Պարզապես նայեք հարցին՝ «Աստված մեզ լքե՞լ է՞»։ Դա ենթադրում է, որ մեր հասարակությունում ինչ-որ բան արմատապես փոխվել է։
Այդը նշանակում է, որ աշխարհը ճգնաժամի մեջ է։
Եվ այս ճգնաժամը այնքան ծանր է, որ անգամ ամրացած քրիստոնյաներն ու այլ Աստծո վախեցող մարդիկ այժմ սկսում են կասկածել Աստծուն։
Եվ այսպես, այսօր այստեղ տված պատասխաններում ես առաջին հերթին դիմում եմ նրանց, ովքեր անկեղծորեն հավատում և վստահում են Աստծուն։
Այնուամենայնիվ, այս թեմայի վերաբերյալ իմ սկզբնական արձագանքները ուղղված են բոլորին, հատկապես նրանց, ովքեր
քիչ կամ, գուցե, ընդհանրապես չեն հարգում Աստծուն և չեն ցանկանում Իր մասին ոչինչ իմանալ։
Քանի որ նրանք նույնպես մի քանի տարի է, ինչ ավելի ու ավելի հաճախ են կանչում Աստծո անունը։
Հատկապես 2001 թվականի սեպտեմբերի 11-ից ի վեր։ Այսինքն՝ անբարո 9/11-ը։
Հիշու՞մ եք, երբ Բիլի Գրեհեմի դստերը հեռուստատեսությամբ հարցրին Նյու Յորքի Աշխարհի
առևտրի կենտրոնի ահաբեկչական հարձակումների մասին։
Նրան հարցրին. «Ինչպե՞ս կարող էր Աստված թույլ տալ, որ նման բան տեղի ունենա?»
Այնուհետև Էնն Գրահամը տվեց հետևյալ պատասխանը։ Ես այստեղ կներկայացնեմ այն։
Նա ասաց. «Ես համոզված եմ, որ Աստված այս իրադարձություններից նույնքան տխրում է, որքան մենք, սակայն տարիներ
շարունակ մենք ասել ենք Նրան, որ հեռանա մեր դպրոցներից, մեր կառավարություններից և մեր կյանքից»:
Եվ քանի որ Աստված «ջենթլմեն» է, ես հավատում եմ, որ Նա լուռ հետ է քաշվել։
Ինչպե՞ս կարող ենք ակնկալել, որ Աստված մեզ օրհնի և պաշտպանի, երբ մենք խնդրում ենք Նրան
մեզ միայն թողնել։ Վերջին մեջբերում՝ Էն Գրահամ։
Եվ այս հայտարարությանը, որը հստակ ցույց է տալիս, թե ինչն է սխալ մեր հասարակությունում, ավելացվել են նաև այլ ուշագրավ դիտարկումներ,
որոնցով ես նույնպես կցանկանայի նախորդեցնել իմ սեփական մեկնաբանությունները «արդյոք Աստված մեզ լքե՞լ է» հարցի շուրջ։
Տեսնում եք, Աստծո հեռացումը մեր բոլոր դպրոցներից և պետական համակարգերից ակնհայտորեն արագացել է՝ օրինակ,
երբ Մադալին Մյուրեյ Օ'Հեյր նման մարդիկ պնդում էին, որ այլևս չեն ուզում աղոթքներ դպրոցներում։
Եվ մենք պարզապես համաձայնվեցինք։ Ի դեպ, Մադալին Մյուրեյը սպանվեց մի փոքր անց։
Եվ հետո ինչ-որ մեկը առաջարկեց, որ դպրոցներում այլևս Աստվածաշունչ չկարդալը ավելի լավ կլինի։
Աստվածաշունչը, որը ասում է՝ «Մի սպանիր, մի գողացիր և սիրիր քո մերձավորին ինչպես ինքդ քեզ»: Եվ մենք… համաձայնվեցինք։
Այնուհետև դոկտոր Բենջամին Սփոք հայտարարեց, որ երբ մեր երեխաները մեզ չեն ենթարկվում, պետք է զերծ մնանք մարմնական
պատժից, քանի որ դա կարող է բացասաբար անդրադառնալ նրանց փոքրիկ անհատականության վրա և վնասել նրանց ինքնագնահատականը։
Մենք մտածեցինք՝ փորձագետը անշուշտ գիտի, ինչի մասին է խոսում, և ասացինք. «Լավ, ի՞նչ կարող ես անել?»
Այնուամենայնիվ, դոկտոր Սփոքի որդին քիչ անց ինքնասպանություն գործեց։
Այնուամենայնիվ, մենք նաև համաձայնվեցինք, որ վերոհիշյալ հայտարարությունը պետք է
վերաբերի ոչ միայն դպրոցներին, այլև ծնողներին։
Ուստի ոչ ուսուցիչներին, ոչ էլ ծնողներին չի կարելի թույլ տալ որևէ կերպ «դիպչել» անհնազանդ երեխաներին։
Եվ հետո ինչ-որ մեկը ասաց. «Թույլ տանք մեր դուստրերին արհեստական հղիության ընդհատում անել՝ անգամ առանց
ծնողների գիտության»: Եվ մենք ասացինք. «Լավ, ինչո՞ւ ոչ»:
Այնուհետև դպրոցի խորհրդի մի քանի խելացի անդամներ կրկին համաձայնվեցին:
Մի օր մեր տղաները այնուամենայնիվ կանեն դա։
Այսպիսով, եթե նրանք ուզում են, տանք նրանց կոնդոմներ, և ծնողներին դրա մասին նախապես տեղեկացնել հարկավոր չէ։
Ու այդպես նրանք կարող են հանգստանալ և զվարճանալ այնպես, ինչպես ցանկանում են։
Եվ մենք ի՞նչ արեցինք։ Մենք կրկին համաձայնվեցինք։
Եվ հետո մեր ամենաբարձր ընտրված պաշտոնյաներից մի քանիսը հայտարարեցին:
Որպես քաղաքական գործիչներ՝ մեր անձնական կյանքի բնույթը կարևոր չէ։
Գլխավորը այն է, որ մենք մեր աշխատանքը լավ կատարենք։
Եվ մենք ասացինք՝ ինչ տարբերություն, կարծելով, որ յուրաքանչյուրի, այդ թվում՝ նախագահի, ազատ ժամանակի գործողությունները
նշանակություն չունեն, եթե նրանք անթերի են կատարում իրենց աշխատանքը և տնտեսությունը գործում է։ Տեսնո՞ւմ ես։
Եվ հետո ինչ-որ մեկը հղացավ այն գաղափարին, որ տպագրեն ամսագրեր մերկ կանանց լուսանկարներով և անվանեն
դրանք «կանացի մարմնի գեղեցկության բնական հիացմունք»։
Եվ մենք ասացինք. «Լավ, ի՞նչ կարող ես անել?»
Այնուհետև ինչ-որ մեկը այս բնական հիացմունքը մեկ քայլ առաջ տարավ և ինտերնետում հրապարակեց մերկ կանանց ու երեխաների
լուսանկարներ, որպեսզի այսօր դրանք ցանկացած մեկը կարողանա տեսնել։
Եվ մեզ ասացին, որ սա խոսքի ազատություն է, և մենք կրկին համաձայնվեցինք։
Այնուհետև զվարճանքի արդյունաբերության ոլորտից ինչ-որ մեկը առաջարկեց:
Եկեք թողարկենք հեռուստահաղորդումներ և ֆիլմեր, որոնք պարունակում են բռնություն, հոմոսեքսուալություն և սեռական ազատություն,
և ձայնագրենք երաժշտություն, որը խրախուսում է բռնաբարություն, թմրանյութեր, ինքնասպանություն և սատանայապաշտություն։
Եվ մենք հավատում էինք, որ դա ընդամենը զվարճանք է և որևէ լուրջ բացասական ազդեցություն չունի, քանի որ այն,
այնուամենայնիվ, լուրջ չէին ընդունում, և մենք բոլորի հետ համաձայն էինք։ Ի՞նչ կարող ես անել։
Եվ հիմա, հիմա մենք ինքներս մեզ հարցնում ենք, թե ինչու մեր երեխաները հանկարծ այլևս խիղճ չունեն, ինչու այլևս չեն կարողանում
բարին չարից տարբերել և ինչու նրանց համար ոչ մի խոչընդոտ չկա իրենց դասընկերներին, անգամ
ուսուցիչներին, ծնողներին կամ նույնիսկ ինքնասպան լինելուն։
Բայց մենք, հավանաբար, կարող ենք բացատրել այս փաստը, եթե բավական երկար լուրջ մտածենք դրա մասին և ինքներս մեզ
հարցնենք՝ արդյոք դա շատ կապ ունի «ինչ ցանում ենք, այն էլ հնձում ենք» ասացվածքի հետ։ Հասկանո՞ւմ եք։
Հիմա մենք քայլ առ քայլ կխորանանք մի թեմայի մեջ, որը, ինչպես գիտենք, կարող է ձեզ համար խնդիրներ առաջացնել։
Այնուամենայնիվ, մենք պետք է դա անենք, քանի որ դա սերտորեն կապված է այս խնդրի հետ։
Այս դեպքում, մեր օրերում, երբ որևէ մեկը հարցնում է՝ «Ինչու՞ Աստված թույլ է տալիս, որ սա տեղի ունենա», ես առաջին հերթին կպատասխանեի՝
«Ինչու՞ մենք թույլ ենք տալիս, որ այս ամենը տեղի ունենա»։
Եթե ինչ-որ բան էլ կա, ապա առավելագույնը մենք ենք լքել Աստծուն, ոչ թե Աստված մեզ։
Եվ հիմա ես խոսում եմ բոլոր քրիստոնյաներին, բայց նաև մյուս Աստծո վախեցող մարդկանց։
Ես խնդրում եմ ձեզ՝ բաց սրտով ընդունել այն լայնությունը, որի մասին այժմ խոսում եմ այստեղ, որպեսզի ոչ միայն մենք՝
որպես քրիստոնյաներ, այլև բոլոր նրանք, ովքեր տուժում են նույն խնդրից, կարողանան դրանից օգտվել։
Բացի նրանից, որ մենք նույնպես ընդունել ենք այս բոլոր հուսահատեցնող զարգացումները չափազանց քիչ դիմադրությամբ,
մեզ ստիպում է հարցնել՝ «Արդյո՞ք Աստված մեզ լքել է»:
Մենք սա խնդրում ենք մեկ պատճառով և միայն մեկ պատճառով՝ որովհետև ավելի քան 2000 տարի մեզ սովորեցրել են, որ այս աշխարհում
անօրինական ու չար մարդիկ պետք է հայտնվեն, սակայն մենք՝ հավատացյալներս, ժամանակի ընթացքում վերևից օգնություն կստանանք։
