Wat zien de VN, WHO, EU en WEF op dit moment als de grootste bedreiging?
Correct: In desinformatie.
Dit moet dringend worden bestreden. Half november 2023 behandelde de Franse Senaat een wetsontwerp tegen desinformatie.
Mensen die kritiek hebben op de farmaceutische industrie worden dan ook bedreigd met hoge boetes en gevangenisstraffen.
Iedereen die kritiek durft te uiten op het medische verhaal van de overheid kan in conflict komen met deze wet.
De CDU/CSU-parlementsfractie in de Duitse Bondsdag heeft medio december 2023 dezelfde lijn gevolgd.
Ze diende een motie in met de titel: Voor transparante onderhandelingen over de WHO-pandemieovereenkomst
- tegen misinformatie en complottheorieën.
Tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van het WEF in Davos medio januari 2024 kreeg de strijd
tegen desinformatie ook de hoogste prioriteit.
Waarom?
Sinds de uitroeping van de coronavirus pandemie is de
Het vertrouwen van het publiek in de politiek, de media en de gezondheidsautoriteiten is enorm gedaald.
Veel mensen hebben last van bijwerkingen van vaccinaties.
Er is ook een aanzienlijk hoger sterftecijfer onder jongere mensen.
Toch gaat de reclame voor de Covid-vaccinatie door alsof er niets is gebeurd.
Het Federaal Centrum voor Gezondheidsvoorlichting beweert bijvoorbeeld nog steeds dat
de Covid-vaccinatie effectief en veilig is.
Hoewel ontelbare stemmen van vaccinatieslachtoffers, artsen, statistici, vaccinontwikkelaars,
pathologen, etc. al lang het tegendeel hebben bewezen.
Wat een aanfluiting voor alle slachtoffers die zwaargewond in de steek worden gelaten.
Het onderdrukken van precies deze afwijkende stemmen is het doel van de strijd tegen vermeende desinformatie.
De roep om een juridische herwaardering van alleen al de misdaden tegen het coronavirus wordt steeds luider.
Hieronder zie je begrafenisondernemer Marlies Spuhler uit Zuid-Duitsland.
Mevrouw Spuhler rapporteert wat ze heeft ervaren sinds corona. Ze getuigt:
Alles is veranderd sinds 2021
en concludeert: Onze politici kunnen zich niet aan deze verantwoordelijkheid onttrekken.
[Nee, ik denk dat ze nu voor de rechter moeten worden gesleept.
Voor mij is wat ze doen massamoord!
Bekijk hier het enigszins ingekorte interview van Sören Schumann met begrafenisondernemer Marlies Spuhler.
Verspreid deze informatie in tijden van toenemende censuur en help ongecensureerd nieuws door te breken!
[Sören Schumann: Welkom bij het interview van vandaag. Mijn naam is Sören Schumann en vandaag interview ik Marlies Spuhler.
en ja, we praten over wat ze de afgelopen drie of vier jaar heeft meegemaakt.
Marlies is een begrafenisondernemer
of ja, in een uitvaartcentrum
en dat is relatief spannend, want je krijgt te zien hoeveel mensen sterven en misschien waaraan.
Ik vind het heel, heel spannend om haar perspectief, haar ervaringen en haar avonturen hier met jullie te delen.
En ja, Marlies, wil je nog iets zeggen over jezelf en je werk
en ook hoe u met deze problemen werd geconfronteerd?
[Marlies Spuhler: Ja, het ging zo: Ja, ik ben Marlies Spuhler, precies, 42 jaar oud.
Mijn man en ik hebben in 2007 een ecologisch schrijnwerkerij en begrafenisonderneming opgericht.
En zo raakte ik erbij betrokken.
Mijn man is een meester timmerman en ik ben een meester begrafenisondernemer.
Precies. En ja, sindsdien runnen we ons kleine familiebedrijf.
Sinds 2007, dat is ongeveer 16 jaar.
[Marlies Spuhler: Precies, ja.
[Sören Schumann: Dat betekent dat je al veel ervaring hebt.
Je kunt zien wat er buiten gebeurt door hoeveel (je) moet doen.
[Marlies Spuhler: Ja, absoluut.
[Sören Schumann: En ja, hoe is het voor jou begonnen?
Wat waren je eerste ervaringen of avonturen op het gebied van deze planemie?
Wat waren je eerste ervaringen ermee?
[Marlies Spuhler: Ja, we hebben het allemaal via het nieuws vernomen, net als iedereen.
We merkten eerst niets aan de overledene.
In 2020 stierven er zelfs minder mensen dan in het jaar daarvoor of de jaren daarvoor.
Het was dus een nogal traag jaar.
[Sören Schumann: Ja, hoewel het officieel eind 2019 is begonnen.
Dus zeiden ze: Hé, het is nu echt erg!
[Marlies Spuhler: Precies.
En je zei dat je iets minder te doen had in 2020, bij wijze van spreken.
[Marlies Spuhler: Precies, ja.
We hadden elk jaar een wisselend aantal sterfgevallen.
En we zijn hier in een dorp met ongeveer 8.000 tot 9.000 inwoners
en ze zeggen eigenlijk - in ieder geval voor 2019 - dat één procent van de stad elk jaar sterft.
Dit geeft je een schatting van het sterftecijfer.
En dat was het gewoon,
en we delen de locatie met een andere begrafenisondernemer die al langer bestaat dan wij.
En ik denk dat we 45 of 46 begrafenissen hadden in 2019.
Dat is veel voor een kleine begrafenisondernemer als wij.
En het jaar daarop, in 2020, hadden we er nog maar 35.
Dus dat is echt heel weinig.
En het was een rustig jaar.
Dus je kon veel privédingen doen.
Precies. En ja, het klopte gewoon niet met wat ze op tv zeiden.
Ik dacht altijd: Ja, waar zijn ze?
Waar zijn ze allemaal?
En op een gegeven moment was het zo in de ziekenhuizen, er stond altijd C overleden.
Precies. Dat stond altijd op de overlijdensakte.
