце».
Бо як маланка сыходзіць з усходу і ззяе аж да захаду, так будзе і прыйсце Сына Чалавечага.
Бачыце, Ісус сказаў дакладна адваротнае таму, што гэтыя скажэннікі пасля стагоддзямі ўбівалі нам у галаву.
Ён падкрэсліў, што больш ніколі не вернецца ў якасці асобы, вось што Ён кажа ў гэтым тэксце – гэтаксама, як, напрыклад, Папа.
Вось што ён кажа ў гэтым тэксце. Гэтаксама, як Папа, ведаеш?
Тым не менш, хрысціянства заўсёды ішло за кожным Папам як за Вікарыем Хрыста.
Манхат крыкнуў: Хрыстос у табернакуле, разумееце, і ўвесь свет ужо праглынае гэтыя маленькія круглыя сухарыкі ў царкве
па-за межамі пустыні, дзе няма ніякага духу — разумееце...
Але ў Першай главе Паслання да Салунікі наш апостал да народаў, Павел, ясна навучаў, што Хрыстос
вернецца, каб быць услаўленым і ўшанаваным у сваіх святых!
Таму не мы павінны адны славіць Яго, а людзі павінны славіць Бога, бо яны бачаць у нас Бога, Таго, Хто вярнуўся, у нас!
Раней Ісус навучыў нас маліцца:
Вашае валадарства прыйдзе, вашае валадарства прыйдзе, як на небе, так і на зямлі! На зямлі! Разумееш?
Разумееце, гэта не Бог нас пакінуў, а мы пакінулі Яго, вось што гэта значыць!
Пакуль Ісус і ўсё неба чакалі, каб зыйсці звыш на зямлю і аднавіць усё тут, у нас і праз нас, усё
хрысціянства на працягу 2000 гадоў імкнулася трапіць у неба!
Бачыш супярэчнасць? Неба хоча сысці ўніз, мы хочам падняцца ўверх.
Так, пераследаванне і розныя ілжывыя настаўнікі літаральна сказілі розум хрысціян. Вось і ўсё.
Яны страцілі надзею на сябе і ўсклалі сваю надзею на Айца свайго Нябеснага.
Замест таго, каб чакаць ад Бога яшчэ большай сілы і духу ў часы патрэбы, хрысціянства паклалася на твар.
Ці ўсклікалі мы, хрысціяне, як маленькія дзеці, да нашага Айца нябеснага і прагнулі збаўляльнага узняцця на неба?
Так, гэта правільна, Павел казаў, што мы будзем узятыя. Але ўзятыя куды?
Прачытайце гэта ў Пісанні. Першапачатковы тэкст ясна нам пра гэта кажа, але мы таксама можам ясна ўбачыць гэта па-англійску:
Перанесены ў паветра, вось што там напісана.
Там літаральна сказана, што мы будзем валадарыць разам з Хрыстом. Дзе паветраная прастора?
Але паколькі мы былі недарослыя, бездапаможныя і духоўна безсільныя. (1 Фес. 4:17)
Але да гэтага Павел сведчыў ва ўсіх сваіх пасланнях, што мы ўжо былі перанесены з Хрыстом у нябесныя месцы.
Прачытайце гэта ў Пасланні да Эфесянаў 2:6-8: Давайце прачытаем разам.
"Бог узнёс нас разам з Хрыстом і пасадзіў з Ім у нябесных сферах у Хрысце Ісусе..." Чаму?
каб у веках, што прыйдуць, ён мог паказаць нязмернае багацце сваёй ласкі ў дабрыні да
нас у Хрыстове Ісусе. Бо ласкаю вы збаўленыя.
Тут не сказана: «ласкай». Ласка, каб — іншымі словамі — яна ўзрасла ў нас, пакуль усё багацце Божае не стане
бачным праз нас, вось што тут напісана, і мы не прыходзім з паветра, мы вяртаемся з неба з Ім.
Ён у нас. Усё гэта – неба ў нас – адбылося.
Але цяпер яно набліжаецца, прарываючыся ў паветраную прастору, мы разам чытаем гэта тут.
Так, духам мы стагоддзямі жылі, злучаныя з Богам на небе; важна гэта разумець.