Եվ այս վերևից եկող օգնությունը խոստացվել է ոչ միայն մեզ՝ քրիստոնյաներին, այլև բոլոր հավատացյալներին՝ բոլոր կրոնների, անգամ
փիլիսոփայական և էզոթերիկ գաղափարախոսությունների հետևորդներին։
Միայն մեզ՝ քրիստոնյաներիս համար, Հիսուսն է, ով վերադառնալու է, ով պետք է վերադառնա երկնքից իր բոլոր հրեշտակների հետ,
որպեսզի մեզ այստեղ ազատի Անտիկրիստոսի աշխարհային իշխանությունից։
Ինչպես ասացի, մենք միակները չենք։ Մուսուլմանների դեպքում էլ նույնն է։
Բացառությամբ այն բանի, որ նրանց հույսը միայն Հիսուսը չէ, այլ Մահդին։
Նա նույնպես պետք է իջնի երկնքից, որպեսզի մաքրի այստեղի խառնաշփոթը մեր համար։
Էզոթերիկների համար հենց արտաքենիներն են, որոնք մեզ լուսարձակով տեղափոխում են իրենց տիեզերանավեր և
տարհանում այս ամենաբարդ ժամից ամենատարբեր միջոցներով։
Վերջին տասնամյակներում աշխարհի մեծ մասի համար ամերիկացիներն էին, ովքեր պետք է «ռմբակոծեին» ժողովրդավարական
խաղաղությունը՝ այն թելադրելու համար բռնապետական ճնշման տակ գտնվող ժողովուրդներին։ Հասկանո՞ւմ եք։
Ամերիկացիներն էլ միշտ երկնքից թռչում էին՝ ամբողջական կործանիչ-ռմբակոծիչների
բանակներով և իրենց ողջ ռազմական տեխնիկայով։
Երբ Հիսուսը դարեր շարունակ չեկավ սպասված ձևով, քրիստոնյաների սխալ հույսը ի վերջո փոխանցվեց Իսրայելին։
Հանկարծ, ըստ Հռոմեացիներ 11-ի, Իսրայելը պետք է նորից վեր կենար և դառնար համաշխարհային հզորություն։
Դրա համար էլ Միթերնախթսռուֆ (Midnight Call) նման առաքելական կազմակերպությունները տասնամյակներ շարունակ
յուրաքանչյուր նոր իսրայելական հրթիռի և կործանիչ ինքնաթիռի մեջ փրկություն են քարոզում։
Մինչ օրս քրիստոնյաները չեն հասկացել, որ, օրինակ, 1948 թվականին հիմնադրված Իսրայելի Պետությունը մաքուր արդյունք է ֆրիմասոնության։
Այս մասին շատ բան կա ասելու։ Մենք դա բացատրում ենք Kla.TV-ում։
Մասոնական ղեկավարությունը, սակայն, բացահայտորեն պնդում է սատանայապաշտությունը։ Դու դա գիտես։
Եվ ես կարող եմ անվերջ շարունակել։
Եկեք անցնենք ձախակողմյաններին։ Ձախակողմյանները սպասում են իրենց կարմիր մուրճի և մանգաղի իշխանության վերականգնմանը։
Նրանք նաև հույսեր են կապում ղեկին կանգնած նոր քաղաքական գործիչների հետ։
Ընդհանուր առմամբ, սակայն, մենք միշտ տեսնում ենք նույն պատկերը ամբողջ աշխարհում:
Մարդկանց մեծամասնությունը, կարծես, ամբողջովին անօգնական պառկած է գետնին և իրեն ամբողջովին
անզոր է զգում անընդհատ աճող սպառնալիքի առջև։
Այո, միայն արտաքին օգնությունը, վերևից եկող օգնությունը կարող է նրանց փրկել։
Եվ այս, թվացյալ իմաստուն հույսը, որը գործնականում և ամենադժվար պահերին միշտ ապացուցվում է
դժբախտ, անգամ առ անգամ ջախջախվում է։ Ինչու՞
Քանի որ, ինչպես սպասվում էր, վերևից օգնություն չի գալիս, միայն ավելի շատ ռումբեր, ավելի շատ հրթիռներ, ավելի շատ սպառնալիքներ,
կայծակային հարվածներ, շրջակա միջավայրի և եղանակային աղետներ։
Ավելի ու ավելի շատ երկրաշարժեր, քեմթրեյլներ, պլանավորված պանդեմիաներ և այլն։ Կարելի է դրանք թվարկել ամբողջ օրը։
Եվ երբ ամեն ինչ սխալ է գնում, ես ասում եմ՝ դա միշտ նույնն է յուրաքանչյուր մարդու, յուրաքանչյուր կրոնի, յուրաքանչյուր
գաղափարախոսության կամ քաղաքականության դեպքում։ Ի՞նչ է դա։
Մենք բոլորս սխալ ենք մեկնաբանել և սխալ ներկայացրել մեր դասագրքերը և կրոնական տեքստերը։
Օրինակ, որպես սովորական մարդիկ, մենք սխալ ենք հասկացել և սխալ մեկնաբանել քաղաքականության կանոնները։
Մենք բոլորս նույն սխալն արեցինք։ Որն է այն?
Մենք իրականում չէինք հասկանում այն պարտավորությունը, որը պահանջում էինք ինքներս մեզնից։ Հասկանո՞ւմ ես։
Որպես պարզ ու ժողովրդավարական ժողովուրդ, մենք պարզապես հանձնել ենք բոլոր այն պատասխանատվությունները, որոնք
որպես ժողովուրդ պետք է կրեինք, մեր ներկայացուցիչներին՝ մեր քաղաքական կուսակցություններին։
Փոխարենը, որ հասկանայինք, թե ժողովրդավարությունը պահանջում է, որ յուրաքանչյուր քաղաքացի սերտորեն ներգրավված
լինի ժողովրդի առջև ծառացած խնդիրներում և, հետևաբար, լավ տեղեկացված լինի, մենք մնացել ենք պասիվ։
Յուրաքանչյուր խնդրի ծննդյան ցավերին տառապելու և իրական լուծումներ ծննդաբերելու փոխարեն
մենք զվարճանում էինք ամենատարբեր խնջույքներում։
Քրիստոնյաներ լինելով՝ անգամ երեկույթների ժամանակ պաշտում ենք։ Խնդրում եմ, մի վիրավորվեք, երբ սա ասում եմ։
Բայց մենք գործնականում ոչինչ չենք ձեռնարկել։ Հասկանո՞ւմ ես։
Ոմանք անգամ գարեջրի բիզնեսի մեջ մտան՝ մեզ լցնելով ամեն տեսակի թմրանյութերով և
դեղագործական արտադրանքներով։ Այսպես էին մարդիկ դա անում։
Խնդիրները լուծելու և դրանց հետ կապված հարցերը ուսումնասիրելու պատասխանատվություն ստանձնելու փոխարեն, մենք
նույնպես ուսումնասիրեցինք ամենատարբեր հեռուստամագազիներ և հեռուստահաղորդումներ։ Հասկանո՞ւմ ես։
Այնուամենայնիվ, միայն նրանք, ովքեր քայլում են այս աշխարհի զարգացումների հետ, իսկապես կարող են
ունենալ իրենց կարծիքը և ժողովրդավարական ձայն։
Մարդը երբեք չպետք է իր անձնական պատասխանատվությունները փոխանցի որևէ ընտրված ներկայացուցիչների կամ առաջնորդների։ Սա է իմ ասածը։
Դուք կարող եք ընտրել ճիշտ ներկայացուցիչներին միայն այն դեպքում, եթե նրանց լիովին ճանաչում եք։
Այնուամենայնիվ, այդպիսի բոլոր գիտելիքները կատեգորիկ կերպով մեզանից խուսափել են։ Գոնե մեզանից՝ քրիստոնյաներից մեծամասնությունը։
Եվ այդպես մենք ավելի ու ավելի ենք հեռացել այս աշխարհի իրական խնդիրներից, չկատարելով մեր առաքելությունը որպես երկրի լույսն ու
աղը, կարելի է ասել, և թույլ տալով ամենատարբեր կերպարների ի հայտ գալ, որոնք այժմ անգամ իրենց
կամքով կեղծում են մեր ընտրությունների արդյունքները։
Մենք՝ ամեն տեսակի հավատացյալներ, բայց հիմա նաև էզոթերիկներին ու իդեոլոգներին եմ ներառում, երբեք իսկապես չենք
հասկացել, որ մեր տերերը չեն եկել այն բանի համար, որ մենք դարեր շարունակ նրանց փառաբանենք։ Ոչ ոք դա չէր ուզում։
Եվ, հնարավոր է, նույնիսկ միմյանց գլխները ջարդենք՝ վիճելով, թե մեզնից ով է կամ եղել է ամենաամաչկոտն ու լավագույն տերը։
Ես ասում եմ՝ «Այստեղ ներքևում որևէ տիրակալ, ով էլ որ հայտնվել կամ իշխանության գա, նրանց միակ նպատակը եղել է
մեզ՝ սովորական մարդկանց, նույնպես տիրակալներ դարձնելը»:
Հասկանո՞ւմ ես։ Անկախ ժանրի։
Սա այն է, ինչ ուզում էր Հիսուսը, սա այն է, ինչ ուզում էր Մուհամեդը, սա այն է, ինչ ուզում էր Լաո-Ցզին,
սա այն է, ինչ ուզում էր Բուդդան, նշեք ում ուզում եք։
Նույնիսկ կարատեի ուսուցիչը, նույնիսկ կունգ ֆուի ուսուցիչը։ Բոլորը ուզում են քեզ վարպետ դարձնել։
Երբ վարպետը գալիս է, նա ուզում է, որ դու դառնաս վարպետ։
Բայց մենք բոլորս դրանք վերածել ենք պարզապես պաշտամունքի առարկաների։ Հասկանո՞ւմ ես։ Վերածել ենք, ոչ թե բարձրացրել։
Մենք քրիստոնյաներս վզերիս կրում ենք խաչեր ու շղթաներով կապված Հիսուսի պատկերները, իսկ հրեաները իրենց օրենսդիրին
կրում են ժապավեններով գոտկատեղին կամ տուփիկներով ճակատներին։
Թե՛ քրիստոնեության մեջ, թե՛ հրեականության մեջ, թե՛ այլ կրոններում։
Ամենուր մենք գտնում ենք մասունքներ, պատկերներ, արձաններ՝ լինի Հիսուսի, Բուդդայի կամ այլ
կրոնական հիմնադիրների։ Իրականում մենք ինչ ենք անում?