En op een gegeven moment realiseerden we ons dat dit alleen het geval was in het ziekenhuis.
Dat hadden we helemaal niet met de thuiscollecties.
En dan hebben we nog een begrafenisondernemer hier in de buurt die ook aan de bal is.
En sindsdien hebben we elkaar aan de telefoon gehad, of in het begin bijna elke dag, ja, en we hebben gewoon ideeën
uitgewisseld over deze rariteiten, ja, die ons opvielen.
Ten eerste die met de overlijdensakten in het ziekenhuis.
We denken dat dat ook een prioriteit was. Er was gewoon wat meer geld, ja.
Als dat is wat er staat, bij wijze van spreken.
[Precies, ja, niet voor ons, maar voor het ziekenhuis.
Precies, en ja, het was gewoon niet thuis.
Mensen stierven echt normaal.
En dit waren de eerste anomalieën die ons gewoonweg verbaasden.
En je deed het niet alleen, je was ook in gesprek met collega's.
En zij hadden soortgelijke waarnemingen gedaan.
[Ze hebben dat ook waargenomen, ja. Precies.
[Sören Schumann: Oké.
En dus, 2019, nogmaals om in te delen, 2019 was een normaal jaar, 2020 had ook weinig te doen, hoewel de ene
zeer grote gezondheidscrisis zogenaamd al vergevorderd was.
En het volgende hoofdstuk begon waarschijnlijk in 2021, toch?
[Toen merkten we het pas echt.
Dat begon zelfs eind 2020.
Ik heb door de jaren heen een fout gemaakt met Facts Peace Freedom,
Je kunt soms in de war raken.
Ja, precies, ze zijn eind 2020 begonnen met vaccineren.
En er waren nog maar drie, vier, vijf dagen te gaan tot het jaar voorbij was.
Ik kan me niet herinneren hoe vaak we in verpleeghuizen zijn geweest.
Dus alleen in verzorgingstehuizen, helemaal niet thuis.
Maar we dachten niet per se dat dit de spuit kon zijn.
Precies. En ja, zo was het.
En in januari en februari was het echt zwaar.
Ik had een andere stagiaire die eigenlijk arts in de palliatieve zorg was, die zich toen wilde heroriënteren omdat
ze ook vreemde dingen had meegemaakt in haar ziekenhuis.
En toen zei ik, jij, maar ik weet nog niet hoeveel doden we hebben. Dat weet je nooit van tevoren.
En toen kwam het zo hard aan. En ik was zo blij dat ze er was. Omdat ze ouder was en een rijbewijs had. In het
begin was ze bij me op kantoor. En toen reed ze alleen.
Ze heeft haar stage verlengd zodat ze me kan helpen.
Ze zei dat ze de stage niet zou verlaten voordat we klaar waren, omdat het er zoveel waren.
En er waren echt acht of negen doden aan het begin van het jaar, die week.
Dat was echt intens.
Dat was totaal ongebruikelijk.
Dat hebben we nog nooit gehad.
We hebben er vier of vijf per week gehad, maar geen acht of negen.
Het was echt, je moest er echt voor zorgen dat je niets vergat, dat alles precies werd gedocumenteerd.
Je kon het bij wijze van spreken nauwelijks bijhouden.
[Marlies Spuhler: Precies, ja. Dat was echt spannend.
En toen was de lente gewoon stil.
Waar normaal gesproken de meeste mensen sterven, was het gewoon stil.
Er was niets aan de hand, ja.
[Lente 2021 is waar we nu zijn, ja?
[Marlies Spuhler: Precies.
Het was plotseling heel stil.
Er was heel, heel weinig.
Eén, twee, zo weinig.
Ik denk dat we drie weken achter elkaar helemaal niets hadden.
En dat is echt ongebruikelijk.
En we denken gewoon dat de mensen die eerder ziek waren, de oude mensen, dat degenen die normaal gesproken in die periode
zouden zijn overleden, gewoon op voorhand zijn vertrokken, ja.
Door de injectie.
En ja, toen de behandeling begon voor degenen die eerder ziek waren, merkten we dat opnieuw.
Want toen kregen we alle atypische sterfgevallen.
Zo dood in bed liggen, ja.
Hartstilstand dan.
Ja, heel vreemde dingen.
We hadden ook sterfgevallen.
Ik vond dat nogal griezelig.
Ze bloedden echt uit elke porie, ja.
Dat was niet leuk.
Dat hebben we zelfs in 16 jaar niet gehad.
Met andere woorden, er gebeurden heel ongewone dingen die er eerder niet waren.
[Sören Schumann: Wanneer begint het werk van een begrafenisondernemer eigenlijk?
Er is dus een sterfgeval gemeld. Dan zijn er waarschijnlijk nog wat andere dingen die moeten worden opgehelderd.
En wanneer kom jij in het spel?
Het hangt er dus vanaf waar de persoon sterft.
In het ziekenhuis is het de dokter die de overlijdensakte afgeeft.
En als je thuis sterft, moet je de dokter naar huis bellen.
Sommige huisartsen geven hun telefoonnummer en dan komen ze.
Of je belt de oproepdienst als de huisartsenpost gesloten is. En dan sturen ze op een gegeven moment de dokter.
Op voorwaarde dat de aanwezigheidsdienst bemand is.
Ik weet niet of er nu een nieuwe oplossing komt. Omdat we de aanwezigheidsdienst terugschroeven.
[Sören Schumann: Oké.
[Marlies Spuhler: Ja, het is ook niet zo leuk.
[Sören Schumann: Ja.
[Precies. En ja, toen de dokter er was
en op de overlijdensakte staat niet: Doodsoorzaak onverklaard, dan kunnen we komen.
[Sören Schumann: Oké. En dat is ongeveer wanneer, zodat de kijker een idee heeft?
We bespreken dit met de familieleden.
De overledene mag maximaal 36 uur thuis blijven.
[Sören Schumann: Ah, oké.
Omdat veel families dit ook gebruiken om afscheid te nemen.
Daarna treden de veranderingen toch op.
En ze willen niet per se naar de open kist.
