Çfarë e shohin aktualisht OKB-ja, OBSH-ja, BE-ja dhe FMN-ja si kërcënimin më të madh?
Saktë: Në dezinformim.
Kjo duhet të luftohet me urgjencë. Në mes të nëntorit 2023, Senati francez shqyrtoi një projektligj kundër dezinformimit.
Për pasojë, individët që janë kritikë ndaj industrisë farmaceutike përballen me gjoba të rënda dhe dënime me burg.
Kushdo që guxon të kritikojë narrativat mjekësore të qeverisë mund të përballet me këtë ligj.
Grupi parlamentar CDU/CSU në Bundestag-in gjerman mori të njëjtin qëndrim në mes të dhjetorit 2023.
Ajo paraqiti një mocion me titullin: "Për negociata transparente mbi marrëveshjen pandemike të OBSH-së –
Kundër dezinformatave dhe teorive të konspiracionit".
Në takimin vjetor të Forumit Ekonomik Botëror në Davos në mes të janarit 2024, luftës kundër
dezinformimit iu dha gjithashtu prioriteti më i lartë.
Pse?
Që nga shpallja e pandemisë së koronavirusit,
Besimi i publikut te politika, mediat dhe autoritetet shëndetësore është ulur ndjeshëm.
Shumë njerëz vuajnë nga efektet anësore të vaksinës.
Ka gjithashtu një tepricë të konsiderueshme të vdekshmërisë mes të rinjve.
Megjithatë, reklama për vaksinimin kundër COVID-19 vazhdon sikur të mos kishte ndodhur asgjë.
Qendra Federale për Edukim Shëndetësor, për shembull, ende pretendon se vaksinimi
kundër COVID-19 është efektiv dhe i sigurt.
Megjithëse zëra të panumërt nga viktimat e vaksinave, mjekët, statistikanët, zhvilluesit e vaksinave,
patologët, etj. prej kohësh kanë provuar të kundërtën.
Çfarë talljeje për të gjitha viktimat që mbeten me lëndime të rënda.
Shtypja pikërisht e këtyre zërave kundërshtues është qëllimi i luftës kundër asaj që thuhet të jetë "dezinformim".
Thirrjet që të ndërmerren veprime ligjore vetëm kundër krimeve të lidhura me koronavirusin po bëhen gjithnjë e më të zëshme.
Më poshtë mund të shihni drejtoreshën e funeralit Marlies Spuhler nga Gjermania jugore.
Zonja Spuhler raporton për përvojat e saj që nga fillimi i pandemisë së koronavirusit. Ajo dëshmon:
Gjithçka ka ndryshuar që nga viti 2021.
dhe përfundon: "Politikanët tanë nuk mund të shmangen nga kjo përgjegjësi."
Jo, mendoj se ata duhet të dërgohen tani para gjykatës.
Ajo që ata po bëjnë, sipas mendimit tim, është vrasje masive!
Shikoni këtu intervistën e pak shkurtuar nga Sören Schumann me organizatoren e varrimeve Marlies Spuhler.
Përhapni këtë informacion në kohë të rritjes së censurës dhe ndihmoni që lajmet e pakufizuara të depërtojnë!
Mirë se vini në intervistën e sotme. Unë jam Sören Schumann dhe sot po intervistoj Marlies Spuhler.
Dhe po, po flasim për atë që ajo ka përjetuar gjatë tre apo katër viteve të fundit.
Marlies është drejtoreshë funerali.
ose po, në një shtëpi funerali
Dhe kjo është mjaft emocionuese, sepse mund të shihni, le të themi, në vijën e parë,
sa njerëz po vdesin dhe ndoshta nga çfarë.
Më duket shumë, shumë emocionuese të ndaj me ju këtu perspektivën e saj, përvojat e saj dhe aventurat e saj.
Dhe po, Marlies, a do të dëshiroje të thoje diçka tjetër për veten dhe punën tënde?
Dhe gjithashtu, si u përballët me këto çështje?
Po, është e vërtetë: Po, unë jam Marlies Spuhler, është e vërtetë, 42 vjeçe.
Burri im dhe unë themeluam një biznes karpenterie ekologjike me shërbime funerale në vitin 2007.
Dhe kështu u përfshiva.
Burri im është një marangoz mjeshtër dhe unë jam një organizuese e varrimeve mjeshtre.
Saktësisht. Dhe po, dhe që atëherë kemi drejtuar biznesin tonë të vogël familjar.
Që nga viti 2007, pra për rreth 16 vjet.
