קוק נאָר אויף די פֿראַגע: "האָט גאָט אונדז פֿאַרלאָזט?" עס ווײַזט אַז עפּעס האָט זיך דראַסטיש געביטן אין אונדזער געזעלשאַפֿט.
וואָס מיינט אַז די וועלט איז אין קריזיס.
און דער קריזיס איז אַזוי ערנסט, אַז אפילו געהאַרטעטע קריסטן, ווי אויך אַנדערע גאָט־פֿאָרכטיקע
מענטשן, הייבן איצט אָן צו צווייפֿלען אין גאָט.
און אַזוי, אין די ענטפֿערס וואָס איך געב הײַנט דאָ, ריכט איך זיך בעיקר צו די וואָס אמתדיק
גלייבן אין גאָט און זיך אויף אים פאַרלאָזן.
אָבער מײַנע ערשטע ענטפֿערס אויף דעם טעמע זענען געצילט צו אַלעמען, בפרט צו די וואָס האָבן ווייניק אָדער אפֿשר
גאָרנישט גלויבן אין גאָט און ווילן גאָרנישט וועגן אים וויסן.
ווײַל זיי אויך רופן שוין עטלעכע יאָר מער און מער אָפֿט דעם נאָמען פֿון גאָט.
בײַזונדער זינט דעם 11טן סעפּטעמבער 2001. דאָס הייסט, דער באַרימטער 9/11.
צי געדענקסטו ווען מען האָט אויף טעלעוויזיע געפרעגט די טאָכטער פֿון בילי גראַהאַם וועגן די
טעראָר־אַטאַקעס אויף דעם וועלט־האַנדל־צענטער אין ניו־יאָרק?
מען האָט זי געפרעגט: "ווי קען גאָט דערלויבן אַז אַזאַ זאַך זאָל פּאַסירן?"
אַן גרעהאַם האָט דאַן געגעבן די פאלגנדיקע ענטפֿער. איך וועל עס דאָ ציטירן.
זי האָט געזאָגט: "איך בין איבערצײַגט אַז גאָט איז אַזוי טרויעריק וועגן די געשעענישן ווי מיר, אָבער שוין יאָרן לאַנג
האָבן מיר אים געזאָגט אַז ער זאָל פֿאַרלאָזן אונדזערע שולן, אונדזערע רעגירונגען און אונדזערע לעבן."
און ווײַל גאָט איז אַ "דזשענטלמען", גלייב איך אַז ער האָט זיך שטיל צוריקגעצויגן.
ווי קענען מיר דערוואַרטן אַז גאָט זאָל אונדז בענטשן און באַשיצן, ווען מיר בעטן אים
אונדז אַליין צו לאָזן? סוף ציטאַט, אַן גראַהאַם.
און צוזאַמען מיט דער דערקלערונג, וואָס קלאָר ווײַזט וואָס איז פאַלש אין אונדזער געזעלשאַפֿט, זענען געמאכט געוואָרן אַנדערע
באַמערקונגען, וואָס איך וואָלט אויך געוואָלט פֿאָרלייגן צו מײַנע אייגענע באַמערקונגען וועגן
דער פֿראַגע "צי גאָט האָט אונדז פֿאַרלאָזן".
דו זעסט, דער אָפּנעמען פֿון גאָט פֿון אַלע אונדזערע שולן און שטאַט־סיסטעמען האָט קלאָר געוווּנען מומענטום – און דאָס
איז שוין אַזוי זינט מענטשן ווי מאַדאַלין מאַרי אָ'הער האָבן באַשטימט אַז זיי ווילן ניט מער תּפילות אין שולן, למשל.
און מיר האָבן פשוט מסכים געווען. מאַדאַלין מאַרי איז קורץ דערנאָך אומגעבראַכט געוואָרן, אגב.
און דאַן האָט עמעצער פֿאָרגעלייגט אַז עס וואָלט בעסער זײַן ניט מער צו לייענען די ביבל אין שולן.
די ביבל, וואָס זאָגט: דו זאָלסט נישט טאָטן, דו זאָלסט נישט גנבֿן, און דו זאָלסט ליב האָבן דײַן
שכן ווי זיך אַליין! און מיר... האָבן מסכים געווען.
דערנאָך האָט ד״ר בענדזשאַמין ספּאָק געזאָגט, אַז מיר זאָלן זיך אָפּהאַלטן פֿון קערפּערישער שטראַף ווען אונדזערע קינדער
אונדז ניט הערן, ווײַל דאָס קען האָבן אַ נעגאַטיווע השפּעה אויף זייערע קליינע פּערזענלעכקייטן און שעדיקן זייער זעלבסט־עסטימע.
מיר האָבן געמיינט, נו, אַ מומחה מוז וויסן וואָס ער רעדט וועגן, און האָבן געזאָגט: "נו, וואָס קען מען טאָן?"
אָבער דער זון פֿון ד״ר ספּאָק האָט זיך באַלד דערנאָך אומגעבראַכט.
אָבער מיר האָבן אויך מסכים געווען אַז די אויבן דערמאָנטע דערקלערונג זאָל זיך אָנווענדן
נישט נאָר אויף שולן, נאָר אויך אויף עלטערן.
דעריבער זאָל מען ניט דערלויבן לערערס און עלטערן צו רירן אומגעזאָגטע קינדער אויף קיין אופֿן.
און דאַן האָט עמעצער געזאָגט: "לאָמיר אונדזערע טאָכטער ערלויבן צו האָבן אַבאָרציעס – אפילו אָן וויסן פֿון
זייערע עלטערן." און מיר האָבן געזאָגט: "נו, פֿאַרוואָס נישט?"
דאַן האָבן עטלעכע קלוגע מיטגלידער פֿון דער שול־באָרד ווידער מסכים געווען:
אין אַ געוויסן מאָמענט וועלן אונדזערע יינגלעך עס טאַקע טאָן.
אַזוי לאָמיר זיי געבן קאָנדאָמען אויב זיי ווילן זיי, און עלטערן דאַרפֿן נישט ווערן אינפֿאָרמירט וועגן דעם פֿריִער.
און אַזוי קענען זיי זיך אָפּלאָזן און האָבן שפּאַס ווי זיי ווילן.
און וואָס האָבן מיר געטאָן? מיר האָבן זיך ווידער מסכּים געווען.
און דאַן האָבן עטלעכע פֿון אונדזערע העכסטע געווילטע באַאַמטע אַנאָנסירט:
עס איז נישט וויכטיק וואָס פֿאַר אַ פּריוואַט לעבן מיר פֿירן ווי פּאָליטיקער.
די הויפּט זאַך איז אַז מיר טאָן אונדזער אַרבעט גוט.
און מיר האָבן געזאָגט: נו, וואָס טוט עס, מיר האָבן געמיינט אַז וואָס ווער עס יז, אַרײַנגערעכנט דעם פּרעזידענט, טוט אין זײַן
פֿרײַער צײַט איז נישט וויכטיק, כל־זמן זיי טוען זייער אַרבעט אָן אַ פּגם און די עקאָנאָמיע פֿונקציאָנירט. פֿאַרשטייסטו?
און דאַן איז עמעצער געקומען מיטן געדאַנק צו דרוקן מאַגאַזינען מיט בילדער פֿון נאַקעטע פֿרויען און רופן דאָס "נאַטירלעכע
באַווונדערונג פֿון דער שיינקייט פֿון דעם פֿרויען־גוף".
און מיר האָבן געזאָגט, "נו, וואָס קען מען טאָן?"
דערנאָך האָט עמעצער די נאַטירלעכע באַווונדערונג אַ שריט ווייטער גענומען און אויפֿן אינטערנעץ פֿאַרעפֿנטלעכט בילדער פֿון
נאַקעטע פֿרויען און קינדער, אַזוי אַז הײַנט קען יעדער זיי זען.
און מען האָט אונדז געזאָגט אַז דאָס איז פרייהייט פֿון רייד, און מיר האָבן ווידער מסכים געווען.
דאַן האָט עמעצער פֿון דער אונטערהאַלטונגס־אינדוסטריע פֿאָרגעלייגט:
לאָמיר לאַנצירן טעלעוויזיע־שאָוז און פֿילמען וואָס אַנטהאַלטן גוואַלד, האַמאָסעקסואַליטעט און סעקסועלער
פֿרײַהייט, און רעקאָרדירן מוזיק וואָס דערמאָנט צו פֿאַרגוואַלדיקונג, דראָגס, זעלבסטמאָרד און סאַטאַניזם.
און מיר האָבן געגלייבט אַז דאָס איז נאָר פֿאַרוויילונג און האָט נישט געהאַט קיין ערנסטע נעגאַטיווע השפּעה, ווײַל
מען האָט עס בכלל נישט ערנסט גענומען, און מיר האָבן זיך דערמיט מסכים געגעבן. נו, וואָס קען מען טאָן?
און איצט, איצט פֿרעגן מיר זיך, פֿאַר וואָס אונדזערע קינדער פּלוצלינג האָבן נישט קיין געוויסן, פֿאַר וואָס זיי קענען ניט מער
אונטערשיידן גוט פֿון בייז, און פֿאַר וואָס זיי האָבן נישט קיין צווייפֿל וועגן צו הרגענען זייערע מיטשולער,
אפילו זייערע לערערס, עלטערן, אָדער אפילו זיך אַליין.
אָבער מיר קענען מסתּמא דערקלערן דעם פאַקט, אויב מיר טראַכטן דערוועגן ערנסט גענוג לאַנג און פֿרעגן זיך, צי דאָס קען האָבן
אַ סך צו טאָן מיט "מיר שניידן וואָס מיר זעען". פֿאַרשטייסטו?
איצט וועלן מיר שריט פֿאַר שריט אַרײַנטרעטן אין אַ טעמע וואָס וועט דערגרייכן אַ טיפֿקייט
וואָס מיר ווייסן קען אײַך שאַפֿן פּראָבלעמען.
אָבער מיר מוזן דאָס טאָן, ווײַל עס איז נאָענט פֿאַרבונדן מיט דעם ענין.
אין יעדן פאַל, צו ווער עס פֿרעגט הײַנטצײַטיק, "פֿאַרוואָס לאָזט גאָט דאָס פּאַסירן?", וואָלט איך ערשט
ענטפֿערט: "פֿאַרוואָס לאָזן מיר אַלעס דאָס פּאַסירן?"
אויב בכלל, האָבן מיר אין בעסטן פאַל גאָט פֿאַרלאָזט, און נישט גאָט אונדז!
און איצט רעד איך צו אַלע קריסטן, אָבער אויך צו אַנדערע גאָט־פֿאָרכטיקע מענטשן.
איך בעט אײַך צו האָבן אַן אָפֿן האַרץ צו דער ברייטקייט וואָס איך איצט דאָ אַדרעסיר, אַזוי אַז נישט נאָר מיר ווי
קריסטן, נאָר אַלע מענטשן וואָס ווערן באַטראָפֿן פֿון דער זעלבער זאַך, קענען דערפֿון נוץ האָבן.
אויסער דעם, אַז מיר האָבן אויך אָנגענומען אַלע די דערשלאָגנדיקע אַנטוויקלונגען מיט צו ווייניק קעגנשטעל, שטעלט זיך
אַ נאָך וויכטיקער און דרינגענדיקער ענין, וואָס צווינגט אונדז צו פֿרעגן: "האָט גאָט אונדז פֿאַרלאָזט?"
מיר בעטן דאָס פֿאַר איין סיבה און נאָר פֿאַר איין סיבה: ווײַל מער ווי צוויי טויזנט יאָר האָבן זיי אונדז געלערנט אַז געזעץלאָזע
און בייזע מענטשן מוזן אויפֿשטיין אין דער וועלט, אָבער אַז מיר געטרייע מענטשן וועלן אין צײַט באַקומען הילף פֿון אויבן.
