Tingnan mo lang ang tanong: "Ipinabayaan ba tayo ng Diyos?" Ipinahihiwatig nito na may malaking pagbabago sa ating lipunan.
Na nangangahulugang ang mundo ay nasa krisis.
At napakaseryoso ng krisis na ito na maging ang mga matitibay na Kristiyano, pati na rin ang iba pang taong
may takot sa Diyos, ay nagsisimulang magduda sa Diyos.
Kaya naman, sa mga sagot na ibinibigay ko ngayon, pangunahing tinutukoy ko ang mga taong
taos-pusong naniniwala at nagtitiwala sa Diyos.
Gayunpaman, ang aking paunang mga tugon sa paksang ito ay nakatuon sa lahat, lalo na sa mga may kaunti o marahil
walang paniniwala sa Diyos at ayaw makalamang tungkol sa Kanya.
Dahil sila rin ay mas madalas nang binabanggit ang pangalan ng Diyos sa loob ng ilang taon na ngayon.
Lalo na mula noong ika-11 ng Setyembre 2001. Ibig sabihin, ang kilabot na 9/11.
Naalala mo ba noong tinanong sa telebisyon ang anak na babae ni Billy Graham tungkol sa mga
pag-atakeng terorista sa World Trade Centre sa New York?
Tinanong siya, "Paano nga ba pinayagan ng Diyos na mangyari ang ganitong bagay?"
Pagkatapos ay ibinigay ni Anne Graham ang sumusunod na sagot. Iko-quote ko ito dito.
Sinabi niya, "Kumbinsido ako na ang Diyos ay kasing nalulungkot sa mga pangyayaring ito gaya natin, ngunit sa loob ng
maraming taon ay sinasabi natin sa Kanya na umalis sa ating mga paaralan, sa ating mga pamahalaan, at sa ating mga buhay."
At dahil ang Diyos ay isang "gentleman," naniniwala ako na tahimik siyang umatras.
Paano natin aasahan na pagpalain at protektahan tayo ng Diyos kung hinihiling natin sa Kanya
na pabayaan tayo? Wakas ng sipi ni Anne Graham.
At bukod pa sa pahayag na ito, na malinaw na nagpapakita kung ano ang mali sa ating lipunan, may iba pang kapansin-pansing
obserbasyon na ginawa, na nais ko ring gamitin bilang panimula sa aking sariling pahayag tungkol
sa tanong na 'kung iniwan na ba tayo ng Diyos':
Nakikita mo, ang pagtanggal ng Diyos sa lahat ng ating mga paaralan at mga sistemang pang-estado ay malinaw nang nakakuha ng
lakas – at ganito na ang kalagayan mula pa noong iginiit ng mga taong tulad ni Madalyn Murray O'Hair na ayaw
na nila ng mga panalangin sa mga paaralan, halimbawa.
At sumang-ayon na lang kami. Pinatay si Madalyn Murray makalipas ang ilang sandali, nga pala.
At pagkatapos ay may nagsabi na mas mabuting huwag nang basahin ang Bibliya sa mga paaralan.
Ang Bibliya, na nagsasabi: Huwag kang papatay, huwag kang magnanakaw, at mahalin mo ang iyong kapwa gaya ng
pagmamahal mo sa iyong sarili! At kami... ay nagkasundo.
Pagkatapos ay inihayag ni Dr. Benjamin Spock na dapat tayong umiwas sa pisikal na parusa kapag sumusuway ang ating mga anak,
dahil maaari itong magkaroon ng negatibong epekto sa kanilang maliliit na personalidad at
makasira sa kanilang pagpapahalaga sa sarili.
Akala namin, siyempre dapat alam ng eksperto ang sinasabi niya, at sinabi namin, "Ay, ano'ng magagawa mo?"
Gayunpaman, nagpakamatay ang anak ni Dr. Spock makalipas lamang ng kaunti.
Gayunpaman, napagkasunduan din namin na ang nabanggit na pahayag ay dapat ilapat hindi lamang sa
mga paaralan kundi pati na rin sa mga magulang.
Kaya't hindi dapat payagang hawakan ng mga guro o magulang ang mga pasaway na bata sa anumang paraan.
At saka may nagsabi, "Payagan natin ang ating mga anak na babae na magpalaglag – kahit hindi alam ng
kanilang mga magulang." At sinabi namin, "Bakit hindi?"
Pagkatapos ay muling nagkasundo ang ilang matatalinong miyembro ng lupon ng paaralan:
Sa isang punto, gagawin na rin ito ng ating mga lalaki.
Kaya't bigyan natin sila ng condom kung gusto nila, at hindi kailangang ipaalam muna ito sa mga magulang.
At kaya nila maipalabas ang kanilang tensiyon at magsaya ayon sa gusto nila.
At ano ang ginawa namin? Muli kaming nagkasundo.
At pagkatapos ay inihayag ng ilan sa aming pinakamataas na halal na opisyal:
Hindi mahalaga kung anong uri ng pribadong buhay ang ating pinamumuhayan bilang mga politiko.
Ang pinakamahalaga ay gampanan natin nang maayos ang ating tungkulin.
At sinabi namin, "Ano ba ang pakialam, iniisip na ang ginagawa ng sinuman, pati na ng pangulo, sa kanilang libreng oras ay hindi
mahalaga basta't ginagawa nila nang walang kapintasan ang kanilang trabaho at maayos ang takbo ng ekonomiya." Nakikita mo ba?
At pagkatapos ay may isang tao na naisip ang ideya na mag-imprenta ng mga magasin na may mga larawan
ng hubad na kababaihan at tawagin itong "likas na paghanga sa kagandahan ng babaeng katawan".
At sinabi namin, "Ano'ng magagawa mo?"
Pagkatapos ay may isang tao na dinala pa ang likas na paghanga na ito sa mas malalim na antas at naglathala ng mga
larawan ng hubad na kababaihan at mga bata sa internet, kaya ngayon ay nakikita na sila ng sinuman.
At sinabi sa amin na ito ay kalayaan sa pagsasalita, at pumayag kami muli.
Pagkatapos ay may isang tao mula sa industriya ng libangan ang nagmungkahi:
Maglunsad tayo ng mga palabas sa TV at pelikula na naglalaman ng karahasan, homosekswalidad, at kalayaan sa
pakikipagtalik, at gumawa ng musika na naghihikayat ng panggagahasa, droga, pagpapakamatay, at Satanismo.
At naniwala kami na puro libangan lang iyon at walang seryosong negatibong impluwensya dahil hindi naman talaga ito sineseryoso,
at pumayag kami sa lahat ng iyon. Ano nga ba ang magagawa mo?
At ngayon, ngayon ay tinatanong natin sa ating sarili kung bakit biglang nawalan ng konsensya ang ating mga anak, kung bakit hindi
na nila matukoy ang mabuti mula sa masama, at kung bakit wala silang pag-aalinlangan sa pagpatay sa kanilang mga kaklase, maging
sa kanilang mga guro, magulang, o maging sa kanilang sarili.
Ngunit malamang na maipapaliwanag natin ang katotohanang ito kung seryosong pag-iisipan natin ito nang sapat na tagal at tanungin
ang ating sarili kung marahil malaki ang kaugnayan nito sa 'ANG ATIN NANG ANI AY AYAW NG
ATIN INIWALANG BUTIL'. Naiintindihan mo ba?
Ngayon ay susuriin natin nang hakbang-hakbang ang isang paksa na aabot sa isang kalaliman na alam
nating maaaring magdulot sa iyo ng mga problema.
Gayunpaman, kailangan natin itong gawin dahil ito ay malapit na kaugnay sa isyung ito.
Sa anumang kaso, sa sinumang magtatanong sa ating panahon, "Bakit pinapayagan ng Diyos na mangyari ito?", una kong sasagutin,
"Bakit natin pinapayagan ang lahat ng ito na mangyari?"
Kung mayroon man, sa pinakamabuti ay tayo ang iniwan ang Diyos, at hindi ang Diyos ang iniwan tayo!
At ngayon ay nagsasalita ako sa lahat ng mga Kristiyano, ngunit pati na rin sa iba pang mga taong may takot sa Diyos.
Hinihiling ko sa inyo na maging bukas-palad sa lawak na ito na aking tinutukoy ngayon dito, upang hindi lamang tayo
bilang mga Kristiyano, kundi pati ang lahat ng mga taong naaapektuhan ng kaparehong bagay ay makinabang dito.
Bukod pa sa katotohanang tinanggap din natin ang lahat ng mga nakalulungkot na pangyayaring ito nang may napakaliit na
pagtutol, mayroon pang mas mahalaga at mas kagyat na isyung nagtutulak sa atin na tanungin: "Tinakwil na ba tayo ng Diyos?"
Isinusumite namin ito sa isang dahilan at isang dahilan lamang: sapagkat sa loob ng mahigit dalawang libong taon ay itinuro sa
atin na kailangang lumitaw sa mundong ito ang mga walang batas at masasamang tao, ngunit tayo, na mga taong deboto,
ay makakatanggap ng tulong mula sa itaas sa takdang panahon.
At ang tulong na ito mula sa itaas ay ipinangako hindi lamang sa atin bilang mga Kristiyano, kundi pati na rin sa
lahat ng mananampalataya ng lahat ng relihiyon, pati na rin sa mga may pilosopikal at esoterikong ideolohiya.