Մենք հարգում ենք սրբազան առարկաները, սրբազան հիշողությունները, նույնիսկ սրբազան պատերը, սրբազան քարերը,
այն վայրերը, ուր մենք ուխտագնացություններ ենք կատարում։
Սուրբ խաչեր, սուրբ ջուր՝ կարելի է միայն թվարկել դրանք։
Բոլոր տեսակի բախտաբեր նշաններ – և տեսնո՞ւմ ես, թե ինչպես են այս բոլոր կրոնական կուլտերը
հայտարարում նույն ճակատագիրը կամ դժվարությունը։
Մենք օգնություն ենք խնդրում մեր տերերից, օգնություն ենք խնդրում վերևից, երկնքից, նույնիսկ այն
կուռքերից, որոնք մենք ինքներս ենք քանդակել կամ ձուլել։
Այնուամենայնիվ, մենք միշտ օգնություն փնտրում ենք դրսից՝ և միայն վերջին հերթին՝ մեր ներսից, և հենց դա է խնդիրը։
Դա է հարցի էությունը։ Հասկանո՞ւմ ես։
Մեզ՝ քրիստոնյաներիս համար, սա հատկապես տարօրինակ է, հաշվի առնելով, որ Հիսուսը արդեն ասել էր սամարացի
կնոջը հոր մոտ՝ և ես մեջբերում եմ Հովհաննես 4:14-ը:
Ով խմի այն ջուրը, որ ես նրան կտամ, այլևս երբեք չի ծարավի, և այն ջուրը, որ ես նրան կտամ, նրա մեջ կդառնա —
նրա մեջ — անսպառ աղբյուր, որը տալիս է հավիտենական կյանք։
Տեսնում եք, Հիսուսը պնդում էր, որ այն, ինչ նա մեզ է տալիս, պետք է դառնա մեր ներսում աղբյուր։
Մենք ինքներս դառնում ենք արտահոսքը։ Օգնությունը գալիս է մեր ներսից՝ Նրանից մեզանում դրված։ Դու տեսնու՞մ ես դա։
Հիմա մենք կքննարկենք այս թեման ամբողջ հատվածում, որը ես այստեղ ձեզ ներկայացնում եմ։
Բայց ես կցանկանայի դանդաղ առաջ գնալ, որպեսզի վերջապես հասկանանք Քրիստոսի վերադարձը՝ Քրիստոսի
վերադարձը մեր մեջ։ Եկեք քայլ առ քայլ առաջ գնանք։
Տեսնում եք, բոլոր կրոնական հիմնադիրներն ու գաղափարախոսական վարպետները, սկսած Հիսուս Քրիստոսից, միշտ հայտարարել են, որ
իսկական օգնությունը, թեև իրականում գալիս է Աստծուց կամ երկնքից, ցանկանում է ձևավորվել մեր մեջ, մեր միջոցով և մեր կողմից։
Սա ամփոփման ավարտն է մինչ այժմ։
Եվ հենց այս հաղորդագրությունն է, որը բառացիորեն մեր ձեռքից դուրս է սահել։
Եվ քանի որ մեր բոլոր տերերը կամ սպանվել են, կամ մահացել են որևէ այլ կերպ, մենք ակնկալում ենք, որ նրանք
կվերադառնան իրենց հին տեսքով։ Բոլորը միասին՝ իրենց տերերը։
Բայց նրանք բոլորը ուզում էին վերադառնալ մեր միջոցով։ Ես այսօր չեմ կարող բավարար չափով ընդգծել սա։
Եվ ավելին, հիմա ես կներկայացնեմ այս հիմնարար գաղափարը, այսինքն՝ այս հիմնարար հոգածությունը կամ այս հիմնական
մտադրությունը, Աստվածաշնչից։ Եվ ցանկացած այլ մարդ նույնպես պետք է անի այն, ինչ ես եմ անում։
Հիմնավորեք այն, ինչ ես հիմա ասում եմ, Աստվածաշնչից, ձեր սեփական դասագրքերից կամ կրոնական
գրքերից, ձեր սեփական ավանդույթներից և ուսմունքներից։
Պարզապես մի՛ շարունակեք անել նույն սխալը, որը դարեր շարունակ մենք բոլորս ենք անում։
Մեզ՝ քրիստոնյաներիս, սպասումը, որ Հիսուսը երկնքից իջնելու է հազարավոր հրեշտակների ուղեկցությամբ՝ մեզ այստեղ դատելու համար,
նույնքան սխալ է, որքան, օրինակ, մուսուլմանների սպասումը, որոնք հագնում են լայն տաբատներ, քանի որ նրանք
հասկանում են, որ Մուհամմեդը կվերադառնա որպես մարդ։
Ես կրկին կասեմ. «Եթե որևէ տեր վերադառնա, նա չի ուզենա նորից ծնվել որևէ մայրի մեջ կամ նույնիսկ
տաբատի մեջ»: Դրանք մեծ մասամբ խորհրդանիշներ են։
Մարդու ծննդյան այս խորհրդանիշը, ինչպես դրան նախորդած կույսի ծնունդը, պարզապես մատնանշում է գերբնականն ու աստվածայինը,
մեր ներսում տեղի ունեցող աստվածային իրադարձություններին։
Մենք պետք է, կարելի է ասել, դառնանք տղամարդկային, ինչը նշանակում է՝ ինքներս աճենք Տիրոջ պատկերով։
Բայց վերջիվերջո մեր տերերն ուզում են վերադառնալ բոլոր կանանց մեջ, անգամ մեր երեխաների միջոցով, հասկանո՞ւմ եք, և ներսից։
Եվ սա հենց այն է, ինչ Հիսուս Քրիստոսը սովորեցրեց մարդկությանը։
Խաչելությունից քիչ առաջ նա իր 12 առաքյալներին, իր գլխավոր առաքյալներին, ասաց հետևյալը՝ Հովհաննես 16:16:
Նա նրանց ասաց. «Մի փոքր ժամանակ էլ կմնամ ձեզ հետ, և հետո այլևս չեք տեսնի ինձ։ Բայց շուտով, երբ հեռանամ, կրկին կտեսնեք ինձ։»
Հիսուսը հստակ կանխատեսեց իր մահը։
Ի դեպ, դարեր առաջ Սաղմոսները, ինչպես հին մարգարեները, մանրամասնորեն կանխատեսել էին, թե ինչպես է
Հիսուսը գալու, ինչպես է ծառայելու և ինչպես է խաչվելու։
Օրինակ՝ Սաղմոս 22-ում, Եսայի 53-ում և բազմաթիվ այլ հատվածներում։
Բայց այնտեղ նաև ասվում է, թե ինչպես նա կմահանա և ինչպես նա կրկին կվերակենդանանա։
Նաև թե ինչպես Նա կվերադառնա երկինք, որտեղից Նա եկել է։
Այնուամենայնիվ, այստեղ այս ամենը բացատրելը չափազանցություն կլիներ։
Իրականում խնդիրը նրանում է, որ Հիսուսը բազմիցս ասել է հենց հակառակը այն բանի, ինչ
քրիստոնեությունը հաջորդ 2000 տարիների ընթացքում դրանից ստեղծեց։
Օրինակ, Հիսուսը հստակ և աներկբայորեն ասաց, կարդացեք ինձ հետ՝ Հովհաննես 16:7:
Ձեր օգտին է, որ ես հեռանամ, որովհետև եթե ես չհեռանամ, Սուրբ Հոգին ձեզ մոտ չի գա; բայց եթե ես հեռանամ, ես կուղարկեմ նրան ձեզ մոտ։
Լավ, դա օգտակար է, ասում է նա։
Մի կողմից Հիսուսը իր մասին ասաց՝ «Շուտով կվերադառնամ», ինչպես Հայտնություն 3։11-ում։
Այնուամենայնիվ, համաշխարհային իմաստով իր թագավորության վերաբերյալ նա տարբեր առակներում ասել է, որ երկար ժամանակ
կպահանջվի, մինչև կարողանա այստեղ՝ մեր մեջ, հաստատել իր թագավորությունը, կամ արդեն հաստատել է այն։
Եվ հենց դա էլ տեղի ունեցավ։
Տեսեք, Նրա հարության 50-րդ օրը Պենտեկոստեի տոնն էր, երբ Հիսուսը վերադարձավ։ Դուք հասկանո՞ւմ եք դա։
Հիսուսը վերադարձել է։ «Ես հենց հիմա այնտեղ կլինեմ։»
Հովհաննես 14:18. «Ես ձեզ որբ չեմ թողնի», — ասաց Հիսուս։ «Ես ձեզ մոտ եմ գալիս։»
Երբ այսօր մենք հարցնում ենք՝ Աստված մեզ լքե՞լ է։ Ոչ, Նա միշտ եղել է մեր կողքին։
Ես գալիս եմ քեզ մոտ – Պենտեկոստեին Նա եկավ։
Հովհաննես 14:23-ում Նա ասում է. «Ես և Հայրս կգանք քեզ մոտ և մեր բնակարանը կկառուցենք քեզ մոտ»։
Քեզանում! Քեզանում! Դա տեղի ունեցավ Պենտեկոստեին։ Քեզանում։
Հիսուսը մի անգամ ասաց. Հայրը ձեզ կուղարկի Իր Հոգին։
Մեկ այլ անգամ նա ասաց՝ Ես ձեզ կուղարկեմ Սուրբ Հոգին։
Պարզապես որպես կողմնակի նշում՝ ես և Հայրը մեկն ենք և նույնը, Նա այլուր ասում է, որը պետք է բառացի թարգմանվի։
Հիսուսը Աստված է, Հիսուսը Հին Կտակարանում Եհովան է, և Նա Հիսուսն է։
Եվ կրկին ու կրկին Նա ասում է՝ Ես գալիս եմ քեզ մոտ։
Եվ այդպես Սուրբ Հոգին հեղվեց Պենտեկոստեին։
Տեսնում ես, դա Հիսուսն էր; Սուրբ Հոգին նույնպես Հիսուսն է։
Ինչպես որ դուք բաղկացած եք հոգուց, մտքից և մարմնից, այնպես էլ Հայրը, Որդին և Սուրբ Հոգին կազմում են մեկ անձ։
Դու մարդ ես, չէ՞։
Մտքով, հոգով և մարմնով՝ Հայր, Որդի, Սուրբ Հոգի՝ ամբողջը Հիսուսն է։ Միայն Նա։
Ահա, այնտեղ գտնվող բոլոր մարդիկ, որոնք կենտրոնացած էին Նրա վրա, հանկարծակի սկսեցին Նրա
ազդեցության տակ խոսել տասնյակ տարբեր լեզուներով։
Դա Հիսուսն է, որը վերադարձել է։
Առաքյալները, ինչպես Հիսուսը, սկսեցին բուժել հիվանդներին, դևեր հանել և մեռելներին հարություն տալ։