Dat kun je begrijpen. Dat is in orde.
Thuis heerst een andere sfeer.
Maar we hadden al het idee dat we meteen moesten komen.
Ongeacht of het om drie uur 's nachts is of wanneer, het is ook beschikbaar.
Maar minder vaak.
De meeste mensen wachten eigenlijk tot de ochtend om te bellen.
[Sören Schumann: Ja, maar dat betekent dat je zei dat je ook duidelijke verschillen
opmerkte. In termen van hoe u de overledene ontmoette.
[Ja, dat hebben we nu een paar keer meegemaakt, dat het zo totaal ongebruikelijk was...
met al dat bloed.
Vanaf eind 2020 of begin 2021, bij wijze van spreken.
[Dat was toen in 2021.
Zelfs in (het jaar) 2022.
Dat is min of meer wat we de afgelopen twee of drie jaar hebben meegemaakt. Ja.
En wat we ons nog steeds realiseren is simpelweg dat we soms naar de rouwhuizen komen,
Ik heb al overlegd met andere begrafenisondernemers, die dit ook ervaren.
We komen soms in rouwende huizen, waar we ons
alsof de overledene ofwel helemaal geen rigor mortis meer heeft, ofwel heel snel weer uitdooft,
verdwijnt en de ontbinding onmiddellijk inzet.
Je moet dus voorzichtig zijn met de lay-outs.
Natuurlijk kan dit niet meer zo lang gegarandeerd worden als vroeger.
[Hoe lang duurt rigor mortis normaal?
[Marlies Spuhler: 48 uur eigenlijk.
De overledene staat meestal op 5 graden koud.
Dan zijn dat zeker twee dagen.
En nu is het veel korter. Dat betekent,
Het zou ook te maken kunnen hebben met het feit dat deze gentherapie-injecties die daar
werden gebruikt, de dingen als het ware veranderden.
Nou, we hebben ook contact met een groep artsen en andere mensen.
En er zijn er ook die veel met de donkerveldmicroscoop werken.
Ik kan dit eigenlijk iedereen aanraden.
Als je een alternatieve behandelaar kent of iemand met een donkere huid, laat het dan doen.
Dat is heel interessant.
Dat hebben we ook gedaan.
En we waren geschokt toen we ontdekten dat ons bloed vol zware metalen zat.
En we hebben de hele tijd ontgift, regelmatig vitamines ingenomen enzovoort.
En we zijn echt veel beter af dan voorheen.
Precies. En ja, in elk geval hebben ze al verschillende tests gedaan, met hun eigen
bloed, met de verschillende batches enzovoort.
En ze merkten ook een extreem snelle ontbinding van het bloed op.
En dat is natuurlijk in overeenstemming met wat we hebben waargenomen.
Ze leggen dus ook uit dat het goed kan zijn dat het zo is.
[Sören Schumann: Ja.
Dat lijkt me spannend, want je bent nu al zo'n 16 jaar actief in het vak.
En er zijn al een paar pandemieën geweest in het land, bij wijze van spreken. Dus varkensgriep, vogelgriep enzovoort,
waar soortgelijke scenario's zich afspeelden. Hoe reageerde je hierop toen het drie of vier jaar geleden begon?
Welke gevoelens had je toen? Of had je al bepaalde intuïties over waar het over zou kunnen gaan?
Ik vond het vanaf het begin al vreemd. Zelfs de manier waarop het op televisie werd georganiseerd.
Dus leerden we het van het nieuws. En het was altijd onze etenstijd.
We keken altijd naar het nieuws tijdens het eten.
Misschien niet het beste idee.
[Marlies Spuhler: Nee.
Dat hebben we allang uitgeschakeld.
Ja, en we hadden eigenlijk een slecht gevoel aan het begin omdat we niet wisten wat er zou komen.
En het zakte snel weg, gewoon door de ervaringen die we op het werk hadden.
We hebben gezien dat de ziekenhuizen blijkbaar gewoon willen cashen, want het was alleen
daar. En vreemd genoeg stierf er niemand thuis.
En bij de pandemieën daarvoor werd ons district ook altijd niet getroffen.
Ja, dus daar was ook niets.
Ik denk dat het verkeerd afgelopen experimenten waren, ik weet het niet.
Nu hebben ze het er gewoon niet doorheen kunnen drukken. Ik weet het niet.
Ja, in ons geval begon het pas toen we met de injectie begonnen.
Dus alles was eerst rustig, normaal.
Soms was het meer, soms minder.
[Sören Schumann: Ja.
Het is ook heel spannend, je hebt nu twee keer gezegd dat je in het begin niets doorhad en dat alleen de sterfgevallen in het
ziekenhuis dit stempel van goedkeuring kregen, zeg maar. Met het vermoeden, het vermoeden is in de
kamer, dat er ook financiële belangen achter zitten.
Het zou niet de eerste keer zijn, bij wijze van spreken.
Er werd ons verteld door families, ik wil niemand in het bijzonder noemen, maar ze kregen geld aangeboden door de afdelingen,
door de dokter, als ze de Covid-ingang mochten plaatsen.
Ik vind dat echt heel schaamteloos.
Volgens mij is dat hier al strafbaar.
Waar moet je eigenlijk naartoe?
Dat is inderdaad manipulatie, mensen geld aanbieden.
Ik kan me voorstellen dat velen het hebben geaccepteerd, als je toch niets op het randje hebt.
Ik vind het echt flagrant dat niemand er iets van heeft gezegd, dat niemand er actie tegen heeft ondernomen.
[Sören Schumann: Ja, dit kader wordt, zou ik zeggen, vaak geïnterpreteerd zoals het uitkomt,
of wanneer er bepaalde belangen of voordelen zijn voor de persoon die het doet.
Als iemand bijvoorbeeld een gentherapie-injectie heeft gekregen en bepaalde schade heeft opgelopen, dan is het heel
moeilijk om dit te erkennen, omdat natuurlijk niemand echt geïnteresseerd is om hiervoor aansprakelijk te zijn.
Of misschien houdt de dokter zichzelf verantwoordelijk.