Para sa atin lamang na mga Kristiyano, si Hesus ang muling darating, na inaasahang babalik mula sa langit
kasama ang lahat ng kaniyang mga anghel upang palayain tayo dito sa kapangyarihan ng mundo ng Antikristo.
Kaya hindi lang tayo ang mga ganoon, gaya ng sinabi ko. Ganoon din sa mga Muslim.
Maliban na ang kanilang pag-asa ay hindi si Hesus lamang, kundi ang Mahdi.
Siya rin ay inaasahang bababa mula sa langit upang linisin ang kalat dito para sa atin.
Para sa mga esoterista, ang mga dayuhan sa kalawakan ang nagpapadala sa atin sa kanilang mga sasakyang
pangkalawakan at inilalayo tayo sa pinakamahirap na sandaling ito gamit ang iba't ibang paraan.
Para sa malaking bahagi ng mundo sa mga nakaraang dekada, inaasahan na ang mga Amerikano ang magbomba
ng demokratikong kapayapaan sa mga taong pinamumunuan nang diktatoryal. Naiintindihan mo ba?
Palaging dumarating din nang lumilipad mula sa langit ang mga Amerikano, kasama ang buong hukbo ng mga
fighter jet at lahat ng kanilang kagamitang militar.
Nang hindi dumating si Jesus sa inaasahang paraan, siglo pagkatapos ng siglo, ang maling pag-asa
ng mga Kristiyano ay sa huli ay umabot sa Israel.
Bigla, ayon sa Roma 11, muling uusbong ang Israel at magiging isang makapangyarihang bansa sa buong mundo.
Kaya naman, ang mga organisasyong misyonaryo tulad ng Mitternachtsruf (Midnight Call) ay nagsasabi
ng kaligtasan sa bawat bagong misil at eroplano panglaban ng Israel sa loob ng mga dekada.
Hanggang ngayon, hindi pa rin napagtatanto ng mga Kristiyano na, halimbawa, ang Estado ng Israel, na
itinatag noong 1948, ay isang purong produkto ng Freemasonry.
Marami ang masasabi tungkol dito. Ipinapaliwanag namin ito sa Kla.TV.
Gayunpaman, hayagang ipinapahayag ng pamunuan ng Masonrya ang Satanismo. Alam mo iyan.
At maaari akong magpatuloy nang paulit-ulit.
Tara na sa mga kaliwete. Naghihintay ang mga kaliwete sa muling pagbawi ng kanilang pulang kapangyarihan ng martilyo at karit.
Inaasa rin nila ang kanilang pag-asa sa mga bagong politiko na nangunguna.
Sa pangkalahatan, gayunpaman, palagi nating nakikita ang parehong larawan sa buong mundo:
Ang napakalaking karamihan ng mga tao ay nakahiga nang lubos na walang magawa sa lupa, wari ba, at natatagpuan nilang ganap silang
walang kapangyarihan sa harap ng patuloy na lumalalang banta.
Oo, tanging tulong mula sa labas, tulong mula sa itaas, ang makakapagligtas sa kanila.
At ang tila matalinong pag-asang ito, na sa praktika at sa pinakamahihirap na sandali ay palaging
nagiging malas, ay paulit-ulit na nabubuwag. Bakit?
Dahil, gaya ng inaasahan, walang tulong na darating mula sa itaas, kundi mas maraming bomba, mas maraming
misil, mas maraming banta, biglaang pag-atake, at mga sakunang pangkapaligiran at pangklima.
Lalo pang dumarami ang mga lindol, chemtrails, mga planadong pandemya at iba pa. Maaari silang ilista nang buong araw.
At kapag may pumapalya, sinasabi ko, pareho lang palagi sa bawat uri ng tao, sa bawat uri ng
relihiyon, sa bawat uri ng ideolohiya o pulitika. Ano iyon?
Lahat tayo ay nagkamali sa pag-unawa at maling paglalarawan sa ating mga aklat-aralin at mga tekstong panrelihiyon!
Bilang mga karaniwang tao, nagkamali tayo ng pag-unawa at pagkakasaysay sa mga patakaran ng pulitika, halimbawa.
Lahat tayo ay nagkamali ng pareho. Alin iyon?
Hindi talaga namin naintindihan ang pangakong ipinilit naming tuparin para sa aming sarili! Naiintindihan mo ba?
Bilang isang payak at demokratikong bayan, ipinagkatiwala na lamang namin sa aming mga kinatawan – ang aming mga
partidong pampulitika – ang lahat ng mga responsibilidad na dapat naming pasanin bilang isang bayan.
Sa halip na maunawaan na ang demokrasya ay nangangailangan sa bawat mamamayan nito na makilahok nang malapitan
sa mga isyung kinahaharap ng mga tao – at dahil dito ay maging maalam – nanatiling pasibo tayo.
Sa halip na magdusa sa mga panganganak na kirot ng bawat suliraning lumitaw upang makabuo ng tunay na mga
solusyon, nag-enjoy kami sa lahat ng uri ng mga pagtitipon.
Bilang mga Kristiyano, kahit sa mga party pa man ng pagsamba. Pakiusap, huwag kayong magdamdam kapag sinabi ko ito.
Pero wala pa tayong napagtutuunan ng pansin. Naiintindihan mo ba?
May iba pa nga na pumasok sa negosyo ng serbesa, pinupuno kami ng iba't ibang uri ng droga at
produktong parmasyutiko. Ganyan ang ginagawa ng mga tao.
Sa halip na akuin ang responsibilidad sa paglutas ng mga problema at pag-aaral ng mga isyung nasa harapan natin,
pinag-aralan din namin ang lahat ng uri ng mga TV magazine at programa. Naiintindihan mo ba?
Gayunpaman, tanging ang mga nakakasabay sa mga kaganapan sa mundong ito ang tunay na may boses at makaboto nang demokratiko.
Hindi kailanman dapat ilipat ng sinuman ang kanyang personal na mga responsibilidad sa anumang halal
na kinatawan o pinuno. Iyan ang ibig kong sabihin.
Maaari mo lamang piliin ang tamang mga kinatawan kung lubos mo silang kilala!
Gayunpaman, ang lahat ng ganoong kaalaman ay tuluyan nang nakalampas sa atin. Karamihan sa atin, mga Kristiyano man lang.
At dahil dito, lalo na tayong lumalayo sa mga tunay na problema sa mundong ito, nabibigo tayong tuparin ang ating misyon bilang
liwanag at asin ng mundo, masasabi nga, at pinapayagan ang iba't ibang uri ng tao na lumitaw na ngayon ay
malayang pinipeke ang ating mga resulta ng halalan.
Kami, mga debotong tao ng lahat ng uri, ngunit ngayon kasama ko na rin ang mga esoterista at mga ideologo, ay hindi talaga
naintindihan na hindi dumating ang aming mga panginoon para pagkatapos ay luwalhatiin namin
sila sa loob ng mga siglo. Walang gustong ganoon.
At baka mag-away pa tayo hanggang sa magbungguan ang ating mga ulo, pinagtatalunan kung sino sa atin ang mayroon o
nagkaroon ng pinaka-mapagkumbaba at pinakamahusay na amo.
Sinasabi ko: "Anumang panginoon ang sumibol o lumitaw dito sa ibaba, ang tanging layunin ng bawat isa sa kanila
ay gawing mga panginoon din tayo, ang mga karaniwang tao!"
Naiintindihan mo ba? Kahit anong genre.
Ito ang gusto ni Hesus, ito ang gusto ni Mohammed, ito ang gusto ni Lao-Tse, ito ang gusto ni
Buddha, banggitin mo man sino man ang gusto mo!
Kahit ang guro ng karate, ang guro ng kung fu. Lahat ay gustong gawing maestro ka.
Kapag dumating ang isang maestro, nais niyang maging isang maestro ka.
Ngunit ginawa nating lahat na mga simpleng bagay lamang na sinasamba. Naiintindihan mo ba? Binaba, hindi itinaas.
Kami, mga Kristiyano, ay nagsusuot ng krus at ng si Jesus na nakagapos sa kadena sa aming mga leeg; ang mga Hudyo naman ay
dinadala ang kanilang tagapagbigay-batas sa pamamagitan ng mga laso sa kanilang sinturon o bilang mga kahon sa kanilang noo.
Kung sa Kristiyanismo, Hudaismo, o iba pang mga relihiyon.
Sa lahat ng lugar ay may mga relikya, mga imahe, mga estatwa, maging ni Hesus, Buddha, o iba pang mga
tagapagtatag ng relihiyon. Ano nga ba talaga ang ginagawa natin?
Iginagalang namin ang mga banal na bagay, mga banal na alaala, maging ang mga banal na pader, mga banal na bato, at mga
pook na pinupuntahan namin sa paglalakbay-pang-pananampalataya.
Mga banal na krus, banal na tubig, maaari mo lamang silang ilista.
Mga swerte-swerte sa lahat ng uri – at nakikita mo ba kung paano ipinapahayag ng lahat ng mga
relihiyosong kulto ang iisang kapalaran o paghihirap?
