Nur rigardu la demandon: "Ĉu Dio nin forlasis?" Ĝi sugestas, ke io draste ŝanĝiĝis en nia socio.
Kio signifas, ke la mondo estas en krizo.
Kaj ĉi tiu krizo estas tiel severa, ke eĉ harditaj kristanoj, same kiel aliaj dio-timemaj homoj, nun komencas dubi pri Dio.
Kaj tiel, en la respondoj, kiujn mi donas ĉi tie hodiaŭ, mi ĉefe alparolas tiujn, kiuj sincere kredas je Dio kaj fidas al Li.
Tamen miaj komencaj respondoj pri ĉi tiu temo estas direktitaj al ĉiuj, precipe al tiuj, kiuj malmulte aŭ eble
tute ne respektas Dion kaj ne deziras scii ion ajn pri Li.
Ĉar ankaŭ ili jam de pluraj jaroj ĉiam pli ofte invokas la nomon de Dio.
Precipe ekde la 11-a de septembro 2001. Tio estas la fifama 9/11.
Ĉu vi memoras, kiam oni demandis la filinon de Billy Graham en televido pri la teroristaj
atakoj kontraŭ la Monda Komerca Centro en Novjorko?
Oni demandis ŝin: "Kiel Dio povus permesi, ke tia afero okazu?"
Anne Graham tiam donis la jenan respondon. Mi ĉi tie ĝin citos.
Ŝi diris: "Mi estas konvinkita, ke Dio estas same malĝoja pri ĉi tiuj eventoj kiel ni, sed dum jaroj ni diris al Li, ke Li
forlasu niajn lernejojn, niajn registarojn kaj niajn vivojn."
Kaj ĉar Dio estas "ĝentilhomo", mi kredas, ke Li kviete retiriĝis.
Kiel ni povas atendi, ke Dio benu kaj protektu nin, kiam ni petas Lin lasi nin solaj? Fino de citaĵo de Anne Graham.
Kaj krom ĉi tiu deklaro, kiu klare montras, kio estas malĝusta en nia socio, oni faris aliajn rimarkindajn
observojn, per kiuj mi ankaŭ ŝatus enkonduki miajn proprajn rimarkojn pri la demando, ĉu Dio nin forlasis:
Vi vidas, la forigo de Dio el ĉiuj niaj lernejoj kaj ŝtataj sistemoj klare akiris impeton – kaj tio okazis
ekde kiam homoj kiel Madalyn Murray O'Hair insistis, ke ili ne plu volas preĝojn en lernejoj, ekzemple.
Kaj ni simple konsentis. Cetere, Madalyn Murray estis murdita baldaŭ poste.
Kaj tiam iu sugestis, ke estus pli bone ne plu legi la Biblion en lernejoj.
La Biblio, kiu diras: Ne mortigu, ne ŝtelu, kaj amu vian proksimulon kiel vin mem! Kaj ni... konsentis.
Tiam D-ro Benjamin Spock anoncis, ke ni devus eviti korpajn punojn kiam niaj infanoj malobeas nin, ĉar
tio povus havi negativan efikon sur iliaj malgrandaj personecoj kaj damaĝi ilian memestimon.
Ni pensis, nu, fakulo certe scias, pri kio li parolas, kaj diris: "Nu, kion oni povas fari?"
Tamen la filo de D-ro Spock sinmortigis baldaŭ poste.
Tamen ni ankaŭ konsentis, ke la supra deklaro devus aplikiĝi ne nur al lernejoj sed ankaŭ al gepatroj.
Tial nek instruistoj nek gepatroj devus esti permesataj tuŝi malobeemajn infanojn en ajna maniero.
Kaj tiam iu diris: "Ni permesu al niaj filinoj aborti – eĉ sen la scio de iliaj gepatroj." Kaj ni diris: "Nu, kial ne?"
Tiam kelkaj inteligentaj membroj de la lerneja estraro denove konsentis:
Iam niaj knaboj tion tamen faros.
Do ni donu al ili kondomojn, se ili volas ilin, kaj ne necesas unue informi la gepatrojn pri tio.
Kaj tiel ili povas elŝuti sian vaporon kaj amuziĝi laŭplaĉe.
Kaj kion ni faris? Ni denove konsentis.
Kaj tiam kelkaj el niaj plej altaj elektitaj oficialuloj anoncis:
Ne gravas kiajn privatajn vivojn ni kondukas kiel politikistoj.
La ĉefa afero estas, ke ni bone faru nian laboron.
Kaj ni diris: nu, kio gravas, pensante, ke tio, kion iu ajn, inkluzive de la prezidanto, faras en sia libera tempo,
estas nerelevanta, kondiĉe ke ili perfekte plenumas sian laboron kaj la ekonomio funkcias. Ĉu vi komprenas?
Kaj tiam iu elpensis la ideon presi revuojn kun bildoj de nudaj virinoj kaj nomi ĝin
"natura admirado de la beleco de la ina korpo".
Kaj ni diris, "Nu, kion vi povas fari?"
Poste iu prenis ĉi tiun naturan admiron unu paŝon plu kaj publikigis bildojn de nudaj virinoj kaj infanoj
en la interreto, tiel ke hodiaŭ iu ajn povas vidi ilin.
Kaj oni diris al ni, ke tio estis parollibereco, kaj ni denove konsentis.
Tiam iu el la distra industrio sugestis:
Ni lanĉu televidprogramojn kaj filmojn, kiuj enhavas perforton, samseksemon kaj seksan liberecon, kaj registru muzikon, kiu
instigas seksperforton, drogojn, memmortigon kaj satanismon.
Kaj ni kredis, ke ĝi estas nur distro kaj ne havis iun seriozan negativan influon, ĉar ĝi ĉiuokaze ne estis prenata
serioze, kaj ni konsentis pri ĉio. Nu, kion oni povas fari?
Kaj nun, nun ni demandas nin, kial niaj infanoj subite ne havas konsciencon, kial ili ne plu distingas bonon de malbono,
kaj kial ili ne havas ajnajn dubojn pri mortigo de siaj samklasanoj, eĉ de siaj instruistoj, gepatroj aŭ eĉ de si mem.
Sed ni verŝajne povas klarigi ĉi tiun fakton, se ni serioze pri ĝi sufiĉe longe pensas kaj demandas nin mem, ĉu ĝi eble multe
rilatas al "NI RIKOLTAS TION, KION NI SEMAS". Ĉu vi komprenas?
Nun ni paŝon post paŝo enprofundiĝos en temon, kiu atingos tian profundon, ke ni scias, ke ĝi eble kaŭzos al vi problemojn.
Tamen ni devas fari tion, ĉar ĝi estas proksime rilata al ĉi tiu afero.
Ĉiuokaze, al iu ajn, kiu en nia tempo demandas: "Kial Dio permesas, ke tio okazu?", mi unue
respondus: "Kial ni permesas, ke ĉio ĉi okazu?"
Se entute, tiam ni plej bone forlasis Dion, kaj ne Dio nin!
Kaj nun mi parolas al ĉiuj kristanoj, sed ankaŭ al aliaj dio-timemaj homoj.
Mi petas vin esti malfermakoraj al ĉi tiu amplekso, kiun mi nun ĉi tie traktas, por ke ne nur ni kiel kristanoj, sed ĉiuj
homoj, kiuj estas tuŝitaj de la sama afero, povu profiti el ĝi.
Krom la fakto, ke ni ankaŭ akceptis ĉiujn ĉi deprimajn evoluojn kun tro malmulte da rezisto, eĉ pli grava kaj
urĝa demando devigas nin demandi: "Ĉu Dio nin forlasis?"
Ni petas tion pro unu sola kialo: ĉar dum pli ol 2000 jaroj oni instruis al ni, ke senleĝaj kaj malbonaj
homoj devas aperi en ĉi tiu mondo, sed ke ni piaj homoj ĝustatempe ricevos helpon de supre.