און די הילף פֿון אויבן איז נישט נאָר אונדז, די קריסטן, צוגעזאָגט געוואָרן, נאָר אַלע גלויביקע פֿון אַלע רעליגיעס,
אַפֿילו די פֿון פֿילאָסאָפֿישע און עסאָטערישע אידעאָלאָגיעס.
נאָר פֿאַר אונדז קריסטן, איז דאָס ישוע וואָס קומט צוריק, וואָס זאָל צוריקקומען פֿון הימל מיט אַלע זײַנע מלאכים, צו באַפרײַען
אונדז דאָ אונטן פֿון דער וועלט־מאַכט פֿון דעם אַנטיכריסט.
אַזוי, מיר זײַנען נישט די איינציקע, ווי איך האָב געזאָגט. עס איז דאָס זעלבע מיט מוסלימענער.
אויסער אַז זייער האָפֿענונג איז נישט נאָר ישוע, נאָר דער מהדי.
ער זאָל אויך אַראָפּקומען פֿון הימל צו רייניקן דעם באַלאַגאַן דאָ אונטן פֿאַר אונדז.
פֿאַר עסאָטעריציסטן זענען דאָס די אויסערערדישע, וואָס שיקן אונדז אַרײַן אין זייערע חלל־שיפֿן און נעמען
אונדז אַוועק פֿון דער שווערסטער שעה מיט אַלערליי זאַכן.
פֿאַר אַ גרויסן טייל פֿון דער וועלט אין די לעצטע דעקאַדעס, זענען עס געווען די אַמעריקאַנער וואָס האָבן געזאָלט
"באָמבען" דעמאָקראַטישן שלום אַרײַן אין די דיקטאַטאָריש־אונטערדריקטע פֿעלקער. פֿאַרשטייט איר?
די אמעריקאנער זענען אויך שטענדיק געפֿלויגן פֿון הימל אַרײַן, מיט גאַנצע אַרמייען פֿון
קעמף־פליגערס און אַלע זייער מיליטערישע אויסרוסטונג.
ווען ישוע איז נישט געקומען אויף דעם דערוואַרטן אופֿן, יאָרהונדערט נאָך יאָרהונדערט, האָט די פֿאַרפֿירטע האָפֿענונג
פֿון די קריסטן סוף־כּל־סוף זיך אַריבערגעשפּרייט אויף ישׂראל.
פּלוצלינג, לויט רוימער יאָ, איז ישראל געמיינט געוואָרן צו אויפשטיין ווידער און ווערן אַ וועלט־מאַכט.
דערפֿאַר פּראָקלאַמירן מיסיע־אָרגאַניזאַציעס ווי מיטערנאַכטסרופֿ (מיטנאַכט־רוף) שוין דעקאַדעס גאולה
אין יעדן נײַעם ישׂראלדיקן ראַקעט און קעמף־דזשעט.
ביז הײַנט האָבן קריסטן נישט פֿאַרשטאַנען אַז, למשל, דער שטאַט ישראל, געגרינדעט אין
1948, איז אַ ריין פּראָדוקט פֿון פֿרימאַסאָנריי.
עס איז אַ סך צו זאָגן וועגן דעם. מיר דערקלערן דאָס אויף Kla.TV.
אָבער די מאַסאָנישע פֿירערשאַפֿט פּראָפֿעסירט עפֿנטלעך סאַטאַניזם. דו ווייסט דאָס.
און איך קען ווייטער און ווייטער גיין.
לאָמיר גיין צו די לינקע. די לינקע וואַרטן אויף די צוריקשטעלונג פֿון זייער רויטער מאַכט פֿון האַמער און זיקל.
זיי לייגן אויך זייערע האָפֿענונגען אויף נײַע פּאָליטיקער אין דער פֿירערשאַפֿט.
אין אַלגעמיין, אָבער, זעען מיר שטענדיק די זעלבע בילד איבער דער גאַנצער וועלט:
די גרויסע מערהייט פֿון מענטשן ליגן גאָר הילפֿלאָז אויף דער ערד, אַזוי צו זאָגן, און געפֿינען זיך
גאָר מאַכטלאָז קעגן דער שטענדיק וואַקסנדיקער סכנה.
יאָ, נאָר הילף פֿון דרויסן, הילף פֿון אויבן, קען זיי ראַטעווען.
און די אויסזען־וויזע האָפֿענונג, וואָס אין פּראַקטיק און אין די שווערסטע מאָמענטן שטענדיק זיך אַרויסווײַזט ווי
אומגליקליך, ווערט ווידער און ווידער צעבראָכן. פארוואס?
ווײַל, ווי מען האָט דערוואַרט, קומט נישט קיין הילף פֿון אויבן, נאָר נאָך מער באָמבעס, נאָך מער מיסילן, נאָך מער
דראָונגען, בליץ־שלאָגן, סבֿיבֿהדיקע און וועטער־קאַטאַסטראָפֿעס.
מער און מער ערדבּבענונגען, כעמטריילס, געפּלאַנטע פּאַנדעמיעס און אַזוי ווייטער. מען קען זיי אַלע טאָג לאַנג אויפֿציילן.
און ווען זאַכן גייען שלעכט, זאָג איך, עס איז שטענדיק די זעלבע זאַך מיט יעדן טיפּ מענטש, מיט יעדן טיפּ רעליגיע,
מיט יעדן טיפּ אידעאָלאָגיע אָדער פּאָליטיק. וואָס איז דאָס?
מיר האָבן אַלע פאַלש פֿאַרשטאַנען און פאַלש פאָרגעשטעלט אונדזערע לערנביכער און רעליגיעזע טעקסטן!
ווי געוויינטלעכע מענטשן, האָבן מיר, למשל, די פּאָליטישע כּללים פֿאַלש פֿאַרשטאַנען און פֿאַלש אויסגעטײַטשט.
מיר אַלע האָבן געמאכט דעם זעלבן טעות. וועלכן?
מיר האָבן טאַקע נישט פֿאַרשטאַנען די מחויבות וואָס מיר האָבן פֿון זיך אַליין געפֿאָדערט! פֿאַרשטייסטו?
ווי אַ פּשוטער, דעמאָקראַטישער פֿאָלק, האָבן מיר פשוט אַלע די אחריות וואָס מיר ווי אַ פֿאָלק זאָלן טראָגן, דעלאַגירט צו
אונדזערע רעפּרעזענטאַנטן – אונדזערע פּאָליטישע פּאַרטייען.
אַנשטאָט צו פֿאַרשטיין אַז אַ דעמאָקראַטיע פֿאָדערט פֿון יעדן בירגער זיך נאָענט צו באַציִען צו די ענינים
וואָס די מענטשן האָבן – און דערפֿאַר גוט אינפֿאָרמירט צו זײַן – זײַנען מיר געבליבן פּאַסיוו.
אַנשטאָט צו ליידן די געבורט־ווייטיקן פֿון יעדן פּראָבלעם וואָס איז אויפגעשטאַנען, כדי צו געבן אמתע
לייזונגען, האָבן מיר זיך גענאָסן בײַ אַלע מינים פּאַרטיעס.
ווי קריסטן, אפילו צו גאָטסדינסטן. ביטע נעמט נישט אָנקרעכץ ווען איך זאָג דאָס.
אָבער מיר האָבן כּמעט גאָרנישט אָנגעפּאַקט. פֿאַרשטייסטו?
אַנדערע זענען אפילו אַרײַנגעגאַנגען אין ביר־געשעפֿט, און האָבן אונדז אָנגעפילט מיט אַלע מינים דראָגן און
פֿאַרמאַצעווטישע פּראָדוקטן. אַזוי האָבן מענטשן דאָס געטאָן.
אַנשטאָט צו נעמען אחריות צו לייזן פּראָבלעמען און צו שטודירן די ענינים וואָס ליגן אויף דער האַנט, האָבן מיר אויך געשטודירט אַלע
מינים טעלעוויזיע־מאַגאַזינען און פּראָגראַמען. פֿאַרשטייסטו?
אָבער נאָר די וואָס האַלטן טריט מיט די אַנטוויקלונגען אין דער וועלט, קענען טאַקע האָבן אַ מיינונג און דעמאָקראַטיש שטימען.
מען זאָל קיינמאָל נישט איבערגעבן זײַנע פּערזענלעכע אחריות צו קיין געוויילטע רעפּרעזענטאַנטן
אָדער פירער. דאָס איז וואָס איך מיין דערמיט.
איר קענט נאָר אויסקלײַבן די ריכטיקע פֿאָרשטייער, אויב איר קענט זיי גוט דורך און דורך!
אָבער אַלע אַזעלכע וויסן האָבן אונדז קאַטעגאָריש אַנטלויפֿן. רובֿ פֿון אונדז קריסטן, לפּחות.
און אַזוי האָבן מיר זיך ווייטער און ווייטער אַוועקגעצויגן פֿון די אמתע פּראָבלעמען אין דער וועלט, ניט מצליח צו דערפֿילן אונדזער
שליחות ווי דאָס ליכט און די זאַלץ פֿון דער ערד, מע קען זאָגן, און לאָזן אַלע מינים כאַראַקטערן אַרויסטרעטן, וואָס
איצט אפילו פאַלשן אונדזערע וואַל־רעזולטאַטן לויט זייער ווילן.
מיר, די פֿרומע מענטשן פֿון אַלע מינים, אָבער איצט אַרײַנגערעכנט אויך די עסאָטעריציסטן און די אידעאָלאָגן, האָבן קיינמאָל טאַקע
נישט פֿאַרשטאַנען אַז אונדזערע מאַסטערס זענען נישט געקומען כּדי אַז מיר זאָלן זיי דערנאָך פֿאַר
יאָרהונדערטער פֿאַרגליטיצירן. קיינער האָט דאָס נישט געוואָלט.
און אפֿשר אפילו איינעם דעם אַנדערן די קעפּ צעשלאָגן, קריגנדיק זיך וועגן וועלכער פֿון אונדז האָט
אָדער האָט געהאַט דעם מערסט צנוען און בעסטן בעל־הבית.
איך זאָג: "ווער עס איז געווען דער בעל־הבית וואָס איז אויפגעשטאַנען אָדער זיך געוויזן דאָ אונטן, יעדער
פֿון זיי האָט געהאַט דעם איינציקן ציל: אונדז, די גאַנץ געוויינטלעכע מענטשן, אויך צו מאַכן בעל־הבית!"
פֿאַרשטייסטו? עס מאַכט נישט אויס וואָס פֿאַר אַ זשאַנער.
דאָס איז וואָס ישוע האָט געוואָלט, דאָס איז וואָס מוחמד האָט געוואָלט, דאָס איז וואָס לאַאָ-טזע האָט געוואָלט,
דאָס איז וואָס בודדה האָט געוואָלט, רוף ווער דו ווילסט!
אפילו דער קאַראַטע־לערער, דער קונג־פֿו־לערער. אַלע ווילן דיר מאַכן אַ מייסטער.
ווען אַ מײַסטער קומט, וויל ער אַז דו זאָלסט ווערן אַ מײַסטער.
אבער מיר האָבן אַלע זיי רעדוצירט צו נאָר אָביעקטן פֿון עבֿודה. פֿאַרשטייסטו? רעדוצירט, נישט אויפֿגעהויבן.
מיר קריסטן טראָגן קרויצן און ישוע אויף קייטן אַרום אונדזערע האַלסן; די ייִדן טראָגן זייער געזעצגעבער אויף ריבאָנען
אויף זייערע גערטלעך אָדער ווי קעסטלעך אויף זייערע פּאַראָטן.