Նշաններ ու հրաշքներ, անսահման ուժի գործեր են կատարվել։
Եվ հանկարծ նրանք գալիս էին արհամարհված հարկահավաքներից, ձկնորսներից ու գյուղացիներից՝ ամենատարբեր մարդիկ։
Նրանք անճանաչելի էին։ Ինչու՞
Քանի որ Աստված իջել է երկնքից Իր սրբերի մեջ, Իր Սուրբ Հոգով, քանի որ Հիսուս կրկին եկել է։
Բայց ոչ թե նրանց տեղը զբաղեցնելու և հռոմեական իշխանության դեմ պայքարելու համար, ինչպես նրանք միշտ էին մտադիր։
Այնուամենայնիվ, Հիսուսը, այսինքն՝ Աստվածը, եկավ Իր Սուրբ Հոգու միջոցով այս պարզ մարդկանց մեջ, որպեսզի նրանց մեջ մարմին ստանա։
Նրանք այժմ պետք է դառնան նրա նման։ Սկզբում նրանք դա շատ լավ հասկացան։
Հովհաննես 14։12-ում Հիսուս ասում է. «Ճշմարիտ, ճշմարիտ ասում եմ ձեզ, ով հավատում է ինձ, նա նույնպես կկատարի
այն գործերը, որ ես անում եմ, և ավելի մեծ գործեր կկատարի, որովհետև ես գնում եմ Հոր մոտ»:
Դա հենց այն է, ինչ Հիսուսն ասաց։ Բայց, տեսեք, շուտով այս ներքին դինամիկան նորից հավասարակշռվեց։
Սկզբում ամեն ինչ բյուրեղյա պարզ էր. Հիսուսը նրանց մեջ վերադարձել էր։
Բայց հետո այն սկսում է հավասարակշռվել, և սկսվում է հալածանքը։
Առաքյալները կրքոտ նամակներով հակազդեցին այս հակումին։
Պողոսը մեծ տագնապով գրում է Գաղատացիներ 4։19-ում։ Կարդացեք ինձ հետ։
Ձեր համար, իմ սիրելի երեխաներ, կրկին կրում եմ բոլոր այն ցավերն ու վախերը, որ մայրը տանում է, երբ ծննդաբերում
է իր զավակին, մինչև Քրիստոս ձեր կյանքում մարմին ստանա։
Տեսնո՞ւմ ես, թե ինչի են ուզում ասել առաքյալները։ Քրիստոսը մեր մեջ։
Գաղատացիներ 2։20-ում նա դա ասում է վճռականորեն, ամենագեղեցիկ հնարավոր ձևով։
Ես այլևս չեմ ապրում, այլ Քրիստոսն է ապրում իմ մեջ։
Ֆիլիպպացիների 3։11-ում Պողոսը նույնիսկ գրել է. «… որ ես ինչ-որ կերպ հասնեմ մեռելներից հարությանը»։
Քանի որ հարություն առած Տերը բնակվում է նրա մեջ, բայց ոչ այնպես, ինչպես մարդը սրտում է պահում Հանս քեռուն, տեսնում
եք, այլ որպես կենդանի Աստված, որ բնակվում է մեր մեջ և ցանկանում է ամբողջությամբ արտահայտվել մեր միջոցով։
Այդ պատճառով առաքելական նամակների ամբողջ շեշտը դրված էր այն փաստի վրա, որ Աստծո հեղված Հոգին, որը կոչվում է
Քրիստոս, պետք է ամբողջությամբ ձևավորվի հավատացյալների մեջ։
Եփեսացիների 4-րդ գլխում Պողոսը ամբողջ գլուխը նվիրում է այս նոր մարմնին, այս Քրիստոսի օրգանիզմին, որը նաև կոչվում
է Քրիստոսի մարմինը, և որը այժմ պետք է աճի մինչև ամբողջական հասակ, մինչև ամբողջական տղամարդկություն։
Նա ասում է. «Մինչև որ մենք բոլորս հասնենք հավատքի միությանը և Աստծո Որդու ճանաչմանը, հասուն մարդու չափին…» (Եփեսացիներ 4:12-13)
Եվ այդպես, Հիսուս Քրիստոսի հարության և Հոգու թափվելուց հետո առաջին տասնամյակներում վաղ քրիստոնյաները
բառացիորեն թույլ էին տալիս, որ այս գաղտնիքը՝ նրանց մեջ թափված կենդանի Աստվածը, նրանց մեջ աճի և լցնի նրանց։
Նրանք դառնում էին ավելի ու ավելի հզոր, ավելի ու ավելի հոգևորապես հզոր։
Եվ 70 տարուց էլ պակաս ժամանակ անց այդ մտավոր ուժն ու հզորությունը նրանց մեջ այնքան էին աճել, որ ամբողջ
Հռոմեական կայսրությունը ստիպված եղավ հանձնվել դրան։
Հռոմեական սուրերը, կարծես, վերաձուլվեցին արորների սաղավարտների։
Հիսուս Քրիստոսի հոգին, որը միշտ եղել է խաղաղության իշխան, պարզապես հաղթեց Ռոմեական կայսրությանը՝ այն կայսրությանը, որը
նախկինում հաղթել և ներծծել էր բոլոր հին եգիպտական, հին բաբելոնյան, պարսկական և հին հունական մշակույթները։ Աստված նրանց մեջ
այնքան հզոր էր, Քրիստոսի վերադարձը նրանց մեջ, հասկանո՞ւմ ես։
Բայց հետո ինչ-որ բան տեղի ունեցավ՝ մասնավորապես հրահրում և զրպարտություն, հիմնականում իրենց իսկ
շարքերից։ Սա հանգեցրեց քրիստոնյաների զանգվածային հալածանքի։
Եվ, առանց այստեղ մանրամասնորեն քննարկելու դրա պատճառներն ու հիմքերը, այժմ կենտրոնանալու եմ
բացառապես հենց այս հարցի առանցքային, ցավոտ կետի վրա։
Այս պահին երկրորդ տեսարանը սկսեց ձևավորվել, այն, որի մասին ես նշել էի սկզբում։
Քանզի Հիսուսը իր մասին ոչ միայն ասել էր, որ շուտով, արագ և վաղ կվերադառնա։
Նա նաև տարբեր առակներում հստակ ցույց տվեց, որ մեծ ցնցումներ տեղի կունենան Նրա հեռանալուց հետո և Նրա
ընդհանուր, համաշխարհային տեսանելի վերադարձից առաջ։
Նա սա նկարագրեց ոչ միայն տասը կույսերի առակայում, որոնք երկար ժամանակ սպասեցին հարսնացուին՝ այնքան երկար, որ
բոլորը քնեցին, ինչը կարելի է կարդալ Մատթեոսի 25-րդ գլխում։
Նա նաև հղում արեց իր գրեթե երկար բացակայությանը այն թագավորի առակով, որը հեռացել էր։
Նա, ասում է, հեռացավ մի հեռավոր երկիր՝ այսինքն՝ այս տիպոլոգիաների մեջ, մի հեռավոր երկիր՝ ըստ առակին, որպեսզի հաստատի իր
թագավորությունը, և ապա վերադառնա և, կարծես, հաստատի իր թագավորությունը մեկնարկային
կետում։ Սա կարելի է կարդալ Ղուկասի 19։12-ում։
Այնուհետև գալիս է հայտնի տեսարանը՝ նրանց վստահված տաղանդների մասին, որտեղ Նա ասում է Իր ենթականերին:
Գործիր դրա վրա, եղիր ակտիվ մինչև իմ վերադարձը, որը նույնպես հանդիպում է Մարկոս 13:34-ում։
Այս առակայում բոլորը բազմապատկել էին իրենց տաղանդները, բացի մեկից, որը մնացել էր պասիվ։ Եվ հենց դա է, որ պետք է ընդգծել։
Նրա վերադարձած տերը այս հարցում իր դատողության մեջ անսովոր կերպով խիստ է եղել։ Ինչու՞։
Քանի որ Աստված, ինչպես այս առակը մեզ է ասում, նախատեսում է բազմապատկվել մեր մեջ՝ մեր սեփական գործերի միջոցով և մեր
հաստատուն գիտելիքի շնորհիվ, որ Աստված այժմ բնակվում է մեր մեջ ամբողջությամբ և ցանկանում է մեր միջոցով ամեն ինչ նորոգել։
Նա ուզում է բազմապատկվել, մեր մեջ եղած տաղանդները պետք է բազմապատկվեն, հասկանո՞ւմ եք, մեր մեջ։
Պարզ լեզվով ասած՝ սա նշանակում է, որ Աստծուն մեզ անհրաժեշտ է՝ մարդկային տերմիններով ասած՝ Նա կախված է մեզանից։ Ինչու՞
Քանի որ Նա մեզանում կապել է ամբողջական վերականգնման ճանապարհը։
Դա Նա չէր, ով մեզ լքեց, այլ մենք, ով Նրան լքեցինք։ Սա այն է, ինչ մենք պետք է դրանից տեսնենք։
Աստված մեզ է սպասում, ինչպես մենք այս ողջ ժամանակ նրան ենք սպասել։
Ինչպես գրված է Կողոսացիներ 2:10-ում և Եփեսացիներ 1-ում. «Եվ դուք ամբողջական եք Նրա մեջ»,
բառացիորեն. «Նա է բոլոր իշխանության և զորության գլուխը»։
Կամ կրկին, Հեբրայեցիների 10։14-ում հեղինակը ասում է. «Մեկ զոհաբերությամբ՝ թվային տերմինով՝
նա սրբացվածներին հավիտյան կատարյալ է դարձրել»։
Այս առակներով Հիսուսը խոսում էր ոչ այլ ինչի մասին, քան Իր մեր մեջ, մեր ներսում դառնալու գործընթացի մասին։
այսինքն՝ Նրա մահվան շրջանից սկսած, Սուրբ Հոգով Պենտեկոստեին Նրա վերադարձից մինչև Նրա աշակերտների
ամբողջական օրգանական կազմավորումը՝ Նրա նոր մարմնի վրա, կարելի է ասել՝ Նրա նոր մարմնի միջոցով։
Այն է՝ մինչև Նրա հավատացյալները թույլ չտան Աստծո էությանն իրենց մեջ այնքան աճել, որ Աստծո թագավորությունը նրանց
մեջ և նրանց միջոցով դառնա համաշխարհային իրականություն։
