Фақат ба савол назар кунед: «Оё Худо моро партофтааст?» Ин нишон медиҳад, ки дар ҷомеаи мо чизе ба таври ҷиддӣ тағйир ёфтааст.
Ин маънои онро дорад, ки ҷаҳон дар буҳрон қарор дорад.
Ва ин буҳрон он қадар шадид аст, ки ҳатто масеҳиёни сахтгир ва дигар мардуми парҳезгор ҳоло ба Худо шубҳа мекунанд.
Ва бинобар ин, дар ҷавобҳое, ки ман имрӯз дар ин ҷо медиҳам, ман асосан ба онҳое муроҷиат мекунам, ки
самимона ба Худо бовар доранд ва ба Ӯ эътимод мекунанд.
Аммо посухҳои ибтидоии ман дар ин мавзӯъ ба ҳама равона шудаанд, махсусан ба онҳое, ки нисбати Худо кам ё шояд
ҳеҷ эҳтиром надоранд ва намехоҳанд дар бораи Ӯ чизе донанд.
Зеро онҳо низ чанд сол боз номи Худоро бештар ва бештар меоранд.
Хусусан аз 11 сентябри соли 2001. Яъне, он 9/11-и бадном.
Оё шумо ба ёд доред, ки духтари Билли Грэм дар телевизион дар бораи ҳамлаҳои террористӣ ба
Маркази савдои ҷаҳонӣ дар Ню-Йорк пурсида шуд?
Аз ӯ пурсиданд: «Чӣ гуна Худо метавонист иҷозат диҳад, ки чунин чизе рӯй диҳад?»
Анн Грэм сипас посухи зеринро дод. Ман онро дар ин ҷо иқтибос мекунам.
Ӯ гуфт: «Ман бовар дорам, ки Худо аз ин рӯйдодҳо ҳамон қадар андӯҳгин аст, ки мо ҳастем, аммо солҳо боз мо ба Ӯ мегӯем,
ки мактабҳоямонро, ҳукуматҳоямонро ва ҳаёти моро тарк кунад.»
Ва азбаски Худо «ҷаноб» аст, ман бовар дорам, ки Ӯ оромона канор рафтааст.
Чӣ гуна метавонем интизор шавем, ки Худо моро баракат диҳад ва ҳифз кунад, дар ҳоле ки мо аз Ӯ
хоҳиш мекунем, ки моро танҳо гузорад? Анн Грэм.
Ва илова бар ин изҳорот, ки возеҳ нишон медиҳад, дар ҷомеаи мо чӣ нодуруст аст, мушоҳидаҳои дигари арзанда низ сабт
шудаанд, ки ман низ мехоҳам пеш аз изҳори назари худ дар масъалаи «оё Худо моро партофтааст» онҳоро зикр кунам:
Мебинед, хориҷ кардани Худо аз ҳамаи мактабҳо ва низомҳои давлатӣ возеҳан суръат гирифтааст – ва ин ҳолат аз замоне аст,
ки одамоне мисли Мадалин Мюррей О'Ҳир таъкид карданд, ки дигар намехоҳанд дар мактабҳо дуо хонда шавад, масалан.
Ва мо танҳо розӣ шудем. Ростӣ, Мадалин Мюррей каме баъдтар кушта шуд.
Ва сипас касе пешниҳод кард, ки дигар дар мактабҳо Китоби Муқаддасро нахондан беҳтар аст.
Китоби Муқаддас мегӯяд: «Ту накуш, ту дуздӣ накун ва ҳамсояатро чун худат дӯст бидор!» Ва мо... розӣ шудем.
Сипас доктор Бенҷамин Спок эълон кард, ки мо бояд аз ҷазои ҷисмонӣ худдорӣ кунем, вақте ки фарзандонамон ба мо итоат
намекунанд, зеро он метавонад ба шахсиятҳои нозуки онҳо таъсири манфӣ расонад ва ба худшиносии онҳо зарар расонад.
Мо фикр кардем, ки мутахассис бояд донад, дар бораи чӣ гап мезанад, ва гуфтем: «Хуб, чӣ кор кардан мумкин аст?»
Аммо писари доктор Спок каме баъдтар даст ба худкушӣ зад.
Аммо мо инчунин розӣ шудем, ки изҳороти мазкур на танҳо ба мактабҳо, балки ба волидон низ дахл дорад.
Аз ин рӯ, на муаллимон ва на волидон набояд иҷозат дошта бошанд, ки ба кӯдакони нофармон ба ҳеҷ шакл даст зананд.
Ва сипас касе гуфт: «Биёед ба духтаронам иҷозат диҳем, ки аборт кунанд – ҳатто бе огоҳии
волидонашон». Ва мо гуфтем: «Хуб, чаро не?»
Сипас чанд узви донои шӯрои мактаб боз розӣ шуданд:
Дар як лаҳза, писарони мо онро ба ҳар ҳол мекунанд.
Пас, агар онҳо хоҳанд, ба онҳо презерватив диҳем ва зарур нест, ки аввал волидонро дар ин бора огоҳ кунем.
Ва то онҳо тавонанд фишорро раҳо кунанд ва ҳар тавре ки хоҳанд, фароғат кунанд.
Ва мо чӣ кор кардем? Мо боз розӣ шудем.
Ва сипас баъзе аз баландтарин мансабдорони интихобшудаи мо эълон карданд:
Муҳим нест, ки мо ҳамчун сиёсатмадорон чӣ гуна ҳаёти шахсӣ дорем.
Муҳим он аст, ки мо кори худро хуб иҷро кунем.
Ва мо гуфтем: «Хуб, чӣ фарқ дорад?» — фикр карда, ки он чи ҳар кас, аз ҷумла президент, дар вақти холии худ
мекунад, аҳамият надорад, то даме ки онҳо кори худро беайб иҷро кунанд ва иқтисод хуб кор кунад. Мефаҳмӣ?
Ва сипас касе ба ин фикр расид, ки маҷаллаҳоро бо аксҳои занони бепӯш чоп кунад ва онро
«эҳтироми табиии зебоии бадани занона» номгузорӣ кунад.
Ва мо гуфтем: «Хуб, чӣ кор карда метавонед?»
Сипас касе ин эҳтироми табииро як қадам пештар бурд ва дар интернет аксҳои занони бепӯш ва
кӯдаконро нашр кард, то ки имрӯз ҳар кас онҳоро бинад.
Ва ба мо гуфтанд, ки ин озодии баён аст, ва мо боз розӣ шудем.
Сипас касе аз соҳаи фароғат пешниҳод кард:
Биёед барномаҳои телевизионӣ ва филмҳоеро оғоз кунем, ки дар онҳо хушунат, ҳамҷинсгароӣ ва озодии ҷинсӣ ҳастанд,
ва мусиқие сабт кунем, ки таҷовуз, маводи мухаддир, худкушӣ ва шайтонпарастиро ташвиқ мекунад.
Ва мо бовар мекардем, ки ин танҳо фароғат аст ва ҳеҷ таъсири манфии ҷиддӣ надорад, зеро онро ҷиддӣ намегирифтанд,
ва мо ба ҳамааш розӣ шудем. Хуб, чӣ кор кардан мумкин аст?
Ва ҳоло, ҳоло мо аз худ мепурсем, ки чаро фарзандонамон ногаҳон виҷдон надоранд, чаро дигар наметавонанд некиро аз бадӣ
фарқ кунанд ва чаро дар куштани ҳамсинфонашон, ҳатто муаллимон, волидон ё ҳатто худашон ҳеҷ гуна нигаронӣ надоранд.
Аммо мо, эҳтимол, метавонем ин далелро шарҳ диҳем, агар ба он ҷиддӣ ва муддати кофӣ андеша кунем ва аз худ
пурсем, ки оё ин метавонад бо «мо он чи мепошем, мегирем» зич алоқаманд бошад. Мефаҳмед?
Ҳоло мо қадам ба қадам ба мавзӯе меравем, ки то чуқуриие мерасад, ки мо медонем, метавонад барои шумо мушкилот эҷод кунад.
Аммо мо бояд ин корро анҷом диҳем, зеро он ба ин масъала зич алоқаманд аст.
Дар ҳар сурат, ба ҳар касе, ки дар замони мо мепурсад: «Чаро Худо иҷозат медиҳад, ки ин рӯй диҳад?», ман аввал ҷавоб
медодам: «Чаро мо иҷозат медиҳем, ки ҳамаи ин рӯй диҳад?»
Агар чизе бошад, пас дар беҳтарин ҳолат мо Худоро партофтаем, на Худо моро!
Ва ҳоло ман бо ҳамаи масеҳиён, вале ҳамчунин бо дигар мардуми парҳезгор сухан мегӯям.
Ман аз шумо хоҳиш мекунам, ки нисбат ба ин паҳноие, ки ман ҳоло дар ин ҷо матраҳ мекунам, дилбоз бошед, то на
танҳо мо ҳамчун масеҳиён, балки ҳамаи онҳое, ки аз ҳамин чиз осеб дидаанд, аз он манфиат баранд.
Илова бар ин, ки мо низ ҳамаи ин рӯйдодҳои ғамангезро бо муқовимати хеле кам пазируфтем, як масъалаи боз ҳам муҳимтар ва
фаврӣ моро маҷбур мекунад, ки пурсем: «Оё Худо моро партофтааст?»
Мо инро танҳо аз як сабаб мепурсем ва ҳамин як сабаб аст: зеро беш аз 2000 сол аст, ки ба мо таълим додаанд, ки дар ин
ҷаҳон одамони беқонун ва бад бояд пайдо шаванд, аммо мо, одамони тақводор, дар вақти муносиб аз боло кӯмак хоҳем гирифт.