Як Ісус маліўся ў сваёй вялікасвятарскай малітве ў Евангеллі паводле Яна 17: «Як Айцец быў ува мне, — кажа ён, — так і Айцец
няхай будзе ў нас». Менавіта ў гэтым і заключаецца ўся сутнасць.
Але не ў тым сэнсе, паўтараю, што ў вас, напрыклад, можа быць стары бацька ў сэрцы, або «Дзядзька Ганс».
Мы ўсе павінны насіць у сабе Бога як сапраўднага, жывога чалавека.
Іншымі словамі: Бог хоча цалкам праявіць Сябе ў нас, тут, унізе, каб праз нас выканаць Сваю
справу, а менавіта аднаўленне ўсяго стварэння.
Бог чакае нас. Пра гэта сказана ў Пасланні да Рымлянаў, раздзел 8.
Калі ласка, абавязкова прачытайце гэты раздзел яшчэ раз. Там літаральна гаворыцца:
Усё стварэнне чакае не самога Ісуса з неба, а адкрыццё, праяўленне сыноў Божых!
Так, каб яны аднавілі ўсё стварэнне.
Так, сапраўды, і цяпер становіцца вельмі сур'ёзна, таму, калі ласка, прышпіліце рамяні бяспекі, асабліва вы, хрысціяне:
Сапраўды, Бог хоча нават правесці ўсё Апошняе Суд праз нас, праз нас, людзей, якія імкнуцца да справядлівасці.
Вось чаму Ісус мог сказаць, з аднаго боку, «Я нікога не суджу», як запісана ў Евангеллі паводле Яна 8:15.
Таму Ён, як асоба, нікога не судзіць – і з іншага боку, Ён засведчыў у Яне 5:22:
«Бацька нікога не судзіць», і вось ключавая думка: «а ўсякі суд аддаў Сыну».
Мы маглі б спытаць, як Грэтхен: «Дык якая праўда?»
Калі ні Айцец, ні Ісус не судзяць паасобку, то хто гэты Сын, якому перададзены ўвесь суд?
Ніводзін урывак, кажу я, мабыць, не сыходзіў з свядомасці хрысціянства больш, чым гэты.
Але апосталы Ісуса Хрыста ўжо ясна і выразна прапаведалі пры ўваскрасенні Ісуса, кім
з'яўляецца гэты Сын, якому дадзена ўсякая ўлада судзіць.
Гаворка ідзе не пра Ісуса Назарэцкага як асобу, а пра ўваскрослага Хрыста ў аб'яднанні з Яго новым целам.
Вы можаце прачытаць усё слова ў слова ў Дзеях 13:30-33.
Паглядзіце, што тут напісана: «Але Бог уваскрасіў Ісуса з мёртвых», гэта пропаведзь пра ўваскрасенне, разумееце, «Але
Бог уваскрасіў Ісуса з мёртвых, як напісана ў другім псалме:
Ты мой сын, СЁННЯ Я НАРАДЗІЎ ТАБЕ. Прачытаў уважліва, добра зразумеў?
Сёння, у дзень уваскрасення Ісуса Хрыста, і не ў улоне Марыі, Бог нарадзіў гэтага СЫНА, пра якога ў Другім псалме
таксама сказана, што ўсякая ўлада над светам будзе дадзена яму.
Давайце прачытаем яшчэ некалькі ўрыўкаў з гэтага другога псалма. Чаму?
Каб мы маглі знайсці шлях назад да Бога і да нашага ўласнага паклікання.
Бо не Бог пакінуў нас, а мы пакінулі Яго. Я не магу гэтага дастаткова падкрэсліць.
Калі мы не вернемся сюды да свайго паклікання, мы будзем працягваць шукаць Бога і не знойдзем Яго.
Паглядзіце, што Псалом 2 кажа пра гэтага Сына:
\"Чаму бунтуюць народы? Чаму яны вынаходзяць планы, што не ўдадуцца?
Уладныя гэтага свету паўстаюць: яны змаўляюцца супраць Бога і супраць Уладара, Якога Ён абраў і паставіў.
«Хадзем, вызвалімся, — кажуць яны, — скінем ІХ ярмо!»
Звярніце ўвагу на множны лік: не яго, а ЯЕ панаванне, яно адрасавана вам і Богу ў вас.
Верш 4: А Бог на небе толькі можа смяяцца з гэтага; ён не мае да іх нічога, акрамя пагарды.