Pikërisht, po.
Pra, ti tashmë ke mjaft përvojë.
Mund të shihni se çfarë po ndodh jashtë nga sa shumë keni për të bërë.
Po, absolutisht.
Dhe kështu, si filluan gjërat për ty?
Cilat ishin përvojat ose takimet tuaja të para me këtë pandemi të planifikuar, siç mund ta quajë dikush?
Cilat ishin përvojat tuaja të para me të?
Po, mësuam për tërë çështjen nga lajmet, ashtu si të gjithë të tjerët.
Vini re se në fillim nuk kemi asgjë fare për të ndjerin.
Në fakt, në vitin 2020 vdiqën më pak njerëz se në vitin e mëparshëm ose në vitet përpara atij.
Pra, ishte më tepër një vit i zymtë.
Po, megjithëse zyrtarisht ishte në fund të vitit 2019, ajo tashmë kishte nisur.
Kështu që thanë: "Hej, tani është vërtet keq!"
Pikërisht.
Dhe ti the se në vitin 2020 kishe pak më pak për të bërë, për të thënë kështu.
Pikërisht, po.
Ne kishim, mirë, numri i vdekjeve ndryshon çdo vit.
Dhe ne jemi këtu në fshat me rreth 8,000 deri në 9,000 banorë.
Dhe thonë se – të paktën kështu ishte para vitit 2019 – një për qind e popullsisë vdes çdo vit.
Kjo ju jep përafërsisht shkallën e vdekshmërisë.
Dhe thjesht ishte kështu që,
dhe ne ndajmë vendin me një tjetër morgier që ka qenë këtu më gjatë se ne.
Dhe në vitin 2019, mendoj se kishim 45 ose 46 varrime.
Kjo është shumë për një ndërmarrës funerali të vogël si ne.
Dhe vitin e ardhshëm, në 2020, kishim vetëm 35.
Epo, kjo nuk është shumë.
Dhe ishte një vit i qetë.
Kështu që mund të merrje gjithashtu përsipër shumë çështje personale.
Saktësisht. Dhe po, thjesht nuk përputhej me atë që thonë në televizion.
Unë gjithmonë kam menduar: Po, ku janë ata?
Ku janë të gjithë ata?
Dhe në një moment, thjesht ndodhte që në spitale gjithmonë shkruhej 'i ndjerë me C'.
Saktësisht. Kjo gjithmonë është shënuar në certifikatën e vdekjes.
Dhe në një moment, kuptuam se kjo ndodh vetëm në spitale.
Ne nuk e patëm fare këtë me koleksionet në shtëpi.
Dhe pastaj ka edhe një tjetër ndërmarrës funerali këtu në zonën tonë që gjithashtu është shumë efikas.
Dhe që atëherë kemi biseduar në telefon, ose në fillim bisedonim pothuajse çdo ditë, po, dhe thjesht
shkëmbenim këto kuriozitete që na tërhiqnin vëmendjen.
Së pari, çështja e certifikatave të vdekjes në spital.
Ne mendojmë se edhe kjo ishte një prioritet. Thjesht kishte pak më shumë para, po.
Nëse kështu thuhet, për të thënë kështu.
Pikërisht, po, jo për ne, por për spitalin.
Saktësisht, dhe po, thjesht nuk ishte në shtëpi.
Njerëzit atje vdiqën në një mënyrë krejtësisht normale.
Dhe këto ishin gjërat e para që tërhoqën vëmendjen tonë dhe na bënë të dyshojmë.
Dhe ti nuk e bëre këtë vetëm, por ishe gjithashtu në kontakt me kolegë.
Pikërisht. Dhe ata kishin bërë vëzhgime të ngjashme.
Edhe ata e vëzhguan këtë, po. Saktësisht.
Mirë.
Dhe kështu, viti 2019, thjesht për ta vënë në kontekst, ishte një vit normal, viti 2020 gjithashtu kishte shumë pak
për të bërë, edhe pse një krizë shumë serioze shëndetësore supozohej të ishte tashmë mirë e përparuar.
Dhe pastaj kapitulli tjetër ndoshta filloi në 2021, apo jo?
Atëherë e vërejtëm vërtet.
Kjo në fakt filloi në fund të vitit 2020.
Kam bërë një gabim me "Fakten Frieden Freiheit" (Fakte Paqe Liri) gjatë viteve,
Ndonjëherë është e lehtë të hutohesh.
Po, pikërisht, ata filluan të vaksinonin në fund të vitit 2020.