Naghahanap tayo ng tulong mula sa ating mga panginoon, naghahanap tayo ng tulong mula sa itaas, mula sa langit, pati
na rin mula sa mga diyus-diyosan na ating inukit o binubo.
Sa anumang kaso, palagi tayong humihingi ng tulong mula sa labas – at huli sa lahat – at iyan ang problema – huli
sa lahat, humihingi tayo ng tulong mula sa ating sarili!
Iyon ang pinakadiwa ng usapin. Naiintindihan mo ba?
Para sa atin bilang mga Kristiyano, ito ay lalong kakaiba, dahil sinabi na ni Jesus sa babaeng
Samaritano sa balon – at binabanggit ko ang Juan 4:14:
Sinumang uminom ng tubig na ibinibigay ko sa kanya ay hindi na muling mauuhaw, kundi ang tubig na ibinibigay ko sa
kanya ay magiging SA KANYA — SA KANYA — isang bukal na hindi nauubos na nagbibigay ng buhay na walang hanggan.
Nakikita mo, iginiit ni Jesus na ang ibinibigay niya sa atin ay dapat maging isang bukal sa loob natin.
Tayo mismo ang nagiging daloy palabas. Ang tulong ay nagmumula sa ating sarili. Inilagay niya ito sa atin. Nakikita mo ba ito?
Tatalakayin na natin ngayon ang paksang ito sa buong talata na ipinapakita ko sa iyo rito.
Ngunit nais kong dahan-dahanin ito upang sa wakas ay maunawaan natin ang pagbabalik ni Cristo – ang pagbabalik ni
Cristo sa loob natin. Magpatuloy tayo nang hakbang-hakbang.
Nakikita mo, lahat ng mga tagapagtatag ng relihiyon at mga guro ng ideolohiya, simula pa kay Hesus Kristo, ay palaging ipinahayag
ang tunay na tulong sa paraang, bagaman nagmumula ito sa Diyos o sa langit, ay nais nitong
mabuo sa atin, sa pamamagitan natin at ng sa atin.
Dito nagtatapos ang buod hanggang ngayon.
At ito mismo ang mensaheng literal na nakalusot sa atin.
At dahil ang lahat ng aming mga amo ay napatay o namatay sa ibang paraan, inaasahan naming babalik sila sa kanilang
dating anyo. Lahat sila nang magkakasama, ang kanilang mga amo.
Ngunit gusto nilang lahat na bumalik sa pamamagitan namin. Hindi ko ito maaaring bigyang-diin nang sapat ngayon.
At higit pa rito, ipapakita ko ngayon ang pangunahing ideyang ito, gayundin ang pangunahing alalahanin o
pangunahing layunin na ito, mula sa Bibliya. At dapat ding gawin ng bawat uri ng tao ang tulad ko.
Ikuha mo ang sinasabi ko ngayon mula sa Bibliya, mula sa sarili mong mga aklat o mga aklat na
panrelihiyon, mula sa sarili mong mga tradisyon at doktrina.
Huwag mo lang ipagpatuloy ang paggawa ng parehong pagkakamali na ginagawa nating lahat sa loob ng mga siglo.
Ang inaasahan natin bilang mga Kristiyano na si Jesus ay bababa mula sa langit, kasama ang napakaraming anghel, upang hatulan
tayo dito sa ibaba, ay kasing mali ng inaasahan ng mga Muslim, halimbawa, na nagsusuot ng malalawak na pantalon
dahil iniintindi nila na babalik si Mohammed bilang isang tao.
Sasabihin ko ulit: "Kung babalik man ang sinumang panginoon, ayaw niyang muling ipanganak sa anumang sabsaban o
kahit sa pantalon." Karamihan rito ay mga simbolo lamang.
Ang simbolong ito ng kapanganakan ng isang tao, tulad ng kapanganakan ng birhen bago ito, ay simpleng
tumuturo sa sobrenatural at sa banal, sa mga banal na pangyayaring nagaganap sa loob natin.
Dapat tayong maging maskulin, gaya ng sinasabi, na nangangahulugang lumago tayo sa wangis ng Guro.
Ngunit sa huli, nais din ng ating mga panginoon na bumalik sa lahat ng kababaihan, pati sa pamamagitan
ng ating mga anak, naiintindihan mo, at mula sa loob!
At ito mismo ang itinuro ni Hesukristo sa sangkatauhan.
Hindi nagtagal bago siya ipinako sa krus, sinabi niya ang mga sumusunod sa kanyang 12 apostol,
ang kanyang mga pangunahing apostol: Juan 16:16:
Sinabi niya sa kanila, "Sandali na lang akong makakasama ninyo; pagkatapos noon ay hindi na ninyo ako makikita.
Ngunit makalipas ang aking pag-alis, makikita ninyo akong muli."
Malinaw na hinulaan ni Hesus ang kanyang kamatayan.
Sa totoo lang, ilang siglo na ang nakalipas, ang mga Salmo, tulad ng mga sinaunang propeta, ay detalyadong
hinulaan kung paano darating si Jesus, kung paano Siya maglilingkod, at kung paano Siya ipapako sa krus.
Halimbawa, sa Awit 22 at Isaias 53 at sa maraming iba pang mga talata.
Ngunit sinasabi rin nito kung paano Siya mamamatay at kung paano Siya muling mabubuhay.
Gayundin kung paano Siya babalik sa langit, kung saan Siya nagmula.
Gayunpaman, ang ipaliwanag ang lahat ng ito dito ay sobra na.
Ang tunay na punto, gayunpaman, ay paulit-ulit na sinabi ni Jesus ang kabaligtaran ng
ginawa ng Kristiyanismo rito sa loob ng 2000 taon.
Si Jesus, halimbawa, ay nagsabi nang malinaw at walang alinlangan, basahin ito kasama ko: Juan 16:7:
Sa iyong kapakinabangan na ako'y umalis, sapagkat kung hindi ako umalis, hindi darating sa iyo ang Espiritu
Santo; ngunit kung ako'y umalis, papadala ko siya sa iyo.
Mabuti, sabi niya, kapaki-pakinabang ito.
Sa isang banda, sinabi ni Jesus tungkol sa kanyang sarili: Babalik ako agad, gaya ng nasa Pahayag 3:11!
Gayunpaman, tungkol sa kanyang paghahari sa pandaigdigang pananaw, sinabi niya sa iba't ibang parabula na
magtatagal bago niya maitatag ang kanyang paghahari dito sa piling natin – o nagawa na niya ito.
At iyan nga ang eksaktong nangyari.
Tingnan mo, limampung araw matapos ang Kanyang pagkabuhay na mag-uli, ito ang Kapistahan ng
Pentekostes nang bumalik si Jesus. Naiintindihan mo ba iyon?
Bumalik na si Jesus. "Nandiyan na ako agad."
Juan 14:18: "Hindi ko kayo iiwan na mga ulila," sabi ni Jesus. "Pupunta ako sa inyo."
Kapag tinatanong natin ngayon: Iniwan ba tayo ng Diyos? Hindi, palagi Siyang naroroon.
Paparito ako sa iyo – sa Pentekostes ay dumating Siya.
Sa Juan 14:23, sinasabi Niya, "Ako at ang Ama ay darating sa iyo at maninirahan sa iyo."
Sa iyo! Sa iyo! Nangyari ito noong Pentekostes. Sa iyo.
Minsan sinabi ni Jesus: Ipapadala sa inyo ng Ama ang Kanyang Espiritu!
Sa ibang pagkakataon sinabi niya: Ipapadala ko sa iyo ang Banal na Espiritu!
Bilang isang paalala lamang: Ako at ang Ama ay iisa at pareho, sabi Niya sa ibang lugar, na dapat isalin nang literal.
Si Jesus ay Diyos, si Jesus ay Yahweh sa Lumang Tipan, at Siya ay si Jesus.
At paulit-ulit Niyang sinasabi: Parating ako sa iyo!
At kaya't ibinuhos ang Banal na Espiritu sa Pentekostes!
Nakikita mo, si Hesus iyon; ang Banal na Espiritu ay si Hesus din.
At tulad ng binubuo ka ng espiritu, kaluluwa, at katawan, gayon din ang Ama, ang Anak, at ang
Banal na Espiritu ay bumubuo ng isang persona.
Ikaw ay isang tao, hindi ba?
Isip, kaluluwa, at katawan; Ama, Anak, Espiritu Santo ay iisa lamang si Hesus. Siya lamang.
Narito, at ang lahat ng mga tao roon na nakatuon sa Kaniya ay biglang nagsimulang magsalita sa dose-dosenang
magkakaibang wika sa ilalim ng Kaniyang impluwensya.
Si Jesus na ang bumalik.
Sinimulan ng mga apostol, tulad ni Jesus, na pagalingin ang mga maysakit, palayasin ang mga demonyo, at buhayin ang mga patay!
Mga tanda at mga kababalaghan, mga gawa ng kapangyarihang walang hanggan ay naganap.
At bigla, sila ay nagmula sa mga kinamumuhian na maniningil ng buwis, mga mangingisda at mga magsasaka, iba't ibang uri ng tao!
Hindi na sila makilala. Bakit?
Dahil ang Diyos ay bumaba mula sa langit sa pamamagitan ng Kanyang mga banal, sa Kanyang
Banal na Espiritu, dahil muling dumating si Jesus.