Цяпер я перайду да верша 7, дзе сказана: «Я абвяшчу рашэнне Гасподняе».
Вось што прарок цяпер кажа: «Ён сказаў мне», ці, дакладней, Хрыстос гаворыць праз яго, праз прарока: «Ён сказаў мне:»
Сын мой, сёння я нарадзіў цябе.
Строфа 8: Прасіце ў Мяне, і Я дам вам у спадчыну народы, і ўсяго свету ў валоданне...
А потым ідуць абяцанні Божай моцы над гэтым Сынам, гэта значыць над арганізмам Хрыста, Уваскрослым, Вярнутым, які вяртаецца
ў нас, каб ён мог усё выправіць у сіле Божай, што жыве ў нас.
Але зноў прыйшлі ілжывыя настаўнікі і вучылі нас. Што? Не судзіце!
О, колькі разоў я чуў гэтую фразу: «Не судзі».
Але калі вы прачытаеце гэта ў кантэксце ўважліва, Ісус насамрэч сказаў тут зусім адваротнае – і таму Павел,
апостал язычнікаў, навучыў нас гэтаму. Прачытайце разам са мной 1-е да Карынфянаў 6:1-3:
«Ці ёсць сярод вас, — кажа ён хрысціянам, — хто мае справу з іншым і адважыцца звярнуцца
па рашэнне да няправедных, а не да святых?»
Ці ж вы не ведаеце, што святыя будуць судзіць свет?
Гэта тут з 2000 гадоў таму, бачыце.
Хіба вы не ведаеце, што святыя будуць судзіць свет?
«І калі свет будзе асуджаны праз вас», вось тут становіцца зразумела, хто такія святыя,
гэта не Папа і не хтосьці іншы, разумееце?
Гэта людзі, гэта вы, «калі свет судзіцца праз вас, хіба вы не вартыя судзіць найменшыя рэчы?»
Хіба ты не ведаеш, што цяпер становіцца крыху стромчэй: «Хіба ты не ведаеш, што мы будзем судзіць
анёлаў, дык ці ж не будзем мы судзіць штодзённыя рэчы?»
Дарэчы, тое ж самае напісана ў канцы першага і апошняга адкрыццяў у Бібліі:
У Быцці 1:26 Бог кажа пра праведных людзей увогуле: «і будуць валодаць».
І калі вы ўбачыце размову, якую Бог вёў з Каінам:
Ён сказаў, што калі вы будзеце рабіць правільна, яно ўзнімецца ў вас, і вы будзеце ўзвышаны; калі ж не —
тады валодайце грахом, згодна з арыгінальным тэкстам.
Гэта азначае валадарыць над д'яблам. У Адкрыцці 20:5 Бог кажа: «і будуць валадарыць».
Бачыце: яны павінны валадарыць – першае адкрыццё – і яны будуць валадарыць – апошняе адкрыццё ў Пісанні.
Адкрыццё 18:20 больш адценчана выражае, менавіта як гэтае судовае пакаранне накладаецца на ўсіх забойчых сусветных уладароў:
Адкрыццё 18:20, цяпер уважліва слухайце, бо цяпер мы падыходзім да сутнасці справы:
Радуйцеся з іх, нябёсы, і вы, абраныя, і вы, пасланыя, і вы, прарокі!
Бог выканаў ТВОЙ суд над імі.
У кантэксце гэта гаворыць менавіта пра наш час, пра гэтую вавілонскую блытаніну, пра
падзенне Вавілона, пра гэтую эпоху блытаніны.
І там не сказана, як памылкова пераведзена ў нашых Бібліях: «Бог выканаў суд над вамі».
Гэта вынікае з памылковай дактрыны, што Бог павінен рабіць усё за нас.
Не, там сказана: Бог выканаў ТВОЙ прысуд над імі.
Іншымі словамі, усё, што праходзіць праз нас, здзяйсняецца Богам.
Ён заўсёды так рабіў, нават у Старым Запавеце.
Кожная перамога Ізраіля, бачыце, — гэта Божыя вялікія справы, зробленыя праз Ізраіль,
сярод Ізраіля, і сёння нічога не змянілася.