Ва ин ёрии аз боло ваъда шудааст на танҳо ба мо, масеҳиён, балки ба ҳамаи боваркунандагон аз ҳама динҳо,
ҳатто онҳое, ки идеологияҳои фалсафӣ ва эзотерикӣ доранд.
Фақат барои мо, масеҳиён, Исо аст, ки боз меояд, ки бояд бо ҳамаи фариштагонаш аз осмон баргардад, то
моро дар ин ҷо аз қудрати ҷаҳонии Антихрист озод созад.
Пас, мо, чунон ки гуфтам, ягона нестем. Дар бораи мусулмонон низ ҳамин тавр аст.
Фақат умеди онҳо на танҳо Исо аст, балки Маҳдӣ.
Вай низ бояд аз осмон поён ояд, то ин олудагиро дар ин ҷо барои мо тоза кунад.
Барои эзотеристон, ин бегонаҳои кайҳонӣ ҳастанд, ки моро бо нур ба киштиҳои кайҳонии худ мебаранд ва дар ин
соати хеле душвор бо ҳама гуна чизҳо моро дур мекунанд.
Дар даҳсолаҳои охир дар бисёре аз кишварҳои ҷаҳон ин америкоиҳо буданд, ки бояд сулҳи демократиро бо бомбаронӣ ба
мардуме, ки аз ҷониби режимҳои диктаторӣ зери фишор қарор доштанд, таҳмил мекарданд. Шумо мефаҳмед?
Амрикоиҳо низ ҳамеша бо сарнишини ҳавопаймоҳои ҷангӣ ва тамоми таҷҳизоти низомии худ аз осмон фуруд меомаданд.
Вақте ки Исо ба тарзи интизоршуда намеомад, аср ба аср умеди гумроҳонаи масеҳиён ниҳоят ба Исроил паҳн шуд.
Ногаҳон, тибқи Румӣён 11, Исроил бояд боз эҳё мешуд ва ба як қудрати ҷаҳонӣ табдил меёфт.
Аз ҳамин сабаб созмонҳои миссионерӣ, монанди Mitternachtsruf (Даъвати нимашаб), даҳсолаҳо дар ҳар мушаки нав
ва ҳавопаймои ҷангии нави Исроил наҷотро эълон мекунанд.
То имрӯз масеҳиён дарк накардаанд, ки, масалан, Давлати Исроил, ки соли 1948 таъсис ёфтааст, маҳсулоти холиси фримасонӣ мебошад.
Дар ин бора бисёр чизҳо гуфтан мумкин аст. Мо онро дар Kla.TV шарҳ медиҳем.
Аммо роҳбарияти масонӣ ошкоро шайтонпарастиро эътироф мекунад. Шумо инро медонед.
Ва ман метавонам бепоён давом диҳам.
Биёед ба чапгароён гузарем. Чапгароён интизори барқарор шудани қудрати сурхи болға ва беханд.
Онҳо инчунин умедҳояшонро ба сиёсатмадорони нав, ки дар сари кор ҳастанд, мебанданд.
Аммо дар маҷмӯъ, мо ҳамеша дар саросари ҷаҳон як тасвири якхеларо мебинем:
Аксарияти бузурги одамон, гӯё, комилан беҷон дар рӯи замин хобидаанд ва дар рӯбарӯи таҳдиди рӯз
ба рӯз афзоянда худро комилан беқудрат мебинанд.
Бале, танҳо кӯмаки беруна, кӯмаки аз боло, метавонад онҳоро наҷот диҳад.
Ва ин умеди ба назар оқилона, ки дар амал ва дар душвортарин лаҳзаҳо ҳамеша бадбахт
мебарояд, боз бор-бор шикаста мешавад. Чаро?
Зеро, тавре ки интизор мерафт, аз боло ҳеҷ ёрие намеояд, балки танҳо бомбаҳои бештар, мушакҳои бештар,
таҳдидҳои бештар, зарбаҳои барқӣ, офатҳои экологӣ ва обу ҳавоӣ.
Ларзишҳои заминӣ, кемтрейлҳо, пандемияҳои тарҳрезишуда ва ғайра бештар ва бештар мешаванд. Мешавад онҳоро тамоми рӯз рӯйхат кард.
Ва вақте ки корҳо бад мешаванд, ман мегӯям, ки бо ҳар намуди одам, бо ҳар дин, бо ҳар
идеология ё сиёсат ҳамеша якхела аст. Он чист?
Мо ҳама китобҳои дарсӣ ва матнҳои диниамонро нодуруст фаҳмида ва нодуруст муаррифӣ кардаем!
Мо, ҳамчун одамони оддӣ, қоидаҳои сиёсиро, масалан, нодуруст фаҳмида ва нодуруст тафсир кардаем.
Мо ҳама як хаторо кардем. Кадомаш?
Мо воқеан он ӯҳдадориро, ки аз худ талаб мекардем, намефаҳмидем! Мефаҳмӣ?
Ҳамчун мардуми содда ва демократӣ, мо ҳамаи масъулиятҳоро, ки мо ҳамчун мардум бояд бар дӯш гирем, ба
намояндагони худ – ҳизбҳои сиёсӣ – вогузор кардем.
Ба ҷои он ки дарк кунем, ки демократия аз ҳар як шаҳрванди худ талаб мекунад, ки ба масъалаҳои рӯ ба рӯи мардум
наздик шуда, дар натиҷа хуб бохабар бошад, мо бетараф мондем.
Ба ҷои он ки мо аз дардҳои таваллуди ҳар мушкиле, ки ба миён меомад, то ба ҳалли воқеӣ бирасем,
азият кашем, мо дар ҳар гуна ҷашнҳо лаззат мебурдем.
Ҳатто мо, масеҳиён, ба ҷашнҳои ибодат меравем. Лутфан, вақте ки ман инро мегӯям, ранҷ нагиред.
Аммо мо амалан ҳеҷ чизро ҳал накардаем. Мефаҳмӣ?
Баъзеҳо ҳатто ба тиҷорати пиво сар карданд, моро бо ҳама гуна маводи мухаддир ва маҳсулоти дорусозӣ
пур карданд. Ҳамин тавр мардум ин корро мекарданд.
Ба ҷои он ки масъулияти ҳалли мушкилот ва омӯзиши масъалаҳои мавҷударо бар ӯҳда гирем, мо инчунин ҳама гуна
маҷаллаҳо ва барномаҳои телевизиониро омӯхтем. Мефаҳмӣ?
Аммо танҳо онҳое, ки бо пешрафтҳои ин ҷаҳон ҳамқадам мешаванд, воқеан метавонанд назари худро
баён кунанд ва ба таври демократӣ раъй диҳанд.
Ҳеҷ гоҳ набояд масъулиятҳои шахсии худро ба ягон намояндаи интихобшуда ё раҳбарон вогузор кард. Ман ҳаминро дар назар дорам.
Шумо метавонед намояндагони дурустро танҳо дар сурате интихоб кунед, ки онҳоро пурра мешиносед!
Аммо ҳамаи ин донишҳо комилан аз мо пинҳон мондаанд. Ҳадди ақал аксари мо, масеҳиён.
Ва бинобар ин мо аз мушкилоти воқеии ин ҷаҳон рӯз ба рӯз дуртар мешавем, дар иҷрои рисолати худ ҳамчун нур ва намак дар рӯи
замин, метавон гуфт, ноком мемонем ва ба шахсиятҳои гуногун имкон медиҳем, ки пайдо шаванд ва ҳоло ҳатто
натиҷаҳои интихоботи моро ба хоҳиши худ қалбакӣ мекунанд.
Мо, мардумони парастишгар аз ҳама гуна, вале ҳоло ман инчунин эзотеристҳо ва идеологҳоро низ дар бар мегирам, ҳеҷ
гоҳ воқеан намефаҳмидем, ки устодони мо наомаданд, то мо онҳоро асрҳо ситоиш кунем. Ҳеҷ кас инро намехост.
Ва шояд ҳатто сарҳои якдигарро шикаста, баҳс кунем, ки кадоме аз мо дорои хоксортарин ва беҳтарин устод аст ё будааст.
Ман мегӯям: «Ҳар кадом устоде, ки дар ин ҷо пайдо ё зоҳир шуд, ҳадафи ягонаи ӯ ин буд,
ки моро, мардумони оддӣ, низ устод гардонад!»
Шумо мефаҳмед? Новобаста аз жанр.
Ин ҳамон чизест, ки Исо мехост, ин ҳамон чизест, ки Муҳаммад мехост, ин ҳамон чизест, ки Лао-Цзы мехост, ин ҳамон
чизест, ки Буддо мехост, ҳар касеро, ки хоҳӣ, номбар кун!
Ҳатто устоди карате ва устоди кунг-фу. Ҳама мехоҳанд туро устод созанд.
Вақте устод меояд, ӯ мехоҳад, ки шумо устод шавед.
Аммо мо ҳама онҳоро ба объектҳои оддии ибодат табдил додаем. Мефаҳмӣ? Табдил додаем, на баланд бардоштаем.
Мо, масеҳиён, крестҳоро мепӯшем ва Исоро дар занҷирҳо дар гарданамон мебандем; яҳудиён қонунгузори худро дар
тасмаҳо дар камарҳояшон ё дар шакли қуттиҳо дар пешонӣ мебаранд.
Чунин бошад дар масеҳият, яҳудият ё динҳои дигар.
Дар ҳама ҷо мо реликвияҳо, тасвирҳо ва ҳайкалҳоро меёбем, хоҳ онҳо Исо, Буддо ё дигар
асосгузорони динӣ бошанд. Дар асл мо чӣ кор мекунем?
Мо ашёҳои муқаддас, хотираҳои муқаддас, ҳатто деворҳои муқаддас, сангҳои муқаддас ва
маконҳое, ки ба онҳо зиёрат мекунем, эҳтиром мекунем.