צי אין קריסטנטום, ייִדישקייט אָדער אַנדערע רעליגיעס.
איבעראַל געפֿינען מיר רעליקוועס, בילדער, סטאַטועס, צי פֿון ישוע, בודדה אָדער אַנדערע רעליגיעזע גרינדער. וואָס טוען מיר טאַקע?
מיר כּבֿדן הייליקע חפֿצים, הייליקע זכרונות, אפילו הייליקע ווענט, הייליקע שטיינער, ערטער צו וועלכע מיר מאַכן פּילגרימאַזשן.
הייליקע קרויצן, הייליקע וואַסער, מען קען זיי נאָר אויפציילן.
גליק־צײַכן פֿון אַלע מינים – און זעסטו ווי אַלע די רעליגיעזע קולטן פֿאַרקונדן איין און דעם זעלבן גורל אָדער שוועריקייט?
מיר זוכן הילף פֿון אונדזערע בעלי־בתּים, מיר זוכן הילף פֿון אויבן, פֿון הימל, אַפֿילו פֿון די געטער
וואָס מיר האָבן אַליין אויסגעשניצט אָדער אויסגעגאָסן.
אין יעדן פאַל זוכן מיר שטענדיק הילף פֿון דרויסן – און לעצטנס פֿון אַלע – און דאָס איז דער פּראָבלעם – לעצטנס
פֿון אַלע, זוכן מיר הילף פֿון אונדזער אייגענעם אינערן!
דאָס איז דער עיקר פֿון דער זאַך. פֿאַרשטייסטו?
פֿאַר אונדז קריסטן איז דאָס באַזונדערס מאָדנע, ווײַל ישוע האָט שוין געזאָגט צו דער
שמאָנערישער פֿרוי בײַם ברונע – און איך ציטיר יוחנן ד׳:14:
ווער עס טרינקט דאָס וואַסער וואָס איך געב אים, וועט קיינמאָל מער נישט דאָרשטיקן; אָבער דאָס וואַסער וואָס איך געב אים וועט ווערן
אין אים — אין אים — אַן אייביקער קוואַל וואָס גיט אייביק לעבן.
דו זעסט, ישוע האָט באַשטימט אַז וואָס ער גיט אונדז זאָל ווערן אַ מקור אין אונדז.
מיר אַליין ווערן דער אויספֿלוס. הילף קומט פֿון אונדזער אייגענעם אינעווייניק. ער האָט עס אין אונדז אַרײַנגעשטעלט. זעסטו עס?
מיר וועלן איצט דיסקוטירן דעם טעמע אין דער גאַנצער פּאַסאַזש וואָס איך פאָרשטעל אײַך דאָ.
אָבער איך וואָלט געוואָלט עס נעמען לאַנגזאַם, אַזוי אַז מיר סוף־כּל־סוף קענען פֿאַרשטיין דעם צוריקקער פֿון משיח –
דעם צוריקקער פֿון משיח אין אונדז. לאָמיר גיין שריט בײַ שריט.
דו זעסט, אַלע רעליגיעזע גרינדער און אידעאָלאָגישע מאַסטערס, אָנהייבנדיק מיט ישוע־המשיח, האָבן שטענדיק פּראָקלאַמירט אמתדיקע
הילף אויף אַזאַ אופֿן, אַז כאָטש זי טאַקע קומט פֿון גאָט אָדער פֿון הימל, וויל זי זיך
פאָרמירן אין אונדז, דורך אונדז און מיט אונדז.
דאָס איז דער צוזאַמענפֿאַסונג ביז איצט.
און דווקא דער מסר איז ממש אַרויסגעגאַנגען פֿון אונדזערע הענט.
און ווײַל אַלע אונדזערע הערן זענען אָדער געטויט געוואָרן אָדער אויף אַן אַנדערן אופֿן געשטאָרבן, דערוואַרטן מיר אַז זיי וועלן
צוריקקומען אין זייער אַלטער פאָרעם. אַלע צוזאַמען, זייערע הערן.
אָבער זיי אַלע האָבן געוואָלט צוריקקומען דורך אונדז. איך קען הײַנט דאָס נישט גענוג אונטערשטרײַכן.
און נאָך דעם וועל איך איצט ווײַזן דעם יסודי געדאַנק, טאַקע דעם יסודי באַזאָרג אָדער די הויפּט־כוונה, פֿון דער
ביבל. און יעדער אַנדערער מענטש זאָל טאָן דאָס זעלבע ווי איך.
דעריווערט וואָס איך איצט זאָג פֿון דער ביבל, פֿון אייערע אייגענע לערנביכער אָדער רעליגיעזע
ביכער, פֿון אייערע אייגענע טראַדיציעס און דאַקטרינעס.
בלויז האַלט אויף צו מאַכן די זעלבע טעות וואָס מיר אַלע האָבן געמאכט במשך יאָרהונדערטער.
די דערוואַרטונג פֿון אונדז קריסטן אַז ישוע וועט אַראָפּגיין פֿון הימל, באַגלייט פֿון מיליאַדען מלאכים, צו ריכטן אונדז דאָ אונטן,
איז פּונקט אַזוי פאַלש ווי די דערוואַרטונג פֿון מוסלימענער, למשל, וואָס טראָגן די ברייטע הויזן, ווײַל
זיי פֿאַרשטיין אַז מוחמד וועט צוריקקומען ווי אַ מענטש.
איך וועל עס ווידער זאָגן: "אויב קיין מאַסטער קומט צוריק, וויל ער נישט ווידער געבוירן ווערן אין עפּעס אַ מאַנגער אָדער
אפילו אין הויזן." דאָס זענען סימבאָלן, פֿאַר די מערסטע טייל.
דער סימבאָל פֿון דער געבורט פֿון אַ מענטש, ווי די בתולה־געבורט פֿריִער, ווײַזט פּשוט אויף דאָס איבערנאַטירלעכע און דאָס
געטלעכע, אויף די געטלעכע געשעענישן וואָס קומען פֿאָר אין אונדז.
מיר זאָלן ווערן מענלעך, אַזוי צו זאָגן, וואָס מיינט אַז מיר זאָלן אַליין וואַקסן אין דעם בילד פֿון דעם מאַסטער.
אָבער לעסאָף ווילן אונדזערע הערן אויך צוריקקומען אין אַלע פֿרויען, אפילו דורך אונדזערע
קינדער, דו פֿאַרשטייסט, און פֿון אינעווייניק!
און דאָס איז פּונקט וואָס ישוע המשיח האָט געלערנט די מענטשלעכקייט.
קורץ פֿאַר זײַן קרוסיפיקציע האָט ער געזאָגט די פאלגנדיקע צו זײַנע 12 אַפּאָסטעלן, זײַנע הויפּט־אַפּאָסטעלן: יוחנן טז:טז:
ער האָט צו זיי געזאָגט: "איך וועל נאָר אַ ביסל לענגער מיט אײַך זײַן; דאַן וועט איר מיך מער נישט זען.
אָבער באַלד נאָך מײַן גאַנג וועט איר מיך ווידער זען."
ישוע האָט קלאָר פאָרויסגעזאָגט זײַן טויט.
אגב, יאָרהונדערטער פריער האָבן די תהילים, ווי די אַלטע נביאים, אויך אין דעטאַל פאָרויסגעזאָגט גענוי ווי ישוע וועט
קומען, ווי ער וועט דינען, און ווי ער וועט ווערן געקרייצט.
למשל, אין תהילים כב און ישעיהו נ"ג און אין פילע אַנדערע פּאַסאַזשן.
אָבער עס זאָגט אויך ווי ער וועט שטאַרבן און ווי ער וועט ווידער אויפֿשטיין.
און ווי ער וועט צוריקקומען אין הימל, פֿון וואַנען ער איז געקומען.
אָבער דאָס אַלץ דאָ צו דערקלערן וואָלט געווען צו ווײַט.
דער אמתער פּונקט איז אָבער אַז ישוע האָט כּסדר געזאָגט פּונקט דאָס פאַרקערטע פֿון דעם וואָס דער כריסטנטום
האָט דערנאָך במשך צוויי טויזנט יאָר דערפֿון געמאַכט.
ישוע, למשל, האָט קלאָר און אָן קיין צווייפל געזאָגט, לייענט עס מיט מיר: יוחנן טז:ז:
עס איז צו אײַער נוץ אַז איך גיי אַוועק, ווײַל אויב איך גיי נישט אַוועק, וועט דער הייליקער גייסט נישט קומען צו
אײַך; אָבער אויב איך גיי אַוועק, וועל איך אים צו אײַך שיקן.
נו, עס איז נוצלעך, זאָגט ער.
אויף דער איין זײַט האָט ישוע געזאָגט וועגן זיך: איך וועל באַלד צוריקקומען, ווי אין התגלות ג׳:י״א!
אָבער בנוגע זײַן מלכות אין אַ גלאבאלן זין, האָט ער אין פאַרשיידענע משלים געזאָגט אַז עס וועט נעמען אַ
לאַנגע צײַט ביז ער קען באַשטימען זײַן מלכות דאָ צווישן אונדז – אָדער האָט דאָס שוין געטאָן.
און דאָס איז פּונקט וואָס איז געשען.
זע, 50 טעג נאָך זײַן אויפֿשטאַנד, איז געווען דער פּענטעקאָסט־פֿעסט, ווען ישוע איז צוריקגעקומען. פֿאַרשטייסטו דאָס?
יעזוס איז צוריקגעקומען. "איך וועל גלייך דאָ זײַן."
יוחנן י״ד:י״ח: "איך וועל אײַך ניט לאָזן ווי יתומים," האָט ישוע געזאָגט. "איך קום צו אײַך."
ווען מיר הײַנט פֿרעגן: האָט גאָט אונדז פֿאַרלאָזט? ניין, ער איז שטענדיק דאָרט געווען.
איך קום צו אײַך – בײַ פּענטעקאָסט איז ער געקומען.
אין יוחנן י״ד:כ״ג זאגט ער: "איך און מײַן פֿאָטער וועלן קומען צו דיר און מאַכן אונדזער היים בײַ דיר."
אין דיר! אין דיר! עס איז געשען בײַ פּענטעקאָסט. אין דיר.
יעזוס האָט אַמאָל געזאָגט: דער פֿאָטער וועט אײַך שיקן זײַן גײַסט!
אַמאָל האָט ער געזאָגט: איך וועל אײַך שיקן דעם הייליקן גייסט!
נאָר אַ זײַט־באַמערקונג: איך און דער פֿאָטער זײַנען איין און דער זעלבער, ער זאָגט עס אַנדערש, צו ווערן ליטעראַליש איבערגעזעצט.
יֵשׁוּעַ איז גאָט, יֵשׁוּעַ איז יְהֹוָה אין דעם אַלטן ברית, און ער איז יֵשׁוּעַ.
און ווידער און ווידער זאגט ער: איך קום צו אײַך!
און אַזוי איז דער הייליקער גייסט אויסגעגאָסן געוואָרן בײַ פּענטעקאָסט!
דו זעסט, דאָס איז געווען ישוע; דער רוח־הקודש איז אויך ישוע.
און אַזוי ווי דו באַשטייסט פֿון גײַסט, נשמה און גוף, אַזוי באַשטייען דער פֿאָטער, דער
זון און דער הייליקער גײַסט פֿון איין פּערזאָן.
דו ביסט אַ מענטש, נישט אַזוי?
גײַסט, נשמה און גוף; פֿאָטער, זון, הייליקער גײַסט — דאָס אַלץ איז ישוע. נאָר ער.