Kaj ĉi tiu helpo el supre estis promesita ne nur al ni kristanoj, sed al ĉiuj kredantoj de ĉiuj
religioj, eĉ al tiuj de filozofiaj kaj esoteraj ideologioj.
Nur por ni kristanoj, estas Jesuo, kiu revenos, kiu laŭdire revenos el la ĉielo kun ĉiuj siaj anĝeloj por
liberigi nin ĉi tie de la mondpotenco de la Antikristo.
Do ni ne estas la solaj, kiel mi diris. Estas same kun islamanoj.
Escepte ke ilia espero ne estas nur Jesuo, sed la Mahdi.
Li ankaŭ devas veni el la ĉielo por purigi ĉi tiun malordon ĉi tie por ni.
Por esoteristoj, estas la eksterteranoj, kiuj teleporte enigas nin en siajn kosmoŝipojn kaj forportas nin
el ĉi tiu plej malfacila horo kun ĉiuspecaj aferoj.
Por granda parto de la mondo en la lastaj jardekoj, oni supozis, ke la usonanoj devas "bombadi" demokratian
pacon al diktature subpremitaj popoloj. Ĉu vi komprenas?
La usonanoj ankaŭ ĉiam alflugis el la ĉielo kun tutaj armeoj da ĉasaviadiloj kaj kun sia tuta militara ekipaĵo.
Kiam Jesuo ne venis laŭ la atendita maniero, jarcento post jarcento, la misgvidita espero
de kristanoj finfine disvastiĝis al Israelo.
Subite, laŭ Romanoj 11, Israelo devis denove leviĝi kaj fariĝi mondpotenco.
Tial misiaj organizoj kiel Mitternachtsruf (Meznokta Voko) jam de jardekoj proklamas
savon en ĉiu nova israela misilo kaj ĉasaviadilo.
Ĝis hodiaŭ kristanoj ne rimarkis, ke ekzemple la Ŝtato Israelo, fondita en 1948, estas pura produkto de francmasonismo.
Estas multe por diri pri tio. Ni klarigas ĝin ĉe Kla.TV.
Tamen la masona gvidantaro malkaŝe profesias satanismon. Vi scias tion.
Kaj mi povus daŭrigi senfine.
Ni iru al la maldekstruloj. La maldekstruloj atendas la restarigon de sia ruĝa potenco de martelo kaj falĉilo.
Ili ankaŭ metas siajn esperojn en novajn politikistojn ĉe la stirilo.
Tamen entute ni ĉiam vidas la saman bildon tutmonde:
La grandega plimulto de homoj kuŝas tute senhelpe sur la tero, kvazaŭ, kaj trovas sin tute
senpovaj fronte al la ĉiam kreskanta minaco.
Jes, nur ekstera helpo, helpo de supre, povas savi ilin.
Kaj ĉi tiu ŝajne saĝa espero, kiu en la praktiko kaj en la plej malfacilaj momentoj ĉiam montriĝas
malfeliĉa, estas denove kaj denove frakasita. Kial?
Ĉar, kiel atendite, neniu helpo venas de supre, nur pli da bomboj, pli da misiloj, pli da
minacoj, fulmobatoj, mediaj kaj veteraj katastrofoj.
Pli kaj pli da tertremoj, kemtrailoj, planitaj pandemioj kaj tiel plu. Oni povus listigi ilin dum la tuta tago.
Kaj kiam aferoj misfunkcias, mi diras, ke ĉiam temas pri la sama afero kun ĉiu speco de homo, kun ĉiu speco de
religio, kun ĉiu speco de ideologio aŭ politiko. Kio ĝi estas?
Ni ĉiuj misinterpretis kaj misprezentis niajn lernolibrojn kaj religiajn tekstojn!
Kiel ordinaraj homoj, ni miskomprenis kaj misinterpretis la regulojn de politiko, ekzemple.
Ni ĉiuj faris la saman eraron. Kiun?
Ni ne vere komprenis la sindevontigon, kiun ni postulis de ni mem! Ĉu vi komprenas?
Kiel simpla, demokratia popolo, ni simple delegis ĉiujn respondecojn, kiujn ni kiel popolo devus
porti, al niaj reprezentantoj – niaj politikaj partioj.
Anstataŭ kompreni, ke demokratio postulas, ke ĉiu civitano aktive okupiĝu pri la problemoj, kiujn alfrontas la
popolo – kaj sekve estu bone informita – ni restis pasivaj.
Anstataŭ suferi tra la naskiĝdolorecoj de ĉiu problemo, kiu aperis por naski verajn solvojn, ni amuziĝis ĉe ĉiaspecaj festoj.
Kiel kristanoj, eĉ ĉe festoj. Bonvolu ne ofendiĝi, kiam mi diras tion.
Sed ni praktike nenion entreprenis. Ĉu vi komprenas?
Aliaj eĉ eniris la bierkomercon, plenigante nin per ĉiaj drogoj kaj farmaciaj produktoj. Tiel homoj faris tion.
Anstataŭ preni respondecon pri solvado de problemoj kaj studado de la temoj ĉe mano, ni ankaŭ studis
ĉiajn televidajn revuojn kaj programojn. Ĉu vi komprenas?
Tamen nur tiuj, kiuj sekvas la evoluojn en ĉi tiu mondo, povas vere havi voĉon kaj voĉdoni demokratie.
Oni neniam devas transdoni siajn personajn respondecojn al iuj ajn elektitaj
reprezentantoj aŭ gvidantoj. Jen kion mi per tio celas.
Vi povas elekti nur la ĝustajn reprezentantojn, se vi konas ilin ĝisfunde!
Tamen, ĉia tia scio tute eskapis al ni. Almenaŭ la plej multaj el ni kristanoj.
Kaj tiel ni moviĝis ĉiam pli for de la veraj problemoj en ĉi tiu mondo, ne plenumante nian mision kiel la lumo kaj la salo de
la tero, oni povus diri, kaj permesante al ĉiaspecaj figuroj aperi, kiuj nun eĉ laŭvole falsigas niajn balotrezultojn.
Ni, piaj homoj de ĉiuj specoj, sed nun mi ankaŭ inkluzivas esoteristojn kaj ideologojn, neniam vere
komprenis, ke niaj majstroj ne venis tiel, ke ni poste glorigu ilin dum jarcentoj. Neniu tion volis.
Kaj eble eĉ frakasos unu la kapojn de la alia, disputante pri tio, kiu el ni havas aŭ
havis la plej humilan kaj plej bonan majstron.
Mi diras: "Kiu ajn majstro aperis aŭ ekestis ĉi tie malsupre, ĉiu el ili havis la solan celon fari
nin, la plej ordinarajn homojn, ankaŭ majstroj!"
Ĉu vi komprenas? Ne gravas kia ĝenro.
Jen kion Jesuo volis, jen kion Mohamedo volis, jen kion Lao-Tse volis, jen kion Budho volis, nomu kiun ajn vi volas!
Eĉ la karate-instruisto, la kung-fu-instruisto. Ĉiuj volas fari vin majstro.
Kiam majstro venas, li volas, ke vi fariĝu majstro.
Sed ni ĉiuj reduktis ilin al nuraj objektoj de adorado. Ĉu vi komprenas? Reduktitaj, ne altigitaj.
Ni kristanoj portas krucojn, Jesuon en katenoj ĉirkaŭ niaj kolumoj, la judoj portas sian leĝdonanton sur
rubandoj sur siaj zonumoj aŭ kiel skatolojn sur siaj fruntoj.
Ĉu en kristanismo, judaismo aŭ aliaj religioj.
Ĉie ni trovas relikvojn, bildojn, statuojn, ĉu de Jesuo, Budao aŭ aliaj religiaj fondintoj. Kion ni fakte faras?
Ni honoras sanktajn objektojn, sanktajn memorojn, eĉ sanktajn murojn, sanktajn ŝtonojn, lokojn al kiuj ni pilgrimas.