Ngunit hindi upang palitangin sila at labanan ang pangingibabaw ng mga Romano, gaya ng dati nilang layunin.
Gayunpaman, si Jesus, ibig sabihin ang Diyos, ay dumating sa pamamagitan ng Kanyang Banal na Espiritu, sa
pamamagitan ng mga payak na taong ito, upang mabuo sa kanila.
Dapat na ngayong maging tulad niya. Naintindihan nila iyon nang mabuti sa simula.
Sa Juan 14:12, sinasabi ni Jesus: "Tunay, tunay, sinasabi ko sa inyo, ang sinumang nananampalataya sa akin ay makagagawa rin
ng mga gawaing aking ginawa; at makagagawa pa siya ng mas dakilang mga gawa kaysa rito, sapagkat ako'y pupunta na sa Ama."
Iyon nga ang sinabi ni Hesus! Ngunit nakikita mo, hindi nagtagal ay muling nanatiling pantay ang panloob na dinamika.
Sa simula, malinaw na malinaw: bumalik si Jesus sa loob nila.
Ngunit pagkatapos ay nagsisimula itong huminahon, at nagsisimula ang pag-uusig.
Tinulduan ng mga apostol ang tendensiyang ito sa pamamagitan ng mga mapusok na liham.
Nakasulat si Pablo nang may matinding pagkabahala sa Galacia 4:19. Basahin ito kasama ko:
Para sa inyo, mga minamahal kong anak, muling dinaranas ko ang lahat ng kirot at takot na tinitiis ng isang ina sa
panganganak – hanggang sa mabuo si Cristo sa inyong mga buhay.
Nakikita mo ba kung ano ang ipinahihiwatig ng mga apostol? Si Cristo sa atin.
Sa Galacia 2:20, sinasabi niya ito nang buong diin, sa pinakamagandang paraan na posible:
Hindi na ako ang nabubuhay, kundi si Cristo ang nabubuhay sa akin.
Sa Fil. 3:11, umabot si Pablo sa puntong isinulat: "... upang sa anumang paraan ay makamit
ko ang muling pagkabuhay mula sa mga patay."
Dahil ang Muling Nabuhay na Panginoon ay naninirahan sa kanya, ngunit hindi sa parehong paraan ng pagdadala ng Tiyo Hans sa
puso, nakikita mo, kundi bilang ang buhay na Diyos na naninirahan sa ating kalooban, na nagnanais na
lubos na ipahayag ang Sarili Niya sa pamamagitan natin.
Ang buong diin ng mga apostolikong liham ay samakatuwid ay nasa katotohanang ang Espiritu ng Diyos na ibinuhos, na tinatawag na
Cristo, ay dapat ganap na mabuo sa loob ng mga mananampalataya.
Sa Efeso 4, inilaan ni Pablo ang buong kabanata para sa bagong katawang ito, sa organismong ito ni Cristo, na
tinatawag ding katawan ni Cristo, na ngayon ay dapat lumago tungo sa ganap na tangkad, tungo sa ganap na pagkalalaki.
Sabi niya: "Hanggang sa ating lahat ay makamtan ang pagkakaisa ng pananampalataya at ng kaalaman sa Anak ng Diyos,
upang marating ang ganap na pagiging matanda..." (Efe 4:12-13)
At sa gayon, sa unang mga dekada matapos ang muling pagkabuhay ni Jesucristo at ang pagbuhos ng Espiritu, literal na pinayagan ng
mga unang Kristiyano ang misteryong ito – ang buhay na Diyos na ibinuhos sa kanilang
kalooban – na lumago at lumaki sa kanilang kalooban.
Lalo silang naging makapangyarihan, lalo silang naging makapangyarihan sa espirituwal.
At hindi pa man lumilipas ang 70 taon, lumago nang husto sa kanilang kalooban ang puwersa at kapangyarihang
intelektwal na ito, hanggang sa sumuko rito ang buong Imperyong Romano – masasabi pa nga na kinailangang sumuko.
Ang mga espada ng Romano ay, wari, muling hinulma bilang mga palakol ng araro.
Ang espiritu ni Jesucristo, na palaging isang prinsipe ng kapayapaan, ay simpleng tinalo ang Imperyong Romano, ang
imperyong ito na dati nang nagtalo at sinakop ang lahat ng sinaunang kulturang Ehipsiyano, Babilonyo, Persiano, at
pati na rin ang kulturang Griyego. Napakalakas ng Diyos sa kanila, ang pagbabalik ni Cristo sa kanila, nauunawaan mo ba?
Ngunit may nangyari: panggaganyak at paninirang-puri, pangunahing mula sa kanilang sariling hanay. Ito
ang nagdulot ng malawakang pag-uusig sa mga Kristiyano.
At, nang hindi nais suriin nang detalyado rito ang mga sanhi at dahilan nito, tututok na ako ngayon
sa mismong maselang punto na pinagtatalunan dito.
Sa ngayon, nagsimulang mabuo ang pangalawang eksena, iyon ang nabanggit ko sa simula.
Sapagkat hindi lamang sinabi ni Jesus tungkol sa kanyang sarili na siya ay babalik nang mabilis, malapit na, at agad-agad.
Ginawa rin Niya na malinaw sa iba't ibang parabula na magkakaroon ng malalaking kaguluhan pagkatapos ng Kanyang pag-alis at bago
ang Kanyang pangkalahatang pagbabalik na makikita sa buong mundo.
Ipinaliwanag niya ito hindi lamang sa parabula ng sampung birhen, na matagal na naghintay sa nobyo, nang
napakatagal na lahat sila'y nakatulog, na mababasa sa Mateo 25.
Binanggit din niya ang kanyang halos mas matagal na pagkawala sa parabula ng isang hari na umalis.
Umalis siya, sabi niya, papunta sa isang malayong bansa, ibig sabihin, ang mga tipolohiyang ito, sa isang malayong bansa – ayon
sa parabula – upang itatag ang kanyang kaharian, at pagkatapos ay bumalik at itatag muli ang kanyang kaharian, gaya ng
sinasabi, sa panimulang punto. Matatagpuan ito sa Lucas 19:12.
Pagkatapos ay dumating ang tanyag na tagpo tungkol sa mga talentong ipinagkatiwala sa kanila,
kung saan sinasabi Niya sa Kanyang mga nasasakupan:
Gawin mo ito, manatiling aktibo hanggang sa aking pagbabalik; matatagpuan din ito sa Marcos 13:34.
Sa parabulang ito, lahat ay nagpalago ng kanilang mga talento maliban sa isa na
nanatiling pasibo. At iyan ang kailangang ituro.
Ang kanyang nagbalik na amo ay naging hindi pangkaraniwang mabagsik sa paghatol nito. Bakit nga ba?
Dahil nilalayon ng Diyos na dumami sa loob natin, gaya ng sinasabi ng parabula, sa pamamagitan ng ating sariling mga gawa,
sa pamamagitan ng ating matibay na kaalaman na ang Diyos ay naninirahan na ngayon sa ating kalooban sa buong Kanyang
kapunuan at nais Niyang baguhin ang lahat sa pamamagitan natin.
Nais niyang dumami, ang mga talento sa loob natin ay dapat dumami, naiintindihan mo, sa loob natin.
Sa simpleng wika, ibig sabihin nito na kailangan tayo ng Diyos – nakadepende Siya sa atin,
masasabi pa nga sa makataong pananaw. Bakit?
Dahil itinakda Niya ang daan ng ganap na pagpapanumbalik sa atin.
Hindi SYA ang iniwan tayo, kundi tayo ang iniwan SYA. Iyan ang dapat nating makita mula rito.
Ang Diyos ay naghihintay sa atin, gaya ng paghihintay natin sa Kanya sa buong panahong ito.
Tulad ng nakasulat sa Colosas 2:10 at pati na rin sa Efeso 1: "At kayo'y kumpleto sa Kanya," literal.
"Siya ang ulo ng lahat ng awtoridad at kapangyarihan."
O muli, sa Hebreo 10:14, sinasabi ng manunulat: "Sapagkat sa pamamagitan ng isang hain—isang numerikal na termino—ginawa
niyang perpekto magpakailanman ang mga pinabanal."
Sa mga parabulang ito, ang tinutukoy ni Hesus ay wala nang iba kundi ang Kanyang proseso ng pagiging sa atin, sa loob natin;
Ibig sabihin, mula sa panahon ng Kanyang kamatayan, ang Kanyang pagbabalik sa Pentekostes sa pamamagitan ng Banal na Espiritu,
hanggang sa organikong pagbuo Niya sa kabuuan ng Kanyang mga disipulo – sa Kanyang bagong katawan,
masasabi natin, sa pamamagitan ng Kanyang bagong katawan.
Ibig sabihin, hanggang sa pahintulutan ng Kanyang mga mananampalataya ang pagkatao ng Diyos na lumago nang lubos sa
kanilang sarili, hanggang ang paghahari ng Diyos ay maging isang pandaigdigang katotohanan sa kanila at sa pamamagitan nila.
Malinaw na hinulaan ni Jesus na ang mga prosesong ito ng paghinog ay magmumula sa langit.
At hindi nakikita ng mata ng tao. Naiintindihan mo ba?