Хачҳои муқаддас, оби муқаддас — онҳоро танҳо метавон феҳрист кард.
Ҳар гуна амулётҳои хушбахтӣ – ва оё мебинӣ, ки ҳамаи ин культҳои динӣ як тақдир ё озмоиши якхеларо эълон мекунанд?
Мо аз устодони худ кӯмак меҷӯем, мо аз боло, аз осмон, ҳатто аз бутҳое, ки худамон канда ё рехтаем, кӯмак меҷӯем.
Дар ҳар сурат, мо ҳамеша аввал аз берун кӯмак меҷӯем – ва дар охир, ва ҳамин аст
мушкилот – дар охир мо аз даруни худ кӯмак меҷӯем!
Ин асли масъала аст. Мефаҳмӣ?
Барои мо, масеҳиён, ин махсусан аҷиб аст, зеро Исо аллакай ба зани самариягӣ дар чашма
гуфта буд – ва ман аз Юҳанно 4:14 иқтибос мекунам:
Ҳар касе обиеро, ки ман медиҳам, менӯшад, дигар ҳеҷ гоҳ ташна намешавад; аммо обиеро, ки ман медиҳам, дар ӯ — дар ӯ
— як чашмаи беохир хоҳад шуд, ки ҳаёти абадиро мебахшад.
Мебинед, Исо таъкид кард, ки он чизеро, ки ба мо медиҳад, бояд дар даруни мо манбаъ гардад.
Мо худ ҷараёни берун мешавем. Кӯмак аз даруни худи мо меояд. Онро Ӯ дар даруни мо ҷой додааст. Оё ту онро мебинӣ?
Ҳоло мо ин мавзӯъро дар тамоми матне, ки ман дар ин ҷо ба шумо пешниҳод мекунам, баррасӣ хоҳем кард.
Аммо ман мехоҳам инро оҳиста-оҳиста баррасӣ кунем, то мо ниҳоят баргашти Масеҳро – баргашти Масеҳ дар
даруни мо – фаҳмем. Биёед қадам ба қадам пеш равем.
Мебинед, ҳамаи бунёдгузорони динӣ ва устодони идеологӣ, аз Исо Масеҳ сар карда, ҳамеша ёрии ҳақиқиро чунин эълон
кардаанд, ки гарчанде он дар асл аз Худо ё осмон меояд, мехоҳад дар мо, тавассути мо ва бо кӯшиши мо шакл гирад.
Ин хулоса то инҷост.
Ва маҳз ҳамин паём аст, ки воқеан аз дастрасии мо гурехтааст.
Ва азбаски ҳамаи устодони мо ё кушта шуданд ё ба ягон роҳи дигар мурданд, мо интизорем, ки онҳо дар шакли
қадимаи худ баргарданд. Ҳамаи онҳо якҷоя, устодони онҳо.
Аммо онҳо ҳама мехостанд тавассути мо баргарданд. Ман имрӯз наметавонам инро ба қадри кофӣ таъкид кунам.
Ва инчунин, ҳоло ман ин ғояи асосиро, дар асл ин нигаронии асосӣ ё ҳадафи аслиро аз Китоби Муқаддас нишон
медиҳам. Ва ҳар шахси дигар низ бояд мисли ман амал кунад.
Ҳоло он чизеро, ки ман мегӯям, аз Китоби Муқаддас, аз китобҳои дарсии худ ё китобҳои
динӣ, аз суннатҳо ва таълимоти худ бардоред.
Фақат дигар ҳамон хаторо, ки мо асрҳо боз такрор карда истодаем, такрор накунед.
Интизори мо, масеҳиён, ки Исо бо ҳазорон фаришта аз осмон поён меояд, то дар ин дунё моро доварӣ кунад, ҳамон қадар нодуруст
аст, ки интизори мусулмонон, масалан, онҳое, ки ин шалворҳои васеъро мепӯшанд, зеро онҳо
мефаҳманд, ки Муҳаммад ҳамчун инсон бармегардад.
Боз як бор мегӯям: «Агар ягон устод баргардад, ӯ намехоҳад, ки боз дар кадом хонаи ҳайвонот ё
ҳатто дар шим таваллуд шавад.» Инҳо асосан рамзҳоянд.
Ин рамзи таваллуди инсон, мисли таваллуди бепокизаи Мариам пеш аз он, танҳо ба фавқулодда ва илоҳӣ, ба
рӯйдодҳои илоҳие, ки дар даруни мо рух медиҳанд, ишора мекунад.
Мо бояд, гӯё, мардона шавем, ки маънояш он аст, ки худи мо ба образи Устод табдил ёбем.
Аммо дар ниҳоят, устодони мо низ мехоҳанд дар ҳамаи занон баргарданд, ҳатто тавассути фарзандонамон, мефаҳмед, ва аз дарун!
Ва ҳамин аст дақиқан он чи Исо Масеҳ ба инсоният таълим дод.
Каме пеш аз салибкашии худ, ӯ ба 12 апостолҳояш, апостолҳои сарвараш, чунин гуфт: Юҳанно 16:16:
Ӯ ба онҳо гуфт: «Ман танҳо каме вақти дигар бо шумо хоҳам буд; сипас дигар маро нахоҳед дид. Аммо
зуд пас аз он ки ман меравам, боз маро хоҳед дид.»
Исо равшан пешгӯии марги худро кард.
Ҳамчунин, асрҳо пештар Забурҳо, мисли пайғамбарони қадим, низ ба таври муфассал пешгӯӣ карда буданд, ки Исо чӣ гуна хоҳад омад,
чӣ гуна хизмат хоҳад кард ва чӣ гуна ба салиб кашида хоҳад шуд.
Масалан, дар Забур 22 ва Ишаё 53 ва бисёр ҷойҳои дигар.
Аммо дар он инчунин гуфта шудааст, ки Ӯ чӣ гуна хоҳад мурд ва чӣ гуна боз зинда хоҳад шуд.
Ҳамчунин чӣ гуна Ӯ ба осмон бармегардад, аз он ҷое ки омадааст.
Аммо шарҳ додани ҳамаи ин дар ин ҷо аз ҳад зиёд хоҳад буд.
Аммо нуқтаи аслӣ ин аст, ки Исо такрор ба такрор баръакси он чизеро гуфт, ки масеҳият дар тӯли 2000 сол аз он хулоса кардааст.
Исо, масалан, возеҳ ва бе ихтилоф гуфт, онро бо ман бихонед: Юҳанно 16:7:
Бароятон манфиат аст, ки ман биравам, зеро агар ман наравам, Рӯҳи Муқаддас ба шумо намеояд;
аммо агар ман биравам, ман ӯро ба шумо мефиристам.
Хуб, ин муфид аст, мегӯяд ӯ.
Аз як тараф, Исо дар бораи худ гуфт: «Ман ба зудӣ бармегардам», чун дар Китоби Ваҳй 3:11!
Аммо дар мавриди подшоҳии ӯ дар маънои ҷаҳонӣ, ӯ дар ҳикояҳои гуногун гуфтааст, ки то он даме, ки битавонад
подшоҳии худро дар ин ҷо, дар миёни мо, барқарор кунад – ё аллакай барқарор карда бошад – вақти зиёде лозим аст.
Ва ҳамин тавр дақиқ рӯй дод.
Нигаред, 50 рӯз пас аз эҳёи Ӯ ҷашни Пентекост буд, вақте ки Исо баргашт. Оё шумо мефаҳмед?
Исо баргаштааст. "Ман ҳозир мерасам."
Яҳё 14:18: «Ман шуморо ҳамчун ятимҳо намегузорам», — гуфт Исо. «Ман ба назди шумо меоям.»
Вақте ки мо имрӯз мепурсем: Оё Худо моро партофтааст? Не, Ӯ ҳамеша бо мо будааст.
Ман ба назди ту меоям – дар Рӯзи Пантекост Ӯ омад.
Дар Юҳанно 14:23 Ӯ мегӯяд: «Ман ва Падарам хоҳем омад ва дар назди ту хоҳем омад ва хонаи худро бо ту хоҳем сохт.»
Дар ту! Дар ту! Ин дар Рӯзи Пентекост рӯй дод. Дар ту.
Исо як бор гуфт: Падар рӯҳи худро ба шумо мефиристад!
Бори дигар ӯ гуфт: Ман ба ту Рӯҳи Муқаддасро мефиристам!
Фақат ҳамчун як қайд: Ман ва Падар як ва ҳамон ҳастем, Ӯ дар ҷои дигар мегӯяд, ки бояд ба таври ҳарфӣ тарҷума шавад.
Исо Худо аст, Исо Яҳве дар Китоби Муқаддаси Кӯҳна аст ва Ӯ Исо аст.
Ва боз такрор ба такрор Ӯ мегӯяд: Ман ба назди ту меоям!
Ва ҳамин тавр Рӯҳулқудс дар Рӯзи Пантекост рехта шуд!
Мебинед, он Исо буд; Рӯҳи Муқаддас низ Исо аст.
Ва ҳамон тавре ки шумо аз рӯҳ, нафс ва бадан иборат ҳастед, Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас низ як шахсиятро ташкил медиҳанд.
Ту инсон ҳастӣ, не?
Зеҳн, рӯҳ ва бадан; Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас — ҳамааш Исо аст. Фақат Ӯ.
Бинед, ва ҳамаи мардуме, ки он ҷо буданд ва ба Ӯ тамаркуз карда буданд, ногаҳон таҳти
таъсири Ӯ ба даҳҳо забонҳои гуногун сухан гуфтанд.
Ин Исо аст, ки баргаштааст.