Հիսուսը հստակ կանխատեսեց, որ այս հասունացման գործընթացները կգան երկնքից։
Եվ մարդու աչքին անտեսանելի։ Հասկանո՞ւմ ես։
Այս առակայում Հիսուս գնաց հեռավոր երկիր, ինչը խորհրդանշում է, որ Նա բարձրանում է երկինք և գործում է մեր մեջ գտնվող
երկնային իրականությունից, որը մարդկային աչքին անտեսանելի է։
«Ուստի Աստծո արքայությունը այնպես չի գալիս, որ այն հնարավոր լինի նկատել», հստակ հայտարարեց Հիսուսը։
Օրինակ՝ Ղուկաս 17։20-ում, երբ ֆարիսեցիները նրան հարցրին. «Ե՞րբ կգա Աստծո արքայությունը», նա
պատասխանեց. «Ե՞րբ» կամ «Ինչպե՞ս»։ Նրանք նույնպես հարցրին։
Հարսի սպասող տասը կույսերից հինգը նրա ժամանումը չնկատեցին, հասկանո՞ւմ ես։
Եվ հենց այս գործընթացը դարեր շարունակ ընթանում է։ Դրա համար շատերը հարցնում են՝ «Աստված մեզ լքե՞լ է»։
Այնուամենայնիվ, քրիստոնյաների մեծամասնությունը մինչ այժմ միայն կրոնն է, տարբեր սրբազան մասունքներ,
դոկտրինաներ, հավատալիքներ և ամեն տեսակի կանոններ վարչարարել է։
Այնուամենայնիվ, քրիստոնյաների մի փոքր թվաքանակ միշտ հասկացել է Քրիստոսի վերադարձի իսկական իմաստը՝ այն է՝ Քրիստոսը մեր մեջ։
Քրիստոսը ցանկանում է վերադառնալ մեզանից յուրաքանչյուրում, ինչպես նաև գրված է Կողոսացիներ 1:27-ում:
Աստված ուզեց ազգերին հայտնի դարձնել, ուշադրություն դարձրեք՝ ազգերին, թե ինչ է նրանց մեջ գտնվող իր
գաղտնիքի փառքի հարստությունը, ազգերում, հասկանո՞ւմ եք, որը Քրիստոսն է ձեր մեջ՝ փառքի հույսը։
Այսպիսով, մեր առաքելությունն ու առաջադրանքն է ուսուցանել ազգերին, որ Աստված արդեն բնակվում է նրանց մեջ, և
արթնացնել այս հույսը, որ փառքի այս սպասումը կբացվի նրանց մեջ։
Բայց Քրիստոսի վերադարձը օրգանական գործընթաց է, որը աճում է ներսից և որը դարեր պահանջեց,
որպեսզի հասներ իր լիարժեք ձևին և հասունությանը։
Եվ սա այն պատճառով է, որ մենք պետք է որպես ամբողջական օրգանիզմ հասունանանք Աստծո մեջ։
Մեր մեջ գտնվող Աստվածը, որ գործում է Իր աստվածային առաքինությունների միջոցով, մեր մեջ գտնվող Աստծո կամքով,
մեր մեջ գտնվող Նրա պատրաստակամությամբ, ահա դա է նշանակում՝ մեր մեջ գտնվող Նրա կատարյալ հատկությունների միջոցով։
Դրա համար Հիսուս Նազարեթում, Մատթեոսի 5։48-ում ասաց. «Ուստի եղեք կատարյալ, ինչպես ձեր երկնային Հայրը կատարյալ է»։
Դա այն չափանիշն է, որը սահմանել է ինքը՝ Աստված, մեր մեջ բնակվող կատարյալը։
Հիսուսը, Վարպետը, չէր ցանկանում մեզ պարզապես վերածել բարեպաշտ անհատների, եթե կարելի է այդպես ասել։
Փոխարենը Հիսուս ուզում էր, որ մենք ինքներս դառնանք առաքինություն, որ մենք ինքներս դառնանք առաքինություն։
Մեր մեջ եղեք Աստծո կատարյալ հատկությունները, ոչ թե դրանցում հավատացեք, հասկանո՞ւմ եք։
Կատարյալ եղեք, ինչպես որ Հայրը երկնքում կատարյալ է։
Բայց քանի որ այս բոլոր հասունացման գործընթացները նախ և առաջ տեղի են ունեցել և տեղի են ունենում մտքում, սրտում, գաղտնի,
ապա, ցավոք, քրիստոնյաների մեծամասնությունը չի նկատել այս կապը։
Նրանց մեկնելուց առաջ առաջին առաքյալները ջանասիրաբար զգուշացրին մեզ, որ կեղծ ուսուցիչներ կգան գառների հագուստով
գայլերի պես՝ ոչխարների հոտը ոչնչացնելու համար, ինչպես կարելի է կարդալ Գործք առաքելոց 20:29-ում։
Տեսնում եք, և հենց դա էլ տեղի ունեցավ՝ նրանք դիտավորյալ տարածեցին կեղծ ուսմունքներ ամբողջ աշխարհում։
Օրինակ, ինչ հերետիկոսություններ էին դրանք: Օրինակ, նրանք մեզ վրա պնդում էին, որ Հիսուսը պետք է անհատապես վերադառնա երկնքից։
Եվ դա անելով՝ նրանք ամբողջությամբ խեղաթյուրեցին Հիսուսի խոսքերը։
Քանի որ Հիսուսը հստակ ընդգծեց, որ Իր վերադարձի ժամանակ բնագրական տեքստը բառացիորեն ասում է, որ Նա միշտ կլինի Իր հայտնության
մեջ կամ Իր ներկայության մեջ, Նա կլինի, Նա չի գա, Նա կլինի։
Ինչպես լույս, որը միաժամանակ շողում է բոլոր կողմերից։
Ղուկաս 17։24-ում գրված է այսպես. «Ինչպես որ կայծակը փայլում է և լուսավորում երկինքը մեկ ծայրից
մյուսը, այնպես էլ Մարդու Որդին կլինի իր օրերում։»
Ստորգծեք դա ինքներդ ձեզ համար։ Դա շատ կարևոր բառ է․ դա Նրա վիճակն է, ինչպես Նա կա։
Սա նշանակում է, որ երբ Նա մեր մեջ հասունանա, Նա միաժամանակ կհայտնվի չորս կողմերից։
Ինչպես կայծակը, այն լուսավորում է ամեն ինչ արևելքից մինչև արևմուտք։ Մեր բոլորի
միասնության միջոցով, քո միջոցով, մեր միջոցով։
Բայց կեղծ ուսուցիչները այս էակից հոյակապ մենակատար վերադարձի իրադարձություն են հորինել։
Դա մեր խնդիրն է, և հենց դրա համար գոչում ենք՝ «Աստված մեզ լքե՞լ է»։
Ոչ, նա մեզ չի լքել; նա բնակվում է մեր մեջ և սպասում է, մինչև նրան թույլ տան դուրս գալ։
Այս հերետիկության միջոցով նրանք մեզ պայմանավորել են երբեք Յիսուսին որևէ բազմակողմանի ձևով չընդունել, քանի որ
Յիսուսն ասաց, և այստեղ նրանք մեջբերում են Մատթեոս 24:23-ը։
«Ահա նա», ասում են նրանք։ «Եթե որևէ մեկը ձեզ ասի՝ "Տեսեք, ահա Քրիստոսը", կամ "Ահա նա", մի՛ հավատացեք։ Եթե ձեզ ասեն՝
"Տեսեք, նա անապատում է", մի՛ դուրս եկեք։ Եթե ձեզ ասեն՝ "Տեսեք, նա ներքին սենյակներում է", մի՛ հավատացեք»։
Ինչպես որ կայծակը արևելքից դուրս է գալիս և լուսավորում մինչև արևմուտք, այնպես էլ կլինի Մարդու Որդու գալը կամ ներկայությունը։
Տեսնում եք, Հիսուսը ասել է հենց հակառակը այն բանի, ինչ դարերի ընթացքում այս խեղաթյուրողները հետո մեր գլխներում են դրել։
Նա ընդգծեց, որ այլևս երբեք որպես անհատ չի վերադառնա, և հենց այս տեքստում է, որ Նա դա ասում է՝ օրինակ, ինչպես Պապը։
Այս տեքստում նա հենց այդպես է ասում։ Պապի պես, գիտես՞
Այնուամենայնիվ, քրիստոնեությունը հետևել է յուրաքանչյուր պապին՝ որպես Քրիստոսի փոխանորդին։
Մանհաթը գոռաց. «Քրիստոսն տապանակում է, հասկանո՞ւմ եք, և արդեն ամբողջ աշխարհը կուլ է տալիս այս փոքրիկ կլոր հացիկները
անապատի եկեղեցում, որտեղ ոչ մի հոգի չի հոսում՝ հասկանո՞ւմ եք…»
Բայց Երկրորդ թեսաղոնիկեցիների նամակի առաջին գլխում մեր ազգերի առաքյալ Պողոսը հստակ ուսուցանել է, որ Քրիստոսը
կվերադառնա, որպեսզի Նրա սրբերի մեջ հիացվի և փառաբանվի։
Ուստի ոչ միայն մենք պիտի փառաբանենք Նրան, այլև մարդիկ պիտի փառաբանեն Աստծուն, որովհետև
նրանք մեզանում տեսնում են Աստծուն՝ վերադարձածին։
Նախկինում Հիսուս մեզ սովորեցրեց աղոթել։
Քո արքայությունը գա, Քո արքայությունը գա, ինչպես երկնքում, այնպես էլ երկրի վրա։ Երկրի վրա։ Հասկանո՞ւմ ես։
Տեսնում ես, մեզ չի լքել Աստված, այլ մենք ենք լքել Նրան, ահա ինչ է դա նշանակում։
Մինչ Հիսուսն ու ամբողջ երկինքը սպասում էին՝ վերևից իջնելով երկիր՝ մեզանում և մեր միջոցով ամեն ինչ վերականգնելու,
ամբողջ քրիստոնեությունը երկու հազար տարի է ձգտել երկինք հասնել։
Տեսնո՞ւմ ես հակասությունը։ Երկինքը ուզում է իջնել, մենք ուզում ենք բարձրանալ։
Այո, հալածանքն ու տարբեր կեղծ ուսուցիչներ բառացիորեն խեղաթյուրեցին քրիստոնյաների միտքերը։ Դրանով ամեն ինչ ավարտվեց։
Նրանք հուսահատվել են ինքնուրույն և իրենց վստահությունը դրել են երկնային Հոր վրա։