זע, און אַלע מענטשן דאָרט, וואָס זענען געווען פֿאָקוסירט אויף אים, האָבן פּלוצלינג אָנגעהויבן רעדן אין
צענדליקער פֿאַרשיידענע שפּראַכן אונטער זײַן השפּעה.
דאָס איז ישוע וואָס איז צוריקגעקומען.
די אַפּאָסטעלן האָבן, ווי ישוע, אָנגעהויבן צו היילן די קראַנקע, אַרויסטרײַבן די דעמאָנען און אויפֿשטעלן די טויטע!
צייכנס און וואונדער, מעשים פֿון כּוח אָן אַ סוף זענען געטאָן געוואָרן.
און פּלוצלינג זענען זיי געקומען פֿון פֿאַראַכטענע שטײַער־אײַנזאַמלערס, פֿישער
און פֿאַרמערס, פֿון אַלע מינים מענטשן!
זיי זענען געווען אומקענבאַר. פארוואס?
ווײַל גאָט איז אַראָפּגעקומען פֿון הימל אין זײַנע הייליקע, אין זײַן הייליקן גײַסט, ווײַל ישוע איז ווידער געקומען.
אָבער נישט כּדי צו נעמען זייער אָרט און קעמפן קעגן דער רוימישער הערשאַפֿט, ווי זיי האָבן שטענדיק געמיינט.
אָבער ישוע, דאָס הייסט גאָט, איז געקומען דורך זײַן הייליקן גײַסט, דורך די פּשוטע מענטשן, צו נעמען פאָרעם אין זיי.
זיי זאָלן איצט ווערן ווי אים. זיי האָבן דאָס גוט פֿאַרשטאַנען פֿון אָנהייב.
אין יוחנן י״ד:י״ב זאגט ישוע: "אמת, אמת, איך זאָג אײַך, ווער גלייבט אין מיר, וועט אויך טאָן די ווערק וואָס איך טאָן; און
גרעסערע ווערק ווי די וועט ער טאָן, ווײַל איך גיי צום פאטער."
דאָס איז פּונקט וואָס ישוע האָט געזאָגט! אָבער דו זעסט, באַלד האָט די אינערלעכע דינאַמיק ווידער אָנגעהויבן זיך אויסגלײַכן.
אין אָנהייב איז עס געווען קריסטאַל־קלאָר: ישוע האָט זיך אין זיי צוריקגעקערט.
אָבער דאַן הייבט עס אָן זיך אויסגלײַכן, און פֿאַרפֿאָלגונג הייבט אָן.
די אַפּאָסטעלן האָבן דעם נײַג קעגנגעשטעלט מיט פֿײַערדיקע בריוו.
פּאול שרײַבט אין גרויסער צער אין גאַלאַטער 4:19. לייענט עס מיט מיר:
פֿאַר אײַער ווײַל, מײַנע טײַערע קינדער, לײַד איך ווידער אַלע ווייטיקן און שרעקן וואָס אַ מוטער לײַדט ווען זי געבט
געבורט צו איר קינד – ביז משיח האָט זיך פֿאָרמירט אין אײַער לעבן.
זעסטו וואָס די אַפּאָסטעלן מיינען? קריסטוס אין אונדז.
אין גלאַטיענער 2:20 זאגט ער עס באַטאָנט, אויף דעם שענסטן מעגלעכן אופֿן:
ניט מער איך לעב, נאָר משיח לעבט אין מיר.
אין פֿיל. ג׳:י״א האָט פאול אַזוי ווײַט געשריבן: "... כּדי איך זאָל עפּעס דערגרייכן די תחית־המתים."
ווייל דער אויפֿגעשטאַנענער האַר לעבט אין אים, אָבער נישט אויף דער זעלבער אופֿן ווי מען טראָגט פֿעטער האַנס אין זײַן
האַרץ, זעסטו, נאָר ווי דער לעבעדיקער גאָט וואָס וווינט אין אונדז און וויל זיך גאָר אויסדריקן דורך אונדז.
דער גאַנץ טראָפּ פֿון די אַפּאָסטאָלישע בריוו איז דעריבער געווען אויף דעם פאַקט, אַז דער אויסגעגאָסענער גײַסט פֿון
גאָט, גערופֿן קריסט, זאָל זיך גאָר פאָרמירן אין די גלויביקע.
אין עפֿעסער 4, פאולוס ווײַט אַ גאַנץ קאַפּיטל צו דעם נײַעם גוף, דעם אָרגאַניזם פֿון משיח, וואָס אויך הייסט דער גוף פֿון משיח,
וואָס איצט מוז וואַקסן צו פולער גרייס, צו פולער מענטשלעכקייט.
ער זאָגט: "ביז מיר אַלע דערגרייכן די פולקייט פֿון משיח, צו דער גאַנצער עלטער פֿון מענטשלעכקייט..." (אפֿס 4:12-13)
און אַזוי, אין די ערשטע דעקאַדעס נאָך דער אויפֿשטאַנד פֿון ישוע־המשיח און דעם אויסגיסן פֿון דעם גייסט, האָבן די ערשטע קריסטן
ממש דערלויבט אַז דאָס מיסטעריע – דער לעבעדיקער גאָט וואָס איז אויסגעגאָסן אין זיי – זאָל וואַקסן און זיך אויפבלאָזן אין זיי.
זיי זענען געוואָרן שטענדיק מער מאַכטיק, שטענדיק מער גײַסטיק מאַכטיק.
און ווייניקער ווי 70 יאָר שפּעטער איז די אינטעלעקטואַלע קראַפֿט און מאַכט אין זיי אַזוי שטאַרק געוואָקסן, אַז די
גאַנצע רוימישע אימפעריע האָט זיך צו איר קאַפּיטולירט – האָט זיך מוזן קאַפּיטולירן, מע קען זאָגן.
די רוימישע שווערדן זענען, ווי עס זאָגט זיך, ווידער געשמידט געוואָרן צו פּלאָגשאַרן.
דער גײַסט פֿון ישוע־המשיח, וואָס שטענדיק איז געווען אַ פּרינץ פֿון שלום, האָט פשוט באַזיגט די רוימישע אימפעריע, די אימפעריע
וואָס פריער האָט באַזיגט און אַרײַנגענומען אַלע אַלטע עגיפּטישע, אַלטע בבלעישע, פּערסישע און אויך אַלטע גריכישע
קולטורן. אַזוי שטאַרק איז גאָט געווען אין זיי, דער צוריקקער פֿון משיח אין זיי, פֿאַרשטייסטו?
אָבער דאַן איז עפּעס געשען, נעמלעך אויפֿרײַזונג און לשון־הרע, בעיקר פֿון זייער אייגענע רייען. דאָס
האָט געפֿירט צו אַ ריזיקער פֿאַרפֿאָלגונג פֿון קריסטן.
און, אָן צו ווילן דאָ די סיבות און גורמים דערפֿון אין דעטאַל דורכצופאָרשן, וועל איך איצט בלויז זיך
קאָנצענטרירן אויף דעם פּינטלעכן פּונקט וואָס דאָ איז דער ענין.
פֿאַר איצט האָט די צווייטע סצענע אָנגעהויבן זיך פאָרמירן, די וואָס איך האָב דערמאָנט אין אָנהייב.
וואָרום ישוע האָט נישט נאָר געזאָגט וועגן זיך אַז ער וועט צוריקקומען שנעל, באַלד, געשווינד.
ער האָט אויך אין פֿאַרשיידענע משלים קלאָר געמאכט, אַז גרויסע אומרואיקייטן וועלן פּאַסירן נאָך זײַן אָפּגאַנג
און איידער זײַן אַלגעמיינער, גלאָבאַל זעבאַר צוריקקער.
ער האָט דאָס נישט נאָר באַשרײַבן אין דער משל פֿון די צען בתולות, וואָס האָבן לאַנג געווארט אויף דעם חתן, אַזוי לאַנג אַז
זיי אַלע האָבן אײַנגעשלאפן, וואָס מען קען לייענען אין מתיא כ״ה.
ער האָט אויך אָנגעדײַט אויף זײַן כּמעט־לאַנגער אַוועזייַן אין דער משל פֿון אַ מלך וואָס איז אַוועקגעגאַנגען.
ער איז אַוועק, ער זאָגט, אין אַ ווייַט לאַנד, דאָס הייסט די טיפּאָלאָגיעס, אין אַ ווייַט לאַנד – לויט דער משל – צו באַשטימען
זײַן מלכות, און דאַן צוריקצוקערן און באַשטימען זײַן מלכות, ווי עס זאָל זײַן, בײַם אָנהייב. דאָס קען מען לייענען אין לוקס 19:12.
דאַן קומט די באַרימטע סצענע מיט די טאַלאַנטן וואָס זענען זיי אַנטלאָזן, וווּ ער זאָגט צו זײַנע אונטערגעשטעלטע:
האַנדל דערפֿון, זײַ אַקטיוו ביז איך קום צוריק, געפֿונען אויך אין מרקוס יג:לד.
אין דעם משל האָבן אַלע מענטשן זייערע טאַלאַנטן פֿאַרגרעסערט, אויסער איין וואָס איז געבליבן
פּאַסיוו. און דאָס איז וואָס מען דאַרף אויסצייכענען.
זיין צוריקגעקערטער בעל־הבית איז געווען אויסערגעוויינטלעך האַרש אין זײַן אורטייל וועגן דעם. פארוואס איז דאס?
ווײַל גאָט וויל זיך פֿאַרמערן אין אונדז, ווי די משל דערציילט אונדז, דורך אונדזערע אייגענע מעשים, דורך אונדזער
שטאַרק וויסן אַז גאָט איצט וווינט אין אונדז אין גאַנצער פֿולקייט און וויל איבערמאַכן אַלץ דורך אונדז.
ער וויל זיך מערן, די טאַלאַנטן אין אונדז מוזן זיך מערן, דו פֿאַרשטייסט, אין אונדז.
אין פּשוטער לשון מיינט דאָס אַז גאָט דאַרף אונדז – ער איז אָפּהענגיק פֿון אונדז, מע
קען זאָגן אין מענטשלעכע טערמינען. פֿאַרוואָס?
ווײַל ער האָט אין אונדז געבונדן דעם וועג פֿון גאַנצער צוריקשטעלונג.
עס איז נישט ער וואָס האָט אונדז פֿאַרלאָזט, נאָר מיר האָבן אים פֿאַרלאָזט. דאָס איז וואָס מיר מוזן דערפֿון זען.
גאָט וואַרט אויף אונדז, פּונקט ווי מיר האָבן אויף אים געוואַרט די גאַנצע צײַט.
ווי עס שטייט אין קאָלאָסער 2:10 און אויך אין עפֿעסער 1: "און איר זענט גאַנץ אין אים," בּוּכשטעבליך.
"ער איז דער קאָפּ פֿון אַלע אויטאָריטעט און מאַכט."
אָדער ווידער, אין עבריים י׳:יד, דער מחבר זאגט: "כי באחד קרבן — אַ נומער־טערמין — האָט ער
די געקײַדלטע פֿאַר אייביק פּערפעקט געמאכט."
מיט די דאָזיקע משלים האָט ישו גערעדט וועגן גאָרנישט אַנדערש ווי זײַן פּראָצעס פֿון ווערן אין אונדז, אינעווייניק אין אונדז;
דאָס הייסט, פֿון דער צײַט פֿון זײַן טויט, זײַן צוריקקער בײַ פּענטעקאָסט אין דעם הייליקן גײַסט, ביז צו זײַן
אָרגאַנישער פֿאָרמירונג אין דער גאַנצקייט פֿון זײַנע תּלמידים – אויף זײַן נײַעם גוף, מע קען זאָגן, דורך זײַן נײַעם גוף.