Ҳавориён, мисли Исо, беморонро шифо мебахшиданд, шайтонҳоро берун мекарданд ва мурдагонро зинда мекарданд!
Нишонаҳо ва мӯъҷизаҳо, амалҳои қудратӣ беохир анҷом ёфтаанд.
Ва ногаҳон онҳо аз ситонидани андозҳои нафратзада, моҳигирон ва деҳқонон, яъне аз ҳама гуна одамон меомаданд!
Онҳоро намешинохтанд. Чаро?
Зеро Худо дар миёни қудсиёнаш ва дар Рӯҳи Муқаддаси худ аз осмон поён омадааст, зеро Исо боз омадааст.
Аммо на барои он, ки ҷойи онҳоро гирифта, бар зидди ҳокимияти Рум мубориза баранд, чунки онҳо ҳамеша ҳаминро дар назар доштанд.
Бо вуҷуди ин, Исо, яъне Худо, тавассути Рӯҳи Муқаддаси худ ва тавассути ин одамони оддӣ омад, то дар онҳо шакл гирад.
Ҳоло онҳо бояд мисли Ӯ шаванд. Онҳо дар ибтидо инро хеле хуб фаҳмиданд.
Дар Юҳанно 14:12 Исо мегӯяд: «Ҳақиқатан, ҳақиқатан ба шумо мегӯям: ҳар касе ба Ман бовар кунад, ӯ низ
корҳоеро, ки Ман мекунам, хоҳад кард; ва корҳои бузургтар аз инҳо хоҳад кард, зеро Ман ба назди Падар меравам.»
Ин дақиқ ҳамон чизест, ки Исо гуфт! Аммо мебинед, ба зудӣ ин динамикаи дохилӣ боз ба сатҳи муқаррарӣ баргашт.
Дар ибтидо ҳама чиз комилан равшан буд: Исо дар онҳо баргашта буд.
Аммо сипас он ба сатҳи муътадил мерасад ва таъқиб оғоз меёбад.
Апостолон бо мактубҳои оташин ба ин тамоюл муқобилат карданд.
Паул дар ғаму андӯҳи бузург дар Галатӣ 4:19 менависад. Бо ман онро бихонед:
Ба хотири шумо, фарзандони азизам, ман боз як бор тамоми дардҳо ва тарсҳоро, ки модар ҳангоми таваллуди фарзандаш мекашад,
мекашам – то он даме ки Масеҳ дар ҳаёти шумо шакл гирад.
Мебинӣ, ки апостолон ба чӣ ишора мекунанд? Масеҳ дар мост.
Дар Галатӣён 2:20 ӯ инро бо таъкид ва ба зеботарин шакл мегӯяд:
Акнун дигар ман зинда нестам, балки Масеҳ дар ман зинда аст.
Дар Фил. 3:11 Паул то ҳадде расид, ки навишт: «...то ки ман ба таврие эҳё шудан аз мурдагонро ба даст орам.»
Зеро Парвардигори эҳёшуда дар ӯ зиндагӣ мекунад, вале на ба он шакл, ки кас амаки Ҳансро дар дил мебарад,
мебинед, балки ҳамчун Худои зинда, ки дар мо сукун мекунад ва мехоҳад худро пурра тавассути мо ифода кунад.
Аз ин рӯ тамоми таъкиди мактубҳои апостолӣ ба он равона шуда буд, ки Рӯҳи Худо, ки рехта шудааст ва
Масеҳ ном дорад, дар бовардорон пурра шакл бигирад.
Дар боби 4-уми Мактуби Эфесиён Паул тамоми бобро ба ин бадани нав, ин организми Масеҳ, ки онро низ
«бадани Масеҳ» меноманд, бахшидааст, ки ҳоло бояд то пурра будан, то марди комил рушд кунад.
Ӯ мегӯяд: «То даме ки ҳамаи мо ба пуррагии Масеҳ нарасем ва ба синни комили мардонагӣ нарасем...» (Эф 4:12-13).
Ва бинобар ин, дар даҳсолаҳои аввали пас аз эҳёи Исо Масеҳ ва пош хӯрдани Рӯҳ, аввалин масеҳиён воқеан иҷозат
доданд, ки ин сир – Худои зинда, ки дар онҳо пош хӯрда буд – дар даруни онҳо афзоиш ёбад ва васеъ шавад.
Онҳо ҳарчӣ бештар қудратманд ва аз ҷиҳати рӯҳӣ боз ҳам тавонотар мешуданд.
Ва камтар аз 70 сол пас, ин қувваи зеҳнӣ ва тавоноӣ дар онҳо то ҳадде афзуда буд, ки тамоми Империяи Рум
маҷбур шуд ба он таслим шавад – метавон гуфт, ки маҷбур шуд.
Шамшерҳои румӣ, гӯё, дубора ба лемеҳҳои плуг табдил дода шуданд.
Рӯҳи Исо Масеҳ, ки ҳамеша шаҳриёри сулҳ буд, ба осонӣ Империяи Румро мағлуб кард — ҳамин империяеро, ки қаблан ҳамаи фарҳангҳои
қадимаи Миср, Бобил, Форс ва Юнонро мағлуб карда, ҷабб карда буд. Худо дар онҳо то ҳадде
қудратманд буд, бозгашти Масеҳ дар онҳо, мефаҳмӣ?
Аммо сипас чизе рӯй дод: ташвиқ ба душмании динӣ ва бадномсозӣ, асосан аз ҷониби худи
ҳаммаслаконашон. Ин боиси таъқиби оммавии масеҳиён шуд.
Ва бидуни он ки дар ин ҷо сабабу омилҳои онро ба таври муфассал баррасӣ кунам, ҳоло ман танҳо ба худи нуқтаи
дардноке, ки дар ин маврид мавриди баҳс аст, тамаркуз мекунам.
Ҳоло саҳнаи дуюм шакл гирифтанро шуруъ кард, ҳамон саҳнаеро, ки ман дар аввал зикр карда будам.
Зеро Исо на танҳо дар бораи худ гуфта буд, ки зуд, ба зудӣ ва босуръат бармегардад.
Ӯ инчунин дар ҳикояҳои гуногун равшан кард, ки пас аз рафтани Ӯ ва пеш аз бозгашти умумии ҷаҳонӣ
ва намоён ба ҳама буҳронҳои бузург рух хоҳанд дод.
Ӯ инро на танҳо дар масали даҳ духтар, ки муддати тӯлонӣ интизори домод буданд — то ҳадде ки ҳамаашон хоб рафтанд — тасвир
кардааст, ки онро дар Инҷили Матто, боби 25 хондан мумкин аст.
Ӯ инчунин дар масале дар бораи подшоҳе, ки рафта буд, ба набудани нисбатан дарозмуддати худ ишора кард.
Вай, мегӯяд, ба як кишвари дур рафт, яъне ин намудҳо, ба як кишвари дур — тибқи масал — то подшоҳии худро таъсис
диҳад ва сипас баргашта, гӯё подшоҳии худро дар нуқтаи ибтидоӣ таъсис диҳад. Инро дар Луқо 19:12 хондан мумкин аст.
Сипас саҳнаи машҳуре меояд, ки дар он истеъдодҳо ба онҳо супорида мешаванд, ва Ӯ ба зердастонаш мегӯяд:
Бар он амал кун, фаъол бош то даме ки ман бармегардам; ин ҳам дар Марк 13:34 ёфт мешавад.
Дар ин масал ҳама истеъдодҳояшонро афзуданд, ҷуз яке, ки бетараф монд. Ва ҳамин чиз аст, ки бояд таъкид шавад.
Устоди баргаштааш дар ҳукми ин масъала ғайриоддӣ сахтгирӣ кардааст. Чаро?
Зеро Худо, чунон ки ин масал ба мо мегӯяд, ният дорад дар мо афзоиш ёбад, тавассути амалҳои худи мо ва тавассути дониши
устувори мо, ки ҳоло Худо бо тамоми пуррагии худ дар мо зиндагӣ мекунад ва мехоҳад ҳама чизро тавассути мо аз нав созад.
Ӯ мехоҳад афзоиш ёбад, истеъдодҳои дар мо бояд афзоиш ёбанд, мефаҳмед, дар мо.
Ба забони содда, ин маънои онро дорад, ки Худо ба мо ниёз дорад – Ӯ, метавон гуфт, дар мафҳуми инсонӣ ба мо вобаста аст. Чаро?
Зеро Ӯ роҳи барқарорсозии комилро дар мост бастааст.
Ин Ӯ набуд, ки моро тарк кард, балки мо будем, ки Ӯро тарк кардем. Ин чизест, ки мо бояд аз ин дарк кунем.
Худо моро интизор аст, ҳамон тавре ки мо дар тӯли ин вақт Ӯро интизор будем.
Чунон ки дар Колосян 2:10 ва низ дар Эфесян 1 навишта шудааст: «Ва шумо дар Ӯ комил ҳастед», ба маънои
аслӣ. «Ӯ сарчашмаи тамоми ҳокимият ва қудрат аст.»
Ё боз дар Мактуби Ибронӣ 10:14 муаллиф мегӯяд: «Зеро бо як қурбонӣ — истилоҳи ададӣ — Ӯ
онҳое, ки муқаддас шудаанд, то абад комил сохтааст.»
Бо ин масалҳо Исо дар бораи ҳеҷ чизе ҷуз раванди дар мо ва дар даруни мо ташаккул ёфтанаш ҳарф намезад;
яъне аз давраи маргаш, бозгашташ дар Рӯзи Ҳафта дар Рӯҳи Муқаддас, то ташаккули органикии Ӯ дар тамоми шогирдонаш –
дар бадани нави Ӯ, метавон гуфт, тавассути бадани нави Ӯ.