Sa parabula na ito, pumunta si Jesus sa isang malayong lupain, na Siya ang umaakyat sa langit at gumagawa mula sa makalangit
na realidad sa loob natin, na hindi nakikita ng mata ng tao.
"Kaya't ang kaharian ng Diyos ay hindi dumarating sa paraang mapapansin," malinaw na ipinahayag ni Jesus.
Halimbawa, sa Lucas 17:20, nang tanungin siya ng mga Pariseo, "Kailan darating ang kaharian ng Diyos?",
sumagot siya, "Kailan?" o "Paano?" tanong din nila.
Sa sampung dalagang naghihintay sa nobyo, lima ang hindi napansin ang kanyang pagdating, naiintindihan mo ba?
At ang prosesong ito mismo ay nagpapatuloy na sa loob ng maraming siglo. Kaya maraming tao ang
nagtatanong: "Tinalikuran na ba tayo ng Diyos?"
Gayunpaman, ang nakararami sa mga Kristiyano ay hanggang ngayon ay nagpapatupad lamang ng relihiyon, iba't ibang relikya,
doktrina, pananampalataya, at lahat ng uri ng mga patakaran.
Gayunpaman, iilang Kristiyano lamang ang palaging nakaintindi sa tunay na kahulugan ng pagbabalik
ni Cristo, ibig sabihin, si Cristo sa loob natin.
Nais ni Cristo na bumalik sa ating lahat, gaya ng nakasulat din sa Colosas 1:27:
Ninais ng Diyos na ipaalam sa mga bansa—pansinin ninyo, sa mga bansa—ang kayamanan ng kaluwalhatian ng kanyang
hiwaga sa kanilang gitna, sa mga bansa, naiintindihan ninyo, na si Cristo sa inyo ang pag-asa ng kaluwalhatian.
Kaya may misyon tayo, ang tungkulin na ituro sa mga bansa na ang Diyos ay naninirahan na sa kanilang kalooban at
gisingin ang pag-asang ito, na ang pag-asang ito ng kaluwalhatian ay sumabog sa kanilang kalooban.
Ngunit ang pagbabalik ni Cristo ay isang organikong proseso na lumalago mula sa loob, na kinailangang umabot ng
mga siglo upang maabot ang buong anyo at kapanahunan nito.
At ito ay dahil dapat tayong lumago sa Diyos bilang isang buong organismo.
Ang Diyos sa loob natin, na epektibo sa pamamagitan ng Kanyang mga banal na birtud, sa pamamagitan ng kalooban ng Diyos sa
loob natin, ng Kanyang kagustuhan sa loob natin, iyan ang ibig sabihin, sa pamamagitan ng Kanyang mga kaganapan sa loob natin.
Kaya sinabi ni Jesus sa Nazaret sa Mateo 5:48: "Kaya maging perpekto kayo, gaya ng
pagiging perpekto ng inyong makalangit na Ama!"
Iyon ang pamantayan na itinakda Niya, ang Diyos Mismo, ang Perpektong Isa sa loob natin.
Si Jesus, ang Guro, ay hindi lamang ninais na gawing mga taong kumikilos nang may birtud tayo, kung gusto mo!
Sa halip, nais ni Hesus na tayo mismo ang maging birtud, na tayo mismo ang maging birtud!
Maging ang mga kaperpektohan ng Diyos sa loob natin, hindi maniwala sa mga ito, naiintindihan mo ba?
Perpekto gaya ng pagiging perpekto ng Ama sa langit!
Ngunit dahil ang lahat ng mga prosesong ito ng paghinog ay unang nagaganap at naganap na sa isip, sa puso, sa lihim,
nakaligtaan ng nakararaming Kristiyano ang ugnayang ito, na sa kasamaang-palad ay kailangang sabihin.
Bago sila umalis, mariing binalaan tayo ng mga unang apostol na darating ang mga huwad na guro na parang mga
lobo na nakasuot ng balat ng tupa upang sirain ang kawan, gaya ng mababasa sa Mga Gawa 20:29.
Nakikita mo, at iyan nga ang eksaktong nangyari: sinadya nilang ikalat ang mga maling katuruan sa buong mundo.
Anong mga heresiya ito, halimbawa? Halimbawa, ipinukol nila sa amin na si Jesus ay dapat
bumalik mula sa langit bilang isang indibidwal.
At sa paggawa nito, ganap nilang binaluktot ang mga salita ni Jesus.
Sapagkat malinaw na binigyang-diin ni Jesus kung paano, sa Kanyang pagbabalik, ayon sa orihinal na teksto, ay literal na
sinasabi na Siya ay palaging nasa Kanyang anyo o sa Kanyang presensya; Siya ay
magiging, hindi Siya darating, Siya ay magiging:
Parang liwanag na sumisikat mula sa lahat ng panig nang sabay-sabay.
Ang Lucas 17:24 ay nagsasaad ng sumusunod: "Sapagkat kung paanong kumikislap ang kidlat at nagliliwanag sa
langit mula sa isang dulo hanggang sa kabila, ganoon din naman ang Anak ng Tao sa kanyang araw."
I-underline ninyo iyon para sa inyong sarili. Napakahalagang salita iyon; ito ang Kanyang kalagayan, kung ano Siya.
Ibig sabihin nito, kapag naabot na Niya ang pagiging ganap sa loob natin, lilitaw Siya
nang sabay-sabay mula sa apat na direksyon.
Tulad ng kidlat, pinapaliwanag nito ang lahat mula silangan hanggang kanluran! Sa pamamagitan
nating lahat, sa pamamagitan mo, sa pamamagitan namin.
Ngunit ang mga huwad na guro ay bumuo ng isang marangyang solo na pagbabalik na kaganapan mula sa pagkataong ito.
Iyon ang ating problema, kaya't sumisigaw tayo, "Tinakwil ba tayo ng Diyos?"
Hindi niya tayo iniwan; naninirahan Siya sa loob natin at naghihintay hanggang payagan Siyang lumabas.
Sa pamamagitan ng ereheng ito, pinaalalahanan nila tayo na huwag kailanman tanggapin si Jesus sa anumang anyong plural, sapagkat
sinabi ni Jesus, at dito nila binanggit ang Mateo 24:23:
"Nariyan na," sabi nila, "Kung may magsabi sa inyo, 'Tingnan, narito ang Cristo,' o 'Nariyan siya,' huwag ninyong paniwalaan.
Kung sasabihin nila sa inyo, 'Tingnan, nasa ilang siya,' huwag kayong lumabas. 'Tingnan, nasa mga
panloob na silid siya,' huwag ninyong paniwalaan."
Sapagkat kung paanong ang kidlat ay lumalabas sa silangan at sumisikat hanggang sa kanluran, ganoon
din ang pagdating, o ang presensya, ng Anak ng Tao.
Nakikita mo, sinabi ni Jesus ang kabaligtaran ng ipinasok sa ating isipan ng mga mandidikta
ng kasinungalingan sa paglipas ng mga siglo.
Binigyang-diin Niya na hindi na Siya muling babalik bilang isang indibidwal, iyan ang sinasabi
Niya sa tekstong ito – tulad ng Papa, halimbawa.
Iyan ang sinasabi niya sa tekstong ito. Tulad ng Papa, alam mo?
Gayunpaman, sinunod ng Kristiyanismo ang bawat Papa bilang Vikari ng Kristo.
Sumigaw si Manhat: Nasa tabernakulo si Kristo, naiintindihan mo, at hinahigop na ng buong mundo ang mga maliliit na bilog
na hostiya sa simbahan sa disyertong nasa labas, kung saan walang dumadaloy na espiritu – naiintindihan mo ...
Ngunit sa 2 Tesalonica 1, malinaw na itinuro ng ating apostol sa mga Hentil na si Pablo na babalik si Cristo
upang siya'y paghangaan at luwalhatiin sa kaniyang mga banal!
Kaya hindi lang tayo ang dapat magpuri sa Kanya, kundi dapat ding purihin ng mga tao ang Diyos dahil
nakikita nila ang Diyos sa atin, ang Isa na bumalik, sa atin!
Dati, itinuro sa atin ni Hesus na manalangin:
Dumating ang kaharian Mo, dumating ang kaharian Mo, gaya sa langit gayon din sa lupa! Sa lupa! Nauunawaan mo ba?
Nakikita mo, hindi Diyos ang iniwan tayo, kundi tayo ang iniwan Siya, iyan ang ibig sabihin!
Habang si Jesus at ang buong langit ay naghihintay, naghihintay na bumaba mula sa itaas patungo sa lupa upang ibalik ang lahat
dito sa atin at sa pamamagitan natin, ang buong Kristiyanismo ay nagsusumikap nang 2000 taon na makarating sa langit!
Nakikita mo ba ang kontradiksyon? Gusto pababa ng langit, gusto nating umakyat.
Oo, ang pag-uusig at iba't ibang huwad na guro ay literal na binaluktot ang isipan ng mga Kristiyano. Iyon lang iyon.
Nawalan na sila ng pag-asa sa kanilang sarili at inilagay nila ang kanilang tiwala sa kanilang Ama sa Langit.
Sa halip na mag-asam ng higit pang lakas at diwa mula sa Diyos sa panahon ng pangangailangan,
yumuko ang Kristiyanismo nang nakahiga sa lupa.