Такім чынам, з самай першай старонкі Бібліі Бог ясна заявіў, што Ён прызначыў чалавека, каб змагацца са
старажытным змеем, які з'яўляецца д'яблам і Сатаной:
Варожасць паміж жаночым насеннем, чалавецтвам у цэлым і д'яблам.
«Ён раздушыць табе галаву...» — кажа Быццё 3:15.
Але стоікі, скажам так, і эпікурэйскія ілжывыя настаўнікі не толькі сказілі гэтую боскую мэту для нас.
Яны таксама сфальсіфікавалі інтэрпрэтацыю Другога паслання Пятра так, што мы ўжо 2000 гадоў абвяшчаем, што гэты свет безнадзейна
страчаны для Антыхрыста і павінен быць спалены ў агні.
Так, я кажу, што ў пасіўнай самазаспакоенасці мы дазволілі гэтаму свету, у рабстве ў д'ябла, у канцы згарэць у агні, і
менавіта такім быў светапогляд стоікаў і эпікурэйцаў той пары.
Яны вучылі, што свет павінен гарэць, адтуль гэта і бярэцца.
Але насамрэч нічога падобнага ў арыгінальных біблейскіх тэкстах не напісана.
Нават калі вы так прачыталі гэта ў сваёй Бібліі, першапачатковы тэкст кажа нешта іншае. Ён кажа зусім наадварот.
Я ўсё растлумачыў у новым «Поўным міжрадковым аналізе I-VO», дзе кожнае слова даказваецца вам з улікам кантэксту ў цэлым.
Калі ласка, вывучыце мой новы пераклад Бібліі з грэчаскай мовы, а таксама вывучыце маю Міжнародную Раду па Другім
Прышэсці, «Другое Прышэсце Хрыста», якую я правёў у 2009 годзе.
Але цяпер я прачытаю вам урывак з гэтага новага перакладу, з 14-га і 15-га вершаў Паслання Якуба.
Вось, тут апісана ўся наша служба, якую мы звернем, калі Ісус, гэта значыць Бог праз нас, дасягне свайго
поўнага росту і прывядзе гэты свет да Сваёй судовай расправы.
Бо сам Бог выконвае гэты суд у нас, бачыце, і мы не змагаемся чалавечымі зброямі, а толькі
творчым Словам, творчай сілай ад Духа Божага.
Цяпер да гэтага нова перакладенага тэксту 2-га Паслання Якуба, раздзелы 14-16:
Але гэта таксама прарочыў сёмы пасля Адама, Енох, калі ён апісваў:
Вось, тут! Гасподзь прыйшоў у святых сваіх тысячарушах, каб прывесці да поўнага аддзялення ва ўсім і ва ўсім, і каб
абвергнуць кожную душу доказамі з расследаванняў; Ён расследуе ўсе іх безбожныя справы, праз якія яны грэшна пераступілі
супраць Бога, а таксама ўсе бязлітасна жорсткія словы, якімі грэшныя парушальнікі, безбожныя бязбожнікі, брэхалі на Яго звыш.
Гэта агідныя завадатары, скаржнікі на лёс, якіх кіруюць уласныя распаленыя страсці; што больш, з іхніх вуснаў
льецца празмерна пампезнае, спачувальnaе, сацыяльна замаскаванае хвальбацтва дзеля ўласнай выгады!
Бачыце, Бог нас не пакінуў, мы пакінулі Яго!
Але цяпер прыйшоў час, калі мы вяртаемся да Яго і нарэшце дазваляем Богу дзейнічаць праз нас. Ці бачыце вы гэта?
У OCG мы дазвалялі гэта адбывацца дзесяцігоддзямі.
Мы ператварыліся ў арганізм, які ўжо сам стварае гэтую модную страву.
Бо напісана: Ісус, пры сваім вяртанні, ударыць насільнікаў праз нас — жазлом вуснаў сваіх, і духам
вуснаў сваіх знішчыць бязбожнікаў. Так напісана.
Але ж паглядзі: мы — яго дыханне, ты, я, мы — вось мы ў эпоху Асветніцтва.
І так служэнне Kla.TV, AZK, а таксама служэнне OCG ўзнікла загадзя, выкрываючы луцыферскіх самазваных сусветных уладароў
да самых глыбінь – менавіта як там напісана, дакладна так.
І мы ж не проста так гэта робім, з таго часу, як гэта прачыталі, ведаеш.