Яъне то он даме, ки мӯъминони Ӯ шахсияти Худоро дар даруни худ то ҳадде афзудаанд, ки подшоҳии Худо дар
онҳо ва тавассути онҳо ба воқеияти ҷаҳонӣ табдил ёфтааст.
Исо возеҳан пешгӯӣ кард, ки ин равандҳои пухтарасонӣ аз осмон хоҳанд омад.
Ва барои чашми инсон ноаён. Мефаҳмӣ?
Дар ин масал Исо ба як сарзамини дур рафт, ки Ӯст, ки ба осмон боло меравад ва аз воқеияти осмонӣ дар
даруни мо кор мекунад, ки барои чашми инсон ноаён аст.
«Аз ин рӯ, шоҳигарии Худо ба тавре намеояд, ки онро мушоҳида кардан мумкин бошад», — Исо возеҳ гуфт.
Масалан, дар Луқо 17:20, вақте фарисиён аз ӯ пурсиданд: «Шоҳигарии Худо кай меояд?», ӯ дар
ҷавоб гуфт: «Кай?» ё «Чӣ тавр?» Онҳо низ пурсиданд.
Аз даҳ духтар, ки барои домод интизор буданд, панҷтои онҳо омадани ӯро пай набурданд, мефаҳмӣ?
Ва ҳамин раванд асрҳо боз идома дорад. Аз ин сабаб бисёриҳо мепурсанд: «Оё Худо моро партофтааст?»
Аммо то ҳол аксари масеҳиён танҳо дин, ашёи муқаддас, таълимот, эътиқодномаҳо ва ҳама гуна қоидаҳоро идора кардаанд.
Аммо шумораи ками масеҳиён ҳамеша маънои воқеии бозгашти Масеҳро, яъне Масеҳеро, ки дар даруни мост, дарк кардаанд.
Масеҳ мехоҳад дар ҳамаи мо баргардад, чунон ки дар Колосянҳо 1:27 низ навишта шудааст:
Худо мехост ба халқҳо, диққат кунед, ба халқҳо, маълум созад, ки сарвати ҷалоли сирри Ӯ дар миёни онҳо, дар
миёни халқҳо, мефаҳмед, чист: Масеҳ дар шумо, умеди ҷалол.
Пас мо рисолат ва вазифа дорем, ки ба халқҳо таълим диҳем, ки Худо аллакай дар онҳо зиндагӣ мекунад, ва ин
умедро бедор созем, то ин интизори ҷалол дар онҳо сар шавад.
Аммо бозгашти Масеҳ раванди органикӣ аст, ки аз дарун рушд мекунад ва барои расидан ба
шакли комил ва камоли худ асрҳоро талаб мекард.
Ва ин аз он сабаб аст, ки мо бояд ҳамчун як организми комил дар Худо ба камол расем.
Худо дар мост, ки тавассути фазилатҳои илоҳии Ӯ, тавассути иродаи Худо дар мост, тавассути хоҳиши Ӯ дар
мост, тавассути камолиятҳои Ӯ дар мост, самаранок аст.
Аз ин сабаб Исо дар Назарет дар Матто 5:48 гуфт: «Пас комил бошед, чунки Падари осмонии шумо комил аст!»
Ин ҳамон меъёри стандартест, ки Худо, Худи комил дар даруни мо, муқаррар кардааст.
Исо, Устод, намехост, ки моро танҳо ба шахсоне табдил диҳад, ки ахлоқан рафтор мекунанд, агар хоҳед!
Балки Исо мехост, ки мо худ фазилат шавем, ки мо худ фазилат шавем!
Кمالҳои Худо дар мо бод, на он ки ба онҳо бовар кунем, мефаҳмӣ? Камол ёбед, чун Падар дар осмон камол ёфтааст!
Аммо азбаски ҳамаи ин равандҳои пухтарасонӣ аввал дар зеҳн, дар дил ва махфӣ сурат мегиранд ва гирифтаанд, бояд бо таассуф
гуфт, ки аксарияти бузурги масеҳиён ин робитаро дарк накардаанд.
Пеш аз рафтанашон аввалин апостолон моро ҷиддан ҳушдор доданд, ки устодони дурӯғин мисли гургҳо дар либоси гӯсфанд хоҳанд омад,
то гуруҳро нобуд кунанд, чунон ки дар Аъмол 20:29 хонда мешавад.
Мебинед, ва ҳамин тавр дақиқ рӯй дод: онҳо бо ниятҳои қасданӣ таълимоти бардурӯғро дар саросари ҷаҳон паҳн карданд.
Масалан, ин ҳересӣҳо кадомҳо буданд? Масалан, онҳо ба мо таъкид карданд, ки Исо бояд ҳамчун як шахс аз осмон баргардад.
Ва бо ин кор онҳо суханони Исоро пурра таҳриф карданд.
Зеро Исо возеҳ таъкид кард, ки ҳангоми бозгашташ матни аслӣ ба таври ҳарфӣ мегӯяд, ки Ӯ ҳамеша дар зоҳираш ё дар
ҳузураш хоҳад буд, Ӯ хоҳад буд, Ӯ намеояд, Ӯ хоҳад буд:
Мисли нуре, ки аз ҳама тарафҳо ҳамзамон медурахшад.
Луқо 17:24 чунин мегӯяд: «Зеро чунон ки барқ медурахшад ва осмонро аз як тараф то тарафи дигар равшан
мекунад, Писари Одам низ дар рӯзи худ хоҳад буд.»
Инро барои худ зери хат гузоред. Ин як калимаи хеле муҳим аст; ин ҳолати Ӯ аст, чунон ки Ӯ ҳаст.
Ин маънои онро дорад, ки вақте Ӯ дар мо ба камол мерасад, Ӯ ҳамзамон аз ҳар чор тараф зоҳир мешавад.
Мисли барқ, он ҳама чизро аз шарқ то ғарб равшан мекунад! Бо ҳамдигар, тавассути шумо ва мо.
Аммо устодони дурӯғин аз ин мавҷуд як чорабинии бозгашти яккаи пуршукӯҳро ихтироъ кардаанд.
Ин мушкили мост, ва аз ҳамин сабаб мо фарёд мезанем: «Оё Худо моро партофтааст?»
Не, Ӯ моро тарк накардааст; Ӯ дар даруни мост ва интизор аст, то иҷозат ёбад, ки берун ояд.
Бо ин ҳарисиё онҳо моро шарт кардаанд, ки Исоро ҳеҷ гоҳ дар шакли ҷамъ қабул накунем, зеро Исо гуфт,
ва дар ин ҷо онҳо аз Матто 24:23 иқтибос меоранд:
"Мана он аст", мегӯянд онҳо. "Агар касе ба шумо гӯяд: 'Бинед, Масеҳ дар инҷост', ё 'Мана он аст', бовар накунед.
Агар ба шумо гӯянд: 'Бинед, ӯ дар биёбон аст', наравед. 'Бинед, ӯ дар ҳуҷраҳои дарунӣ аст', бовар накунед."
Чӣ тавре барқ аз шарқ меояд ва то ғарб медурахшад, ҳамон тавр омадан, яъне ҳузури Писари Одам хоҳад буд.
Мебинед, Исо баръакс гуфт он чизеро, ки ин таҳрифгарон дар тӯли асрҳо ба сари мо ворид карданд.
Ӯ таъкид кард, ки дигар ҳеҷ гоҳ ҳамчун як шахс барнамегардад, ҳамин чизест, ки Ӯ дар ин матн мегӯяд – мисли Папа, масалан.
Дар ин матн ӯ ҳаминро мегӯяд. Мисли Папа, медонӣ?
Бо вуҷуди ин, масеҳият ҳар як папаро ҳамчун Викари Масеҳ пайравӣ кардааст.
Манҳат фарёд зад: «Масеҳ дар табарнакул аст, мефаҳмӣ, ва аллакай тамоми ҷаҳон ин вафурчаҳои хурди мудавварро дар калисои беруни
биёбон мехӯрад, ки дар он ҷо ҳеҷ рӯҳ намеҷӯшад – мефаҳмӣ ...»
Аммо дар 2 Солуникиён 1 апостоли мост ба халқҳо, Павлус, возеҳ таълим дод, ки Масеҳ хоҳад
баргашт, то дар миёни муқаддасонаш таҳсин ва ҷалол ёбад!
Пас на танҳо мо бояд Ӯро бузург дорем, балки мардум низ бояд Худоро бузург доранд, зеро онҳо
Худоро дар мо мебинанд, Он, ки баргаштааст, дар мо!
Пештар Исо моро омӯхт, ки чӣ гуна дуо кунем:
Шоҳигарии Ту биёяд, шоҳигарии Ту биёяд, чун дар осмон, ҳамон тавр дар рӯи замин! Дар рӯи замин! Мефаҳмӣ?
Мебинед, Худо моро тарк накардааст, балки мо Ӯро тарк кардаем, ҳамин маъноро дорад!
Дар ҳоле ки Исо ва тамоми осмон мунтазир буданд, то аз боло ба замин поён оянд ва ҳама чизро дар мо ва
тавассути мо барқарор кунанд, тамоми масеҳият дар тӯли 2000 сол талош кардааст, ки ба осмон бирасад!
Оё шумо мухолифатро мебинед? Осмон мехоҳад поён ояд, мо мехоҳем боло равем.
Бале, таъқиб ва муаллимони гуногуни дурӯғин воқеан ақлҳои масеҳиёнро печиданд. Ҳамин буд.
Онҳо умеди худро аз даст додаанд ва ба Падари худ дар осмон эътимод кардаанд.
Ба ҷои он ки дар замонҳои ниёз аз Худо боз ҳам қувват ва рӯҳ интизор шавад, масеҳият рӯи замин афтид.