Dhe kishin mbetur vetëm tre, katër, pesë ditë deri sa viti të mbaronte.
Nuk më kujtohet sa herë kemi vizituar shtëpitë e të moshuarve.
Pra, vetëm në shtëpi të pleqve, aspak në shtëpi.
Por ne nuk mendonim domosdoshmërisht se mund të ishte injeksioni.
Saktësisht. Dhe po, kështu ishte.
Dhe në janar dhe shkurt, ishte vërtet intensive.
Kisha një tjetër praktikante që në të vërtetë ishte mjeke e kujdesit paliativ, por që dëshironte të ndryshonte drejtimin
sepse kishte përjetuar disa gjëra të çuditshme në spitalin e saj.
Dhe pastaj thashë, "Por ende nuk e di sa vdekje do të kemi. Nuk mund ta dish kurrë paraprakisht."
Dhe pastaj më goditi vërtet. Dhe isha shumë i lumtur që ajo ishte aty. Sepse ajo ishte tashmë më e madhe dhe
kishte patentë drejtimi. Në fillim, ajo shkoi me mua te autoritetet. Dhe pastaj filloi të ngiste vetë.
Ajo ka zgjatur praktikën e saj në mënyrë që të më ndihmojë.
Ajo tha se nuk do të largohet nga praktika e saj derisa t'i kemi përpunuar të gjitha, sepse ishin kaq shumë.
Dhe me të vërtetë pati tetë ose nëntë vdekje në fillim të vitit, atë javë.
Ishte vërtet intensive.
Kjo ishte vërtet e pazakontë.
Ne nuk e kemi pasur kurrë atë më parë.
Ne tashmë kishim katër ose pesë në javë, por jo tetë ose nëntë.
Kjo ishte me të vërtetë e vërtetë, duhej me të vërtetë të siguroheshe që të mos harroje
asgjë dhe të dokumentoshje gjithçka me saktësi.
Me vështirësi mund të mbaje ritmin, për të thënë kështu.
Pikërisht, po. Ishte vërtet emocionuese.
Dhe pastaj, pranvera ishte thjesht e qetë.
Aty ku zakonisht vdesin shumica e njerëzve, ishte thjesht qetësi.
Nuk po ndodhte më asgjë, po.
Është pranvera e vitit 2021 tani, apo jo?
Pikërisht.
Papritmas, gjithçka u qetësua.
Ishte shumë, shumë pak fare.
Një, dy, kaq pak.
Mendoj se kishim tre javë me radhë që nuk kishim asgjë fare.
Dhe kjo është vërtet e pazakontë atëherë.
Dhe ne thjesht mendojmë se ata me gjendje të mëparshme shëndetësore, të moshuarit, ata që normalisht do të kishin
vdekur gjatë asaj periudhe, thjesht vdiqën më herët, po.
Përmes injektimit, ndalo.
Dhe po, kur filloi trajtimi për ata me kushte të mëparshme, e vërejtëm përsëri.
Sepse pastaj na ndodhën të gjitha vdekjet e pazakonta.
Thjesht shtrirë i vdekur në shtrat, po.
Atëherë ndalimi i zemrës.
Po, thjesht gjëra vërtet të çuditshme.
Ne gjithashtu patëm vdekje.
E gjeta mjaft të frikshme.
Po, ata po gjakoseshin me të vërtetë nga çdo pore.
Kjo nuk ishte e këndshme.
Ne nuk e kemi pasur atë asnjëherë në 16 vjet.
Pra, thjesht gjëra të pazakonta që ndodhën dhe që nuk kishin ndodhur më parë.
Kur fillon në të vërtetë puna e një ndërmarrësi funerali?
Pra, është raportuar një vdekje. Pastaj ka ndoshta edhe disa gjëra të tjera që duhet të sqarohen.
Dhe kur hyn ti në lojë?
Epo, varet nga vendi ku vdes personi.
Në spital, mjeku lëshon certifikatën e vdekjes.
Dhe nëse vdes në shtëpi, duhet të thërrasësh mjekun në shtëpinë tënde.
Disa mjekë të përgjithshëm japin numrat e tyre të telefonit, dhe pastaj ata vijnë.
Ose, gjatë orëve të mbylljes së zyrave të mjekut, ju telefononi shërbimin e detyrës.
Dhe ata do të dërgojnë një mjek në një moment.
Me kusht që shërbimi i thirrjes në gatishmëri të jetë i disponueshëm.