Бо толькі праз актыўную працу Бога ў нас мы змаглі зразумець усе гэтыя адпаведныя сувязі ў
арыгінальных тэкстах і навучыліся іх выяўляць, разумееш?
І як абуджаныя барацьбіты за справядлівасць, мы зноў дазваляем Богу цячы праз нас. У гэтым і заключаецца ўсё.
Бог таксама хоча праявіцца ў вас, ва ўсіх вас, у сваёй поўнай дасканаласці, у сваіх дасканаласцях і ў ўсё
большай аднаўляльнай духоўнай сіле, каб перабудаваць гэты зламаны свет у вас і праз вас.
Гэты працэс адраджэння кволіў ва ўсім чалавецтве з таго часу, як мы пачалі яго абвяшчаць, жыць ім і быць ім.
Дзякуючы гэтай эфектыўнасці Бога праз нас, гэта не засталося незаўважаным светам.
Нас пераследуюць на міжнародным узроўні ўжо дзесяцігоддзі.
Гэта тое ж самае, што і ў старажытным Рыме. Усё паўтараецца, разумееце?
Гэта прывяло да сотняў надзвычай сур'ёзных нападак з боку найбуйнейшых асноўных СМІ.
Але мы проста працягвалі падымацца ўсё вышэй і вышэй.
Чаму? Таму што мы ведаем, што гэта наша праграма.
Мы не чакаем, што Ісус зыйдзе з неба і зробіць нешта для нас, але чакаем, што чым большай будзе наша
слабасць, тым мацней прарвецца праз нас Божая сіла.
Гэта старая фраза, як і вучыла нас уся Біблія.
Але Бог проста засмяяўся з усіх гэтых нападак на нас – як напісана ў Псалме 2.
І сёння нават найбуйнейшыя прэс-агенцтвы, а таксама Сусветны эканамічны форум (WEF) і самыя ўплывовыя сродкі
масавай інфармацыі дрыжаць перад усімі абуджанымі вольнымі мыслярамі, якія рухаюцца да свайго знішчэння.
Чаму? Таму што яны страцілі сваю давернасць у выніку гэтай дбайнай праверкі.
І праз Бога ва ўсіх гэтых людзях, бо Бог праз нас, праз Хрыста ў нас, выкрыў гэтыя беззаконні да самых
каранёў і працягне цалкам іх выкрываць. Гэта план.
У дадзены момант ён выкрывае колы братоў па ложы з высакапастаўленай сатанінскай масонства і
выводзіць іх на святло. Мы зараз працуем над гэтым.
Ён не спыніцца, пакуль у свеце не адбудзецца вялікая змена.
Мы павінны ў гэта паверыць і зразумець, таму варта даць гэтаму асесці ў душы ў гэтыя дні.
Вось, Рымская Імперыя, якая была ўваскрэшана з відавочнай смерці з часоў Адраджэння, цяпер выяўляецца
ў святле Божым, разам з ілжывым Ізраілем там унізе.
На гэты свет спачнуць велізарныя асуджэнні, паверце.
Але мы, я б сказаў, усе святыя і праведныя, аб'яднаныя, якія жывуць на гэтай зямлі, прызначаны дазволіць Богу ўзняцца ў нас у
дасканалай славе, пакуль увесь свет не прыйдзе да перамены сэрца.
Гэта наша праца. Усё стварэнне чакае нас.
Згодна з Божым планам збаўлення, усім праведнікам на зямлі абяцана вяршынства на працягу як мінімум 1000
гадоў, падчас якіх яны будуць аднаўляць усё стварэнне.
У рэзюмэ я магу толькі сказаць, што патрабуецца асабістая адказнасць.
Гэтыя працэсы могуць быць завершаны толькі тады, калі мы вернемся да нашай адказнасці,
нашага паклікання і нашага нябеснага становішча.
Як OCG, мы на працягу дзесяцігоддзяў узначальваем гэты кірунак.
Сёння я сардэчна запрашаю ўсіх вас далучыцца да нас у гэтым падарожжы.
Я не кажу, што вы ўсе павінны далучацца да нашай арганізацыі, але, калі ласка, ідзіце разам з намі
адным шляхам! І мы хочам працаваць разам з вамі.