Aan de andere kant, als ik de Corona-stempel op mensen kan drukken als ze dood zijn, dus als ik er
schrijf, en er iets aan kan verdienen, dan willen sommige mensen het natuurlijk wel gebruiken.
En wat al heel duidelijk naar voren is gekomen, is dat er in het begin minder mensen stierven,
ook al was het een enorme gezondheidscrisis,
tenminste niet meer.
En toen met de grote kuur die werd geadverteerd, die erdoor werd gedrukt in een zeer speciale goedkeuringsprocedure,
waarbij bij wijze van spreken alle alarmbellen al rinkelden, maar die toch werd genomen, stegen de sterftecijfers.
Het is ook een paradox, omdat het eigenlijk zou moeten beschermen of helpen.
We hebben ooit een geval gehad waarin stond: overleden aan C.
En de man stierf 14 dagen na de derde vaccinatie, dus hij ging bij wijze van spreken een derde keer terug, en
ja, hij was al over de 80, dus hij was echt, ja, hij was ziek, testte positief en stierf toen.
En dat was de enige die we daar hadden met een C, ja, als reden.
Ze hoeven het niet echt op te schrijven.
Dat is genoeg als ze het vakje besmettelijk aanvinken.
Maar dat is hier niet gebeurd.
Het lijkt hier belangrijk dat het altijd zegt wat het is.
[Sören Schumann: Ja. [Marlies Spuhler: Ik weet het niet. Ja.
[Sören Schumann: Heel spannend.
Dus je hebt het over de dokters die bij wijze van spreken naar het huis van de overledene gaan. Bij wijze van spreken. Ja.
Oké.
[Maar de man lag toen ook in het ziekenhuis.
Hij lag nog steeds aan de beademing enzovoort. Hij had het gewoon niet.
[Sören Schumann: Ja.
En wat heb je geleerd op sociaal gebied?
Ik bedoel, je hebt waarschijnlijk contact met de families, met de mensen die getroffen zijn.
Onderweg pik je zeker een paar dingen op.
[Nou, voordat het zo was, hadden we sterfgevallen. Ze wilden ook bewijs van mij zien.
En ik heb bewijs van immuniteit. Dat hebben we laten doen.
We hadden eigenlijk corona aan het begin van 2020, we wisten het alleen niet.
Anderhalf jaar later werd het bevestigd door een bloedtest die we hadden laten doen.
en verkreeg vervolgens dit immuniteitsbewijs via Bewijs van Rede .
Dit werd in veel gevallen ook erkend.
Nog steeds aan het testen enzovoort.
We deden dit altijd uit voorzorg voordat we naar de klanten gingen, zodat ze
gerustgesteld zouden zijn als ze het wilden zien.
We hebben het briefje en dat is dat.
Precies. Dus dat was er één.
Ik moet zeggen. Met deze campagne realiseerden we ons gewoon dat deze verdeeldheid die deze samenleving beïnvloedt, zich
heeft afgespeeld aan de stamtafel of aan de gezinstafel. Dit is eigenlijk weerspiegeld in de rouwende families.
Toen kwamen de beschuldigingen: ... omdat hij niet gevaccineerd was, is hij gestorven. Dat is
jullie schuld omdat jullie dat allemaal niet zijn.
En toen bleven familieleden ook weg op de begrafenis.
En dat vond ik erg jammer.
Hoe plotseling dit onderwerp op de een of andere manier alles vergezelde.
Het was alleen belangrijk of je gevaccineerd was of niet.
Ik praat nu zo vreemd, omdat mensen hier zouden proberen een beetje censuur te vermijden.
Ja, dat je nog steeds begrijpt wat ik bedoel.
Precies. En dat vind ik jammer, want dat kun je nog steeds echt voelen.
Op de een of andere manier kunnen mensen geen manier meer vinden om samen te komen, dus als het er op aankomt om de erfenis
op het laatst te verdelen, zou je wel eens ruzie kunnen krijgen.
Dat hebben we eerder gezien.
Alleen nu was het er al.
Waar mensen indien mogelijk worden uitgesloten van begrafenissen, zodat ze er niet eens
achter komen dat deze of gene persoon is overleden.
Maar als iemand zijn moeder of vader verliest, dan moet ik zeggen.
Nou, ik bel hem niet, maar als hij me belt en het vraagt, zeg ik natuurlijk ja.
Ik kan niet zeggen: ik mag niets zeggen omdat de zus dat niet wil of zo.
Ik denk dat dat het allerergste is.
Dus jij hebt ook dat soort veranderingen opgemerkt? Misschien dat je in het begin zelfs veel werd aangevallen of
dat mensen zeiden: Hé, ja, het is zo erg met dat virus.
En waren er bang voor, en dat het misschien een beetje omdraaide, dat het misschien door de injectie kwam dat mensen stierven.
[In de tussentijd hebben we dat.
Mensen praten niet direct met me tijdens de begrafenis, maar meestal als we het tweede of derde contact hebben.
[Sören Schumann: Dus een rouwgesprek is eigenlijk het eerste gesprek?
Het eerste contact, bij wijze van spreken, ja.
Dus niet het eerste contact, maar ja precies, het eerste gesprek dat je hebt, waarin je het hele, tot nu toe, alles bespreekt.
Je moet altijd kijken in wat voor situatie de familieleden zich nu bevinden.
Kun je al met ze praten over alles?
Ik laat ook altijd een schrijfblok achter met een paar dingen waar ze over na kunnen denken.
Dit zijn dan regelingen, begrafenisdienst enzovoort.
Precies. En dan hebben we het nog niet eens over mij gehad.
Maar ik heb nu vaak het geval gehad dat ik er voor de tweede of derde keer heen ging en dan zeiden ze, oh, mevrouw Spuhler.
En of ze kennen mijn video's, mijn interviews. Ze spreken me rechtstreeks aan en zeggen dat ze het zo
geweldig vinden dat ik de waarheid durf te vertellen.
En vertel me dan wat je veronderstellingen zijn.