Nuk e di nëse do të ketë një zgjidhje të re. Sepse shërbimi ynë i thirrjeve po reduktohet.
Mirë.
Po, nuk është shumë e këndshme.
Po.
Pikërisht. Dhe po, kur mjeku ishte aty
dhe në certifikatën e vdekjes nuk thuhet: "Shkaku i vdekjes i panjohur", atëherë na lejohet të vijmë.
Mirë. Dhe kjo është përafërsisht kur, që shikuesit të kenë një ide?
Ne do ta diskutojmë këtë me të afërmit.
I ndjeri mund të qëndrojë në shtëpi deri në 36 orë.
Ah, mirë.
Sepse shumë familje gjithashtu e përdorin atë për t'u përshëndetur për herë të fundit.
Pas kësaj, ndryshimet do të ndodhin gjithsesi.
Dhe ata nuk duan domosdoshmërisht të shohin arkivolin e hapur.
Kjo është e kuptueshme. Është në rregull.
Në shtëpi është një atmosferë ndryshe.
Megjithatë, na ishte thënë gjithashtu që të vinin menjëherë.
Qoftë ora tre e mëngjesit apo çdo kohë tjetër, ajo gjithashtu është e disponueshme.
Por më rrallë.
Shumica e njerëzve në fakt presin deri në mëngjes para se të telefonojnë.
Po, por kjo do të thotë që ti gjithashtu vure re dallime të qarta. Në gjendjen në të cilën e gjetë të ndjerin.
Po, e kemi përjetuar disa herë tashmë, që ishte kaq krejtësisht e pazakontë.
me gjithë atë gjak
Nga fundi i vitit 2020 ose fillimi i vitit 2021, ashtu të themi.
Kjo ishte në vitin 2021.
E njëjta gjë do të zbatohet në vitin 2022.
Kjo është ajo që kemi përjetuar më shumë ose më pak gjatë dy viteve të fundit, ose më saktë tre vite tashmë. Po.
Dhe ajo që ende vërejmë është se ndonjëherë, kur vizitojmë shtëpitë e vajtimit,
Unë tashmë kam konsultuar me ndërmarrës të tjerë që po përjetojnë të njëjtën gjë.
Ndonjëherë vizitojmë shtëpi vajtimi, ku ndjehemi
si të mos kishin më fare rigror mortis të të ndjerëve, ose si të zhdukej shumë shpejt, të
zhbëhej dhe të fillonte menjëherë dekompozimi.
Thjesht duhet të jesh i kujdesshëm me shikimet.
Sigurisht, kjo nuk mund të garantohet më për aq kohë sa më parë.
Sa kohë zgjat zakonisht rigor mortis?
Në fakt, dyzet e tetë orë.
Ato zakonisht mbahen në 5 gradë, të ndjerët.
Atëherë, me siguri janë dy ditë.
Dhe tani është shumë më i shkurtër. Kjo do të thotë
Mund të jetë gjithashtu për shkak të injeksioneve të terapisë gjenetike që u përdorën, të cilat mund
të kenë shkaktuar një ndryshim, për të thënë kështu.
Ne gjithashtu jemi në kontakt me një grup mjekësh dhe njerëz të tjerë.
Dhe ka edhe disa që punojnë shumë me mikroskopin e fushës së errët.
Unë me të vërtetë mund ta rekomandoj këtë për të gjithë.
Nëse njihni një naturopat ose dikë që punon me mikroskopi me fushë të errët, kërkoni që ai ta bëjë.
Kjo është shumë interesante.
Ne e bëmë edhe atë.
Dhe u tronditëm kur zbuluam sa i mbushur me metale të rënda ishte gjaku ynë.
Dhe tani kemi qenë duke detoksifikuar gjithë kohën, duke marrë rregullisht vitamina e kështu me radhë.
Dhe ne me të vërtetë jemi shumë më mirë se më parë.
Saktësisht. Dhe po, ata me siguri tashmë kanë kryer teste të ndryshme, me gjakun e
tyre, me seritë e ndryshme dhe kështu me radhë.
Dhe ata gjithashtu vunë re një përkeqësim jashtëzakonisht të shpejtë të gjakut.
Dhe kjo, natyrisht, përkon me vëzhgimin që bëmë.
Pra, ata e shpjegojnë në një mënyrë që mund të jetë pikërisht ashtu siç është.
Po.
Mendoj se gjithashtu do të ishte interesante që ti ke punuar në këtë profesion për rreth 16 vjet tashmë.