דאָס הייסט, ביז זיינע גלויביקע האָבן דערלויבט, אַז דער מענטש פֿון גאָט זאָל אַזוי שטאַרק אין זיי וואַקסן, אַז די מלכות פֿון גאָט
איז געוואָרן אַ וועלט־ווייטער רעאַליטעט אין זיי און דורך זיי.
ישו האָט קלאָר פאָרויסגעזאָגט אַז די פּראָצעסן פֿון דערוואַקסן וועלן קומען פֿון הימל.
און אומזעבאַר פֿאַרן מענטשלעכן אויג. פֿאַרשטייסטו?
אין דעם משל איז ישוע געגאנגען אין אַ ווייַט לאַנד, וואָס מיינט, אַז ער שטייגט אַרויף צום הימל און אַרבעט פֿון דער
הימלישער רעאַליטעט אין אונדז, אומזעעוודיק פֿאַרן מענטשלעכן אויג.
"דעריבער קומט דאָס מלכות־שמים נישט אויף אַזאַ אופֿן, אַז מען קען עס זען," האָט ישוע קלאָר געזאָגט.
למשל, אין לוקס 17:20, ווען די פֿרישׂים האָבן אים געפרעגט: "ווען וועט דאָס מלכות־שמים קומען?", האָט ער
געענטפֿערט: "ווען?" אָדער "ווי?" האָבן זיי אויך געפרעגט.
פון די צען בתולות וואָס וואַרטן אויף דעם חתן, האָבן פינף נישט באַמערקט זײַן אָנקומען, פֿאַרשטייסטו?
און דער זעלביקער פּראָצעס גייט שוין יאָרהונדערטער. דערפֿאַר פֿרעגן אַזוי פֿיל מענטשן: "האָט גאָט אונדז פֿאַרלאָזט?"
אָבער די מערהייט פֿון קריסטן האָבן ביז איצט נאָר פֿאַרוואַלטעט רעליגיע, פֿאַרשיידענע
רעליקוויעס, דאַקטרינעס, קרעדן און אַלע מינים פֿון געזעצן.
אָבער אַ קליינע צאָל קריסטן האָבן שטענדיק פֿאַרשטאַנען דעם אמתן באַטײַט פֿון קריסטוס' צוריקקער, נעמלעך קריסטוס אין אונדז.
משיח וויל צוריקקומען אין אונדז אַלע, ווי עס שטייט אויך אין קאָלאָסער 1:27:
גאָט האָט געוואָלט באַקאַנט מאַכן בײַ די גוים — געבט אַכטונג, בײַ די גוים — וואָס איז דער רײַכער פֿון דער כבוד פֿון
זײַן סוד צווישן זיי, בײַ די גוים, פֿאַרשטייט איר, וואָס איז משיח אין אײַך, די האָפֿענונג פֿון כבוד.
אַזוי האָבן מיר די מיסיע, די אויפֿגאַבע, צו לערנען די גוים אַז גאָט שוין וווינט אין זיי, און צו אויפוועקן די האָפֿענונג,
אַז די דערוואַרטונג פֿון כּבֿוד וועט אַרויסברעכן אין זיי.
אָבער דער צוריקקער פֿון משיח איז אַ אָרגאַנישער פּראָצעס וואָס וואַקסט פֿון אינעווייניק, און וואָס האָט געדאַרפֿט
יאָרהונדערטער צו דערגרייכן זײַן גאַנץ פאָרעם און רײַפֿקייט.
און דאָס איז ווײַל מיר זאָלן זיך אַנטוויקלען אין גאָט ווי אַ גאַנץ אָרגאַניזם.
גאָט אין אונדז, ווירקזאַם דורך זײַנע גאָטלעכע מעלות, דורך גאָטס ווילן אין אונדז, זײַן ווילן אין אונדז, דאָס
איז וואָס עס מיינט, דורך זײַנע פּערפֿעקציעס אין אונדז.
דערפֿאַר האָט ישוע אין נצרת געזאָגט אין מתיא 5:48: "זייט פֿולקומען, דערפֿאַר, ווי אײַער הימלישער פֿאָטער איז פֿולקומען!"
דאָס איז דער סטאַנדאַרט וואָס ער, גאָט אַליין, דער פּערפעקטער אין אונדז, האָט באַשטימט.
יֵשׁוּעַ, דער מײַסטער, האָט נישט נאָר געוואָלט אונדז פֿאַרוואַנדלען אין מענטשן
וואָס פֿירן זיך טוּגנדיק, אויב איר ווילט!
אָבער ישוע האָט געוואָלט, אַז מיר זאָלן ווערן מעלות אַליין, ווערן מעלות אַליין!
זיי די גאָט־פּערפֿעקציעס אין אונדז, נישט גלייבן אין זיי, פֿאַרשטייסטו? פּערפֿעקט ווי דער פֿאָטער אין הימל איז פּערפֿעקט!
אָבער ווײַל אַלע די ריפֿונג־פּראָצעסן פֿירן זיך און האָבן זיך געפֿירט ערשט אין דעם מוח, אין דעם האַרץ, אין
סוד, האָט די גרויסע מערהייט פֿון קריסטן די פֿאַרבינדונג ניט דערקענט; דאָס מוז מען ליידער זאָגן.
פֿאַר זייער אָפּגאַנג האָבן די ערשטע אַפּאָסטעלן אונדז ערנסט געווארנט, אַז פאַלשע לערערס וועלן קומען ווי
וועלף אין שאָפֿס־קליידער צו פֿאַרניכטן די שאָף, ווי מען קען לייענען אין אַקטן 20:29.
דו זעסט, און דאָס איז פּונקט וואָס איז געשען: זיי האָבן באַוווּסט פֿאַרשפּרייט פאַלשע לערנונגען איבער דער גאַנצער וועלט.
וואָס פֿאַר הערעסיעס זענען דאָס געווען, למשל? למשל, האָבן זיי אונדז אַרײַנגעהאַמערט אַז
ישוע מוז צוריקקומען פֿון הימל ווי אַ יחיד.
און דערמיט האָבן זיי גאָר פֿאַרדרייט די ווערטער פֿון ישו.
פֿאַר ישוע האָט קלאָר אונטערגעשטראָכן ווי בײַ זײַן צוריקקער דער אָריגינעלער טעקסט ליטעראַליש זאָגט אַז ער וועט
שטענדיק זײַן אין זײַן דערשײַנונג אָדער אין זײַן נוכחות, ער וועט זײַן, ער וועט נישט קומען, ער וועט זײַן:
ווי ליכט וואָס שײַנט פֿון אַלע זײַטן אויף אַ מאָל.
לוקע 17:24 לייענט זיך אַזוי: "ווי דער בליץ בליצט און ליכט אויפֿן הימל פֿון איין סוף ביזן
צווייטן, אַזוי וועט דער זון־מענטש זײַן אין זײַן טאָג."
שטרייכט דאָס אונטער פֿאַר זיך אַליין. דאָס איז אַ זייער וויכטיק וואָרט; דאָס איז זײַן מצב, ווי ער איז.
דאָס מיינט אַז ווען ער וועט דערגרייכן רײַפֿקייט אין אונדז, וועט ער גלײַך־צײַטיק דערשייַנען פֿון אַלע פֿיר ריכטונגען.
ווי בליץ, עס ליכט אויס אַלץ פֿון מזרח ביז מערב! דורך אונדז אַלע צוזאַמען, דורך דיר, אונדז.
אָבער די פאַלשע לערערס האָבן פֿון דעם זײַן אַ גרויסאַרטיקע סאָלאָ־צוריקקער־געשעעניש אויסגעטראַכט.
דאָס איז אונדזער פּראָבלעם, דערפֿאַר רופֿן מיר אויס: "האָט גאָט אונדז פֿאַרלאָזט?"
ניין, ער האָט אונדז נישט פֿאַרלאָזט; ער וווינט אין אונדז און וואַרט ביז מען לאָזט אים אַרויסקומען.
דורך דעם כּפּר האָבן זיי אונדז געלערנט קיינמאָל נישט אָננעמען ישוע אין קיין פּלוראַל פֿאָרעם, ווײַל
ישוע האָט געזאָגט, און דאָ ציטירן זיי מתיא כ״ד:כ״ג:
"דאָרט איז ער," זיי זאָגן, "אויב עמעצער זאָגט צו אײַך, 'זע, דאָ איז דער משיח,' אָדער 'דאָרט איז ער,' גלייבט עס נישט. אויב
זיי זאָגן צו אײַך, 'זע, ער איז אין מדבר,' גייט נישט אַרויס. 'זע, ער איז אין די אינערלעכע צימערן,' גלייבט עס נישט."
ווי דער בליץ קומט פֿון מזרח און שײַנט ביז מערב, אַזוי וועט זײַן דער קומענדיקער, אָדער די אָנוועזנהייט, פֿון דעם זון־דעם־מענטש.
זעסטו, ישוע האָט געזאָגט פּונקט דעם אומגעקערט פֿון וואָס די פאַרקרימערער שפּעטער האָבן
אַרײַנגעשטעלט אין אונדזערע קאָפּן איבער די יאָרהונדערטער.
ער האָט אונטערגעשטראָכן אַז ער וועט קיינמאָל מער נישט צוריקקומען ווי אַ יחיד; דאָס איז וואָס ער
זאָגט אין דעם טעקסט – פּונקט ווי דער פּאַפּ, למשל.
דאָס איז וואָס ער זאָגט אין דעם טעקסט. פּונקט ווי דער פּאָפּ, ווייסטו?
אָבער דאָך האָט דער קריסטנטום נאָכגעפֿאָלגט יעדן איינציקן פּויפּסט, ווי דעם וויקאַר פֿון משיח.
מאַנהאַט האָט אויסגערופֿן: קריסטוס איז אין דער טאַבערנאַקלע, פֿאַרשטייסטו, און שוין די גאַנצע וועלט שלינגט די
קליינע רונדיקע וואַפֿערס אין דער קירכה אין דער מדבר דרויסן, וווּ קיין גײַסט פליסט – פֿאַרשטייסטו ...
אָבער אין דעם ערשטן קאַפּיטל פֿון דער צווייטער בריוו צו די תּסאַלאָניקער האָט אונדזער אַפּאָסטל צו די גוים,
פאולוס, קלאָר געלערנט אַז דער משיח וועט צוריקקומען צו ווערן באַווונדערט און געגלייַכט אין זײַנע הייליקע!
אַזוי איז עס נישט נאָר מיר אַליין וואָס זאָלן אים פֿאַרגלייכן, נאָר מענטשן זאָלן פֿאַרגלייכן גאָט, ווײַל זיי זעען גאָט
אין אונדז, דעם איינעם וואָס האָט זיך צוריקגעקערט, אין אונדז!
פריער האָט ישׁוּע געלערנט אונדז צו בעטן:
דײַן מלכות קומט, דײַן מלכות קומט, ווי אין הימל אַזוי אויף דער ערד! אויף דער ערד! פֿאַרשטייסטו?
דו זעסט, עס איז נישט גאָט וואָס האָט אונדז פֿאַרלאָזט, נאָר מיר האָבן אים פֿאַרלאָזט, דאָס איז וואָס עס מיינט!
בשעת ישוע און דער גאַנצער הימל האָבן געווארט, געווארט צו אַראָפּגיין פֿון אויבן צו דער ערד, צו צוריקצושטעלן אַלץ
דאָ אונטן אין אונדז און דורך אונדז, האָט די גאַנצע קריסטלעכקייט שוין צוויי טויזנט יאָר געשטרעבט צו דערגרייכן דעם הימל!