Sanktaj krucoj, sankta akvo, oni povas nur listigi ilin.
Bonŝancaj amuletoj de ĉiaj specoj – ĉu vi vidas, kiel ĉiuj ĉi religiaj kultoj proklamas unu saman sorton aŭ malfacilaĵon?
Ni serĉas helpon de niaj mastroj, ni serĉas helpon de supre, de la ĉielo, eĉ de idoloj, kiujn ni mem ĉizis aŭ gisadis.
En ajna kazo, ni ĉiam serĉas helpon de ekstere – kaj lasta el ĉiuj – kaj tio estas la problemo – lasta el
ĉiuj, ni serĉas helpon de niaj propraj internaj rimedoj!
Tio estas la kerno de la afero. Ĉu vi komprenas?
Por ni kristanoj, tio estas aparte stranga, konsiderante ke Jesuo jam diris al la samaria
virino ĉe la puto – kaj mi citas Johano 4:14:
Kiu ajn trinkos la akvon, kiun mi donas al li, neniam plu soifos; sed la akvo, kiun mi donas al li, fariĝos
EN LI — EN LI — senfina fonto, kiu donas eternan vivon.
Vi vidas, Jesuo insistis, ke tio, kion li donas al ni, fariĝu fonto en ni.
Ni mem fariĝas la elfluo. Helpo venas el ni mem. Metita en nin de li. Ĉu vi vidas ĝin?
Ni nun diskutos ĉi tiun temon en la tuta pasago, kiun mi ĉi tie prezentas al vi.
Sed mi ŝatus iri malrapide, por ke ni finfine komprenu la revenon de Kristo – la revenon
de Kristo en ni. Ni procedu paŝon post paŝo.
Vi vidas, ĉiuj religiaj fondintoj kaj ideologiaj majstroj, ekde Jesuo Kristo, ĉiam proklamis veran helpon
tiel, ke, kvankam ĝi fakte venas de Dio aŭ ĉielo, ĝi volas formiĝi en ni, per ni kaj de ni.
Tio konkludas la resumon ĝis nun.
Kaj ĝuste ĉi tiu mesaĝo literale eskapis nian komprenon.
Kaj ĉar ĉiuj niaj mastroj estis aŭ mortigitaj aŭ mortis alimaniere, ni atendas, ke ili revenos
en sia malnova formo. Ĉiuj kune, iliaj mastroj.
Sed ili ĉiuj volis reveni per ni. Mi ne povas hodiaŭ sufiĉe emfazi tion.
Kaj krome, mi nun montros ĉi tiun fundamentan ideon, fakte ĉi tiun fundamentan zorgon aŭ ĉi tiun ĉefan intencon, el la
Biblio. Kaj ĉiu alia speco de persono devus fari same kiel mi.
Derivu tion, kion mi nun diras, el la Biblio, el viaj propraj lernolibroj aŭ religiaj
libroj, el viaj propraj tradicioj kaj doktrinoj.
Nur ne plu faru la saman eraron, kiun ni ĉiuj faras jam de jarcentoj.
La espero de ni kristanoj, ke Jesuo malsupreniros el la ĉielo, akompanata de miriadoj da anĝeloj, por juĝi nin ĉi tie sube,
estas same malĝusta kiel la espero de islamanoj, ekzemple, kiuj portas tiujn larĝajn pantalonojn,
ĉar ili komprenas, ke Mohamedo revenos kiel viro.
Mi diros ĝin denove: "Se iu ajn majstro revenos, li ne volas esti denove naskita en iu ajn mangero aŭ
eĉ en pantalonoj." Ĉi tiuj estas plejparte simboloj.
Ĉi tiu simbolo de la naskiĝo de homo, kiel la virgulina naskiĝo antaŭ ĝi, simple montras al la
supernatura kaj la dia, al la diaj eventoj kiuj okazas en ni.
Ni devus, tiel diri, iĝi masklaj, kio signifas, ke ni mem kresku en la bildon de la Majstro.
Sed finfine, niaj majstroj ankaŭ volas reveni en ĉiujn virinojn, eĉ per niaj infanoj, vi komprenas, kaj el interne!
Kaj tio estas ĝuste tio, kion Jesuo Kristo instruis al la homaro.
Mallonge antaŭ sia krucumo, li diris la jenon al siaj 12 apostoloj, siaj ĉefaj apostoloj: Johano 16:16:
Li diris al ili: "Mi restos kun vi nur ankoraŭ mallonge; tiam vi ne plu vidos min. Sed
baldaŭ post mia foriro vi denove vidos min."
Jesuo klare antaŭdiris sian morton.
Cetere, jam antaŭ jarcentoj la Psalmoj, kiel la antikvaj profetoj, ankaŭ detale antaŭdiris ĝuste kiel
Jesuo venos, kiel Li servos, kaj kiel Li estos krucumita.
Ekzemple, en Psalmo 22 kaj Jesaja 53 kaj multaj aliaj pasagoj.
Sed ĝi ankaŭ diras, kiel Li mortos kaj kiel Li denove leviĝos.
Ankaŭ kiel Li revenos al la ĉielo, de kie Li venis.
Tamen klarigi ĉi tion ĉi tie estus tro.
La vera punkto tamen estas, ke Jesuo ripete diris la precize kontraŭan al tio, kion
kristanismo poste dum 2000 jaroj el tio faris.
Jesuo, ekzemple, diris klare kaj nedubeble, legu ĝin kun mi: Johano 16:7:
Estas al via avantaĝo, ke mi foriru; ĉar se mi ne foriros, la Sankta Spirito ne venos al
vi; sed se mi foriros, mi sendos lin al vi.
Nu, ĝi estas utila, li diras.
Unuflanke, Jesuo diris pri si mem: Mi baldaŭ revenos, kiel en Apokalipso 3:11!
Tamen, rilate al lia reĝeco en tutmonda senco, li diris en diversaj paraboloj, ke pasus longa tempo antaŭ ol li povus
establi sian reĝecon ĉi tie inter ni – aŭ jam faris tion.
Kaj tio estas ĝuste tio, kio okazis.
Rigardu, 50 tagojn post Lia resurekto estis la Festo de Pentekosto, kiam Jesuo revenis. Ĉu vi komprenas tion?
Jesuo revenis. "Mi tuj estos tie."
Johano 14:18: "Mi ne lasos vin orfoj," diris Jesuo. "Mi venos al vi."
Kiam ni hodiaŭ demandas: Ĉu Dio nin forlasis? Ne, Li ĉiam estis tie.
Mi venas al vi – je Pentekosto Li venis.
En Johano 14:23, Li diras: "Mi kaj mia Patro venos al vi kaj faros nian hejmon ĉe vi."
En vi! En vi! Ĝi okazis je Pentekosto. En vi.
Jesuo iam diris: La Patro sendos al vi Sian Spiriton!
Alifoje li diris: Mi sendos al vi la Sanktan Spiriton!
Nur kiel flanka noto: mi kaj la Patro estas unu kaj la sama, Li diras aliloke, por esti tradukita laŭvorte.
Jesuo estas Dio, Jesuo estas JHWH en la Malnova Testamento, kaj Li estas Jesuo.
Kaj denove kaj denove Li diras: Mi venas al vi!
Kaj tiel la Sankta Spirito estis verŝita je Pentekosto!
Vi vidas, tio estis Jesuo; la Sankta Spirito ankaŭ estas Jesuo.
Kaj same kiel vi konsistas el spirito, animo kaj korpo, tiel la Patro, la Filo kaj la Sankta Spirito konsistas el unu persono.
Vi estas homo, ĉu ne?
Menso, animo kaj korpo; Patro, Filo, Sankta Spirito estas ĉio Jesuo. Nur Li.
Jen, kaj ĉiuj tie ĉeestantaj homoj, kiuj estis koncentritaj sur Li, subite ekparolis en dekoj da malsamaj lingvoj sub Lia influo.