Փոխանակ կարիքի ժամանակ Աստծուց ավելի մեծ ուժ ու ոգի սպասելու, քրիստոնեությունը իր դեմքով գետնին է ընկել։
Արդյո՞ք մենք՝ քրիստոնյաներս, ինչպես փոքրիկ երեխաներ, գոչել ենք մեր երկնային Հորը և ձգտել փրկարար երկինք բարձրացման։
Այո, ճիշտ է, Պողոսը խոսեց այն մասին, որ մենք բարձրացվելու ենք։ Բայց բարձրացվելու ենք ուր՞
Կարդացեք դա Սուրբ Գրքերում։ Առաջնային տեքստը մեզ հստակ ասում է, սակայն մենք նույնպես հստակ կարող ենք տեսնել այն անգլերենում։
Օդի մեջ տեղափոխված, այնտեղ այդպես է գրված։
Այն բառացիորեն ասում է, որ մենք Քրիստոսի հետ միասին կթագնավորենք։ Որտե՞ղ է օդային տարածքը։
Բայց քանի որ մենք հոգով անչափահաս, անօգնական և անզոր էինք։ (1 Թեսաղոնիկեցիներ 4:17)
Բայց դրանից առաջ Պողոսը իր բոլոր նամակներում վկայեց, որ մենք արդեն Քրիստոսի հետ տեղափոխվել ենք երկնային վայրեր։
Կարդացեք դա Եփեսացիների 2։6-8-ում։ Եկեք միասին կարդանք։
«Աստված մեզ Քրիստոսի հետ հարություն տվեց և նստեցրեց մեզ նրա հետ երկնային իշխանություններում՝ Քրիստոս Հիսուսում…» Ինչու՞
որպեսզի գալիք դարերում նա կարողանա ցուցադրել իր շնորհքի անգնահատելի հարստությունը մեր հանդեպ Քրիստոս Հիսուսում
ցուցաբերած բարության մեջ։ Որովհետև շնորհքով եք փրկվել։
Այստեղ չի ասվում՝ շնորհքով։ Շնորհքը, այսինքն՝ որպեսզի շնորհքը մեր մեջ աճի մինչև Աստծո ամբողջ հարստությունը մեր
միջոցով տեսանելի դառնա, ահա ինչ է այստեղ գրված, և մենք օդից չենք գալիս, այլ երկնքից՝ Նրա հետ վերադառնում ենք։
Նա մեր մեջ է։ Այս ամենը՝ երկինքը մեր մեջ, տեղի է ունեցել։
Բայց հիմա այն գալիս է, ճեղքելով օդային տարածք, մենք այստեղ միասին ենք կարդում դա։
Այո, հոգով մենք դարեր ի վեր կապված ենք երկնքում գտնվող Աստծո հետ ապրել; կարևոր է սա հասկանալ։
Ինչպես Հիսուսը աղոթեց իր մեծ քահանայական աղոթքում (Հովհաննես 17-ում), ինչպես Հայրը նրա մեջ էր, ասում է նա, այնպես էլ Հայրը
պետք է մեր մեջ լինի։ Սա հենց այն է, ինչի մասին ամեն ինչն է։
Բայց ոչ այնպես, կրկնում եմ, որ, օրինակ, քո սրտում կարող է լինել ծեր հայր կամ «Հանս քեռին»։
Մենք բոլորս պետք է Աստծուն մեր մեջ կրենք որպես իրական, կենդանի մարդու։
Այլ կերպ ասած՝ Աստված ցանկանում է ամբողջությամբ հայտնվել մեզանում՝ այստեղ, ներքևում, որպեսզի Իր գործը՝ ամբողջ
ստեղծագործության վերականգնումը, իրականացնի մեր միջոցով։
Աստված մեզ է սպասում։ Այդպես է ասվում Հռոմեացիներ 8-ում։
Խնդրում ենք անպայման կրկին կարդալ այս գլուխը։ Այն բառացիորեն ասում է՝
Ամբողջ ստեղծածը չի սպասում միայն Հիսուսին երկնքից, այլ սպասում է Աստծո որդիների հայտնությանը և դրսևորմանը։
Այո, որ նրանք վերականգնեն ամբողջ ստեղծածը։
Այո, իսկապես, և հիմա ամեն ինչ շատ լուրջ է դառնում, այնպես որ խնդրում եմ ամրացրեք ձեր
անվտանգության գոտիները, հատկապես դուք՝ քրիստոնյաներ։
Իրոք, Աստված նույնիսկ ցանկանում է ամբողջ Վերջին Դատաստանն իրականացնել մեզ՝ մարդկանց միջոցով, ովքեր նվիրված են արդարությանը։
Դրա համար Հիսուսը կարող էր ասել, մի կողմից՝ «Ես ոչ ոքի չեմ դատում», ինչպես գրված է Հովհաննեսի 8։15-ում։
Այսպիսով Նա, որպես անհատ, ոչ ոքի չի դատում – և մյուս կողմից, Նա վկայեց Հովհաննես 5:22-ում:
«Հայրը ոչ ոքի չի դատապարտում», և այժմ գալիս է վճռորոշ կետը՝ «բայց ամբողջ դատաստանն է հանձնել Որդուն»։
Մենք կարող էինք հարցնել, ինչպես Գրետչենը՝ «Ուրեմն, ի՞նչ է ճշմարտությունը?»
Եթե ոչ Հայրը, ոչ էլ Հիսուսը որպես անհատներ դատողություն չեն անում, ապա ո՞վ է այս Որդին,
որի ձեռքում է հանձնված ամբողջ դատողությունը։
Ես ասում եմ, որ, հավանաբար, ոչ մի հատված այնքան չի հեռացել քրիստոնեության գիտակցությունից, որքան սա։
Այնուամենայնիվ, Հիսուս Քրիստոսի առաքյալները արդեն հստակ և պարզ քարոզել էին Հիսուսի հարության
ժամանակ, թե ով է այս Որդին, որին տրված է ամբողջ դատաստան։
Այստեղ մենք ամբողջ ժամանակ խոսում ենք ոչ թե Նազարեթի Հիսուսի որպես անհատի, այլ հարություն առած
Քրիստոսի մասին, ով միավորված է իր նոր մարմնի հետ։
Դուք կարող եք բառ առ բառ կարդալ այն Գործք 13:30-33-ում։
Տեսեք, այստեղ ինչ է գրված՝ «Բայց Աստված Հիսուսին մեռելներից հարություն տվեց», դա հարության քարոզն է,
հասկանո՞ւմ եք, «Բայց Աստված Հիսուսին մեռելներից հարություն տվեց, ինչպես գրված է Երկրորդ Սաղմոսում»։
Դու իմ որդին ես, այսօր ես քեզ ծնեցի։ Կարդա ուշադիր, լավ հասկացա՞ր։
Այսօր, Հիսուս Քրիստոսի հարության օրը, և ոչ թե Մարիամի արգանդում, Աստված ծնեց այս Որդուն, որի մասին Սաղմոս 2-ում
նույնպես ասվում է, որ նրան կհանձնվի ամբողջ աշխարհի դատաստան։
Եկեք կարդանք այս երկրորդ սաղմոսից ևս մի քանի հատված։ Ինչու՞
Որպեսզի մենք գտնենք մեր ճանապարհը դեպի Աստված և դեպի մեր իսկ կոչումը։
Քանզի ոչ թե Աստված է մեզ լքել, այլ մենք ենք Նրան լքել։ Ես չեմ կարող այս բավարար չափով ընդգծել։
Եթե այստեղ չվերադառնանք մեր կանչին, կշարունակենք փնտրել Աստծուն, բայց չենք գտնի Նրան։
Տեսեք, թե ինչ է ասում Երգերի Երգի 2-րդ սաղմոսը այս Որդու մասին։
\"Ինչո՞ւ են ազգերը բարկանում։ Ինչո՞ւ են նրանք ծրագրեր մշակում, որոնք ոչինչ չեն արժենա։
Աշխարհի հզորները ապստամբում են. նրանք դավադրություն են հյուսում Աստծո և այն իշխանի դեմ, որին Նա ընտրել և նշանակել է։
«Եկեք ազատագրվենք», ասում են նրանք, «թոթափենք նրանց իշխանությունը»։
Ուշադրություն դարձրեք բազմակարծիք ձևին՝ ոչ թե նրա, այլ նրա իշխանությունն է, այն ուղղված է ձեզ և ձեր մեջ գտնվող Աստծուն։
4-րդ տողը՝ Բայց Աստված երկնքում միայն կարող է ծիծաղել դրա վրա; նա նրանց նկատմամբ ոչինչ չունի բացի արհամարհանքից։
Հիմա կանցնեմ 7-րդ տողին, որը ասում է՝ «Ես կհայտարարեմ Տիրոջ հրամանը»։
Այս է, ինչ այժմ ասում է մարգարեն. «Նա ինձ ասաց», կամ, ավելի ճիշտ, Քրիստոսն է խոսում նրա միջոցով, մարգարեի միջոցով. «Նա ինձ ասաց»։
Դու իմ որդին ես, այսօր ես քեզ ծնեցի։
8-րդ տողը՝ «Խնդրիր ինձնից սա, և ես քեզ ազգերը կտամ որպես ժառանգություն, և ամբողջ երկիրը՝ որպես քո սեփականություն»։
Եվ ապա գալիս են Աստծո զորության խոստումները այս Որդու նկատմամբ, այսինքն՝ Քրիստոսի օրգանիզմի, Հարություն առածի,
Վերադարձածի, որը վերադառնում է մեր մեջ, որպեսզի կարողանա ուղղել ողջ աշխարհը Աստծո զորությամբ, որը բնակվում է մեր մեջ։
Բայց կրկին կեղծ ուսուցիչներ են եկել և մեզ են ուսուցանել։ Ի՞նչ։ Դու չպետք է դատես։
Օ՛, քանի անգամ եմ լսել այս արտահայտությունը՝ «Մի՛ դատիր»։
Բայց եթե այն ուշադիր կարդաք համատեքստում, Հիսուսը իրականում այստեղ ասել է հենց հակառակը – և հենց դրա համար Պողոսը, ազգերի առաքյալը,
մեզ սա սովորեցրեց։ Կարդացեք ինձ հետ 1 Կորնթացիներ 6:1-3-ը։
«Ձեզնից ո՞վ», ասում է նա քրիստոնյաներին, «եթե մեկի հետ վեճ ունենա, համարձակվի դիմել անիրավների դատարանին, այլ ոչ թե սրբերի»:
Կամ չգիտե՞ք, որ սրբերը աշխարհը կդատեն։
Տեսնո՞ւմ ես, այն այստեղ է եղել դեռ 2000 տարի առաջ։
Չգիտե՞ք, որ սրբերը աշխարհը կդատեն։