І я хацеў бы прапанаваць вам першую, а магчыма, і прамую магчымасць пачаць, бо кожную раніцу з 6:00 да 6:15, гэта значыць
на працягу гэтай чвэрці гадзіны, тысячы з нас па ўсім свеце адначасова вымаўляюць
творчыя фразы, або мантры, як мы іх называем.
Не крыўдуйце на гэтае слова. Бо мы малімся разам у гэтыя часы аднымі і тымі ж кароткімі малітвамі, творчымі.
Дазвольце мне прывесці прыклад такой творчай малітвы:
"Уся праўда ва ўсім цяпер аб'яднана, уся хлусня хлусаў разбіта!"
Аднойчы, на працягу першых пяці хвілін там, мы ўсе разам молімся на адно і тое ж, кожны на сваім месцы.
Уся праўда ўсяго аб'яднана, уся хлусня хлусаў разбіта!
Гэта творчае слова! Меч Божы!
Або іншая мантра, якую мы можам прамовіць у іншы дзень:
"Злоўжыванні ўладай цяпер выходзяць на святло, ашуканцы выкрываюцца."
Разумееце, гэта творчая каманда!
І таму што мы гэта загадваем, а потым вяртаемся да працы і праводзім свае расследаванні, менавіта так і адбываецца!
"Злоўжыванні ўладай, цяпер гэта раскрываецца", ці то на сусветным эканамічным форуме, у ААН ці ў НАСА — выбірайце
самі, цяпер гэта раскрываецца. "...Ашуканцы раскрываюцца."
«Сіла прыходзіць з слабасці», яшчэ адна мантра, «...Прарыў прыходзіць праз нас!»
\"Сіла паходзіць з слабасці, прарыў прыходзіць праз нас.\"
А яшчэ адзін, давайце ўсе разам памолімся:
"Нябёсы, прыйдзіце і разрыньце яго, як загадаў нам Гасподзь праз нас, вазьміце д'ябла з сабой, скаліце яго паводле Божага слова!"
Разумееце, у рэшце рэшт усё зводзіцца да гэтага.
Наша задача — стварыць ланцуг, каб звязаць д'ябальскія сілы па ўсім свеце, і Хрыстос прыходзіць праз нас.
Як маланка з усходу на захад, усе адразу мы гаворым аднолькавую малітву, аднолькавыя каманды разам.
Д'ябал прыходзіць у кайданах, яго трэба змясціць у вязніцу, зачыніць на 1000 гадоў, каб ён больш не спакушаў народы.
Ніжэй, у тэксце праграмы на кожны дзень месяца, вы знойдзеце адпаведнае творчае слова, якое мы
ўсе абвяшчаем адначасова з 6:00 да 6:05 раніцы.
І я проста кажу: адчуйце гэтую сілу, як яна сінергічна нарастае за першыя пяць хвілін — гэта проста неверагодна!
Калі вы потым вырашыце працягваць, мы з радасцю дамо вам код для спампоўвання нашай цэлай
магутнай малітоўнай брашуры, як я яе называю.
Там вы таксама знойдзеце тое, што я называю трохмернымі апостальскімі тэкстамі, — малітвы і абвяленні ацалення, якія
мы разам «матэрыялізуем» на другіх і трэціх пяці хвілінах.
Вы ў ім адкрыеце для сябе першыну ў свеце, гэта я вам абяцаю.
Але ўвесь новы свет пачынаецца дома, хацеў бы дадаць.
Мы не вучым вас ці іншых таму, чаго самі не практыкуем.
Усё пачынаецца з нас асабіста, з самых дробязяў; у гэтым і ёсць самае важнае.
Уся пераарыентацыя павінна пачынацца ў уласным сэрцы, а затым набыць супольнае
вымярэнне, якое Павел называе поўнай боскай веліччу.
І ўсё, што мы робім, мы робім без усялякіх эгаістычных ці самалюбных інтарэсаў.
Гэта азначае, што ўсё, што мы робім, мы робім бясплатна; мы робім гэта на добраахвотных
пачатках. Бо і новы свет таксама без грошай.
Дзякуй за вашу ўвагу і сардэчныя прывітанні ўсім вам з Швейцарыі!
Абдымаю ўсіх вас, з нецярпеннем чакаю нашага супольнага ўзыходжання, бо разам мы — гэты новы свет!
Я — Іва Сасек, які стаіць перад Богам ужо 47 гадоў.