Tio estas Jesuo, kiu revenis.
La apostoloj komencis, kiel Jesuo, resanigi la malsanulojn, forpeli demonojn kaj levi la mortintojn!
Signoj kaj mirakloj, potencaj faroj senfina nombro estis faritaj.
Kaj subite ili venis de malestimataj impostkolektistoj, fiŝkaptistoj kaj farmistoj, ĉiaj homoj!
Ili estis nerekonigeblaj. Kial?
Ĉar Dio malsupreniris el la ĉielo en siaj sanktuloj, en sia Sankta Spirito, ĉar Jesuo revenis.
Sed ne por preni ilian lokon kaj batali kontraŭ la romia regado, kiel ili ĉiam intencis.
Tamen Jesuo, tio estas Dio, venis per Sia Sankta Spirito, tra ĉi tiuj simplaj homoj, por formiĝi en ili.
Ili nun devus fariĝi kiel LI. Ili komence tion tre bone komprenis.
En Johano 14:12 Jesuo diras: "Vere, vere mi diras al vi: Kiu kredas je mi, tiu ankaŭ faros la verkojn, kiujn mi faras; kaj pli
grandajn verkojn ol ĉi tiuj li faros, ĉar mi iras al la Patro."
Tio estas ĝuste tio, kion Jesuo diris! Sed vi vidas, baldaŭ ĉi tiu interna dinamiko denove komencis stabiliĝi.
En la komenco, estis kristale klare: Jesuo revenis en ili.
Sed tiam ĝi komencas ebeniĝi, kaj komenciĝas persekutado.
La apostoloj kontraŭis ĉi tiun tendencon per fajraj leteroj.
Paŭlo skribas kun granda angoro en Galatoj 4:19. Legu ĝin kun mi:
Por via bono, miaj karaj infanoj, mi denove suferas ĉiujn dolorojn kaj timojn, kiujn patrino eltenas dum ŝi
naskas sian infanon – ĝis Kristo formiĝos en viaj vivoj.
Ĉu vi vidas, kion la apostoloj celas? Kristo en ni.
En Galatoj 2:20, li diras ĝin emfaze, en la plej bela ebla maniero:
Ne plu mi vivas, sed Kristo vivas en mi.
En Filipianoj 3:11, Paŭlo eĉ skribis: "... por ke mi iel atingos la resurekton el la mortintoj."
Ĉar la relevita Sinjoro loĝas en li, sed ne tiel, kiel oni portas onklon Hans en sia koro, vi vidas, sed kiel la
vivanta Dio loĝanta en ni, kiu volas plene esprimi sin per ni.
La tuta emfazo de la apostolaj leteroj do estis sur la fakto, ke la elverŝita Spirito de Dio,
nomata Kristo, devus plene formiĝi en la kredantoj.
En Efesanoj 4, Paŭlo dediĉas tutan ĉapitron al ĉi tiu nova korpo, ĉi tiu organismo de Kristo, ankaŭ nomata la korpo de Kristo,
kiu nun devas kreski ĝis plena staturo, ĝis plena vira maturiĝo.
Li diras: "Ĝis ni ĉiuj atingos la plenecon de Kristo, la plenan aĝon de la viro..." (Efe 4:12-13).
Kaj tiel, en la unuaj jardekoj post la resurekto de Jesuo Kristo kaj la elverŝiĝo de la Spirito, la fruaj
kristanoj literale permesis al ĉi tiu mistero – la viva Dio elverŝita en ili – kreski kaj ŝveli en ili.
Ili fariĝis ĉiam pli potencaj, ĉiam pli spirite potencaj.
Kaj malpli ol sepdek jarojn poste, tiu intelekta forto kaj povo kreskis en ili tiel multe, ke la tuta Roma
Imperio kapitulaciis al ĝi – devis kapitulaci, oni povus diri.
La romiaj glavoj estis, kvazaŭ, refanditaj en plugilajn dentojn.
La spirito de Jesuo Kristo, kiu ĉiam estis princo de paco, simple venkis la Romian Imperion, tiun imperion, kiu antaŭe venkis kaj
absorbis ĉiujn antikvajn egiptajn, babilonajn, persajn kaj ankaŭ antikvajn grekajn kulturojn. Tiel potenca estis
Dio en ili, la reveno de Kristo en ili, ĉu vi komprenas?
Sed tiam okazis io, nome instigo kaj kalumnio, ĉefe el iliaj propraj rangoj. Tio kondukis al vasta persekutado de kristanoj.
Kaj, sen voli ĉi tie detale ekzameni la kaŭzojn kaj motivojn de tio, mi nun koncentriĝos nur pri la
efektiva dolora punkto, kiu estas la temo ĉi tie.
Por nun la dua sceno komencis formiĝi, tiu, kiun mi menciis komence.
Ĉar Jesuo ne nur diris pri si mem, ke li revenos rapide, baldaŭ, rapide.
Li ankaŭ klarigis en diversaj paraboloj, ke post Lia foriro kaj antaŭ Lia ĝenerala,
tutmonde videbla reveno okazos gravaj tumultoj.
Li priskribis tion ne nur en la parabolo pri la dek virginoj, kiuj longe atendis la fianĉon, tiel longe
ke ili ĉiuj ekdormis, kio estas legebla en Mateo 25.
Li ankaŭ aludis al sia kvazaŭ pli longa foresto en la parabolo pri reĝo, kiu foriris.
Li foriris, li diras, al malproksima lando, tio estas, ĉi tiuj tipologioj, al malproksima lando – laŭ la parabolo – por
establi sian reĝecon, kaj poste reveni kaj, kvazaŭ, establi sian reĝecon ĉe la komenca punkto. Tion oni povas legi en Luko 19:12.
Tiam venas la fama sceno pri la talentoj konfiditaj al ili, kie Li diras al siaj subuloj:
Agadu laŭ ĝi, estu aktiva ĝis mi revenos, ankaŭ troveblas en Marko 13:34.
En ĉi tiu parabolo ĉiuj pligrandigis siajn talentojn, krom unu, kiu restis pasiva. Kaj tio estas tio, kion oni devas reliefigi.
Lia reveninta mastro estis nekutime severa en sia juĝo pri tio. Kial tio?
Ĉar Dio intencas multobliĝi en ni, kiel ĉi tiu parabolo diras, per niaj propraj agoj, per nia firma scio, ke Dio nun loĝas
en ni en sia tuta pleneco kaj volas remalfermi ĉion per ni.
Li volas multobliĝi, la talentoj en ni devas multobliĝi, vi komprenas, en ni.
En simpla lingvo, tio signifas, ke Dio bezonas nin – Li dependas de ni, oni povus diri en homaj terminoj. Kial?
Ĉar Li en ni ligis la vojon de totala restarigo.
Ne li forlasis nin, sed ni forlasis lin. Tion ni devas el tio kompreni.
Dio atendas nin, ĝuste kiel ni atendis Lin dum la tuta ĉi tempo.
Kiel estas skribite en Kolosanoj 2:10 kaj ankaŭ en Efesanoj 1: "Kaj vi estas kompletaj en Li,"
laŭvorte. "Li estas la kapo de ĉiu aŭtoritato kaj potenco."
Aŭ denove, en Hebreoj 10:14, la verkisto diras: "Ĉar per unu ofero — nombra termino — li
perfektigis por ĉiam tiujn, kiuj estas sankciitaj."
Per ĉi tiuj paraboloj, Jesuo parolis pri nenio alia ol Lia procezo de iĝado en ni, interne de ni;
nome de la periodo de Lia morto, Lia reveno ĉe Pentekosto en la Sankta Spirito, ĝis Lia organika formado en
la tuteco de Liaj disĉiploj – pri Lia nova korpo, oni povus diri, per Lia nova korpo.