Ik hoor vaak: Als mijn vrouw niet ... (gevaccineerd) ... was, zou ze nog leven.
Of: Mama is slechter sinds de tweede keer.
Of: Vanaf de derde keer was het te voorzien met papa.
Dus ik krijg het nu steeds vaker te horen.
En vooral bij de mensen van middelbare leeftijd, ik ga zeggen dat het moeilijk in te schatten is, zullen ze
allemaal tussen de 40 en 60 zijn. Ze beseffen het nu wel.
En ze zeggen ook heel duidelijk: Wij dus - nooit meer.
En dan hoor je ook hoeveel mensen er nog steeds in gezinnen zitten waar ofwel het hele gezin helemaal niet (gevaccineerd) is.
Dat bestaat dus nog steeds.
Of er is eigenlijk in elke familie wel iemand die er echt mee door is gegaan, die heeft gezegd: Mij krijg je niet!
Er zijn er dus meer dan je zou denken.
Zelfs als ons hier wordt verteld dat de vaccinatiegraad zo en zo hoog is, geloof ik dat niet.
Dus ik denk dat we meer zijn.
In het begin kenden we elkaar gewoon niet.
We voelden ons ook behoorlijk alleen.
We dachten ook: oh God, zijn wij hier nu de enigen?
We hebben allemaal geprobeerd ze in het begin te waarschuwen.
We hebben de ervaring dat begin januari, februari.
En ze zeiden: Hé jongens, ga daar niet heen. Hier sterven veel mensen.
Dus zelfs met dat en met feiten ... - Je hebt het gezien.
Waar waren ze allemaal, de corona slachtoffers?
Er waren er helemaal geen.
Ze konden niet langer gerustgesteld worden met feiten.
Uiteindelijk eisten ze zelfs de toestemming voor al deze vuiligheid.
Ze waren verrukt
als een geneesmiddel, als een wondermiddel op het einde.
En ik vind het jammer dat zoveel mensen dit niet meer in twijfel trekken.
Waar is het besef van gezondheid gebleven?
We hebben een ecologische schrijnwerkerij. De meerderheid van onze klanten is biologisch, veganistisch of wat dan ook.
Ze leiden een fundamenteel gezond leven.
We oliën de kasten met natuurlijke olie.
Maar met het vuil rennen ze naar de dokter.
We begrijpen het niet.
Ze lieten zich slaan.
Als het om voedsel gaat, zorgen ze ervoor dat het in geen geval genetisch gemodificeerd is.
Ze laten zich gentherapiëren ...
[Marlies Spuhler: Geen idee.
Dus dat is ook iets wat we nooit echt hebben kunnen begrijpen.
Wat er in de hoofden van de mensen gebeurt, is dat ze dit kritisch denken gewoon terzijde schuiven en
blindelings vertrouwen op alles wat er op dit moment gebeurt.
Zijn ze allemaal hun buikgevoel kwijt?
[Het is niet alsof we werk doen dat zo alomtegenwoordig is...
Ja? Als een begrafenisondernemer je waarschuwt, dan moet je dat serieus nemen.
Ik heb nooit begrepen waarom mensen nog steeds ...
Hoe waren de reacties?
Dus als je nu zou zeggen: Hé, ze zeggen dit en dat, maar wij hebben het andersom ervaren. Toen je
dat aan iemand vertelde, hoe reageerden mensen toen?
Ja, ze luisterden ernaar en toen je ze de volgende keer weer tegenkwam, waren ze gewoon (geïmmuniseerd).
Toen gebeurde het. Ook al had je ze min of meer van tevoren gewaarschuwd.
En je zei dat het nu al gedeeltelijk het geval is dat mensen zich realiseren dat het misschien niet de juiste keuze was die
ze maakten. Dat ze al bepaalde verbanden aan het leggen zijn.
Was er misschien ook zo'n ontwikkeling van: In het begin helemaal niet...
En nu zeg je dat mensen misschien zelfs bepaalde verbanden leggen, meerdere keren nu.
Was dat ook een bepaalde ontwikkeling in de loop der tijd?
[Marlies Spuhler: Ja, absoluut. Absoluut.
Dat zagen ze in het begin niet.
Er zijn al doden gevallen. Er zijn ook moedige artsen.
Ze schrijven dan in, dood door derden (vaccinatie). En dan is er ook nog een autopsie door de politie.
Was dat het geval, als het erin zit, is er dan een autopsie?
[Marlies Spuhler: Ja, dan wordt het in beslag genomen. Dat is een onnatuurlijke dood.
Als er staat dood door injectie, dan
[Marlies Spuhler: Ja, het is onnatuurlijk. Precies.
En dan wordt er een autopsie uitgevoerd, maar door de CID, de politie.
En in één specifiek geval hadden de familieleden hun afspraak met de dokter voor boosters op vrijdag.
Precies. En de autopsie was op woensdag.
En toen wachtten ze gewoon op het resultaat.
En alles wat eruit kwam was een hartstilstand.
Het verband is niet onderzocht.
Ja, ze gingen op vrijdag naar het (vaccinatie)centrum en kregen de volgende prik. Zo was het gewoon.
Ja, en in het begin was dat meer zo, ze vertrouwden de hele zaak natuurlijk.
En als je eerder het tegendeel hebt gezegd, dan ach.
En misschien heb je wel eens een gesprek opgevangen in je vriendenkring.
Ik heb vaak te horen gekregen: Ik vertrouw de regering, die is gekozen door het volk. Ja, en ze
geloven niet dat de regering het volk kwaad wilde doen.
Wat wil je, je bent daar niet goed. Ja,
en we kunnen niet concurreren met de artsen die voorstander zijn en de hele zaak steunen.
We maken geen schijn van kans. Als patiënt vertrouw je je arts.
Ja, en blijkbaar staan ze nog steeds op de een of andere manier boven ons.
[Sören Schumann: En waren er bepaalde gebeurtenissen waarbij het de andere kant op ging? Of was het een heel geleidelijk proces
van: Ja, ik vertrouw hem en hij is nu zeker gestorven aan het virus, naar: Ja, deze
gentherapie zou..., dat is waarschijnlijk de reden of?