«Եվ երբ աշխարհը ձեր միջոցով դատվի», այսպիսով այստեղ պարզ է դառնում, թե ովքեր են սրբերը՝
ոչ Պապը, ոչ էլ որևէ մեկ այլ, հասկանո՞ւմ եք։
Դա մարդիկ են, դա դու ես, «եթե աշխարհը դատվում է քո միջոցով, միթե դու չես արժանի դատելու ամենափոքր բաները՞»
Չգիտե՞ս, որ հիմա դա մի փոքր ավելի կտրուկ է դառնում։ «Չգիտե՞ս, որ մենք հրեշտակներին ենք
դատելու, ուրեմն որքան ավելի՝ առօրյա բաները»։
Ի դեպ, նույնը գրված է Աստվածաշնչի առաջին և վերջին հայտնությունների վերջում։
Ծննդոց 1։26-ում Աստված ընդհանուր առմամբ արդար մարդկանց մասին ասում է. «և նրանք կկառավարեն»։
Եվ երբ տեսնես Աստծո ու Քայենի միջև տեղի ունեցած զրույցը:
Նա ասաց, որ եթե ճիշտ ես գործի, այն կբարձրանա քո ներսում, դու կբարձրացվես; եթե ոչ՝ ապա, ըստ բնագրի, տիրիր մեղքին։
Դա նշանակում է սատանային տիրել։ Հայտնություն 20։5-ում Աստված ասում է. «և նրանք կթագավորեն»։
Տեսնում եք՝ նրանք պետք է իշխեն՝ առաջին հայտնությունն է, և նրանք իշխելու են՝ վերջին հայտնությունն է Սուրբ Գրքում։
Հայտնություն 18:20-ը ավելի նրբանկատ կերպով արտահայտում է, թե ինչպես է այս դատական իշխանությունը
կիրառվում բոլոր մարդասպան աշխարհի տիրակալների նկատմամբ:
Հայտնություն 18:20, հիմա ուշադիր եղեք, որովհետև հիմա մենք հասնում ենք հարցի էությանը:
Երկինք, ուրախացեք նրանց համար, և դուք, ովքեր առանձնացված եք, և դուք, ովքեր ուղարկված եք, և դուք, ովքեր մարգարեներ եք։
Քանզի Աստված նրանց վրա ԻՁԵՑ դատաստանն է կատարել։
Հատուկ համատեքստում այն հստակ խոսում է մեր ժամանակի մասին, այս բաբելոնյան խառնաշփոթության մասին, երբ
Բաբելոնը ընկնում է, այս խառնաշփոթության դարաշրջանի մասին։
Եվ այնտեղ չի ասվում, ինչպես սխալ է թարգմանված մեր Աստվածաշնչերում՝ «Աստված ձեզ վրա դատաստան է կատարել»:
Սա բխում է սխալ ուսմունքից, ըստ որի Աստված պարտավոր է ամեն ինչ անել մեր փոխարեն։
Ոչ, այնտեղ ասվում է՝ Աստված նրանց վրա կիրառել է Ձեր դատավճիռը։
Այն, ինչ անցնում է մեր միջով, այլ կերպ ասած, կատարվում է Աստծո կողմից։
Նա միշտ այդպես է արել, անգամ Հին Կտակարանում։
Իսրայելի յուրաքանչյուր հաղթանակ, տեսնում եք, Աստված Իսրայելի միջոցով, Իսրայելի մեջ է
կատարել Իր մեծ գործերը, և այսօր էլ ոչինչ չի փոխվել։
Այսպիսով, Աստվածաշնչի առաջին էջից Աստված հստակ հայտարարել է, որ մարդուն է նշանակել
հնագույն օձի՝ սատանայի և դևի դեմ պայքարելու համար։
Կին սերմի, մարդկության ամբողջության և սատանայի միջև թշնամություն։
«Նա կկոտրի քո գլուխը…» ասում է Ծննդոց 3:15։
Բայց ստոիկ, ասենք, և էպիկուրյան կեղծ ուսուցիչները ոչ միայն խեղաթյուրել են մեզ համար այս աստվածային նպատակը։
Նրանք նաև այնպես են մեկնաբանել Պետրոսի Երկրորդ նամակը, որ արդեն 2000 տարի է, ինչ մենք քարոզում ենք, թե այս աշխարհը
հուսահատորեն կորած է Անտիքրիստոսի ձեռքում և պետք է այրվի կրակով։
Այո, ես ասում եմ, որ պասիվ ինքնահանգստությամբ մենք թույլ ենք տվել, որ այս աշխարհը, սատանայի ստրկացած, վերջում այրվի կրակով, և
հենց դա է այդ ժամանակի ստոիկոսների և էպիկուրյանների մտածելակերպը։
Նրանք սովորեցնում էին, որ աշխարհը պետք է այրվի, հենց այնտեղից է ամեն ինչ գալիս։
Բայց իրականում բնօրինակ բիբլիական տեքստերում նման բան գրված չէ։
Չնայած որ ձեր Աստվածաշնչում դա այդպես եք կարդում, բնօրինակ տեքստը ասում է այլ բան։ Այն ասում է հենց հակառակը։
Ես ամեն ինչ բացատրել եմ նոր «Interlinear Full Analysis I-VO»-ում, որտեղ յուրաքանչյուր բառ
ձեզ համար ապացուցվում է ամբողջ համատեքստով։
Խնդրում եմ ուսումնասիրեք իմ նոր Աստվածաշնչի թարգմանությունը հունարենից և նաև ուսումնասիրեք իմ Միջազգային
«Երկրորդ գալուստի խորհուրդը»՝ «Քրիստոսի երկրորդ գալուստը», որը ես անցկացրի 2009 թվականին։
Բայց հիմա ես ձեզ կներկայացնեմ այս նոր թարգմանության մի օրինակ՝ Յուդա 14-ից և 15-ից։
Ահա, այստեղ նկարագրված է մեր ամբողջ ծառայությունը, որը մենք կկատարենք այն ժամանակ, երբ Հիսուսը, այսինքն՝ Աստված մեր միջոցով,
կհասնա Իր լիակատար հասակին և կբերի այս աշխարհը Իր դատաստանին։
Քանզի հենց Աստված է, որ այս դատաստանն է իրականացնում մեր մեջ, տեսնում եք, և մենք չենք մարտնչում մարդկային զենքերով,
այլ միայն ստեղծարար Բառով, Աստծո Հոգու ստեղծարար ուժով։
Այժմ՝ Հուդի 14-16 նոր թարգմանված տեքստին։
Բայց սա նույնպես մարգարեացվել էր Ադամից յոթերորդ սերնդի՝ Ենոքի կողմից, երբ նա նկարագրեց:
Ահա, ահա! Տերը եկել է Իր սուրբ հազարավորներով, որպեսզի ամեն ինչում և ամեն ինչում կատարյալ բաժանում հաստատի և յուրաքանչյուր
հոգուն հետաքննությունների ապացույցներով հերքի; Նա կքննի նրանց բոլոր անաստված անհավատության գործերը, որոնցով նրանք չարությամբ
ոտնձգել են Աստծո դեմ, ինչպես նաև բոլոր անխնա կոշտ արտասանությունները, որ մեղավոր ոտնձգողները,
անաստված չարերը վերևից շաղակրատել են Նրա դեմ։
Սրանք զզվելի խառնաշփոթներ են, ճակատագրի վրա բողոքողներ, առաջնորդվող իրենց բորբոքված կրքերով; ավելին՝ իրենց
բերանից հոսում են չափազանց պոմպոզ, համակրանքով լեցուն, սոցիալական դիմակով պատված գովեստներ՝ իրենց սեփական շահի համար։
Տեսնում ես, Աստված մեզ չի լքել, մենք ենք Նրան լքել։
Բայց հիմա այն ժամանակն է, երբ մենք վերադառնում ենք Նրան և վերջապես թույլ ենք տալիս
Աստծուն գործել մեր միջոցով։ Դու դա տեսնո՞ւմ ես։
OCG-ում մենք տասնամյակներ շարունակ թույլ ենք տվել, որ սա տեղի ունենա։
Մենք վերաճել ենք այնպիսի օրգանիզմի, որը արդեն ինքն է պատրաստում այս նորաձև ուտեստը։
Քանզի գրված է, որ Հիսուսը, վերադառնալիս, մեր միջոցով կհարվածի բռնավորներին՝ Իր բերանի գավազանով, և Իր
շուրթերի շնչով կհաղթի անօրինականներին, ինչպես գրված է։
Բայց միայն նայեք՝ մենք նրա շունչն ենք, դու, ես, ահա մենք Լուսավորության դարաշրջանում։
Եվ այդպիսով Kla.TV-ի, AZK-ի, ինչպես նաև OCG-ի ծառայությունը նախապես ստեղծվեց՝ բացահայտելով լյուցիֆերյան
հավակնորդ աշխարհի կառավարիչներին մինչև նրանց էության խորքը՝ ինչպես այնտեղ գրված է, հենց այդպես։
Եվ մենք դա չենք անում միայն այն բանից հետո, երբ դա կարդացինք, գիտես։
Քանզի միայն Աստծո մեր միջոցով իրականացվող ակտիվ գործի շնորհիվ ենք մենք հասկացել բոլոր այս համապատասխան կապերը
բնագրերում և սովորել դրանք հայտնաբերել, հասկանո՞ւմ ես։
Եվ որպես արթնացած արդարության մարտիկներ, մենք կրկին թույլ ենք տալիս Աստծուն հոսել մեր միջով։ Սա է ամենը։
Աստված նաև ցանկանում է հայտնվել ձեր մեջ, ձեր բոլորում, Իր ամբողջ կատարելությամբ, Իր կատարյալ հատկություններով և օրեցօր
ավելի վերականգնողական հոգևոր զորությամբ, որպեսզի Իր ձեռամբ և ձեր միջոցով վերակառուցի այս կոտրված աշխարհը։
Վերականգնման այս գործընթացը մարդկության մեջ ամենուր եռում է այն պահից ի վեր, երբ մենք սկսեցինք այն հռչակել, ապրել և լինել։
Աստծո այս արդյունավետությունը, որն իրականացվում է մեր միջոցով, աշխարհի ուշադրությունից չի վրիպել։
Մենք տասնամյակներ շարունակ միջազգային մակարդակով հալածվել ենք։