Оё мо, масеҳиён, мисли кӯдакони хурд барои Падари осмонӣ фарёд задаем ва барои рабуда
шудан ба осмон бо умеди наҷот орзу кардаем?
Бале, дуруст аст, Павл дар бораи он ки мо ба осмон бардошта мешавем, сухан гуфт. Аммо ба куҷо бардошта мешавем?
Онро дар Китобҳои Муқаддас бихонед. Матни аслӣ ба мо возеҳ мегӯяд, аммо мо инчунин
метавонем онро ба таври возеҳ ба англисӣ бубинем:
Ба ҳаво интиқол дода шуд, ҳамин ҷо ҳамин тавр навишта шудааст.
Он дар асл мегӯяд, ки мо бо Масеҳ якҷоя ҳукмронӣ хоҳем кард. Фазои ҳавоӣ дар куҷост?
Аммо азбаски мо дар рӯҳ ноболиғ, бечора ва беқудрат будем. (1 Солуникиён 4:17)
Аммо пеш аз ин, Павл дар ҳамаи мактубҳояш шаҳодат дод, ки мо аллакай бо Масеҳ ба маконҳои осмонӣ интиқол ёфтаем.
Онро дар Эфесян 2:6-8 бихонед: Биёед онро якҷоя бихонем.
"Худо моро бо Масеҳ зинда кард ва дар ҳукмрониҳои осмонӣ дар Исо Масеҳ бо Ӯ нишонд..." Чаро?
то дар асрҳои оянда фаровонии бебаҳори лутфашро дар некиаш нисбат ба мо дар Масеҳ Исо нишон
диҳад. Зеро шумо ба воситаи лутф наҷот ёфтаед.
Дар он ҷо «аз рӯи лутф» гуфта нашудааст. Лутф, то ки — ба ибораи дигар — лутф дар даруни мо афзояд, то тамоми сарвати Худо
тавассути мо намоён гардад; ҳамин аст он чизе, ки дар ин ҷо навишта шудааст, ва мо аз
ҳаво намеоем, балки бо Ӯ аз осмон бармегардем.
Ӯ дар мост. Ҳамаи ин – биҳишт дар мост – рӯй додааст.
Аммо ҳоло он меояд, ба фазои ҳавоӣ ворид мешавад, мо инро дар ин ҷо якҷоя мехонем.
Бале, дар рӯҳ мо асрҳо боз дар осмон бо Худо пайваст зиндагӣ кардаем; фаҳмидани ин муҳим аст.
Ҳамин тавр, ки Исо дар дуои бузурги коҳишии худ дар Инҷили Юҳанно 17 дуо кард: «Чунон ки Падар дар ман буд,
мегӯяд, Падар низ бояд дар мо бошад». Ин дақиқ ҳамон чизест, ки ҳамааш дар бораи он аст.
Аммо на ба он маънӣ, такрор мекунам, ки шумо, масалан, дар дилатон падари пир ё «амаки Ҳанс»-ро дошта бошед.
Мо ҳама бояд Худоро дар даруни худ мисли як шахси воқеӣ ва зинда дошта бошем.
Ба ибораи дигар: Худо мехоҳад дар мо, дар ин ҷо дар поён, пурра зоҳир шавад, то кори Ӯ дар ин ҷо, яъне
барқарорсозии тамоми офариниш, тавассути мо анҷом ёбад.
Худо моро интизор аст. Дар Румӣён 8 ҳамин тавр навишта шудааст.
Лутфан боварӣ ҳосил кунед, ки ин бобро боз як бор мехонед. Он ба таври ҳарфӣ чунин мегӯяд:
Ҳамаи офаридашудагон на барои Исои танҳо аз осмон интизор аст, балки барои ошкорсозӣ ва намоиши фарзандони Худо интизор аст!
Бале, онҳо тамоми офаринишро барқарор мекунанд.
Бале, албатта, ва ҳоло вазъият хеле ҷиддӣ мешавад, пас лутфан камарҳои бехатариро маҳкам бандед, махсусан шумо, масеҳиён:
Дар ҳақиқат, Худо ҳатто мехоҳад тамоми Ҳукми Охиро тавассути мо, тавассути мо, инсонҳое, ки ба адолат содиқем, анҷом диҳад.
Зеро Исо метавонист, аз як тараф, бигӯяд: «Ман касеро ҳукм намекунам», чун дар Юҳанно 8:15 сабт шудааст.
Пас Ӯ, ҳамчун як шахс, касеро ҳукм намекунад – ва аз тарафи дигар, дар Юҳанно 5:22 шаҳодат дод:
"Падар ҳеҷ касро ҳукм намекунад," ва ҳоло нуқтаи ҳалкунанда меояд: "балки тамоми ҳукмро ба Писар супурдааст."
Мо метавонистем, мисли Гретчен, пурсем: «Пас ҳақиқат чист?»
Агар на Падар ва на Исо ҳамчун шахсони алоҳида ҳукм намекунанд, пас ин Писар кист, ки тамоми ҳукм ба ӯ супурда шудааст?
Ҳеҷ гузаре, мегӯям, эҳтимолан аз шуури масеҳият бештар аз ин гум нашудааст.
Аммо апостолони Исо Масеҳ аллакай дар замони эҳёи Исо равшан ва возеҳ таълим дода буданд, ки
ин Писар кист ва ба Ӯ тамоми ҳукм дода шудааст.
Ин Исои Назарет ҳамчун як шахс нест, балки Масеҳи эҳёшуда дар иттиҳод бо бадани нави худ аст,
ки мо дар ин ҷо ҳамеша дар бораи ӯ гап мезанем.
Шумо метавонед онро калима ба калима дар Аъмол 13:30-33 бихонед.
Нигаред, дар ин ҷо чӣ навишта шудааст: «Аммо Худо Исоро аз мурдагон зинда кард», ин хутбаи эҳё аст,
мефаҳмед, «Аммо Худо Исоро аз мурдагон зинда кард, чунон ки дар Забур-и дуюм навишта шудааст:»
Ту писари ман ҳастӣ, ИМРӮЗ МАН ТУРО ЗОДАМ. Бодиққат хондӣ? Хуб фаҳмидӣ?
Имрӯз, дар рӯзи эҳёи Исо Масеҳ ва на дар батни Марям, Худо ин Писарро зод, ки дар Забур 2 низ гуфта
шудааст, ки тамоми ҳукмронӣ бар ҷаҳон ба Ӯ дода хоҳад шуд.
Биёед чанд иқтибоси дигар аз ин зарбуламон дуюмро бихонем. Чаро?
То ки мо роҳи бозгашт ба Худо ва ба даъвати хоси худро ёбем.
Зеро Худо моро тарк накардааст, балки мо Ӯро тарк кардаем. Ман наметавонам инро ба қадри кофӣ таъкид кунам.
Агар мо дар ин ҷо ба даъвати худ баргардем, мо идома медиҳем Худоро ҷустуҷӯ кунем ва Ӯро хоҳем ёфт.
Бубинед, ки Забур 2 дар бораи ин Писар чӣ мегӯяд:
\"Чаро миллатҳо ғазаб мекунанд? Чаро онҳо нақшаҳоеро тарҳрезӣ мекунанд, ки ҳеҷ гоҳ амалӣ нахоҳанд шуд?
Қудраتمандони ин ҷаҳон шӯриш мекунанд: онҳо бар зидди Худо ва ҳокимие, ки Ӯ интихоб ва таъин кардааст, фитна мекунанд.
«Биёед, худро озод кунем», мегӯянд онҳо, «биёед ҳукмронии онҳоро аз худ дур кунем!»
Ба бисёрҷониба будани он диққат диҳед, на ҳукмронии ӯ, балки ҳукмронии Ӯ; он ба шумо ва
Худое, ки дар даруни шумост, равона шудааст.
Аммо Худо дар осмон танҳо метавонад ба ин бихандад; Ӯ нисбати онҳо ҷуз таҳқир чизе надорад.
Ман ҳоло ба ояти 7 мегузарам, ки мегӯяд: «Ман фармони Парвардигорро эълон хоҳам кард.»
Ин аст он чи паёмбар ҳоло мегӯяд: «Вай ба ман гуфт», ё дақиқтараш, Масеҳ тавассути ӯ,
тавассути паёмбар, сухан мегӯяд: «Вай ба ман гуфт:»
Ту писари ман ҳастӣ, имрӯз ман туро зоидаам.
Оят 8: Инро аз ман бипурс, ва ман қавмҳоро ба мерос ба ту медиҳам ва тамоми заминро ба моликияти ту...
Ва сипас ваъдаҳои қудрати Худо нисбат ба ин Писар меоянд, яъне организми Масеҳ, Эҳёшуда, Баргашта, ки дар мо
бармегардад, то ки Ӯ тавонад тамоми ҷаҳонро дар қудрати Худо, ки дар мо зиндагӣ мекунад, ба роҳ монад.
Аммо боз як бор муаллимони дурӯғин омада, моро таълим доданд. Чӣ? Шумо набояд ҳукм кунед!
Оҳ, чанд бор ман ин ибораро шунидаам: «Ту набояд ҳукм кунӣ.»
Аммо агар шумо онро дар контекст бодиққат бихонед, Исо дар асл дар ин ҷо баръаксро гуфтааст – ва ҳамин аст
сабаби он, ки Павл, апостоли халқҳо, инро ба мо омӯхт. Биёед онро бо ман аз 1 Қӯринтиён 6:1-3 бихонем:
«Оё касе аз шумо, — мегӯяд ба масеҳиён, — ки бо дигаре баҳс дорад, ҷуръат мекунад, ки онро
назди ноадолатҳо барад ва на назди муқаддасон?»
Ё шумо намедонед, ки муқаддасон ҷаҳонро доварӣ хоҳанд кард?
Мебинед, он аз 2000 сол пеш инҷо будааст.