Je realiseert je, zoals ik al zei, dat we echt naar alles kijken wat door de GEZ wordt betaald, daar kijken we niet meer naar.
We vermijden het consequent omdat we gewoon niet gebombardeerd willen worden met rotzooi.
Maar als je met mensen op straat praat, besef je wat er is gebeurd. Omdat ze altijd
vertellen of weergeven wat ze daar hebben gehoord.
En mensen wisselen ook ideeën uit.
En in de tussentijd, als er één persoon is die zegt: Hé, ik heb het zo slecht gedaan sindsdien,
dan zal de volgende persoon hetzelfde durven doen.
En dat is ook een proces.
Dat besef je nu pas.
Steeds meer mensen durven te zeggen: Ja, ik ben er ongelukkig mee,
plus de ervaringen die families hebben met de sterfgevallen. Zoveel families worden meer dan eens getroffen.
Ja, ze hebben nu vijf familieleden begraven in de afgelopen twee jaar.
Dus als ze het nog niet begrijpen, dan weet ik het ook niet meer.
[Maar er zijn er waarschijnlijk ook die nog steeds zeggen: Ja, oké.
[Marlies Spuhler: Zij niet.
De dame zei: Zeker nooit meer. Ze is er dus ook vast van overtuigd dat dit het resultaat is van het hele gebeuren.
Want dat kan gewoon niet, ja.
En twee van haar broers en zussen die allebei jonger waren dan 70, ja.
De een nog geen 60, de ander nog geen 70, en beide ouders begin 80. Dus ergens... Ja, vooral als je het hebt over
een levensverwachting van, ik weet het niet, zogenaamd, ja.
En plotseling sterft iedereen. Dat kan toch niet kloppen?
En dat zien ze nu in.
Zoals ik al zei, hoor ik dat steeds vaker.
Als mijn vrouw er niet was geweest (voor de vaccinatie), zou ze nog leven, ja.
Of sinds de derde, vierde, vijfde, afhankelijk van hoeveel, is het bergafwaarts gegaan, nee.
Waarbij de meeste mensen eigenlijk zeggen dat het sinds de derde bergafwaarts is gegaan.
Ik denk dat als je nu nog vaker gaat, dat is gewoon mijn persoonlijke houding nu, toch. Hoe slechter je af bent.
[Sören Schumann: Laten we het nog eens hebben over de tijdlijn en de cijfers.
Laten we het nog eens kort samenvatten.
Het was erg rustig in 2020, minder dan voorheen.
Het begon eind 2020. Je kunt ook een tijdelijk verband zien met de injectieprogramma's.
In 2021 was het zeker aanzienlijk meer dan . .
[Toen begon het pas echt. [Pardon?
Daar begon de post in 2021.
2021 was het jaar waarin alles echt van de grond kwam.
En wat gebeurde er in de jaren daarna? 2022, 2023?
[Dus 2022 was nog steeds moeilijk.
Tot 2022, d.w.z. 2021, 2022, hebben we de correlatie altijd opgemerkt.
Ja, dus het was altijd ongeveer twee weken later. En nu is het 2023.
[Dus twee weken na een injectieafspraak. . .
[Marlies Spuhler: Precies, ja, precies.
En nu is het 2023 het lijkt weer af te vlakken.
We hebben dit jaar weer de meeste sterfgevallen gehad in de lente en de herfst.
Hoewel ik meteen moet zeggen dat de dingen dit jaar pas echt goed op gang kwamen op 28 september, toen veel mensen stierven.
En op 18 september begonnen ze opnieuw, nee, ze begonnen opnieuw.
Om te beginnen was er een officiële aanbeveling, bij wijze van spreken, van de ...
Precies, en we weten ook van vrienden, kennissen die voor artsen werken, die doktersassistent
zijn of zoiets, en de agenda's waren vol. Ja,
Mensen hebben gewacht op de kans om dat weer op te frissen.
En het was daar hetzelfde, zoals ik al zei, het waren precies dezelfde tien dagen als het voor ons begon.
En wat nu opvalt is dat de oudere samenleving de achterstand weer inloopt.
Toen realiseerde ik me dat de focus er was.
Omdat we velen hebben die nu in de 30 zijn, waar ze geboren zijn, in de 30, waar
iedereen nu is. ... . Wat niet meteen ongewoon is.
Oude mensen sterven, vooral als je 90 bent.
Dat mag niet verkeerd worden opgevat.
Maar nogmaals, zoals ik al zei, het is opvallend:
18 (september) was het begin.
28 (september) toen begon het.
En nu wordt het stiller.
[Sören Schumann: En je kunt het waarschijnlijk ook zien aan de toestand van de overledene, zoals je aan het begin zei.
[Marlies Spuhler: Helaas, je kunt het zien.
Zoveel mensen hebben ook zo'n grijs, heel grijs, bleek gezicht.
Het is dus onnatuurlijk.
Niet zoals een overledene er normaal gesproken uitziet.
En de anderen zijn ook piepgeel.
Dus we hebben heel veel gele, ja.
Geel, heeft dat ook iets met de lever te maken?
In de groep artsen waar wij deel van uitmaken, hebben velen al gezegd dat dit spike-eiwit de
neiging heeft om zich op te hopen in de lever.
En dat zou dan dit gele uiterlijk creëren.
Ik kan nu alleen reproduceren wat ik heb gehoord.
Ik ben er alweer uit.
Dat is niet langer mijn expertisegebied.
Maar ik heb nog steeds de observatie en de ontleding.
Deze autolyse begint al veel eerder.
We pakken veel mensen op die pas één dag dood zijn.
En je mag ze niet aanraken omdat je dan per ongeluk hun huid eraf trekt of zo.
En dat zou niet het geval moeten zijn. Niet na slechts één dag.
En ze krijgen niet allemaal cortisone en chemotherapie of iets dergelijks. Dat zou een reden kunnen zijn.
Nee, ze stierven onder normale omstandigheden, ik noem ze nu normale omstandigheden.