Tio estas, ĝis liaj kredantoj permesis al la personeco de Dio tiel multe kreski en si mem, ke la reĝeco
de Dio fariĝis tutmonda realeco en ili kaj per ili.
Jesuo klare antaŭdiris, ke ĉi tiuj maturiĝaj procezoj venos el la ĉielo.
Kaj nevidebla al la homa okulo. Ĉu vi komprenas?
En ĉi tiu parabolo Jesuo iris al malproksima lando, kio signifas, ke Li supreniras al la ĉielo kaj laboras
el la ĉiela realeco en ni, nevidebla al la homa okulo.
"Tial la regno de Dio ne venas tiel, ke oni povus ĝin observi," Jesuo klare deklaris.
Ekzemple, en Luko 17:20, kiam la Fariseoj demandis lin: "Kiam venos la regno de Dio?", li
respondis: "Kiam?" aŭ "Kiel?" ili ankaŭ demandis.
El la dek virgulinoj, kiuj atendis la fianĉon, kvin ne rimarkis lian alvenon, ĉu vi komprenas?
Kaj ĉi tiu sama procezo jam daŭras jam de jarcentoj. Tial tiom da homoj demandas: "Ĉu Dio nin forlasis?"
Tamen la plimulto de kristanoj ĝis nun nur administris religion, diversajn relikvojn,
doktrinojn, kredkonfesojn kaj ĉiajn statutojn.
Tamen malgranda nombro da kristanoj ĉiam komprenis la veran signifon de la reveno de Kristo, nome Kriston en ni.
Kristo volas reveni en ni ĉiuj, kiel ankaŭ estas skribite en Kolosanoj 1:27:
Dio volis malkaŝi al la nacioj — atentu, al la nacioj — kio estas la riĉeco de la gloro de sia mistero inter ili, en la nacioj,
vi komprenas, kiu estas Kristo en vi, la espero de gloro.
Do ni havas la mision, la taskon instrui la naciojn, ke Dio jam loĝas en ili, kaj veki ĉi tiun
esperon, ke ĉi tiu atendo de gloro elrompiĝos en ili.
Sed la reveno de Kristo estas organika procezo kreskanta el interne, kiu devis daŭri
jarcentojn por atingi sian plenan formon kaj maturecon.
Kaj tio estas ĉar ni devus maturiĝi en Dio kiel tuta organismo.
Dio en ni, efika per siaj diaj virtoj, per la volo de Dio en ni, per lia volo en ni, tio signifas per liaj perfektecoj en ni.
Tial Jesuo diris en Nazareto en Mateo 5:48: "Estu do perfektaj, kiel via ĉiela Patro estas perfekta!"
Tio estas la normo, kiun Li mem starigis, Dio mem, la Perfekta en ni.
Jesuo, la Majstro, ne nur volis transformi nin en individuojn, kiuj kondutas virteme, se vi volas!
Anstataŭe, Jesuo volis, ke ni mem fariĝu virto, ke ni mem fariĝu virto!
Estu la perfektecoj de Dio en ni, ne nur kredu je ili, ĉu vi komprenas? Perfektaj kiel la Patro en la ĉielo estas perfekta!
Sed ĉar ĉiuj ĉi maturiĝaj procezoj unue okazas kaj okazis en la menso, en la koro, en sekreto, la granda plimulto de
kristanoj maltrafis ĉi tiun ligon, bedaŭrinde oni devas diri.
Antaŭ sia foriro, la unuaj apostoloj serioze avertis nin, ke falsaj instruistoj venos kiel lupoj en ŝafaj vestoj
por detrui la ŝafaron, kiel oni povas legi en Agoj 20:29.
Vi vidas, kaj ĝuste tio okazis: ili intence disvastigis falsajn instruojn tra la tuta mondo.
Kiuj herezoj estis ĉi tiuj, ekzemple? Ekzemple, ili enbatis en nin, ke Jesuo devas reveni el la ĉielo kiel individuo.
Kaj tiel farante, ili tute tordis la vortojn de Jesuo.
Ĉar Jesuo klare emfazis, ke, ĉe Lia reveno, la originala teksto literale diras, ke Li ĉiam estos en Lia
apero aŭ en Lia ĉeesto, Li ESTOS, Li ne venos, Li ESTOS:
Kiel lumo brilanta samtempe el ĉiuj flankoj.
Luko 17:24 diras jene: "Ĉar kiel fulmo fulmas kaj lumigas la ĉielon de unu fino ĝis la
alia, tiel estos la Filo de la homo en sia tago."
Substrekigu tion por vi mem. Tio estas tre grava vorto; ĝi estas Lia stato, kiel Li estas.
Tio signifas, ke kiam Li atingos maturecon en ni, Li aperos samtempe el ĉiuj kvar direktoj.
Kiel fulmo, ĝi lumigas ĉion de oriento ĝis okcidento! Per ni ĉiuj kune, per vi, ni.
Sed la falsaj instruistoj el ĉi tiu estaĵo elpensis grandiozan eventon de sola reveno.
Tio estas nia problemo, tial ni krias: "Ĉu Dio nin forlasis?"
Ne, Li ne forlasis nin; Li loĝas en ni kaj atendas ĝis oni permesos al Li eliri.
Per ĉi tiu herezo ili kondiĉigis nin neniam akcepti Jesuon en iu ajn pluralformo, ĉar
Jesuo diris, kaj ĉi tie ili citas Matheon 24:23:
Jen ĝi estas, ili diras: Se iu diros al vi: "Rigardu, jen estas la Kristo," aŭ "Jen li estas," ne kredu. Se ili diros
al vi: "Rigardu, li estas en la dezerto," ne eliru. "Rigardu, li estas en la internaj ĉambroj," ne kredu.
Ĉar kiel fulmo eliras de la oriento kaj brilas ĝis la okcidento, tiel estos la alveno, aŭ la ĉeesto, de la Filo de la homo.
Vi vidas, Jesuo diris la precize kontraŭon de tio, kion ĉi tiuj distordantoj poste enplantis en niajn kapojn dum la jarcentoj.
Li emfazis, ke Li neniam plu revenos kiel individuo; tion Li diras en ĉi tiu teksto – same kiel la Papo, ekzemple.
Tion li diras en ĉi tiu teksto. Ĝuste kiel la Papo, vi scias?
Tamen kristanismo sekvis ĉiun papon kiel la Vikario de Kristo.
Manhat ekkriis: Kristo estas en la tabernaklo, vi komprenas, kaj jam la tuta mondo englutas ĉi tiujn malgrandajn
rondajn hostiojn en la preĝejo en la dezerto ekstere, kie neniu spirito fluas – vi komprenas ...
Sed en la unua ĉapitro de la Dua Letero al la Tesalonikanoj nia apostolo al la nacioj, Paŭlo, klare instruis, ke
Kristo revenos por esti admirata kaj glorata en siaj sanktuloj!
Do ne ni sole devas glori Lin, sed homoj devus glori Dion, ĉar ili vidas Dion en ni, tiun, kiu revenis, en ni!
Antaŭe Jesuo instruis nin preĝi:
Via regno venu, Via regno venu, kiel en ĉielo tiel sur la tero! Sur la tero! Ĉu vi komprenas?
Vi vidas, ne Dio forlasis nin, sed ni forlasis Lin, jen kion tio signifas!
Dum Jesuo kaj la tuta ĉielo atendis, atendis por malsupreniri de supre al la tero por restarigi ĉion ĉi tie en ni kaj per
ni, la tuta kristanaro dum 2000 jaroj strebis atingi la ĉielon!
Ĉu vi vidas la kontraŭdiron? La ĉielo volas malsuprenveni, ni volas supreniri.
Jes, persekutado kaj diversaj falsaj instruistoj literale tordis la mensojn de kristanoj. Tio estis ĝi.
Ili rezignis pri si mem kaj metis sian fidon en sian Patron en la Ĉielo.