Dhe pastaj pati një ose dy pandemia, për të thënë kështu, që përshkuan vendin. Gripi i
derrave, gripi i zogjve e kështu me radhë.
ku u zhvilluan skenarë të ngjashëm. Si reaguat kur më në fund nisi, rreth tre apo katër vjet më parë?
Çfarë ndjenjash ke pasur në atë kohë? Apo tashmë ke pasur disa intuita se çfarë mund të ishte?
Epo, më dukej e çuditshme që nga fillimi. Vetëm mënyra se si u paraqit në televizion.
Ne gjithashtu e dëgjuam për të në lajme. Dhe ishte gjithmonë koha jonë e darkës.
Pra, ne në fakt gjithmonë shikonim lajmet ndërsa hanim.
Ndoshta jo ideja më e mirë.
Jo.
Ne ndaluam së bëri atë shumë kohë më parë.
Po, dhe me të vërtetë ndjemë një ndjenjë të pasigurt në fillim, sepse nuk e dinim çfarë të prisnim.
Por u qetësua shpejt, thjesht përmes përvojave që kishim në profesionin tonë.
Pamë që spitalet, duket, donin vetëm të përfitonin, sepse ishin aty. Dhe çuditërisht, askush nuk vdiq në shtëpi.
Dhe pandemitë para asaj, ose rrethi ynë kurrë nuk u prek.
Po, mirë, atje gjithashtu nuk kishte asgjë.
Mendoj se ato ishin eksperimente që dështuan, nuk e di.
Tani ata thjesht nuk kanë mundur ta çojnë përpara. Nuk e di.
Po, për ne me të vërtetë nisi vetëm kur filloi injeksioni.
Pra, para kësaj, gjithçka ishte e qetë, normale.
Ndonjëherë ishte më shumë, ndonjëherë më pak.
Po.
Është gjithashtu shumë interesante që ti tashmë e ke thënë dy herë se nuk vure re asgjë në fillim dhe se vetëm vdekjet në spital
iu dha ky vulë, për të thënë kështu. Me supozimin, supozimi ekziston, se pas kësaj qëndrojnë edhe interesa financiare.
Nuk do të ishte hera e parë, për të thënë kështu.
Ne kemi dëgjuar nga familjet, nuk dua të përmend emra, por atyre në fakt u ofruan para nga kujdestarët, nga
mjekët, nëse lejonin që Covid të shkruhej në regjistra.
Unë thjesht e gjej këtë vërtet tronditëse.
Mendoj se kjo tashmë është një vepër penale këtu.
Ku do të duhej të vazhdohej në të vërtetë?
Kjo është, po, një manipulim, duke u ofruar njerëzve para.
Mund ta imagjinoja që shumë njerëz do ta kishin pranuar, nëse gjithsesi nuk ke asnjë kursim.
Me të vërtetë mendoj se është skandaloze që askush nuk tha asgjë, askush nuk ndërmori asnjë veprim kundër saj.
Po, ky, le të themi, kornizim shpesh interpretohet në çfarëdo mënyre që i përshtatet,
Pra, ose aty ku ka interesa të caktuara ose përfitime të caktuara për personin që e bën.
Për shembull, nëse dikush ka marrë tashmë një injeksion të tillë të terapisë gjenetike dhe mund të ketë pësuar dëmtime të caktuara
si pasojë, është shumë e vështirë që kjo të njihet, sepse, natyrisht, askush nuk ka
vërtet interes të marrë përgjegjësi për të.
Ose mjeku mund të ndjehet gjithashtu përgjegjës për të.
Nga ana tjetër, nëse mund t'i etiketoj njerëzit me etiketën e koronavirusit pasi të kenë vdekur, për të thënë
kështu, dhe të fitoj para prej saj, atëherë natyrisht disa njerëz do të jenë të etur të përfitojnë nga kjo.
Dhe ajo që tashmë ka qenë shumë e qartë është se në fillim, edhe pse ishte një krizë e madhe shëndetësore, vdiqën më pak njerëz.
Të paktën jo më.
Dhe pastaj, me atë kurë të madhe që u lavdërua, e cila u miratua përmes një procesi shumë të veçantë miratimi, ku të
gjitha sinjalet e alarmit tashmë po binin, për të thënë kështu, por që megjithatë u zbatua, numri i të vdekurve u rrit.
Është paradoksale, sepse supozohet të mbrojë ose të ndihmojë.
Ne në fakt kishim një rast ku me të vërtetë shkruhej: "i vdekur në C".