Դա նույնն է, ինչ հնագույն Հռոմում։ Դա կրկնվում է, տեսնո՞ւմ ես։
Սա հանգեցրեց հարյուրավոր չափազանց լուրջ հարձակումների ամենամեծ հիմնական լրատվամիջոցների կողմից։
Բայց մենք պարզապես շարունակեցինք բարձրանալ ավելի ու ավելի։
Ինչու՞ Որովհետև մենք գիտենք, որ սա մեր ծրագիրն է։
Մենք չենք սպասում, որ Հիսուսը իջնի երկնքից և ինչ-որ բան անի մեզ համար, այլ ակնկալում ենք, որ որքան մեծ է մեր թուլությունը,
այնքան ավելի շատ Աստծո զորությունը կբացվի մեր միջոցով։
Դա հին արտահայտությունն է, ինչպես մեզ ամբողջ Աստվածաշունչն է սովորեցրել։
Բայց Աստված պարզապես ծիծաղեց այս բոլոր հարձակումների վրա մեր դեմ՝ ինչպես գրված է Երգերի Երգի 2-րդ սաղմոսում։
Եվ այսօր անգամ ամենամեծ մամուլի գործակալությունները, ինչպես նաև Համաշխարհային տնտեսական ֆորումը (WEF) և ամենաազդեցիկ
զանգվածային լրատվամիջոցները դողում են արթնացած բոլոր ազատ մտածողների առջև, որոնք շարժվում են դեպի իրենց կործանումը։
Ինչու՞ Որովհետև նրանք այս մանրակրկիտ հետաքննության արդյունքում կորցրել են իրենց վարկանիշը։
Եվ Աստծո միջոցով այս բոլոր մարդկանց մեջ, որովհետև Աստված, մեզանով, Քրիստոսի միջոցով մեզանով, բացահայտել է այս
չարագործությունները մինչև դրանց էությունը և շարունակելու է դրանք ամբողջությամբ բացահայտել։ Սա է ծրագիրը։
Այս պահին նա բացահայտում է բարձրակարգ սատանիստական ֆրիմեյսոնության օթյայի եղբայրների շրջանակները և դրանք
բերում է լույսի տակ։ Մենք ներկայումս դրա վրա աշխատում ենք։
Նա չի դադարի, մինչև աշխարհում մեծ փոփոխություն տեղի չունենա։
Մենք պետք է հավատանք և հասկանանք սա, ուստի պետք է թույլ տանք, որ այս օրերին դա խորը նստի մեր մեջ։
Ահա, Հռոմեական կայսրությունը, որը վերածնվել է մահվանից ի վեր՝ սկսած Վերածննդի դարաշրջանից, այժմ Աստծո լույսի ներքո
բացահայտվում է, այնտեղ ներքևում գտնվող կեղծ Իսրայելի հետ միասին։
Այս աշխարհին մեծ դատաստաններ կհասնեն, հավատացեք։
Բայց մենք, կարելի է ասել, բոլոր սրբերը և արդար մարդիկ, որոնք միավորված են և բնակվում են այս երկրի վրա, նշանակված
ենք թույլ տալ Աստծուն բարձրանալ մեր մեջ կատարյալ փառքով, մինչև ամբողջ աշխարհը կարողանա սրտի փոփոխության գալ։
Դա մեր գործն է։ Բոլոր ստեղծածները մեզ են սպասում։
Աստծո փրկության ծրագրի համաձայն՝ երկրի վրա բոլոր արդար մարդկանց խոստացվել է գերակայություն առնվազն 1000
տարի, որի ընթացքում նրանք կվերականգնեն ամբողջ ստեղծածը։
Ընդհանուր առմամբ, կարող եմ միայն ասել, որ անհրաժեշտ է անձնական պատասխանատվություն։
Այս գործընթացները միայն այն դեպքում կարող են ավարտվել, եթե մենք վերադառնանք մեր
պատասխանատվությանը, մեր կոչմանը և մեր երկնային դիրքին։
Որպես OCG, մենք տասնամյակներ ի վեր առաջնորդում ենք այս առումով։
Այսօր ես ջերմորեն հրավիրում եմ ձեզ բոլորիդ միանալ մեզ այս ճանապարհորդությանը։
Ես չեմ ուզում ասել, որ դուք բոլորը պետք է միանաք մեր կազմակերպությանը, բայց խնդրում եմ՝ քայլեք մեզ հետ
նույն ճանապարհով։ Մենք ուզում ենք ձեզ հետ միասին աշխատել։
Ես կցանկանայի առաջարկել ձեզ առաջին, գուցե անմիջական հնարավորությունը սկսելու համար, քանի որ ամեն առավոտ 6:00-ից
6:15-ը, այսինքն՝ այս 15 րոպեների ընթացքում, աշխարհով մեկ հազարավոր մարդիկ միաժամանակ արտասանում են ստեղծարար մանտրաներ։
Մի վիրավորվիր այս բառից։ Քանի որ այս օրերին մենք միասին աղոթում ենք նույն կարճ, ստեղծարար աղոթքներով։
Թույլ տվեք ձեզ տալ նման ստեղծագործական աղոթքի օրինակ։
«Բոլոր ճշմարտությունները ամբողջությամբ այժմ միավորված են, խաբեբաների բոլոր խաբեությունները փշրված են!»
Մի օր, այնտեղ առաջին հինգ րոպեների ընթացքում մենք բոլորս միասին աղոթում ենք նույն բանը, յուրաքանչյուրը իր տեղում։
//«Ամբողջ ճշմարտությունը ամբողջությամբ այժմ միավորված է, խաբեբաների բոլոր խաբեությունները փշրված են!»//
Դա ստեղծագործական բառ է! Աստծո սուրը!
Կամ մեկ այլ մանտրա, որը կարող ենք արտասանել մեկ այլ օր։
"Իշխանության չարաշահումը այժմ բացահայտվում է, խարդախները բացահայտվում են."
Տեսնում եք, սա ստեղծագործական հրաման է։
Եվ քանի որ մենք դա հրամայում ենք, հետո վերադառնում ենք աշխատանքի և կատարում մեր
հետաքննական աշխատանքը, հենց դա էլ տեղի է ունենում։
«Իշխանության չարաշահումը հիմա բացահայտվում է», լինի դա Համաշխարհային տնտեսական ֆորումում, ՄԱԿ-ում
կամ NASA-ում, ընտրեք ձեր ուզածը, հիմա դա բացահայտվում է։ «…Խարդախները բացահայտվում են։»
«Ուժը գալիս է թուլությունից», ևս մեկ մանտրա, «…Փայլատակումն գալիս է մեզնից»
Ուժը գալիս է թուլությունից, ճեղքը գալիս է մեզանից։
Կամ մեկը ևս, եկեք բոլորս միասին աղոթենք:
"Երաշխիք, եկեք և պատռեք այն, ինչպես Տերը մեզ հրամայել է մեր միջոցով, վերցրեք
սատանային ձեզ հետ, շղթայեք նրան ըստ Աստծո խոսքի!"
Տեսնում եք, վերջիվերջո ամեն ինչ հենց դրան է հանգում։
Մեր առաջադրանքն է ձևավորել շղթա՝ կապելու աշխարհով մեկ սատանայական ուժերը, որ Քրիստոսը գործի մեր միջոցով։
Ինչպես կայծակ արևելքից արևմուտք, միանգամից մենք միասին ասում ենք նույն աղոթքը, նույն հրամանները։
Սատանան շղթաներով է գալիս, նրան պետք է բանտարկել խավարատուն, փակել հազար տարի, որպեսզի այլևս չկարողանա գայթակղել ազգերին։
Ստորև, ամսվա յուրաքանչյուր օրվա ծրագրային տեքստում, դուք կգտնեք համապատասխան ստեղծագործական բառը, որը մենք
բոլորս միաժամանակ հռչակում ենք առավոտյան 6:00-ից 6:05-ը։
Ես պարզապես ասում եմ՝ զգացեք այս ուժը, երբ այն սիներգետիկ կերպով կուտակվում է առաջին հինգ
րոպեների ընթացքում՝ դա ուղղակի հսկայական է։
Եթե հետո որոշեք առաջ շարժվել, մենք ուրախությամբ կտրամադրենք ձեզ կոդը՝ ներբեռնելու համար մեր ամբողջ
«Ուժեղ աղոթքի» բրոշյուրը, ինչպես ես այն անվանում եմ։
Այնտեղ դուք կգտնեք նաև այն, ինչ ես անվանում եմ եռաչափ առաքելական տեքստեր՝ աղոթքներն ու բուժման հայտարարությունները, որոնք մենք
միասին «նյութականացնելու» ենք երկրորդ և երրորդ հինգ րոպեներին։
Դուք դրա մեջ կբացահայտեք աշխարհում առաջինը, ես ձեզ դա խոստանում եմ։
Բայց թույլ տվեք ասել, որ ամբողջ նոր աշխարհը սկսվում է տնից։
Մենք ձեզ ու մյուսներին չենք սովորեցնում այն, ինչ ինքներս չենք կիրառում։
Ամեն ինչ սկսվում է մեզանից անձամբ, ամենափոքր բաներից; հենց դա է կարևորը։
Ամբողջ վերաուղղումը պետք է սկսվի սեփական սրտից և ապա ձեռք բերի համայնքային չափ, որը
Պողոսը կոչում է ամբողջական աստվածային մեծություն։
Եվ ամեն ինչ, ինչ մենք անում ենք, անում ենք առանց որևէ ինքնակենտրոն կամ ինքնապաշտական շահի։
Սա նշանակում է, որ ամեն ինչ, ինչ մենք անում ենք, անվճար ենք անում՝ կամավոր
հիմունքներով։ Քանի որ նոր աշխարհը նույնպես առանց փողի է։
Շնորհակալություն ձեր ուշադրության համար, և ջերմ ողջույններ բոլորիդ Շվեյցարիայից։
Ձեզ բոլորիդ գրկում եմ, անհամբերությամբ սպասում եմ մեր համատեղ բարձրանալուն, որովհետև միասին մենք ենք այս նոր աշխարհը։
Ես Իվո Սասեքն եմ, ով 47 տարի կանգնած է Աստծո առջև։