Anstataŭ atendi eĉ pli da forto kaj spirito de Dio en tempoj de bezono, kristanismo ĵetis sin vizaĝaltere.
Ĉu ni kristanoj kriis kiel malgrandaj infanoj al nia Patro en la ĉielo kaj sopiris savan ĉielleviĝon?
Jes, tio estas ĝusta, Paŭlo parolis pri tio, ke ni estos kaptitaj supren. Sed kaptitaj supren kien?
Legu ĝin en la Skriboj. La originala teksto klare diras al ni, sed ni ankaŭ klare povas vidi ĝin en la angla:
Transportita en la aeron, jen kion ĝi diras tie.
Ĝi literale diras, kie ni regnos kune kun Kristo. Kie estas la aerspaco?
Sed ĉar ni estis nematuraj, senhelpoj kaj senpovaj en spirito. (1 Tes. 4:17)
Sed antaŭ tio, Paŭlo atestis en ĉiuj siaj leteroj, ke ni jam estis transportitaj kun Kristo al ĉielaj lokoj.
Legu ĝin en Efesanoj 2:6-8: Ni legu ĝin kune.
"Dio levis nin kun Kristo kaj sidigis nin kun li en la ĉielaj regnoj en Kristo Jesuo..." Kial?
por ke en la venontaj aĝoj li povu montri la nekompareblajn riĉaĵojn de sia graco en bonkoreco al
ni en Kristo Jesuo. Ĉar vi estas savitaj per graco.
Ne estas dirite: per graco. Graco, por ke – alie dirite – graco pligrandiĝu en ni ĝis la tuta riĉeco de Dio fariĝu
videbla tra ni; tio estas tio, kio estas ĉi tie skribita, kaj ni ne venas el la aero, ni revenas el la ĉielo kun Li.
Li estas en ni. Ĉio ĉi – ĉielo en ni – okazis.
Sed nun ĝi venas, rompante en la aerspacon, ni ĉi tie kune legas tion.
Jes, spirite ni dum jarcentoj vivis konektitaj al Dio en la ĉielo; estas grave kompreni tion.
Kiel Jesuo preĝis en sia alta pastra preĝo en Johano 17: "Kiel la Patro estis en mi," li diras, "tiel ankaŭ
la Patro estu en ni." Tio estas ĝuste pri kio temas ĉio.
Sed ne tiel, mi ripetas, ke vi povus havi maljunan patron en via koro, ekzemple, aŭ "Onklo Hans".
Ni ĉiuj devus porti Dion en ni mem kiel realan, vivan personon.
Alivorte: Dio volas plene manifestiĝi en ni, ĉi tie malsupre, por plenumi Sian laboron ĉi
tie, nome la restarigon de la tuta kreado, per ni.
Dio atendas nin. Tiel diras en Romanoj 8.
Bonvolu certiĝi, ke vi denove legas ĉi tiun ĉapitron. Ĝi literale diras:
La tuta kreaĵo ne atendas solan Jesuon el la ĉielo, ĝi atendas la revelacion, la manifestiĝon de la filoj de Dio!
Jes, ke ili restarigu la tutan kreadon.
Jes, ja, kaj nun ĝi fariĝas tre serioza, do bonvolu sekurigi viajn sekurzonojn, precipe vi kristanoj:
Fakte, Dio eĉ volas plenumi la tutan Lastan Juĝon per ni, per ni homoj, kiuj sindediĉas al justeco.
Tial Jesuo povis diri, unuflanke, "Mi juĝas neniun," kiel registrite en Johano 8:15.
Do Li, kiel individuo, ne juĝas iun ajn – kaj aliflanke, Li atestis en Johano 5:22:
"La Patro neniun juĝas," kaj nun venas la decida punkto, "sed transdonis la tutan juĝon al la Filo."
Ni povus demandi, kiel Gretchen: "Do kio estas la vero?"
Se nek la Patro nek Jesuo juĝas kiel individuoj, kiu do estas tiu Filo, al kiu ĉiuj juĝoj estis transdonitaj?
Neniu pasago, mi diras, verŝajne pli ol ĉi tiu forglitis el la konscio de la kristanismo.
Tamen la apostoloj de Jesuo Kristo jam predikis klare kaj distinge ĉe la resurekto de Jesuo,
kiu estas tiu Filo, al kiu estis donita ĉia juĝo.
Ne temas pri Jesuo de Nazareto kiel individuo, sed pri la relevita Kristo en unueco kun sia nova
korpo, pri kiu ni ĉi tie la tutan tempon parolas.
Vi povas legi ĝin vorton post vorto en Agoj 13:30-33.
Rigardu, kion ĉi tie diras: "Sed Dio levis Jesuon el la mortintoj," tio estas la resurekta prediko,
vi komprenas, "Sed Dio levis Jesuon el la mortintoj, kiel estas skribite en la dua Psalmo:"
Vi estas mia filo, hodiaŭ mi vin naskis. Legu ĝin atente, ĉu vi bone komprenis?
Hodiaŭ, en la tago de la resurekto de Jesuo Kristo kaj ne en la ventro de Maria, Dio naskis ĉi tiun FILON, pri kiu Psalmo 2
ankaŭ diras, ke la tuta juĝo super la mondo estos donita al li.
Ni legu kelkajn pliajn eltiraĵojn el ĉi tiu dua psalmo. Kial?
Por ke ni trovu nian vojon reen al Dio kaj al nia propra vokiĝo.
Ĉar ne Dio nin forlasis, sed ni forlasis Lin. Mi ne povas sufiĉe emfazi tion.
Se ni ne revenos al nia vokiĝo ĉi tie, ni daŭre serĉos Dion kaj ne trovos Lin.
Vidu, kion Psalmo 2 diras pri ĉi tiu Filo:
Kial la nacioj koleras? Kial ili elpensas planojn, kiuj nenion rezultigos?
La potenculoj de ĉi tiu mondo ribelas: ili konspiras kontraŭ Dio kaj la reganton, kiun Li elektis kaj nomumis.
"Venu, ni liberigu nin," ili diras, "ni forĵetu ILIAN regadon!"
Notu la pluralon, ne lian, sed ŝian regadon; ĝi estas adresita al vi kaj al Dio en vi.
Verso 4: Sed Dio en la ĉielo povas nur ridi pri tio; li havas nenion krom malestimo por ili.
Mi nun saltos al versiklo 7, kiu diras: Mi proklamos la dekreton de la Sinjoro.
Jen kion nun diras la profeto: "Li diris al mi," aŭ pli ĝuste, Kristo parolas per li, per la profeto, "Li diris al mi:"
Vi estas mia filo, hodiaŭ mi vin generis.
Verso 8: Petu tion de mi, kaj mi donos al vi la naciojn kiel vian heredaĵon, kaj la tutan teron kiel vian posedaĵon...
Kaj tiam venas la promesoj pri la potenco de Dio super ĉi tiu Filo, tio estas la organismo de Kristo, la
Resurektinto, la Reveninto, revenanta en ni, tiel ke li povas ordigi la tutan mondon per la potenco de Dio loĝanta en ni.
Sed denove falsaj instruistoj venis kaj instruis nin. Kion? Vi ne juĝu!
Ho, kiom da fojoj mi aŭdis ĉi tiun frazon: "Ne juĝu."
Sed se vi ĝin atente legas en kunteksto, Jesuo fakte diris ĉi tie la ĝuste kontraŭon – kaj tial Paŭlo, la apostolo al la
nacioj, instruis al ni tion. Legu kun mi el 1 Korintanoj 6:1-3:
"Ĉu iu el vi," diras al la kristanoj, "kiu havas disputon kun alia, kuraĝas porti ĝin
antaŭ la maljustuloj, kaj ne antaŭ la sanktuloj?"
Ĉu vi ne scias, ke la sanktuloj juĝos la mondon?
Ĝi estas ĉi tie ekde antaŭ du mil jaroj, vi vidas.