זעסטו די סתירה? דער הימל וויל אַראָפּקומען, מיר ווילן אַרויפגיין.
יאָ, רדיפות און פֿאַרשיידענע פאַלשע לערערס האָבן ממש פֿאַרדרייט די מוחן פֿון קריסטן. דאָס איז געווען.
זיי האָבן אויפגעגעבן די האָפֿענונג אין זיך און האָבן זייער בטחון אין זייער פֿאָטער אין הימל.
אַנשטאָט צו דערוואַרטן נאָך מער כּוח און גײַסט פֿון גאָט אין צײַטן פֿון נויט, האָט זיך דער
קריסטנטום אַראָפּגעוואָרפֿן אויף זײַן פּנים.
צי האָבן מיר, קריסטן, גערופן ווי קליינע קינדער צו אונדזער פאטער אין הימל און געלאַנגט נאָך אַ ראַטונגדיקן אויפֿהייב אין הימל?
יאָ, דאָס איז ריכטיק, פאול האָט גערעדט וועגן אונדזער אויפגענומען ווערן. אָבער וווּ ווערן מיר אויפגענומען?
לייענט עס אין די הייליקע שריפטן. דער אָריגינעלער טעקסט דערציילט אונדז קלאָר, אָבער מיר קענען עס אויך קלאָר זען אין ענגליש:
אַריבערגעפֿירט אין דער לופֿט, דאָס שטייט דאָרט.
עס זאָגט ממש וווּ מיר וועלן מיט משיח צוזאַמען רעגן. וווּ איז דער לופט־פּלאַץ?
אָבער ווײַל מיר זענען געווען אומגעריפט, הילפֿלאָז און אין גײַסט אָן כּוח. (1 תּסלוניקים ד:יז)
אָבער איידער דעם האָט פאול אין אַלע זײַנע בריוון עדות געגעבן אַז מיר זײַנען שוין מיט
משיח אַריבערגעפֿירט געוואָרן אין הימלישע ערטער.
לייענט עס אין עפֿעזער 2:6–8: לאָמיר עס צוזאַמען לייענען.
"גאָט האָט אונדז מיט קריסטוס אויפגעשטעלט און מיט אים אין די הימלישע געביטן אין קריסטוס ישוע געזעצט..." פארוואס?
כּדי אַז אין די צוקונפֿטיקע דורות זאָל ער אַרויסווײַזן די אומפֿאַרגלײַכלעכע עשירות פֿון זײַן חן, אין גוטהאַרציקייט צו
אונדז אין משיח ישוע. ווײַל דורך חן זענט איר געראַטעוועט געוואָרן.
עס זאָגט נישט: דורך חן. חן, אַז – אין אַנדערע ווערטער – דער חן זאָל זיך אויפבלאָזן אין אונדז ביז די גאַנצע עשירות פֿון גאָט
ווערט זעבאַר דורך אונדז; דאָס איז וואָס דאָ געשריבן איז, און מיר קומען נישט פֿון דער לופט, מיר קומען צוריק פֿון הימל מיט אים.
ער איז אין אונדז. אַלץ דאָס – הימל אין אונדז – איז שוין פּאַסירט.
אָבער איצט קומט עס, ברעכט אַרײַן אין לופט־רום, מיר לייענען דאָס צוזאַמען.
יאָ, אין גײַסט האָבן מיר שוין יאָרהונדערטער געלעבט פֿאַרבונדן מיט גאָט אין הימל; עס איז וויכטיק דאָס צו פֿאַרשטיין.
ווי ישוע האָט געבעטן אין זײַן הויפּט־כהונה־תפילה אין יוחנן יז: ווי דער פאָטער איז געווען אין אים, זאָגט ער, אַזוי זאָל דער פאָטער
אויך זײַן אין אונדז. דאָס איז פּונקט וואָס עס גייט דערפֿון.
אָבער נישט אויף דעם אופֿן, איך ווידערהאָלע, אַז מען האָט אַ אַלטן טאַטע אין זײַן האַרץ, למשל, אָדער "פֿעטער האַנס".
מיר אַלע זאָלן טראָגן גאָט אין אונדז ווי אַ אמתן, לעבעדיקן מענטש.
אין אַנדערע ווערטער: גאָט וויל זיך גאָר אויסדריקן אין אונדז, דאָ אונטן, כדי צו פֿאַרענדיקן זײַן אַרבעט דאָ,
נעמלעך די ריסטאָראַציע פֿון דער גאַנצער בריאה, דורך אונדז.
גאָט וואַרט אויף אונדז. דאָס שטייט אין רוימער 8.
ביטע זייט זיכער צו לייענען דעם קאַפּיטל ווידער. עס שטייט ממש:
די גאַנצע בריאה וואַרט נישט אויף אַן איינצעלן ישוע פֿון הימל, זי וואַרט אויף דער התגלות, די התגלות פֿון די זין פֿון גאָט!
יאָ, אַז זיי באַהערשטערן די גאַנצע בריאה.
יאָ, טאַקע, און איצט ווערט עס זייער ערנסט, אַזוי ביטע פאַסטן אײַערע זיצפּאַסן, ספּעציעל איר קריסטן:
טאַקע, גאָט וויל אפילו דורכפֿירן די גאַנצע לעצטע אורטייל דורך אונדז, דורך אונדז מענטשן, וואָס זענען מחויב צו גערעכטיקייט.
דערפֿאַר האָט ישׂוּע געקענט זאָגן, אויף דער איין זײַט, "איך ריכט ניט קיין מענטש," ווי עס שטייט אין יוחנן ח׳:ט״ו.
אַזוי ער, ווי אַ יחיד, ריכט קיינער נישט – און אויף דער אַנדערער זײַט האָט ער עדות געגעבן אין יוחנן ה׳:כב:
דער פֿאָטער משפּט ניט קיין מענטש, און איצט קומט דער קריטישער פּונקט: ער האָט איבערגעגעבן אַלע משפּט צום זון.
מיר קענען פֿרעגן, ווי גריטשען: "וואָס איז דער אמת?"
אויב ניט דער פֿאָטער און ניט ישוע ריכטן ווי יחידים, ווער איז דער זון, צו וועמען אַלע ריכטונג איז איבערגעגעבן געוואָרן?
קיין פּאַסאַזש, זאָג איך, האָט מסתּמא נישט מער פֿון דער געדאַנקען־וועלט פֿון דער
קריסטנטום אַרויסגעפֿאַלן ווי דער דאָזיקער.
אָבער די שליחים פֿון ישוע־המשיח האָבן שוין בײַ דער תחית־המתים פֿון ישוע קלאָר און דײַט געפּריידיקט,
ווער דער זון איז, צו וועמען אַלע משפּט איז געגעבן.
עס איז נישט ישוע מנצרת ווי אַ יחיד, נאָר דער אויפֿגעשטאַנענער משיח אין אייניקייט מיט זײַן נײַעם
גוף, וועגן וועמען מיר דאָ די גאַנצע צײַט רעדן.
איר קענט עס אַלעס וואָרט פֿאַר וואָרט לייענען אין מעשׂה־השליחים יג:30–33.
זע וואָס דאָ שטייט: "אָבער גאָט האָט ישוע פֿון די טויטע אויפגעשטעלט," דאָס איז דער תּחית־המתים־פּרעדיקאַט,
פֿאַרשטייסטו, "אָבער גאָט האָט ישוע פֿון די טויטע אויפגעשטעלט, ווי עס שטייט געשריבן אין דעם צווייטן מזמור:"
דו ביסט מײַן זון, הײַנט האָב איך דיך געבוירן. לייענס עס אָפּמערקזאַם, האָסט עס גוט פֿאַרשטאַנען?
הײַנט, אויף דעם טאָג פֿון דער אויפֿשטייגונג פֿון ישוע־המשיח, און נישט אין מרים׳ס טראַכט, האָט גאָט געבוירן דעם
זון, וועגן וועלכן פּסלים ב׳ זאָגט אויך אַז אַלע ריכטונג איבער דער וועלט וועט געגעבן ווערן אים.
לאָמיר לייענען נאָך אַ פּאָר אויסצוגן פֿון דעם צווייטן מזמור. פֿאַרוואָס?
כּדי מיר זאָלן געפֿינען אונדזער וועג צוריק צו גאָט און צו אונדזער אייגענעם רוף.
וואָרום ניט גאָט האָט אונדז פֿאַרלאָזט, נאָר מיר האָבן אים פֿאַרלאָזט. איך קען דאָס נישט גענוג אונטערשטרײַכן.
אויב מיר וועלן נישט צוריקקערן צו אונדזער רוף דאָ, וועלן מיר ווייטער זוכן גאָט און אים נישט געפֿינען.
זע וואָס תהלים ב' זאָגט וועגן דעם זון:
"פֿאַר וואָס רײַסן זיך די גוים? פֿאַר וואָס טראַכטן זיי פּלענער וואָס וועלן נישט אויסקומען?
די מאַכטיקע פֿון דער וועלט רעבעלן: זיי קאָנספּירן קעגן גאָט און דעם הערשער וואָס ער האָט אויסגעקליבן און באַשטימט.
"קום, לאָמיר זיך באַפרײַען," זיי זאָגן, "לאָמיר אָפּשאַקן זייער הערשאַפֿט!"
באַמערקט דעם פּלוראַל, נישט זײַן, נאָר אירע הערשאַפֿט; עס איז געריכט צו אײַך און צו גאָט אין אײַך.
פּסוק 4: אָבער גאָט אין הימל קען נאָר לאַכן דערפֿון; ער האָט פֿאַר זיי גאָרנישט אַנדערש ווי ביטול.
איך וועל איצט שפּרינגען צו פסוק זיבן, וואָס זאָגט: איך וועל פֿאַרקונדן דעם באַשלוס פֿון גאָט.
דאָס איז וואָס דער נבֿיא איצט זאָגט: "ער האָט צו מיר געזאָגט," אָדער בעסער, קריסטוס רעדט דורך
אים, דורך דעם נבֿיא, "ער האָט צו מיר געזאָגט:"
דו ביסט מײַן זון, הײַנט האָב איך דיך געבוירן.
פּסוק ח: בעט דאָס פֿון מיר, און איך וועל דיר געבן די גוים פֿאַר דײַן ירושה, און די גאַנצע ערד פֿאַר דײַן נחלה...
און דאַן קומען די הבטחות פֿון גאָטס מאַכט איבער דעם זון, דאָס הייסט דעם אָרגאַניזם פֿון משיח, דעם אויפֿגעשטאַנענעם, דעם
צוריקגעקערטן, וואָס קערט זיך צוריק אין אונדז, אַזוי אַז ער קען שטעלן די גאַנצע וועלט אין סדר
אין דער מאַכט פֿון גאָט וואָס וווינט אין אונדז.
אָבער ווידער זענען געקומען פאַלשע לערערס און האָבן אונדז געלערנט. וואָס? דו זאָלסט נישט משפּטן!
אוי, וויפֿל מאָל האָב איך געהערט דעם אויסדרוק "דו זאָלסט נישט משפּטן"?
אָבער אויב איר לייענט עס אָפּמערקזאַם אין דעם קאָנטעקסט, האָט ישוע טאַקע געזאָגט דאָ פּונקט דעם אומגעקערטן – און
דערפֿאַר האָט פאולוס, דער אַפּאָסטל צו די גוים, אונדז דאָס געלערנט. לייענט עס מיט מיר פֿון 1 קורינתים 6:1–3:
"צי איז עמעצער פֿון אײַך," זאָגט ער צו די קריסטן, "ווער האָט אַ מחלוקת מיט אַ צווייטן, און וועט זיך ניט
וועגן דעם ברענגען פֿאַר די גערעכטע, נאָר פֿאַר די חוטאים?"