Naiyak na ba tayo, mga Kristiyano, na parang maliliit na bata, para sa ating Ama sa langit at hinangad
ang isang makaliligtas na pag-ahon patungo sa langit?
Oo, tama iyon, nagsalita si Pablo tungkol sa ating pag-aangat. Pero saan tayo i-aangat?
Basahin ito sa mga Kasulatan. Malinaw na sinasabi sa orihinal na teksto, ngunit makikita rin natin ito nang malinaw sa Ingles:
Na-transport sa hangin, iyan ang nakasulat doon.
Sinasabi nito nang literal kung saan tayo maghahari kasama ni Cristo. Saan ang espasyo sa himpapawid?
Ngunit dahil tayo ay hindi pa hinog, walang magawa, at walang kapangyarihan sa espiritu. (1 Tes. 4:17)
Ngunit bago iyon, nagpatotoo si Pablo sa lahat ng kanyang mga liham na tayo ay naihatid na
kasama ni Cristo sa makalangit na mga lugar.
Basahin ito sa Efeso 2:6-8: Basahin natin ito nang magkakasama.
"Binalik tayo ng Diyos kasama ni Cristo at pinaupo tayo kasama niya sa makalangit na mga kaharian kay Cristo Jesus..." Bakit?
upang sa mga panahong darating ay maipakita niya ang walang kapantay na kayamanan ng kanyang biyaya sa
kabutihang-loob niya sa atin kay Cristo Jesus. Sapagkat sa pamamagitan ng biyaya kayo'y naligtas.
Hindi nito sinasabi: sa pamamagitan ng biyaya. Biyaya, upang – sa ibang salita – lumago ang biyaya sa loob natin hanggang ang buong
kayamanan ng Diyos ay maging nakikita sa pamamagitan natin; iyan ang nakasulat dito, at hindi tayo nagmumula sa
hangin, kundi bumabalik tayo mula sa langit kasama Niya.
Nasa atin Siya. Lahat ng ito – ang langit sa loob natin – ay naganap na.
Ngunit ngayon ay dumarating na ito, sumusugod sa himpapawid, binabasa natin ito nang magkakasama dito.
Oo, sa espiritu ay namumuhay tayong nakakabit sa Diyos sa langit sa loob ng mga siglo; mahalagang maunawaan ito.
Tulad ng ipinagdasal ni Hesus sa kaniyang mataas na paghahain na panalangin sa Juan 17: "Tulad ng Ama na nasa
kaniya," sabi niya, "ganyan din, dapat ang Ama ay nasa atin." Iyan mismo ang buong diwa nito.
Ngunit hindi sa paraang, inuulit ko, na maaari kang magkaroon ng matandang ama sa iyong puso, halimbawa, o "Tiyo Hans."
Dapat nating lahat dalhin ang Diyos sa ating kalooban bilang isang tunay at buhay na tao.
Sa ibang salita: Nais ng Diyos na lubos na ipahayag ang Kanyang sarili sa atin, dito sa ibaba, upang
maisakatuparan ang Kanyang gawain dito, ibig sabihin ang pagpapanumbalik ng buong nilikha, sa pamamagitan natin.
Ang Diyos ay naghihintay sa atin. Iyan ang nakasulat sa Roma 8.
Mangyaring siguraduhing basahin muli ang kabanatang ito. Nakasaad dito nang literal:
Ang buong nilikha ay hindi naghihintay ng nag-iisang Hesus mula sa langit, kundi naghihintay
ng pahayag at pagpapakita ng mga anak ng Diyos!
Oo, naibabalik nila ang buong nilikha.
Oo nga, at ngayon ay nagiging napakaseryoso na ito, kaya pakisigurado ang inyong
mga seatbelt, lalo na kayong mga Kristiyano:
Sa katunayan, nais pa nga ng Diyos na isakatuparan ang buong Huling Paghuhukom sa pamamagitan natin, sa
pamamagitan natin mga tao na nakatuon sa katarungan.
Kaya't sinabi ni Jesus, sa isang banda, "Hindi ko hinuhusgahan ang sinuman," ayon sa Juan 8:15.
Kaya Siya, bilang isang indibidwal, ay hindi humahatol sa sinuman – at sa kabilang banda, Siya ay nagpatotoo sa Juan 5:22:
"Ang Ama ay hindi humahatol sa sinuman," at ngayon ay dumarating ang pinakamahalagang punto, "ngunit
ipinagkatiwala Niya ang lahat ng paghuhukom sa Anak."
Maaari nating itanong, tulad ni Gretchen: "Ano nga ba ang totoo?"
Kung hindi hinuhusgahan ng Ama at ni Jesus bilang mga indibidwal, sino itong Anak na ipinagkatiwalaan ng lahat ng paghuhukom?
Walang talata, masasabi ko, ang marahil ay higit na nalayo sa kamalayan ng Kristiyanismo kaysa rito.
Ngunit ang mga apostol ni Jesucristo ay nangaral nang malinaw at tiyak sa pagkabuhay na mag-uli ni Jesus kung sino ang
Anak na ito, na sa kaniya'y ipinagkaloob ang buong paghuhukom.
Hindi si Hesus ng Nazaret bilang isang indibidwal ang tinutukoy natin dito, kundi ang nabuhay na
si Kristo na nagkakaisa sa Kanyang bagong katawan.
Mababasa mo ito nang buo, salita-sa-salita, sa Mga Gawa 13:30-33.
Tingnan mo kung ano ang nakasulat dito: "Ngunit binuhay ng Diyos si Jesus mula sa mga patay," iyon ang sermon tungkol sa pagkabuhay
na mag-uli, naiintindihan mo, "Ngunit binuhay ng Diyos si Jesus mula sa mga patay, gaya ng nakasulat sa ikalawang Salmo:"
Ikaw ang aking anak, NGAYON AY PINANGANAK KITA. Binasa mo ba ito nang mabuti at naintindihan mo ba nang husto?
Ngayon, sa araw ng muling pagkabuhay ni Jesucristo at hindi sa sinapupunan ni Maria, ipinanganak ng Diyos ang
Anak na ito, na sinasabi rin sa Awit 2 na ibibigay sa kaniya ang buong paghuhukom sa mundo.
Basahin pa natin ang ilang karagdagang sipi mula sa ikalawang salmo. Bakit?
Upang matagpuan natin ang ating daan pabalik sa Diyos at sa ating sariling tawag.
Sapagkat hindi tayo iniwan ng Diyos, kundi tayo ang iniwan Siya. Hindi ko ito maaaring bigyang-diin nang sapat.
Kung hindi tayo babalik sa ating tawag dito, patuloy tayong hahanapin ang Diyos at hindi Siya matatagpuan.
Tingnan kung ano ang sinasabi ng Awit 2 tungkol sa Anak na ito:
\"Bakit nag-aangal ang mga bansa? Bakit sila nagbabalak ng mga plano na walang magiging bunga?
Ang mga makapangyarihan sa mundong ito ay naghihimagsik: sila ay nagsasabwatan laban sa
Diyos at sa pinuno na Kanyang pinili at hinirang.
"Halina, palayain natin ang ating sarili," sabi nila, "ilingkis natin ang kanilang pamumuno!"
Pansinin ang pangmaramihan: hindi ang kaniyang nasasakupan, kundi ang NASASAKUPAN NIYA;
ito ay nakatuon sa iyo at sa Diyos sa loob mo.
Taludtod 4: Ngunit ang Diyos sa langit ay maaari lamang tumawa rito; wala siyang iba kundi paghamak para sa kanila.
Ngayon ay lilaktaw ako sa taludtod 7, na nagsasabing: Ipapahayag ko ang kautusan ng Panginoon.
Ito ang sinasabi ngayon ng propeta: "Sinabi niya sa akin," o mas tama, si Cristo ang nagsasalita sa pamamagitan
niya, sa pamamagitan ng propeta, "Sinabi niya sa akin:"
Ikaw ang aking anak; ngayong araw ay ipinanganak kita.
Talata 8: Hilingin mo ito sa akin, at ibibigay ko sa iyo ang mga bansa bilang iyong
mana, at ang buong lupa bilang iyong pag-aari...
At saka dumarating ang mga pangako ng kapangyarihan ng Diyos sa pamamagitan ng Anak na ito, ibig sabihin, ang organismo ni
Cristo, ang Muling Nabuhay, ang Bumalik, na bumabalik sa atin, upang siya ay magawang itama ang buong
mundo sa kapangyarihan ng Diyos na naninirahan sa atin.
Ngunit muling dumating ang mga huwad na guro at nagturo sa atin. Ano? Huwag kayong humatol!
Oh, ilang beses ko na ba narinig ang pariralang, "Huwag kang huhusga."
Ngunit kung babasahin mo ito nang mabuti sa konteksto, sinabi ni Jesus ang kabaligtaran dito – at iyon ang dahilan kung
bakit itinuro sa atin ito ni Pablo, ang apostol sa mga bansa. Basahin ninyo ito kasama ko mula sa 1 Corinto 6:1-3:
"May sinuman sa inyo," sabi niya sa mga Kristiyano, "na may alitan sa iba, na nangahas na dalhin ito sa
harap ng mga di-matuwid, at hindi sa harap ng mga banal?"
O hindi mo ba alam na huhusgahan ng mga banal ang mundo?