Ĉu vi ne scias, ke la sanktuloj juĝos la mondon?
"Kaj kiam la mondo estos juĝita per vi," do ĉi tie klariĝas, kiuj estas la sanktuloj, ĝi
ne estas la Papo aŭ iu alia, ĉu vi komprenas?
Estas la homoj, estas vi, "se la mondo estas juĝata per vi, ĉu vi ne estas inda juĝi la plej malgrandajn aferojn?"
Ĉu vi ne scias, ke nun ĝi iĝas iom pli kruta: "Ĉu vi ne scias, ke ni juĝos anĝelojn, do kiom multe pli ĉiutagajn aferojn?"
Cetere, la sama afero estas skribita ĉe la fino de la unua kaj lasta revelacioj en la Biblio:
En Genezo 1:26, Dio diras pri justaj homoj ĝenerale: "kaj ili regos."
Kaj kiam vi vidos la konversacion, kiun Dio havis kun Kaino:
Li diris, ke se vi agas ĝuste, ĝi leviĝos en vi, vi estos levita; se ne, tiam regu la pekon, laŭ la originala teksto.
Ĝi signifas regi la diablon. En Apokalipso 20:5 Dio diras: "kaj ili reĝos."
Vi vidas: ili devas regi – unua revelacio – kaj ili regos – lasta revelacio en la Skribo.
Apokalipso 18:20 esprimas en pli nuancita maniero ĝuste kiel ĉi tiu juĝa potenco estas
ekzercata kontraŭ ĉiuj murdaj mondaj regantoj:
Apokalipso 18:20, nun atentu atente, ĉar nun ni atingas la kernon de la afero:
Ĝoju pri ili, ho ĉieloj, kaj vi, kiuj estas apartigitaj, kaj vi, kiuj estas senditaj, kaj vi, kiuj estas profetoj!
Ĉar Dio plenumis Vian juĝon kontraŭ ili.
En kunteksto, ĝi parolas precize pri nia tempo, pri ĉi tiu babilona konfuzo, kie Babilono falas, pri ĉi tiu aĝo de konfuzo.
Kaj ĝi ne diras, kiel estas malĝuste tradukita en niaj Biblioj: Dio plenumis juĝon kontraŭ vi.
Tio devenas de la erara doktrino, ke Dio devas fari ĉion por ni.
Ne, ĝi diras: Dio plenumis Vian juĝon kontraŭ ili.
Tio, kio trapasas nin, alie dirite, estas plenumita de Dio.
Li ĉiam tiel faris, eĉ en la Malnova Testamento.
Ĉiu venko de Israelo, vi vidas, Dio faris Siajn grandajn aferojn per Israelo, en la mezo de Israelo, kaj hodiaŭ ne estas malsame.
Do jam ekde la unua paĝo de la Biblio, Dio klare deklaris, ke Li nomumis la homon por trakti la
antikvan serpenton, kiu estas la diablo kaj Satano:
Malamo inter la virina semo, la homaro entute, kaj la diablo.
"Li dispremos vian kapon..." diras Genezo 3:15.
Sed stoikaj, ni diru, kaj epikuraj falsaj instruistoj ne nur distordis ĉi tiun dian celon por ni.
Ili ankaŭ manipulis la interpreton de la Dua Epistolo de Petro tiel, ke ni jam dum 2000 jaroj proklamas, ke
ĉi tiu mondo estas senespere perdita al la Antikristo kaj devas esti bruligita per fajro.
Jes, mi diras, ke en pasiva memkontenteco ni permesis, ke ĉi tiu mondo, sklavigita de la diablo, estu bruligita en
fajro ĉe la fino, kaj tio estas ĝuste la pensmaniero de la stoikuloj kaj epikuranoj de tiu tempo.
Ili instruis, ke la mondo devas bruli, de tio ĝi devenas.
Sed nenio tia fakte estas skribita en la originalaj bibliaj tekstoj.
Eĉ se vi tiel legas ĝin en via Biblio, la originala teksto diras ion alian. Ĝi diras ĝuste la kontraŭon.
Mi klarigis ĉion en la nova Interlinia Plena Analizo I-VO, kie ĉiu vorto estas pruvita al vi kun la tuta kunteksto.
Bonvolu studi mian novan tradukon de la Biblio el la greka kaj ankaŭ studi mian Internacian Konsilion pri la Dua
Alveno, "La Dua Alveno de Kristo", kiun mi okazigis en 2009.
Sed nun mi donos al vi ekzemplon de ĉi tiu nova traduko, el Judaso 14 kaj 15.
Jen estas priskribita nia tuta ministerio, kiun ni plenumos kiam Jesuo, tio estas Dio per ni, atingos sian
plenan staturon kaj kondukos ĉi tiun mondon al sia juĝo.
Ĉar estas Dio mem, kiu plenumas ĉi tiun juĝon en ni, vi vidas, kaj ni ne batalas per homaj armiloj, sed nur per la
kreiva Vorto, per la kreiva potenco de la Spirito de Dio.
Nun al ĉi tiu nove tradukita teksto de Judaso 14-16:
Sed tion ankaŭ profetis la sepa post Adamo, Enoĥ, kiam li priskribis:
Jen, jen! La Sinjoro venis en Sia sankta miriado, por efektivigi kompletan apartigon en ĉio kaj ĉio, kaj por konvinki ĉiun animon
per pruvoj el enketoj; Li esploros ĉiujn iliajn farojn de senreligia malpieco, per kiuj ili malice transgresis kontraŭ Dio;
ankaŭ ĉiujn senkompate severajn eldiraĵojn, kiujn la pekemaj transgresintoj, la senreligiaj
malpiuloj, ĉirpetis kontraŭ Li de supre, Li esploros."
Ili estas abomenindaj tumultemuloj, plendantoj pri la sorto, pelataj de siaj propraj ekbrulantaj deziroj;
krome, iliaj buŝoj elĵetas tro pompe empatiajn, socie maskitajn frazojn por sia propra profito!
Vi vidas, Dio ne forlasis nin, ni forlasis Lin!
Sed nun estas la tempo, kiam ni turniĝas al Li kaj finfine permesas al Dio agi per ni. Ĉu vi tion vidas?
Ĉe OCG ni jam de jardekoj permesas, ke tio okazu.
Ni evoluis en organismon, kiu jam mem preparas ĉi tiun modan pladon.
Ĉar estas skribite, ke Jesuo, en sia reveno, per ni frapos la perfortulojn – per la bastono de sia buŝo, kaj per la spiro
de siaj lipoj Li venkos la senleĝulojn, tiel estas skribite.
Sed nur rigardu: ni estas lia spiro, vi estas, mi estas, tio estas ni en la Iluminismo.
Kaj tiel la servo de Kla.TV, de la AZK, sed ankaŭ la servo de la OCG ekestis anticipe, malkaŝante la luciferajn
pretendantojn de mondregado ĝis la plej profunda kerno – ĝuste kiel estas tie skribite, precize tiel.
Kaj ni ne faras tion nur ekde kiam ni tion legis, vi scias.
Ĉar nur per la aktiva laboro de Dio en ni ni komprenis ĉiujn ĉi tiujn rilatojn en la originalaj
tekstoj kaj lernis malkovri ilin, ĉu vi komprenas?
Kaj kiel vekitaj batalantoj por justeco, ni denove permesas al Dio flui tra ni. Tio estas ĉio.
Dio ankaŭ volas aperi en vi, en via tuta estaĵo, en Sia tuta perfekteco, en Siaj perfektecoj, kaj en ĉiam pli restaŭra spirita
potenco, por rekonstrui ĉi tiun rompitan mondon en vi kaj per vi.
Ĉi tiu procezo de restarigo fermentas ĉie en la homaro ekde kiam ni komencis proklami ĝin, vivi ĝin kaj esti ĝi.
Ĉar la efikeco de Dio per ni ne restis nerimarkita de la mondo.