Оё шумо намедонед, ки муқаддасон ҷаҳонро ҳукм хоҳанд кард?
Ва вақте ки ҷаҳон тавассути шумо ҳукм мешавад, дар ин ҷо равшан мешавад, ки муқаддасон кӣ
ҳастанд: на Папа ва на каси дигар, мефаҳмед?
Ин мардум аст, ин шумо ҳастед, «агар ҷаҳон тавассути шумо ҳукм шавад, оё шумо сазовори ҳукм кардани хурдтарин чизҳо нестед?»
Оё намедонӣ, ки ҳоло он каме тираш мешавад: «Оё намедонӣ, ки мо фариштаҳоро доварӣ хоҳем
кард, пас чизҳои ҳаррӯзаро чӣ қадар бештар?»
Тасодуфан, ҳамин чиз дар охири аввалин ва охирин ошкорсозиҳои Китоби Муқаддас навишта шудааст:
Дар Китоби Оғоз 1:26 Худо дар бораи одамони ростқавл дар маҷмӯъ мегӯяд: «ва онҳо ҳукмрон хоҳанд шуд.»
Ва вақте ки шумо гуфтугӯеро, ки Худо бо Қобил дошт, мебинед:
Ӯ гуфт, ки агар ту кори дуруст кунӣ, он дар дарунат боло меояд ва туро баланд мебардорад; агар
не, пас бар гуноҳ ҳукмрон шав, тибқи матни аслӣ.
Ин маънои ҳукмронӣ бар шайтонро дорад. Дар Китоби Ваҳй 20:5 Худо мегӯяд: «ва онҳо ҳукмронӣ хоҳанд кард.»
Мебинед: онҳо бояд ҳукмронӣ кунанд – дар ошкорсозии аввал – ва онҳо ҳукмронӣ хоҳанд кард
– дар ошкорсозии охирин дар Китоби Муқаддас.
Ошкорсозӣ 18:20 ба таври муфассалтар дақиқ нишон медиҳад, ки ин қудрати додгоҳӣ чӣ гуна алайҳи
ҳамаи ҳокимони қатлкунандаи ҷаҳонӣ татбиқ мешавад:
Ваҳй 18:20, ҳоло бодиққат гӯш кунед, зеро ҳоло мо ба асли масъала мерасем:
Эй осмонҳо, эй муқаддасон ва эй фиристодагон, эй паёмбарон, бар онҳо шод шавед!
Зеро Худо ҳукми Туро бар онҳо иҷро кард.
Дар контекст он дақиқан дар бораи замони мост, ин саргардонии бобилонӣ, ки Бобилон меафтад, ин асри саргардонӣ.
Ва дар он чунин нагуфтааст, ки дар Китобҳои Муқаддаси мо нодуруст тарҷума шудааст: «Худо бар шумо ҳукм кардааст».
Ин аз таълимоти нодуруст сарчашма мегирад, ки Худо бояд ҳама чизро барои мо анҷом диҳад.
Не, дар он навишта шудааст: Худо ҳукми туро бар онҳо иҷро кардааст.
Он чизе, ки аз мо мегузарад, ба ибораи дигар, аз ҷониби Худо анҷом дода мешавад.
Ӯ ҳамеша ҳамин тавр кардааст, ҳатто дар Китоби Муқаддаси Кӯҳна.
Ҳар як пирӯзии Исроил, мебинед, Худо корҳои бузурги худро тавассути Исроил ва дар миёни
Исроил анҷом додааст, ва имрӯз низ фарқе нест.
Аз саҳифаи аввалини Китоби Муқаддас Худо возеҳан изҳор кардааст, ки Ӯ инсонро таъин кардааст, то бо
марҷони қадимӣ, ки шайтон ва Сатана аст, рӯбарӯ шавад:
Душманӣ байни тухми занона, башарият дар маҷмӯъ ва шайтон.
«Вай сари туро мешиканад...» мегӯяд Китоби Оғоз 3:15.
Аммо устодони бардурӯғ, ки стоик ва эпикурик ҳастанд, на танҳо ин мақсади илоҳиро барои мо таҳриф кардаанд.
Онҳо инчунин тафсири Мактуби дуюми Петрусро ба таври манипулятсионӣ тағйир додаанд, то ки мо ҳоло 2000
сол боз эълон кунем, ки ин ҷаҳон беумед ба Антихрист талаф шудааст ва бояд дар оташ сӯзонда шавад.
Бале, ман мегӯям, ки дар бетарафии худситоӣ мо иҷозат додем, ки ин ҷаҳон, ки шайтон онро ғулом кардааст, дар
охир дар оташ сӯзонда шавад, ва ин дақиқан тафаккури стоикҳо ва эпикурикҳои он замон аст.
Онҳо таълим медоданд, ки ҷаҳон бояд сӯзад, аз ҳамин ҷо сарчашма мегирад.
Аммо дар матнҳои аслии Китоби Муқаддас дар асл ҳеҷ чизи монанди ин навишта нашудааст.
Ҳатто агар шумо онро дар Китоби Муқаддасатон ҳамин тавр хонда бошед ҳам, матни аслӣ чизи дигар мегӯяд. Он баръакс аст.
Ман ҳама чизро дар таҳлили нави байнисатрӣ пурраи I-VO шарҳ додаам, ки дар он ҳар як
калима бо тамоми контекст ба шумо исбот шудааст.
Лутфан тарҷумаи нави Китоби Муқаддаси маро аз забони юнонӣ омӯзед ва инчунин Шӯрои Байналмилалии Дуюми Омадани Масеҳ, «Дуюми
Омадани Масеҳ», ки ман онро соли 2009 баргузор кардам, омӯзед.
Аммо ҳоло ман ба шумо намунаи ин тарҷумаи навро аз Юда 14 ва 15 медиҳам.
Бубинед, дар ин ҷо тамоми хидмати мо тавсиф шудааст, ки мо онро иҷро хоҳем кард, вақте ки Исо, яъне Худо тавассути мо
ба пуррагии худ мерасад ва ин ҷаҳонро ба ҳукми худ меорад.
Зеро Худо худаш аст, ки ин ҳукмро дар мо иҷро мекунад, мебинед, ва мо бо силоҳҳои башарӣ намеҷангем,
балки танҳо бо Каломи эҷодӣ ва қудрати эҷодии Рӯҳи Худо.
Ҳоло ба ин матни нав тарҷумашудаи Юда 14-16:
Аммо ин низ аз ҷониби ҳафтумин пас аз Одам, Ҳенӯх, пешгӯӣ шуда буд, вақте ки ӯ чунин тавсиф кард:
Нигаред, инҷо! Парвардигор бо ҳазораҳои муқаддаси худ омадааст, то дар ҳама чиз ҷудоии комилро ба вуҷуд орад ва ҳар рӯҳро бо
далелҳои тафтишот рад намояд; Ӯ ҳамаи амалҳои бединӣ ва беэътиқодиашонро, ки бо онҳо бадхоҳона бар зидди Худо сарварони
гуноҳкор кардаанд, баррасӣ хоҳад кард; инчунин ҳамаи суханҳои бераҳмона ва сахтеро, ки гуноҳкорон ва
бединҳо аз боло бар Ӯ гуфтаанд, баррасӣ хоҳад кард.
Инҳо вайронкорони нафратангезанд, аз тақдир ноликунандагон, ки бо ҳавасҳои оташин ва беандозаи худ роҳнамоӣ мешаванд; болотар
аз ин, даҳонашон ситоишҳои аз ҳад пурифтихор, ҳамдардона ва бо ниқоби иҷтимоӣ барои манфиати шахсии онҳоро баён мекунад!
Мебинед, Худо моро тарк накардааст, мо Ӯро тарк кардаем!
Аммо ҳоло вақти он расидааст, ки мо ба Ӯ баргардем ва ниҳоят ба Худо иҷозат диҳем, ки тавассути мо кор кунад. Оё ту инро мебинӣ?
Дар OCG мо даҳсолаҳо инро иҷозат додаем.
Мо ба организме табдил ёфтаем, ки аллакай худаш ин таоми мӯдро омода мекунад.
Зеро навишта шудааст, ки Исо дар бозгашташ тавассути мо зӯроваронро бо чӯби даҳонаш мезанад ва бо нафаси лабҳояш
беқонунонро мағлуб хоҳад кард; ҳамин тавр навишта шудааст.
Аммо танҳо нигаред: мо нафаси ӯ ҳастем, шумо ҳастед, ман ҳастам, ин мост дар давраи Равшангарӣ.
Ва ҳамин тавр хидмати Kla.TV, AZK ва инчунин хидмати OCG пешакӣ ба вуҷуд омад, бо ошкор кардани ҳукмрони ҷаҳонии
лусифериро то амиқтарин асли онҳо – ҳамон тавре ки дар он ҷо навишта шудааст, дақиқ ҳамин тавр.
Ва мо ин корро на танҳо аз замоне мекунем, ки онро хондем, медонӣ.
Зеро танҳо тавассути кори фаъоли Худо дар мост, ки мо ҳамаи ин робитаҳои дахлдорро дар матнҳои аслӣ
дарк карда, омӯхтем, ки онҳоро кашф кунем, мефаҳмӣ?
Ва ҳамчун ҷангҷӯёни бедор барои адолат, мо бори дигар Худоро иҷоза медиҳем, ки тавассути мо ҷорӣ шавад. Ҳамин аст ҳамааш.
Худо инчунин мехоҳад дар шумо, дар тамоми ҳастии шумо, дар тамоми камолияти худ, дар сифатҳои комили худ ва дар қудрати рӯҳонии
рӯз ба рӯз барқароркунандаи худ зоҳир шавад, то ин ҷаҳони шикастаро дар шумо ва тавассути шумо аз нав барқарор созад.