En toch is de toestand al zo. Het kan niet echt zijn. Niet met deze frequentie.
Zoals ik al zei, dit is altijd al gebeurd.
Bij iemand die eerder drie maanden of langer chemotherapie heeft gekregen en als gevolg
daarvan is overleden, begint de ontbinding meteen.
We hoeven er niet over te praten. Het is superuitputtend voor het lichaam.
Maar mensen sterven zonder chemotherapie. Of zonder hoge doses cortisone of iets anders. Of morfine. Ik weet niet wat je krijgt.
Ja, en dat is goed te merken. En dat zien we nog steeds.
En het stomme is, ze hebben de begrafenis, wat stom betekent, ik weet nog niet of dat goed of slecht is.
Ze hebben de begrafenisperiode verlengd tot tien dagen. Voorheen was dat zeven. Sinds het begin van de pandemie.
En dat is natuurlijk een probleem voor ons. Vooral met begrafenissen. Als de begrafenis een week later plaatsvindt.
En dat is met uitleggen. Je moet echt controleren of de kist eerder gesloten is.
Het is gewoon een ander soort communicatie dat nu plaatsvindt dan vroeger.
Vanwege het uiterlijk van de overledene.
[Marlies Spuhler: Ja, precies. Je kunt niet meer van de familieleden verwachten dat ze dat doen.
Ja, dat betekent dat je ook communiceert: Hé, als je deze persoon nu weer wilt zien, moet je het voor deze tijd doen,
want anders is het niet meer redelijk, bij wijze van spreken.
[Marlies Spuhler: Precies, ja.
Er zijn ook geuren enzovoort.
We kunnen ze op grote schaal uitschakelen. Maar ze zullen op een gegeven moment toch weer verschijnen.
Decompositie kan alleen worden gestopt door thanatopractische behandeling.
Maar niemand doet dat.
Dat wordt alleen gedaan bij repatriëringen naar het buitenland. Of Michael Jackson of iemand die voor langere tijd is opgenomen.
Precies. Anders heeft het geen zin.
Je zei dat een paar maanden geleden, toen de officiële aanbevelingen zogezegd weer
werden uitgevaardigd, de dingen weer begonnen.
Waar denk je dat de reis naartoe gaat?
Dus je hebt ooit gezegd dat sommige mensen al wakker zijn geworden en het in twijfel trekken. Maar je merkt nog
steeds duidelijk dat wanneer er aanbevelingen worden gegeven voor injecties, het aantal sterfgevallen toeneemt.
Waar denk je dat de reis naartoe gaat? Waar bereid jij je op voor, ook in je werk?
[Dus hebben we voor de zekerheid wat ingekocht, want je kunt gewoon niet inschatten waar het allemaal heen zal gaan.
Natuurlijk hoop ik dat mensen er op een gegeven moment niet meer de hele tijd naartoe rennen.
Dat zou één mogelijkheid zijn.
Ik vind het alleen jammer dat onze oudere samenleving zichzelf niet kan verdedigen.
Vooral de mensen in verzorgingstehuizen.
Als je geen kinderen hebt die op hun tenen lopen, dan ben je volledig overgeleverd aan het hele gebeuren. Je kunt niets doen.
En ik denk dat dat jammer is. Want op dit moment, als je je realiseert, laat ik het zo zeggen, dat mensen een
herwaardering eisen, ook al gebeurt dat niet van de andere kant.
Of als bijdragen, zoals bijvoorbeeld de MDR, afgelopen dinsdag een bijdrage hadden over de
bijwerkingen van vaccinatie. Ik vond het heel dapper.
Natuurlijk is niet alles gezegd - het zou te veel zijn voor gewone burgers.
Maar het is al verwijderd uit de mediabibliotheek.
Dat je er niet meer naar kunt kijken. Ik vind het gewoon jammer.
Waar begint de verlichting? Waarom, waar zijn ze bang voor?
Ja, ze hebben een fout gemaakt.
Maar ze moeten het ook toegeven en zich er niet onderuit proberen te wurmen en doorgaan, alleen maar
omdat ze nog steeds niet weten hoeveel blikjes...
Ja, er zijn toch al genoeg miljarden verspild aan andere dingen.
Ja, dan maakt het niet uit of het bij hem ook zo is. En dan?
En ja, een herwaardering zou ongelooflijk belangrijk zijn.
Ik heb ongelooflijk veel verdrietschade.
Oh, hoe ga je mensen het afscheid teruggeven dat ze niet kregen?
of de rouwbegeleiding waarbij ze niet aanwezig mochten zijn?
Ja, zelfs het afscheid in het crematorium of deze begeleide crematie? Dat was allemaal verboden.
Of de beste vriend mocht de begrafenis niet eens bijwonen omdat hij of zij was uitgesloten.
[Sören Schumann: Bedoel je in het algemeen of voor mensen die geen bepaalde status hadden?
[Marlies Spuhler: Ja, je moest deel uitmaken van de naaste familiekring om de begrafenis
te kunnen bijwonen. En dat was niet mogelijk.
Pas daarna, met de verplichte tests enzovoort, was 3 of 2 G van toepassing op de begraafplaats, afhankelijk van de situatie.
En ja, de herwaardering zou belangrijk zijn.
Mensen is gewoon een heel belangrijk deel afgenomen.
En vooral als de band hecht is.
Met andere woorden, het achterkleinkind mocht eigenlijk niet bij haar overgrootmoeder zijn op de begrafenis.
Maar het kan net zo goed zijn dat het achterkleinkind alleen de eerste drie of vier jaar van zijn
leven bij zijn overgrootmoeder heeft doorgebracht.
En dan is er een sterke band.
En ik kan hem niet zeggen, nee, je kunt niet komen.
Ja, hoe moet het kind ooit over dit verdriet heen komen of een goede rouwontwikkeling doormaken?
Ik bedoel, je wordt op een gegeven moment vaak geconfronteerd met verdriet.
We zijn goed in afscheid nemen. We nemen elke dag afscheid.
Dat mag je niet vergeten.