Ni estas internacie persekutataj jam de jardekoj.
Ĝi estas la sama kiel en antikva Romo. Ĝi ripetiĝas, vi vidas?
Tio rezultigis centojn da ekstreme seriozaj atakoj de la plej grandaj ĉefaj amaskomunikiloj.
Sed ni simple daŭre supreniris pli kaj pli alte.
Kial? Ĉar ni scias, ke ĉi tio estas nia programo.
Ni ne atendas, ke Jesuo malsupreniru el la ĉielo kaj faru ion por ni, sed ni atendas, ke ju pli granda nia
malforteco, des pli la potenco de Dio trarompos tra ni.
Tio estas la malnova linio, kiel la tuta Biblio instruis al ni.
Sed Dio nur ridis pri ĉiuj ĉi atakoj kontraŭ ni – kiel estas skribite en Psalmo 2.
Kaj hodiaŭ eĉ la plej grandaj gazetaj agentejoj, same kiel la Monda Ekonomia Forumo (WEF) kaj la plej
potencaj amaskomunikiloj, tremas antaŭ ĉiuj vekitaj liberpensuloj, kiuj direktiĝas al sia pereo.
Kial? Ĉar ili perdis sian kredindecon per ĉi tiu profunda enketo.
Kaj per Dio en ĉiuj ĉi homoj, ĉar Dio, per ni, per Kristo en ni, malkaŝis ĉi tiujn misfarojn ĝis ilia
kerno kaj daŭre ilin plene malkaŝos. Tio estas la plano.
Nuntempe li malkaŝas la cirklojn de loĝfratoj el alt-rangaj satanistaj francmasonoj kaj
alportas ilin al la lumo. Ni nuntempe laboras pri tio.
Li ne ĉesos ĝis la granda ŝanĝo en la mondo okazos.
Ni devas kredi kaj kompreni ĉi tion, do ni devus lasi ĝin enprofundiĝi dum ĉi tiuj tagoj.
Jen la Roma Imperio, kiu ekde la Renesanco estis revivigita el ŝajna morto, nun estas malkaŝata en la
lumo de Dio, kune kun la falsa Israelo tie malsupre.
Masivaj juĝoj venos sur ĉi tiun mondon, kredu tion.
Sed ni, mi dirus, ĉiuj sanktuloj kaj justuloj unuiĝintaj, kiuj loĝas sur ĉi tiu tero, estas destinitaj lasi Dion ascendi en ni
en perfekta gloro ĝis la tuta mondo povos sperti ŝanĝon de koro.
Tio estas nia laboro. La tuta kreado atendas nin.
Laŭ la plano de savo de Dio, ĉiuj justuloj sur la tero estas promesitaj superregadon dum almenaŭ
mil jaroj, dum kiuj ili restarigos la tutan kreaĵon.
Resume, mi povas nur diri, ke tial estas bezonata persona respondeco.
Tiuj procezoj povas esti plenumitaj nur se ni revenos al nia respondeco, nia vokiĝo kaj nia ĉiela pozicio.
Kiel OCG, ni dum jardekoj gvidas la vojon en ĉi tiu rilato.
Hodiaŭ mi varme invitas vin ĉiujn aliĝi al ni en ĉi tiu vojaĝo.
Mi ne celas, ke vi ĉiuj aliĝu al nia organizo, sed bonvolu iri la saman vojon kun ni! Kaj ni volas labori kune kun vi.
Kaj mi ŝatus oferti al vi unuan, eble rektan ŝancon por komenci, ĉar ĉiun matenon inter la 6:00 kaj la 6:15, tio
estas dum ĉi tiu kvaronhoro, miloj da ni tra la tuta mondo samtempe recitas, tiel diri, kreajn mantrojn.
Ne ofendiĝu pro ĉi tiu vorto. Ĉar ni preĝas kune tra ĉi tiuj tempoj per la samaj mallongaj preĝoj, la kreemaj.
Permesu al mi doni al vi ekzemplon de tia kreiva preĝo:
"Ĉiu vero en ĉio nun estas unuiĝinta, ĉiu trompo de trompantoj estas frakasita!"
En unu tago, dum la unuaj kvin minutoj tie, ni ĉiuj preĝas la saman aferon kune, ĉiu en sia propra loko.
\"Ĉia vero en ĉio nun estas unuiĝinta, ĉia trompo de trompantoj estas frakasita!\"
Tio estas kreema vorto! Glavo de Dio!
Aŭ alia mantro, kiun ni povus reciti en alia tago:
"Misuzo de potenco nun malkaŝiĝas, fraŭdantoj estas malkaŝataj."
Vi vidas, tio estas kreiva komando!
Kaj ĉar ni ordonas ĝin kaj poste revenas al la laboro kaj faras nian esploradon, ĝuste tio okazas!
"Misuzo de potenco, ĝi nun malkaŝiĝas," ĉu ĉe la WEF, ĉe la UN aŭ ĉe NASA, elektu laŭplaĉe, ĝi
nun malkaŝiĝas. "...Fraŭdantoj estas malkaŝataj."
"Forto venas el malforto," ankoraŭ alia mantra, "...Trarompo venas tra ni!"
Forto venas el malforto, trarompo venas tra ni.
Aŭ unu plian, ni ĉiuj preĝu kune:
"Ĉielo, venu kaj disŝiru ĝin, kiel la Sinjoro ordonis al ni per ni, forportu la diablon kun vi, ĉenigu lin laŭ la vorto de Dio!"
Vi vidas, finfine tio estas ĉio.
Ni havas la taskon formi ĉenon por ligi la diablajn povojn tutmonde, kun Kristo venanta tra ni.
Kiel fulmo de oriento al okcidento, tuj samtempe ni diras la saman preĝon, la samajn ordonojn kune.
La diablo venas en katenoj, oni devas meti lin en la malliberejon, ŝlosi lin dum mil
jaroj, por ke li ne plu povu tentadi la naciojn.
Sube, en la programteksto por ĉiu tago de la monato, vi trovos la respektivan kreivan vorton, kiun ni ĉiuj
samtempe proklamas inter la 6:00 kaj la 6:05 matene.
Kaj mi simple diras: spertu ĉi tiun potencon dum ĝi sinergie akumuliĝas en ĉi tiuj
unuaj kvin minutoj – ĝi estas simple enorma!
Se vi tiam decidos pluiri, ni ĝoje donos al vi la kodon por elŝuti nian tutan broŝuron pri potenca preĝo, kiel mi ĝin nomas.
Tie vi ankaŭ trovos tion, kion mi nomas la tridimensiaj apostolaj tekstoj, la preĝoj kaj resanigaj proklamoj,
kiujn ni kune "materiigos" en la dua kaj tria kvinminutoj.
Vi malkovros en ĝi mondan unuaĵon, tion mi promesas al vi.
Sed mi nur diru, ke la tuta nova mondo komenciĝas hejme.
Ni ne instruas al vi aŭ al aliaj ion ajn, kion ni mem ne praktikas.
Ĉio komenciĝas ĉe ni mem, en la plej malgrandaj aferoj; tio estas kio gravas.
La tuta reorientiĝo devas komenciĝi en la propra koro kaj poste atingi komunuman dimension, kiun Paŭlo nomas plena dia grandeco.
Kaj ĉion, kion ni faras, ni faras sen iuj ajn memcentraj aŭ memservaj interesoj.
Tio signifas, ke ĉion, kion ni faras, ni faras sen pago; ni faras ĝin libervole. Ĉar la nova mondo ankaŭ estas sen mono.
Dankon pro via atento, kaj varmajn salutojn al vi ĉiuj el Svislando!
Brakumojn al vi ĉiuj, mi antaŭĝojas pri nia komuna supreniro, ĉar kune ni estas ĉi tiu nova mondo!
Mi estas Ivo Sasek, kiu jam 47 jarojn staras antaŭ Dio.