Nandito na ito mula pa noong dalawang libong taon na ang nakalipas, nakikita mo.
Hindi mo ba alam na huhusgahan ng mga banal ang mundo?
At kapag hinatulan ang mundo sa pamamagitan mo, dito'y nagiging malinaw kung sino ang mga santo;
hindi ito ang Papa o sinuman pa. Naiintindihan mo ba?
Ang mga tao ang mahalaga, ikaw nga, "kung huhusgahan ang mundo sa pamamagitan mo, hindi ka ba
karapat-dapat na humusga sa pinakamaliit na bagay?"
Hindi mo ba alam na ngayon ay medyo mas matarik na ito: "Hindi mo ba alam na huhusgahan natin ang mga
anghel, kaya lalo pa nga ang mga pang-araw-araw na bagay?"
Sa totoo lang, ang parehong bagay ay nakasulat sa katapusan ng unang at huling mga pahayag sa Bibliya:
Sa Genesis 1:26, sinasabi ng Diyos tungkol sa mga matuwid na tao sa pangkalahatan: "at sila'y maghahari."
At kapag nakita mo ang pag-uusap na naganap sa pagitan ng Diyos at ni Cain:
Sinabi niya na kung gagawin mo ang tama, tataas ito sa loob mo at itataas ka; kung hindi,
mamamahala ka sa kasalanan, ayon sa orihinal na teksto.
Ibig sabihin nito ay mamuno sa diyablo. Sa Pahayag 20:5, sinasabi ng Diyos, "at maghahari sila."
Nakikita mo: sila ay maghahari – unang pahayag – at maghahari sila – huling pahayag sa Kasulatan.
Ang Pahayag 18:20 ay nagpapahayag sa mas masalimuot na paraan kung paano eksaktong isinasagawa ang makahukom na kapangyarihang
ito laban sa lahat ng mamamatay-taong pinuno ng mundo:
Pahayag 18:20, ngayon magbigay ng mabusising pansin, dahil ngayon ay napupunta na tayo sa puso ng usapin:
Magalak kayo dahil sa kanila, kayong mga langit, at kayong mga pinili, at kayong mga sugo, at kayong mga propeta!
Sapagkat isinagawa ng Diyos ang inyong hatol sa kanila.
Sa konteksto, ito ay tumutukoy nang eksakto sa ating panahon, sa kalituhan ng Babilonya, kung saan
bumabagsak ang Babilonya, sa panahong ito ng kalituhan.
At hindi nito sinasabi, gaya ng maling pagsasalin sa ating mga Bibliya: "Pinataw na ng Diyos ang hatol sa iyo."
Nag-uugat ito sa maling doktrina na dapat gawin ng Diyos ang lahat para sa atin.
Hindi, nakasulat dito: Ipinatupad ng Diyos ang iyong hatol sa kanila.
Ang dumaraan sa atin, sa madaling salita, ay nagagawa ng Diyos.
Palagi na niyang ginagawa iyon, kahit pa sa Lumang Tipan.
Bawat tagumpay ng Israel, nakikita mo, ginawa ng Diyos ang Kanyang mga dakilang gawa sa pamamagitan ng
Israel, sa gitna ng Israel, at hindi ito naiiba ngayon.
Kaya mula pa sa unang pahina ng Bibliya, malinaw na ipinahayag ng Diyos na hinirang Niya ang tao upang
harapin ang sinaunang ahas, na siyang diyablo at Satanas:
Poot sa pagitan ng babaeng binhi, ng buong sangkatauhan, at ng diyablo.
"Dirudugin niya ang iyong ulo..." sabi ng Genesis 3:15.
Ngunit ang mga mapagkunwaring Stoiko at mga Epicureanong huwad na guro ay hindi lamang
binaluktot ang banal na layuning ito para sa atin.
Manipula rin nila ang interpretasyon ng Ikalawang Sulat ni Pedro sa paraang ngayon ay ipinapahayag na natin sa
loob ng 2000 taon na ang mundong ito ay lubos nang nawala sa Antikristo at kailangang masunog sa apoy.
Oo, sinasabi ko na sa pasibong pagiging kampante ay hinayaan natin ang mundong ito, na alipin ng diyablo, na
masunog sa apoy sa katapusan, at iyan mismo ang kaisipan ng mga Stoiko at Epikureo noong panahong iyon.
Nagturo sila na dapat masunog ang mundo; doon ito nanggagaling.
Ngunit wala namang ganoong nakasulat sa orihinal na mga tekstong biblikal.
Kahit na ganoon mo ito nabasa sa iyong Bibliya, iba ang sinasabi ng orihinal na teksto. Sinasabi nito ang kabaligtaran.
Ipinaliwanag ko na ang lahat sa bagong Interlinear Full Analysis I-VO, kung saan ang bawat salita
ay pinatutunayan sa iyo kasama ang buong konteksto.
Paki-aralan ang aking bagong salin ng Bibliya mula sa Griyego at pag-aralan din ang aking Pandaigdigang
Konseho ng Ikalawang Pagparito, "Ang Ikalawang Pagparito ni Cristo," na ginanap ko noong 2009.
Ngunit ngayon ay ibibigay ko sa iyo ang isang halimbawa ng bagong salin na ito, mula sa Judas 14 at 15.
Narito, inilalarawan dito ang aming buong ministeryo, na aming isasakatuparan kapag si Jesus—ibig sabihin, ang Diyos
sa pamamagitan namin—ay umabot na sa Kanyang buong katayuan at dadalhin ang mundong ito sa Kanyang paghuhukom.
Sapagkat ang Diyos Mismo ang gumaganap ng hatol na ito sa atin, nakikita mo, at hindi tayo nakikipaglaban gamit ang mga
sandatang pantao, kundi sa pamamagitan lamang ng malikhaing Salita, ng malikhaing kapangyarihan mula sa Espiritu ng Diyos.
Ngayon, sa bagong salin na teksto ng Judas 14-16:
Ngunit ito rin ay hinulaan ng ikapito mula kay Adan, si Enoch, nang ilarawan niya:
Narito! Dumating na ang Panginoon sa Kanyang banal na libu-libo, upang magdulot ng ganap na paghihiwalay sa lahat ng bagay, at
upang pabulaanan ang bawat kaluluwa sa pamamagitan ng ebidensya mula sa mga pagsisiyasat; susuriin Niya ang lahat ng kanilang mga
gawa ng walang-diyos na kalapastanganan, na ginamit nila upang salungatin nang masama ang Diyos; gayundin ang lahat ng
walang-awang mabagsik na pananalita na inibulalag ng mga makasalanang lumalabag, ng mga walang-diyos na
masasama laban sa Kaniya mula sa itaas, susuriin Niya.
Sila ay mga karumal-dumal na manggugulo, mga nagrereklamo tungkol sa tadhana, na pinapatakbo ng kanilang nag-aalab na mga
pagnanasa; higit pa rito, ang kanilang mga bibig ay nagbubuga ng labis na mayabang, mapagkunwaring
makiramay, at sosyal na nakamaskarang mga salita para sa kanilang sariling kapakinabangan!
Nakikita mo, hindi tayo iniwan ng Diyos, tayo ang iniwan Siya!
Ngunit ngayon ang panahon na tayo'y babalik sa Kanya at sa wakas ay hahayaan ang Diyos na
kumilos sa pamamagitan natin. Nakikita mo ba iyon?
Sa OCG, pinapayagan na naming mangyari ito sa loob ng mga dekada.
Naging isang organismo na kami na mismo ang gumagawa ng uso-usong pagkaing ito.
Sapagkat nasusulat na si Jesus, sa Kanyang pagbabalik, ay papatayin ang mga marahas sa pamamagitan natin – sa
tungkod ng Kanyang bibig, at sa hininga ng Kanyang mga labi ay tatalunin Niya ang mga walang batas, gaya ng nasusulat.
Ngunit tingnan mo lang: tayo ang kanyang hininga, ikaw, ako, iyan tayo sa Panahon ng Kaliwanagan.
At sa gayon, ang serbisyo ng Kla.TV, ng AZK, at pati na rin ang serbisyo ng OCG ay nauna nang nabuo sa pamamagitan ng paglalantad
sa mga Luciferianong nagpapanggap na mga pinuno ng mundo, hanggang sa pinakamalalim na
kailaliman – gaya ng nakasulat doon, eksakto ganoon.
At hindi lang namin ito ginagawa mula nang mabasa namin iyon, alam mo.
Sapagkat sa pamamagitan lamang ng aktibong gawain ng Diyos sa pamamagitan natin ay naunawaan natin ang lahat ng
mga kaugnay na koneksyon sa mga orihinal na teksto at natutong matuklasan ang mga ito, nauunawaan mo ba?
At bilang mga nagising na mandirigma para sa katarungan, hinahayaan natin ang Diyos na
dumaloy muli sa atin. Iyan ang buong diwa nito.
Nais din ng Diyos na lumitaw sa iyo, sa buong pagkatao mo, sa Kanyang buong kaperpeksiyunan, sa Kanyang mga kaperpeksiyunan,
at sa patuloy na nagpapasiglang kapangyarihang espirituwal, upang muling itayo ang mundong ito na wasak sa pamamagitan mo.