אָדער ווייסטו נישט אַז די הייליקע וועלן משפּטן די וועלט?
עס איז דאָ שוין צוויי טויזנט יאָר, זעסטו.
ווייסטו נישט אַז די הייליקע וועלן משפּטן די וועלט?
און ווען די וועלט ווערט געריכט דורך אײַך, דאָ ווערט קלאָר ווער די הייליקע זענען, דאָס זענען נישט
דער פּאַפּ אָדער עמעצער אַנדערער, פֿאַרשטייט איר?
עס זענען די מענטשן, עס זענט איר; אויב די וועלט ווערט געריכט דורך אײַך, זענט איר נישט ווערט צו ריכטן די קלענסטע זאַכן?
ווייסטו נישט אַז איצט ווערט עס אַ ביסל שטייערער: "ווייסטו נישט אַז מיר וועלן משפּטן
מלאכים, אַזוי וויפֿל מער די טאָג־טעגלעכע זאַכן?"
אגב, די זעלבע זאַך איז געשריבן בײַם סוף פֿון די ערשטע און לעצטע התגלות אין דער ביבל:
אין בראשית א׳:כ״ו זאָגט גאָט וועגן די צדיקים בכלל: "און זיי וועלן הערשן."
און ווען דו זעסט דעם שמועס וואָס גאָט האָט געהאַט מיט קין:
ער האָט געזאָגט אַז אויב דו טוסט ריכטיק, וועט עס אויפֿשטיין אין דיר, דו וועסט אויפֿהויבן ווערן; אויב
נישט, דאַן הערשט איבער זינד, לויט דעם אָריגינעלן טעקסט.
עס מיינט צו הערשן איבער דעם שטן. אין התגלות כ׳:ה׳ זאגט גאָט: "און זיי וועלן הערשן."
זעסטו: זיי זאָלן הערשן – דער ערשטער התגלות – און זיי וועלן הערשן – דער לעצטער התגלות אין דער הייליקער שריפט.
התגלות יוחנן י"ח:כ' דריקט אויס אויף אַ מער נואַנסירטן אופֿן פּינקטלעך ווי אַזוי די געריכטלעכע מאַכט
ווערט אויסגעפֿירט קעגן אַלע מאָרדנדיקע וועלט־הערשן:
רעוועלאַציע 18:20, איצט געבט גוט אויפמערקזאַמקייט, ווײַל איצט קומען מיר צום האַרץ פֿון דער זאַך:
פרייט איבער זיי, הימלען, און איר וואָס זענט אויסגעקליבן, און איר וואָס זענט געשיקט, און איר וואָס זענט נביאים!
וואָרעם גאָט האָט אויסגעפֿירט אײַער משפּט אויף זיי.
אין קאָנטעקסט רעדט עס פּינטלעך וועגן אונדזער צײַט, דעם בבלענישן בלבול, וווּ בבל פֿאַלט, דעם עלטער פֿון בלבול.
און עס זאָגט נישט, ווי עס איז פאַלש איבערגעזעצט אין אונדזערע ביבלן: גאָט האָט אויסגעפֿירט אורטייל אויף אײַך.
דאָס שטאַמט פֿון דער פֿאַלשער לערע, אַז גאָט מוז אַלץ פֿאַר אונדז טאָן.
ניין, עס זאָגט: גאָט האָט אויסגעפֿירט אײַער אורטייל אויף זיי.
וואָס דורכגייט דורך אונדז, מיט אַנדערע ווערטער, ווערט געטאָן דורך גאָט.
ער האָט שטענדיק אַזוי געטאָן, אפילו אין דעם אַלטן טעסטאַמענט.
יעדער נצחון פֿון ישראל, זעסטו, גאָט האָט געטאָן זײַנע גרויסע זאַכן דורך ישראל, אין מיטן
פֿון ישראל, און הײַנט איז עס נישט אַנדערש.
אַזוי, פֿון דער ערשטער זײַט פֿון דער ביבל, האָט גאָט קלאָר געזאָגט, אַז ער האָט באַשטימט דעם מענטש צו
באַהאַנדלען דעם אַלטן שלאַנג, וואָס איז דער טײַוול און דער שׂטן:
איינפֿײַנטשאַפֿט צווישן דעם פֿרויען־זאָמען, דער מענטשלעכקייט בכלל, און דעם שׂטן.
"ער וועט צעברעכן דיין קאָפּ..." זאָגט בראשית ג:ט"ו.
אָבער סטאָישע, לאָמיר זאָגן, און עפּיקורעישע פאַלשע לערער האָבן נישט נאָר פֿאַרדרייט דעם גאָטלעכן ציל פֿאַר אונדז.
זיי האָבן אויך מאַניפּולירט די אויסלייג פֿון דעם צווייטן בריוו פֿון פּעטרוס, אַזוי אַז מיר פּראָקלאַמירן שוין 2000
יאָר אַז די וועלט איז אומהאָפֿענונגספֿול פאַרלוירן צום אַנטיכריסט און מוז אין פֿײַער פֿאַרברענט ווערן.
יאָ, איך זאָג אַז אין פּאַסיווער צופֿרידנקייט האָבן מיר דערלויבט אַז די וועלט, געשלאַוועט דורך דעם שטן, זאָל בײַם סוף אין
פֿײַער פֿאַרברענט ווערן, און דאָס איז פּונקט דער געדאַנק־גאַנג פֿון די סטאָיקער און עפּיקורער פֿון יענער צײַט.
זיי האָבן געלערנט אַז די וועלט מוז ברענען, פֿון דאָרט קומט עס.
אָבער גאָרנישט פֿון דעם איז טאַקע געשריבן אין די אָריגינעלע ביבלישע טעקסטן.
אפילו אויב דו לייענסט עס אַזוי אין דײַן ביבל, זאָגט דער אָריגינעלער טעקסט עפּעס אַנדערש. ער זאָגט פּונקט דעם קעגן.
איך האָב אַלץ דערקלערט אין דער נײַער אינטערליניערער פולער אַנאַליז I-VO, וווּ יעדער
וואָרט ווערט אײַך באַוויזן מיטן גאַנצן קאָנטעקסט.
ביטע שטודירט מײַן נײַע ביבל־איבערזעצונג פֿון גריכיש און אויך שטודירט מײַן אינטערנאַציאָנאַלן צווייטער־קומען־קאָונסיל "דער
צווייטער קומען פֿון משיח", וואָס איך האָב געהאַלטן אין 2009.
אָבער איצט וועל איך אײַך געבן אַ בײַשפּיל פֿון דער נײַער איבערזעצונג, פֿון יודה 14 און 15.
זעט, דאָ איז באַשרייבן אונדזער גאַנץ דינסט, וואָס מיר וועלן דורכפֿירן ווען ישוע, דאָס הייסט גאָט דורך אונדז, וועט דערגרייכן
זײַן גאַנץ גרייס און וועט ברענגען די וועלט אין זײַן משפּט.
וואָרעם גאָט אַליין פֿירט דעם אורטייל אין אונדז אויס, זעסטו, און מיר קעמפן נישט מיט מענטשלעכע וואָפן, נאָר בלויז מיטן
שאַפֿענדיקן וואָרט, מיטן שאַפֿענדיקן כּוח פֿון גאָטס גייסט.
איצט צו דעם נײַ־איבערגעזעצטן טעקסט פֿון יודה 14–16:
אָבער דאָס איז אויך פֿאָרויסגעזאָגט געוואָרן דורך דעם זיבעטן נאָך אַדאַם, חנוך, ווען ער האָט באַשריבן:
זע, אָט! דער אייבערשטער איז געקומען אין זיינע הייליקע רבבות, צו פֿאַראורזאַכן אַ פֿולשטענדיקע אָפּשיידונג אין אַלץ און יעדעס
זאַך, און צו אָפּלייקענען יעדע נשמה מיט ראיות פֿון אויספֿאָרשונגען; אַלע זייערע ווערק פֿון גאָטלאָזיקער חילוניות,
מיט וועלכע זיי האָבן רשעותדיק געזינדיקט קעגן גאָט, וועט ער אויספֿאָרשן; אויך אַלע די אומדערבאַרעמדיקע, האַרבע
רייד, וואָס די זינדיקע פֿאַרברעכער, די גאָטלאָזע רשעים, האָבן געפּלאַפּלט קעגן אים פֿון אויבן, וועט ער אויספֿאָרשן.
זיי זענען גרויזאַמע צרותמאַכער, קלאָגערס וועגן גורל, געטריבן דורך זייערע ברענענדיקע תאוות; און נאָך מער, זייערע מויל
שפּריצן איבערגעטריבענע פּאָמפּאָזע, עמפּאַטישע, געזעלשאַפֿטלעך געמאַסקירטע לויב פֿאַר זייער אייגענעם נוץ!
זעסטו, גאָט האָט אונדז נישט פֿאַרלאָזט, מיר האָבן אים פֿאַרלאָזט!
אָבער איצט איז די צײַט, ווען מיר זיך אומקערן צו אים און סוף־כּל־סוף לאָזן גאָט אַרבעטן דורך אונדז. זעסטו דאָס?
בײַ OCG האָבן מיר דאָס שוין דעקאַדעס לאַנג געלאָזט פּאַסירן.
מיר זענען געוואָקסן אין אַ אָרגאַניזם וואָס שוין אַליין דורכפֿירט דעם טרענדישן געריכט.
וואָס עס איז געשריבן, אַז ישוע, בײַ זײַן צוריקקער, וועט דורך אונדז שלאָגן די גוואַלדיקע מיטן שטעקן פֿון זײַן
מויל, און מיטן אָטעם פֿון זײַנע ליפּן וועט ער איבערווינקען די געזעץלאָזע; אַזוי איז געשריבן.
אָבער קוק נאָר: מיר זענען זײַן אָטעם, דו ביסט, איך בין; דאָס זענען מיר אין דער אויפקלערונג.
און אַזוי איז דער דינסט פֿון Kla.TV, פֿון AZK, אָבער אויך דער דינסט פֿון OCG, שוין פֿריִער געשאַפֿן געוואָרן דורך
אַנטפּלעקן די לוציפֿערישע וואַננעבי־וועלט־רעגירער ביזן גרונט – פּונקט ווי עס שטייט דאָרט, גענוי אַזוי.
און מיר האָבן דאָס נישט נאָר געטאָן זינט מיר האָבן דאָס געלייענט, ווייסטו.
ווייל עס איז נאָר דורך גאָטס אַקטיווע אַרבעט דורך אונדז, אַז מיר האָבן פֿאַרשטאַנען אַלע די רעלעוואַנטע פֿאַרבינדונגען אין די
אָריגינאַלע טעקסטן און געלערנט זיי צו אַנטדעקן, פֿאַרשטייסטו?
און ווי אויפגעוועקטע קעמפער פֿאַר גערעכטיקייט, לאָזן מיר גאָט ווידער דורך אונדז פליסן. דאָס איז וואָס עס גייט אַרום.
גאָט וויל אויך זיך דערשייַנען אין אײַך, אין אַלע אײַך, אין זײַן גאַנצער שלימות, אין זײַנע שלימותן, און אין
שטענדיק מער און מער אויפֿבויענדיקער גײַסטיקער כּוח, צו אויפֿבויען די צעבראָכענע וועלט אין און דורך אײַך.
דער פּראָצעס פֿון דער ווידערשטעלונג האָט זיך געגערט איבעראַל אין דער מענטשהייט, זינט מיר האָבן
אָנגעהויבן עס צו פּראָקלאַמירן, עס צו לעבן און עס צו זײַן.