Ин раванди барқарорсозӣ аз замоне, ки мо онро эълон кардем, зиндагӣ кардем ва он шудем, дар тамоми башарият ҷӯш мезанад.
Ин самаранокии Худо тавассути мо аз назари ҷаҳон пинҳон намондааст.
Мо даҳсолаҳо боз дар арсаи байналмилалӣ таъқиб мешавем.
Ин ҳамон аст, ки дар Рими қадим буд. Он такрор мешавад, мебинӣ?
Ин боиси садҳо ҳамлаҳои ниҳоят ҷиддӣ аз ҷониби бузургтарин васоити ахбори умум гардид.
Аммо мо танҳо боло ва болотар мебаромадем.
Чаро? Зеро мо медонем, ки ин барномаи мост.
Мо интизор нестем, ки Исо аз осмон поён ояд ва барои мо коре анҷом диҳад, балки умедворем, ки ҳар қадар заифии мо бештар бошад,
ҳамон қадар қудрати Худо тавассути мо бештар намоён мешавад.
Ин ҳамон сухани қадим аст, ки тамоми Китоби Муқаддас ба мо омӯхтааст.
Аммо Худо танҳо ба ҳамаи ин ҳамлаҳо алайҳи мо хандид – ҳамон тавре ки дар Забур 2 навишта шудааст.
Ва имрӯз ҳатто бузургтарин агентии хабарӣ, инчунин Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ (WEF) ва пурқудраттарин васоити
ахбори омма аз ҳамаи андешамандони озоде, ки бедор шудаанд ва ба сӯи нобудӣ мераванд, метарсанд.
Чаро? Зеро онҳо эътиборашонро тавассути ин тафтишоти ҳамаҷониба аз даст додаанд.
Ва дар ҳамаи ин одамон тавассути Худо, зеро Худо тавассути мо, тавассути Масеҳ дар мо, ин амалҳои нодурустро то
амиқтарин пояи онҳо ошкор кардааст ва идома хоҳад дод, ки онҳоро пурра фош созад. Ин нақша аст.
Дар айни замон ӯ доираҳои бародарони ложаи сатҳи баланди сатанистии фримасонриро фош мекунад ва
онҳоро ба рӯшноӣ меорад. Мо ҳоло дар ин кор кор мекунем.
Ӯ то он даме, ки дар ҷаҳон тағйири бузург рӯй надиҳад, боз намеистад.
Мо бояд ба ин бовар кунем ва онро дарк намоем, бинобар ин бояд дар ин рӯзҳо онро дар зеҳн ҷой диҳем.
Бинед, Империяи Рум, ки аз замони Ренессанс аз марг ба назар мерасид эҳё шудааст, ҳоло дар нури Худо
ошкор мешавад, ҳамроҳ бо Исроили дурӯғин дар он ҷо.
Ҳукмҳои бузург бар ин ҷаҳон хоҳанд омад, бовар кунед.
Аммо мо, ман мегӯям, ҳамаи муқаддасон ва одамони ростқавл, ки дар ин замин зиндагӣ мекунанд, таъин шудаем, то
Худо дар мо бо ҷалоли комил боло бархезад, то тамоми ҷаҳон тавонад дилҳояшро тағйир диҳад.
Ин кори мост. Ҳамаи офариниш мунтазири мост.
Тибқи нақшаи наҷоти Худо, ба ҳамаи одамони ростқавл дар рӯи замин ҳукмронӣ барои ҳадди ақал 1000 сол ваъда шудааст, ки
дар ин муддат онҳо тамоми офаринишро барқарор хоҳанд кард.
Хулоса, ман танҳо метавонам бигӯям, ки масъулияти шахсӣ зарур аст.
Ин равандҳоро танҳо дар сурате анҷом додан мумкин аст, ки мо ба масъулияти худ, даъвати худ ва мақоми осмонии худ баргардем.
Ҳамчун OCG, мо даҳсолаҳо дар ин самт роҳбарӣ карда истодаем.
Имрӯз ман шуморо ҳама гарму самимӣ даъват мекунам, ки ба ин сафар бо мо ҳамроҳ шавед.
Ман намегӯям, ки шумо ҳама бояд ба созмони мо шомил шавед, аммо лутфан бо мо як роҳро тай
кунед! Ва мо мехоҳем бо шумо якҷоя кор кунем.
Ва ман мехоҳам ба шумо аввалин, шояд бевосита имконият пешниҳод кунам, то оғоз кунед, зеро ҳар субҳ аз соати 6:00 то 6:15
ҳазорҳо нафари мо дар саросари ҷаҳон ҳамзамон ибораҳои эҷодӣ, ё мантраҳо, тавре ки мо онҳоро меномем, такрор мекунем.
Аз ин калима ранҷ нагиред. Зеро мо дар ин замонҳо бо ҳамин дуоҳои кӯтоҳ, дуоҳои эҷодӣ, якҷоя дуо мекунем.
Биёед ба шумо як намунаи чунин дуои эҷодӣ биёрам:
"Ҳама ҳақиқат дар ҳама ҳоло муттаҳид шудааст, тамоми фиреби фиребгарон шикастааст!"
Дар як рӯз, дар панҷ дақиқаи аввали он ҷо, мо ҳама якхела дуо мекунем, ҳар кас дар ҷойи худ.
Ҳама ҳақиқат дар ҳама ҷо ҳоло муттаҳид шудааст, тамоми фиреби фиребгарон шикастааст!
Ин як калимаи эҷодӣ аст! Шамшери Худо!
Ё мантраи дигаре, ки мо метавонем дар рӯзи дигар такрор кунем:
"Сӯистифода аз қудрат ҳоло ошкор мешавад, қаллобон фош мешаванд."
Мебинед, ин як фармони эҷодӣ аст!
Ва азбаски мо инро фармудаем ва сипас ба кор баргашта, кори таҳқиқотии худро анҷом медиҳем, ҳамин тавр мешавад!
"Сӯистифода аз қудрат, ҳоло ошкор мешавад," хоҳ дар Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ, хоҳ дар Созмони Милали
Муттаҳид ё NASA, ҳар кадомашро интихоб кунед, ҳоло ошкор мешавад. "...Моштагон ошкор мешаванд."
«Қувват аз заифӣ меояд», боз як мантра, «…Пешрафт тавассути мост!»
\"Қувват аз заифӣ меояд, пешрафт тавассути мост.\"
Ё боз яке, биёед ҳама якҷоя дуо кунем:
"Осмон, биё ва пора-пора кун, чунки Парвардигор тавассути мо ба мо фармудааст, шайтонро бо
худ бикаш, ӯро мувофиқи каломи Худо маҳкам зан!"
Мебинед, дар ниҳоят ҳама чиз ба ҳамин бармегардад.
Мо вазифа дорем, ки занҷиреро ташкил кунем, то қувваҳои шайтонӣ дар саросари ҷаҳонро
маҳкам кунем, ва Масеҳ тавассути мо амал кунад.
Мисли барқ аз шарқ то ғарб, ҳама якбора мо якхела дуо мекунем, якхела фармонҳоро якҷоя иҷро мекунем.
Шайтон бо занҷир меояд; ӯро бояд дар зиндон андохт ва барои ҳазор сол маҳкам кард, то дигар натавонад халқҳоро гумроҳ созад.
Дар поён, дар матни барнома барои ҳар рӯзи моҳ, шумо калимаи эҷодиро хоҳед ёфт, ки мо ҳама онро
ҳамзамон аз соати 6:00 то 6:05 субҳ эълон мекунем.
Ва ман танҳо мегӯям: ин қудратро ҳангоми он ки он дар ин панҷ дақиқаи аввал ба таври синергетикӣ
ҷамъ мешавад, эҳсос кунед – он воқеан азим аст!
Агар шумо пас қарор диҳед, ки пеш равед, мо бо хушнудӣ ба шумо рамзро медиҳем, то тамоми брошюраи
«Power Prayer», тавре ки ман онро меномам, зеркашӣ кунед.
Он ҷо шумо инчунин он чизеро хоҳед ёфт, ки ман онро «матнҳои апостолии се андоза» меномам: дуоҳо ва
эълонҳои шифобахш, ки мо онҳоро дар дақиқаҳои панҷуми дуюм ва сеюм якҷоя «моддӣ хоҳем кард».
Шумо дар он аввалин чизеро дар ҷаҳон кашф хоҳед кард, ман ба шумо ваъда медиҳам.
Аммо тамоми ҷаҳони нав аз хона оғоз меёбад, мехоҳам илова кунам.
Мо ба шумо ва дигарон ҳеҷ чизеро намеомӯзем, ки худамон амалан риоя намекунем.
Ҳама чиз аз худи мо, дар хурдтарин чизҳо оғоз меёбад; ҳамин чиз муҳим аст.
Тағйири самтгирӣ бояд пурра аз дили инсон оғоз ёбад ва сипас ба андозаи ҷамъиятӣ расад,
ки Павлус онро бузургии комили илоҳӣ меномад.
Ва ҳама чизеро, ки мо мекунем, бе ягон манфиати худхоҳона ё худхоҳона мекунем.
Ин маънои онро дорад, ки ҳама кореро, ки мекунем, бе музд мекунем; мо онро ихтиёран
анҷом медиҳем. Зеро ҷаҳони нав низ бе пул аст.
Ташаккур барои диққати шумо ва ба ҳамаи шумо аз Швейтсария саломҳои гарм!
Ба ҳамаи шумо меҳру муҳаббат! Ман интизори болоравии муштараки мо ҳастам, зеро мо якҷоя ҳамин ҷаҳони нав ҳастем!
Ман Иво Сасек ҳастам, ки 47 сол боз дар назди Худо истодаам.