Maar dit eeuwige afscheid is iets anders.
Ik vind dat gewoon jammer.
En ik vind het jammer dat de waarheid nog steeds wordt achtergehouden.
En er is iets aan de hand.
Alles is veranderd sinds 2021, zo is het nu eenmaal.
Alles is anders. En wat is anders? Slechts één ding is anders geïntroduceerd.
Het is dus eigenlijk niet zo moeilijk om de vergelijking op te lossen.
[Marlies Spuhler: Nee, precies.
Het is een heel normaal, eenvoudig wiskundeprobleem. En als je er niet uitkomt, nou, ik weet het niet. Ik bedoel, zo langzaam...
En ik vind dat onze politici zich niet aan deze verantwoordelijkheid mogen onttrekken.
En het heeft geen zin om ontslag te nemen of iets anders te doen.
Nee, ik vind dat ze nu voor de rechter gesleept moeten worden. Voor mij is wat ze doen massamoord!
Je moet het woord nu echt gebruiken.
Klinkt als een sterk woord, een grote beschuldiging.
Maar als je het echt in detail bekijkt, moet je er echt over nadenken.
[Marlies Spuhler: Ja, ik denk, zoals ik al zei, maar dat is geen excuus. Maar veel mensen werden gewoon
vervroegd (door vroeg te sterven). Ze zouden waarschijnlijk toch in de nabije toekomst gestorven zijn.
Vooral voor oudere mensen.
Ze hebben vaak allerlei ziekten.
En dat maakte het alleen maar erger.
Wat geen excuus is voor het feit dat ze eerder weg moesten.
Maar ik denk dat genoeg andere mensen nog zouden leven als ze dat spul niet op hen hadden laten inrijden. Ja, echt waar.
En ik denk niet dat dat juist is.
En daar moeten ze zich gewoon voor verantwoorden.
We hebben ook een aanklacht ingediend in Karlsruhe. We namen eraan deel.
En ik kan dit alleen maar aan iedereen aanraden.
Een beetje reclame ernaast.
Bij ZAAVV, Z -A -A -V -V, kun je de kaart downloaden. Je kunt hem invullen. Je kunt hem inleveren bij de BGH.
Dus ik kan alleen maar tegen iedereen zeggen: doe het! En ik vind dat ze vervolgd moeten worden.
En onze heer Lauterbach in het bijzonder, die zoveel onzin uitkraamt, ja, als minister van Volksgezondheid, zo eerlijk.
Het heeft niets met gezondheid te maken. Voor mij is dit een minister van ziekte.
[Sören Schumann: Ja, je weet niet of je moet lachen of huilen. Eerder huilen.
[Marlies Spuhler: Ja, ik bedoel, ik heb de politici nooit persoonlijk benaderd. Ik heb me altijd gedeisd gehouden.
Maar ja, als je ziet wat hier gebeurt. Ja, laten we eerlijk zijn. Dan moet je iets doen.
En mensen moeten niet alles zomaar accepteren. Dat kan niet goed zijn! Dat begrijp ik nooit.
Waar is alle vechtlust gebleven?
[Misschien voor jou persoonlijk. Hoe waren de afgelopen drie jaar?
Wat heb je persoonlijk nog meer geleerd? Waar heb je iets gerealiseerd? Of wat heb je waardoor je
zegt: Hé, dat is me weer heel duidelijk geworden?
Nou, zo is het nu voor mij, of voor ons in de familie in het algemeen. We hebben geleerd om kritisch te zijn over alles.
En om niet te vertrouwen op verklaringen van individuen. En om altijd eerst onszelf te overtuigen. Dus over
het algemeen geloof ik alleen wat ik live zie. Dus ook niet hier op televisie of iets dergelijks.
Vandaag weten we dat alles opnieuw kan worden gemaakt.
Ja, dus zelf nadenken, zelf een beetje onderzoek doen. Wat zou er allemaal achter kunnen zitten?
Om een paar positieve aspecten te noemen: We hebben nooit problemen gehad met de afsluiting of iets dergelijks. We hebben
alles altijd positief gezien. Het was eigenlijk aangenaam.
Er was niets te beleven op straat. Mensen moesten afstand houden als ze boodschappen deden. Als je een afspraak bij
de dokter had, moest je bellen, dan kreeg je die meteen.
Je had geen wachttijd. Dus je moet het positieve uit het hele gebeuren halen.
En waar ik niet zonder zou willen, zijn alle mensen die ik de afgelopen drie jaar heb leren kennen.
Dus ik denk dat zelfs voordat het wondermiddel kwam, je je gewoon realiseerde dat C (Corona)
gewoon het ware karakter van mensen liet zien.
En toen zag je ook hoeveel mensen je eigenlijk verkeerd had ingeschat.
Hoeveel mensen hebben niet een uiterlijk dat ze van binnen helemaal niet hebben.
En in de laatste drie jaar, door de heroriëntatie, de mensen die je hebt leren kennen en het is
gewoon zo. Ik ben nu veel, veel beter dan in het begin.
In ieder geval. En we hebben geen angst meer. We zijn er helemaal vanaf.
We laten ons dus door niets meer van de wijs brengen.
Tenzij iemand direct voor de familie zou gaan of zo. Precies.
Maar ik ben echt trots op de mensen die we nu kennen .
Is er nog iets dat je tegen de mensen zou willen zeggen aan het einde?
Dus ik zou het iedereen willen aanraden.
Geloof niet altijd alles wat er gezegd wordt. Kijk zelf maar.
Vergeet niet om zelfkritisch te zijn. Ja, over het algemeen kritisch op alles.
En zoek gewoon naar je gelijken.
En als we sterk zijn en bij elkaar blijven, zal ons niets overkomen.
Daar geloof ik dus heilig in.
[Sören Schumann: Oké, mooie afsluitende woorden en bedankt voor je inzet, lieve Marlies.
Ik hoop dat we veel mensen kunnen bereiken.
Er waren daar veel spannende dingen.
Ik heb ook veel kunnen leren. En bedankt voor je moed en inzet.