די ווירקזאַמקייט פֿון גאָט דורך אונדז איז נישט אומבאמערקט געבליבן בײַ דער וועלט.
מיר ווערן שוין צענדליקער יאָרן אינטערנאַציאָנאַל פֿאַרפֿאָלגט.
עס איז דאָס זעלבע ווי אין אַלטן רוים. עס ווידערהאָלט זיך, זעסטו?
דאָס האָט געפֿירט צו הונדערטער זייער ערנסטע אַטאַקעס פֿון די גרעסטע הויפּטשטראם־מעדיע־אויסגאַבעס.
אָבער מיר האָבן נאָר ווייטער געקליבן העכער און העכער.
פארוואס? ווייל מיר ווייסן אַז דאָס איז אונדזער פּראָגראַם.
מיר וואַרטן נישט אַז ישוע זאָל אַראָפּקומען פֿון הימל און עפּעס פֿאַר אונדז טאָן, נאָר מיר דערוואַרטן אַז ווי גרעסער אונדזער
שוואַכקייט, אַזוי מער וועט גאָט'ס מאַכט דורכברעכן דורך אונדז.
דאָס איז די אַלטע שורה, ווי די גאַנצע ביבל האָט אונדז געלערנט.
אָבער גאָט האָט נאָר געלאַכט צו אַלע די אַטאַקן קעגן אונדז – ווי עס שטייט געשריבן אין תהילים ב׳.
און הײַנט, אפילו די גרעסטע פּרעס־אַגענטורן, ווי אויך דער וועלט־עקאָנאָמישער פֿאָרום (WEF) און די מעכטיקסטע
מאַס־מעדיע־אויסגאַבעס, ציטערן פֿאַר אַלע די פֿרײַע געדאַנקער וואָס זענען אויפֿגעוועקט געוואָרן און גייען צו זייער אונטערגאַנג.
פארוואס? ווייל זיי האָבן דורך דער גרונטלעכער אויספֿאָרשונג זייער גלויבֿיקייט פאַרלוירן.
און דורך גאָט אין אַלע די מענטשן, ווײַל גאָט, דורך אונדז, דורך קריסטוס דורך אונדז, האָט אַנטדעקט די שלעכטע מעשים ביז זייער
יסוד און וועט זיי ווײַטער גאַנץ אַנטפּלעקן. דאָס איז דער פּלאַן.
דערווייַל אַנטפּלעקט ער די קרײַזן פֿון לאָדזש־ברידער פֿון הויך־ראַנגיקער סאַטאַניסטישער פֿרײַמאַסאָנריי
און ברענגט זיי צום ליכט. מיר אַרבעטן דערויף איצט.
ער וועט נישט אויפהערן ביז די גרויסע ענדערונג אין דער וועלט וועט פּאַסירן.
מיר מוזן גלייבן און פֿאַרשטיין דאָס, דערפֿאַר זאָלן מיר עס לאָזן אַרײַנזאַפּן זיך אין די טעג.
זעט, דער רוימישער אימפעריע, וואָס איז אויפגעשטאַנען פֿון אַ לכאורהדיקן טויט זינט דער רענעסאַנס, ווערט איצט אַנטפּלעקט
אין גאָטס ליכט, צוזאַמען מיטן פאַלשן ישׂראל דאָרטן אונטן.
מאַסיווע משפּטים וועלן קומען אויף דער וועלט, גלייב עס.
אָבער מיר, איך וואָלט געזאָגט אַלע הייליקע און גערעכטע מענטשן פֿאַראייניקט, וואָס וווינען און זענען אויף דער ערד, זענען
באַשטימט צו לאָזן גאָט אויפֿשטײַגן אין אונדז אין גאַנצער כבוד, ביז די גאַנצע וועלט קען קומען צו אַ האַרצן־ענדערונג.
דאָס איז אונדזער אַרבעט. די גאַנצע בריאה וואַרט אויף אונדז.
לויט גאָטס פּלאַן פֿון ישועה, זענען אַלע צדיקים אויף דער ערד צוגעזאָגט העכערקייט פֿאַר לפּחות 1,000 יאָר,
אין וועלכער צײַט זיי וועלן צוריקשטעלן די גאַנצע בריאה.
אין קורצן, קען איך נאָר זאָגן אַז פּערזענלעכע אחריות איז נייטיק.
די פּראָצעסן קענען נאָר ווערן פאַרענדיקט אויב מיר צוריקקערן צו אונדזער אחריות, אונדזער רוף און אונדזער הימלישע פּאָזיציע.
אלס OCG האָבן מיר שוין דעקאַדעס געפֿירט דעם וועג אין דעם זאַך.
הײַנט לאַד איך אײַך אַלעמען האַרציק אײַן, זיך אָנצושליסן צו אונדז אויף דער רײַזע.
איך מײן נישט אַז איר אַלע מוזט זיך אָנשליסן צו אונדזער אָרגאַניזאַציע, נאָר ביטע גייט מיט אונדז אויף דעם זעלבן
וועג! און מיר וואָלטן געוואָלט אַרבעטן צוזאַמען מיט אײַך.
און איך וואָלט געוואָלט אײַך פאָרשלאָגן אַ ערשטע, אפֿשר גלײַך געלעגנהייט צו אָנהייבן, ווײַל יעדן מאָרגן צווישן זעקס און זעקס
פֿופצן, דאָס הייסט אין דעם קוואַרטאַל שעה, טויזנטער פֿון אונדז גלײַך־צייטיק רעציטירן די שאַפֿערישע
מאַנטראַס, ווי מיר רופן זיי, איבער דער גאַנצער וועלט.
זאָלסט נישט נעמען אָנזאָרג פֿון דעם וואָרט. ווײַל מיר בעטן צוזאַמען אין די צײַטן מיט די זעלבע קורצע תפילות, די שעפֿערישע.
לאָז איך געבן אײַך אַ בײַשפּיל פֿון אַזאַ שעפֿערישער תּפֿילה:
"אַלע אמת אין אַלץ איז איצט פֿאַראייניקט, אַלע שקר פֿון שקרערס איז צעבראָכן!"
אויף איין טאָג, פֿאַר די ערשטע פינף מינוט דאָרט, בעטן מיר אַלע צוזאַמען די זעלבע זאַך, יעדער אין זײַן אייגענעם אָרט.
"אַלע אמת אין אַלץ איז איצט פֿאַראייניקט, אַלע שקר פֿון שקרערס איז צעבראָכן!"
דאָס איז אַ שעפֿעריש וואָרט! אַ גאָטס שװערד!
אָדער אַ אַנדערע מאַנטרא וואָס מיר קענען זאָגן אויף אַ אַנדערן טאָג:
"מיסברוך פֿון מאַכט קומט איצט צום ליכט, שווינדלער ווערן אַנטפּלעקט."
דו זעסט, דאָס איז אַ שעפֿערישע באַפֿעל!
און ווײַל מיר באַפֿעלן עס און דאַן קערן זיך צוריק צו דער אַרבעט און טאָן אונדזער אויספֿאָרשונג־אַרבעט, פּונקט אַזוי פּאַסירט עס!
"מיסברוך פֿון מאַכט, עס קומט איצט אַרויס," צי בײַם WEF, בײַם UN, אָדער בײַם NASA, נעם וואָס דו ווילסט,
עס קומט איצט אַרויס. "...שווינדלער ווערן אַנטדעקט."
"כּוח קומט פֿון שוואַכקייט," נאָך אַ מאַנטראַ, "...דורכברוך קומט דורך אונדז!"
שטאַרקייט קומט פֿון שוואַכקייט, דורכברוך קומט דורך אונדז.
אָדער נאָך איין, לאָמיר אַלע צוזאַמען דאַוונען:
הימל, קום און רייס עס אַרויס, ווי דער אייבערשטער האָט אונדז דורך אונדז באַפֿעלן, נעם
דעם שטן מיט דיר, קייטל אים לויט גאָטס וואָרט!
דו זעסט, דאָס איז וואָס עס לעסאָף אויסקומט.
מיר האָבן די אויפֿגאַבע צו פֿאָרמירן אַ קייט צו בינדן די שטאנישע מאַכטן איבער דער גאַנצער וועלט, מיט משיח וואָס קומט דורך אונדז.
ווי בליץ פֿון מזרח צו מערב, אַלע צוזאַמען, מיר זאָגן די זעלבע תּפֿילה, די זעלבע געבאָטן.
דער שטן קומט אין קייטן, מען מוז אים אַרײַנלייגן אין דער קעלער, פֿאַרשלאָסן אויף טויזנט יאָר,
אַזוי אַז ער קען מער נישט פֿאַרפֿירן די פֿעלקער.
אונטן, אין דעם פּראָגראַם־טעקסט פֿאַר יעדן טאָג פֿונעם חודש, וועט איר געפֿינען דאָס צוגעשטימטע קרעאַטיווע וואָרט, וואָס מיר אַלע
פּראָקלאַמירן גלײַכצײַטיק צווישן 6:00 און 6:05 אין דער פֿרי.
און איך זאָג פשוט: דערפֿאַר די קראַפֿט ווי זי סינערגיעטיש זיך אויפבויעט אין די ערשטע פינף מינוט – עס איז פשוט ריזיק!
אויב איר דעמאָלט באַשליסט ווייטערגיין, וועלן מיר אײַך מיט פֿרייד געבן דעם קאָד צו אַראָפּלאָדן
אונדזער גאַנץ "פּאַוער־פּרייער" בראָשור, ווי איך עס רוף.
דאָרט וועט איר אויך געפֿינען וואָס איך רוף די דרײַ־דימענסיאָנאַלע אַפּאָסטאָלישע טעקסטן, די תּפילות און די
היילונג־פּראָקלאַמאַציעס וואָס מיר וועלן צוזאַמען מאַטעריאַליזירן אין די צווייטע און דריטע פינף מינוט.
דו וועסט אין דעם אַנטדעקן אַ וועלט־ערשטן, איך קען דיר דאָס פֿאַרזיכערן.
אָבער לאָז מיר נאָר זאָגן אַז די גאַנץ נײַע וועלט הייבט זיך אָן בײַ דער היים.
מיר לערנען אײַך און אַנדערע גאָרנישט וואָס מיר אַליין פּראַקטיצירן נישט.
אַלץ הייבט זיך אָן מיט אונדז פּערזענלעך, אין די קלענסטע זאַכן; דאָס איז וואָס ציילט.
די גאַנץ ריאָריענטירונג מוז אָנהייבן אין אייגענעם האַרץ און דאַן דערגרייכן אַ קהילתלעכע
דימענסיע, וואָס פאול רופט גאַנץ גאָטלעכע גרויסקייט.
און אַלץ וואָס מיר טאָן, טאָן מיר אָן קיין אייגן־נוץ אָדער אייגן־אינטרעסן.
דאָס מיינט אַז אַלץ וואָס מיר טאָן, טאָן מיר אָן באַצאָלונג; מיר טאָן דאָס אויף פֿרײַוויליקער
באַזע. ווײַל די נײַע וועלט איז אויך אָן געלט.
אַ דאַנק פֿאַר אײַער אויפֿמערקזאַמקייט, און וואַרעמע גרוסן צו אײַך אַלע פֿון שווייץ!
אַרומנעמען צו אײַך אַלעמען, איך קוק פֿאָרויס צו אונדזער געמיינזאַמער
אויפֿשטייגונג, ווײַל צוזאַמען זענען מיר די נײַע וועלט!
איך בין איוואָ סאַסעק, וואָס האָט שוין 47 יאָר געשטאַנען פֿאַר גאָט.