Ang prosesong ito ng pagpapanumbalik ay sumisibol sa buong sangkatauhan mula nang sinimulan
naming ipahayag ito, isabuhay ito, at maging ito.
Ang bisa ng Diyos sa pamamagitan natin ay hindi nakaligtas sa pansin ng mundo.
Pinag-uusig na kami sa buong mundo nang dekada na.
Parang sa sinaunang Roma. Umiuulit lang ito, nakikita mo?
Nagbunga ito ng daan-daang napakaseryosong pag-atake mula sa pinakamalalaking pangunahing midya.
Ngunit patuloy lang kaming umaakyat nang mas mataas at mas mataas.
Bakit? Dahil alam namin na ito ang aming programa.
Hindi natin hinihintay na bumaba si Jesus mula sa langit at gumawa ng isang bagay para sa atin, kundi inaasahan
natin na habang mas malaki ang ating kahinaan, mas lalo pang lilitaw ang kapangyarihan ng Diyos sa pamamagitan natin.
Iyon ang lumang linya, gaya ng itinuro sa atin ng buong Bibliya.
Ngunit tinawanan na lang ng Diyos ang lahat ng mga pag-atake laban sa atin – gaya ng nakasulat sa Awit 2.
At ngayon, kahit ang pinakamalalaking ahensiya ng pamamahayag, pati na ang World Economic Forum (WEF) at ang
pinakamakapangyarihang mga pahayagan at istasyon ng radyo at telebisyon, ay nanginginig sa harap ng lahat ng mga malayang
mag-iisip na nagising na, at patungo na sa kanilang kapahamakan.
Bakit? Dahil nawala ang kanilang kredibilidad sa pamamagitan ng masusing imbestigasyong ito.
At sa pamamagitan ng Diyos sa lahat ng taong ito, sapagkat ang Diyos, sa pamamagitan natin, sa pamamagitan ni Cristo sa atin, ay
inihubad ang mga maling gawain hanggang sa pinakamalalim nitong ugat at patuloy na lubusang ihahayag ang mga ito. Iyan ang plano.
Sa kasalukuyan, inilalantad niya ang mga bilog ng mga kapatid sa lohiya mula sa mataas na ranggong Satanistang
Freemasonry at inilalabas ang mga ito sa liwanag. Kasalukuyan naming pinagtatrabahuhan iyon.
Hindi siya hihinto hanggang maganap ang malaking pagbabago sa mundo.
Dapat nating paniwalaan at unawain ito, kaya hayaan nating tumatak ito sa ating isipan sa mga araw na ito.
Masdan, ang Imperyong Romano, na muling nabuhay mula sa tila kamatayan simula pa noong Renaissance, ay ngayo'y inilalantad
sa liwanag ng Diyos, kasama ang huwad na Israel sa ibaba.
Darating ang napakalalaking paghuhukom sa mundong ito, maniwala ka.
Ngunit tayo, masasabi kong ang lahat ng mga santo at matuwid na nagkakaisa, na naninirahan sa mundong ito, ay nakatakdang hayaang
umakyat ang Diyos sa ating kalooban sa ganap na kaluwalhatian hanggang sa ang buong mundo ay makaranas ng pagbabago ng puso.
Iyon ang aming trabaho. Ang buong nilikha ay naghihintay sa atin.
Ayon sa plano ng kaligtasan ng Diyos, ang lahat ng matuwid na tao sa lupa ay ipinangako ng pangingibabaw sa loob
ng hindi bababa sa isang libong taon, sa panahong iyon ay ibabalik nila ang buong nilikha.
Sa buod, masasabi ko lamang na kinakailangan ang personal na pananagutan.
Ang mga prosesong ito ay maaari lamang makumpleto kung babalik tayo sa ating responsibilidad,
ating tawag, at ating makalangit na katayuan.
Bilang OCG, nangunguna na kami sa larangang ito sa loob ng mga dekada.
Ngayon, taos-puso kong iniimbitahan kayong lahat na sumama sa amin sa paglalakbay na ito.
Hindi ko sinasabi na kailangan ninyong lahat sumali sa aming organisasyon, ngunit mangyaring sabayan ninyo kami sa
parehong landas! At nais naming makipagtulungan sa inyo.
At nais kong ialok sa iyo ang isang unang, marahil direktang pagkakataon upang makapagsimula, dahil tuwing umaga sa pagitan ng
6:00 at 6:15, ibig sabihin sa loob ng labing-limang minutong ito, libu-libo sa amin sa buong mundo ang
sabay-sabay na nag-uulit ng malikhaing mga mantra.
Huwag kang magdamdam sa salitang ito. Sapagkat nananalangin tayong magkakasama sa mga panahong ito gamit ang
parehong maiikling panalangin, ang mga malikhaing panalangin.
Hayaan mong magbigay ako ng isang halimbawa ng ganitong malikhaing panalangin:
"Ang lahat ng katotohanan sa kabuuan ay ngayon nagkakaisa, ang lahat ng panlilinlang ng mga manlilinlang ay nabuwag!"
Sa isang araw, sa unang limang minuto doon, sabay-sabay kaming nagdarasal ng iisang
panalangin, bawat isa sa kani-kanilang lugar.
"Ang lahat ng katotohanan sa kabuuan ay ngayon nagkakaisa, ang lahat ng panlilinlang ng mga manlilinlang ay nabuwag!"
Iyon ay isang malikhaing salita! Isang tabak ng Diyos!
O isa pang mantra na maaari nating ipanalangin sa ibang araw:
"Ang pang-aabuso sa kapangyarihan ay ngayon lumilitaw na, ang mga mandaraya ay nabubunyag."
Nakikita mo, iyon ay isang malikhaing utos!
At dahil inuutusan namin ito at pagkatapos ay bumabalik kami sa trabaho at isinasagawa ang
aming imbestigasyon, iyan mismo ang nangyayari!
"Ang pang-aabuso sa kapangyarihan, lumilitaw na ngayon," maging sa WEF, sa UN, o sa NASA, pumili ka na lang,
lumilitaw na ngayon. "...Ang mga mandaraya ay nabubunyag."
"Ang lakas ay nagmumula sa kahinaan," isa na namang mantra, "...Ang pag-usad ay dumarating sa pamamagitan natin!"
\"Ang lakas ay nagmumula sa kahinaan, ang pag-usad ay dumarating sa pamamagitan natin.\"
O isa pa, manalangin tayong lahat nang sama-sama:
"Langit, lumapit ka at punitin ito, gaya ng iniutos sa atin ng Panginoon sa pamamagitan natin, dalhin mo ang
diyablo kasama mo, gapusin mo siya ayon sa salita ng Diyos!"
Nakikita mo, iyan ang pinakapuso ng usapin.
May tungkulin tayong bumuo ng kadena upang gapusin ang mga makademonyong kapangyarihan sa buong mundo,
kasama si Kristo na kumikilos sa pamamagitan natin.
Tulad ng kidlat mula silangan hanggang kanluran, sabay-sabay nating sinasabi ang parehong panalangin, ang parehong mga utos.
Ang diyablo ay dumarating na nakagapos; dapat siyang ilagay sa dungeon at ikulong ng isang libong
taon upang hindi na niya matukso ang mga bansa.
Sa ibaba, sa teksto ng programa para sa bawat araw ng buwan, makikita mo ang kaukulang malikhaing salita na sabay-sabay
nating ipinapahayag mula 6:00 hanggang 6:05 ng umaga.
At sasabihin ko lang: Damhin ang kapangyarihang ito habang sabay-sabay itong tumitindi sa
unang limang minuto – talagang kamangha-mangha!
Kung interesado kang matuto pa, ikalulugod naming ibigay sa iyo ang code para ma-download mo ang
buong power prayer booklet, gaya ng tawag ko rito.
Doon mo rin matatagpuan ang tinatawag kong tatlong-dimensional na mga apostolikong teksto, ang mga panalangin at mga
proklamasyon ng pagpapagaling na ating "i-materialisa" nang magkakasama sa ikalawa at ikatlong limang minuto.
Matutuklasan mo rito ang isang bagay na una sa buong mundo, ipinapangako ko iyan sa iyo.
Ngunit hayaan mo akong sabihin na ang buong bagong mundo ay nagsisimula sa bahay.
Hindi namin tinuturuan kayo o ang iba ng anumang hindi namin isinasagawa.
Nagsisimula lahat sa ating sarili, sa pinakamaliit na bagay; iyon ang mahalaga.
Ang buong muling pag-aayos ng pananaw ay dapat magsimula sa sariling puso at pagkatapos ay umabot sa isang komunal na
dimensyon, na tinatawag ni Pablo na ganap na kadakilaang banal.
At lahat ng ginagawa namin, ginagawa namin nang walang makasarili o makakainteresang layunin.
Ibig sabihin nito, lahat ng ginagawa namin ay ginagawa namin nang walang bayad; ginagawa namin ito nang
kusang-loob. Dahil ang bagong mundo ay walang pera rin.
Maraming salamat sa inyong pansin, at mainit na pagbati sa inyong lahat mula sa Switzerland!
Yakap sa inyong lahat, inaabangan ko ang ating sama-samang pag-akyat, dahil tayo ang bagong mundong ito!
Ako si Ivo Sasek, na nakatayo sa harap ng Diyos sa loob ng 47 taon.