Dhe burri është 14 ditë pas dozës së tretë të vaksinës, kështu që, për t'u shprehur kështu, ai duhet të shkojë edhe një herë –
dhe po, më pas ai vdiq, sepse ishte tashmë mbi 80 vjeç. Pra, ai me të vërtetë ishte i sëmurë,
rezultoi pozitiv dhe më pas vdiq nga sëmundja.
Dhe ai ishte i vetmi që kishim aty me "an C", po, si arsye.
Në të vërtetë ata nuk kanë nevojë ta shkruajnë.
Mjafton nëse ata shënojnë kutinë për ngjitëse.
Por këtu thjesht nuk bëhej kështu.
Këtu duket se i është dhënë rëndësi që gjithmonë të thuhet se çfarë është.
Po. Nuk e di. Po.
Shumë emocionuese.
Pra, po flisni për mjekët që shkojnë në shtëpitë e të ndjerëve, për t'u shprehur kështu. Po, është e drejtë.
Mirë.
Por burri gjithashtu ishte në spital, atëherë.
Ai ende ishte në ventilator e kështu me radhë. Thjesht nuk ia doli.
Po.
Dhe çfarë keni vënë re në sferën sociale?
Domethënë, me siguri jeni në kontakt me familjet, me të prekurit.
Me siguri do të mësosh disa gjëra atje.
Pra më parë ishte kështu: kishim vdekje. Ata donin të shihnin edhe dëshmi nga unë.
Dhe unë kam provë të imunitetit. Ne e bëmë atë.
Ne në fakt kishim koronavirusin në fillim të vitit 2020, thjesht nuk e dinim.
Një vit e gjysmë më vonë, e konfirmuam me analizën e gjakut që kishim bërë.
dhe më pas mori këtë certifikatë imuniteti përmes "Dëshmisë së Arsyes" .
Në shumë raste, kjo gjithashtu u njoh.
Ende duke testuar e kështu me radhë.
Ne gjithmonë e bënim këtë si masë paraprake para se të vizitonim klientët, në mënyrë që ata të
ndiheshin të qetësuar nëse dëshironin ta shihnin.
E kemi marrë shënimin, dhe kaq.
Saktësisht. Pra, kjo ishte një gjë.
Duhet të them se, me këtë fushatë, vërejtëm se kjo ndarje që prek shoqërinë, e cila shfaqej në tryezën e
klientëve të rregullt ose në tryezën familjare, reflektohej gjithashtu edhe te familjet në zi.
Pastaj pati akuza si: "... sepse ai nuk ishte vaksinuar, ai vdiq. Është faji juaj sepse asnjëri prej jush nuk është vaksinuar."
Dhe pastaj as anëtarët e familjes nuk morën pjesë në varrim.
Dhe unë me të vërtetë e gjeta gjithë atë shumë të pafat.
Sa papritmas kjo temë dukej se shoqëronte gjithçka në njëfarë mënyre.
E vetmja gjë që kishte rëndësi ishte nëse ishe vaksinuar apo jo.
Po flas kaq çuditshëm tani sepse njerëzit këtu do të përpiqeshin pak të anashkalonin censurën.
Po. Që ti ende e kupton çfarë dua të them.
Saktësisht. Dhe mendoj se kjo është një turp i vërtetë, sepse ende mund ta ndjesh.
Njerëzit në njëfarë mënyre nuk mund të gjejnë më një mënyrë për t'u marrë vesh, kështu që kur vjen puna te ndarja e trashëgimisë,
ata mund të përfundojnë duke u grindur me njëri-tjetrin.
Ne e kemi vënë re këtë në disa raste.
Vetëm tani, ajo tashmë ishte më parë.
Ku njerëzit përjashtohen nga varrimet sa herë që është e mundur, në mënyrë që ata as të mos mësojnë se filan-so ka vdekur.
Por nëse dikush humb nënën ose babanë e tij, atëherë duhet të them.
Mirë, unë nuk do ta telefonoj, por nëse ai më telefonon dhe më pyet, do të them po, sigurisht.
Nuk mund të them: Nuk më lejohet të them asgjë sepse motra ime nuk dëshiron që unë të them ose diçka e tillë.
Unë me të vërtetë mendoj se kjo është gjëja më e keqe ndonjëherë.
Pra, edhe ju i keni vënë re këto ndryshime? Që në fillim, ndoshta, madje u kritikuat ashpër, ose që
njerëzit thoshin: Hej, po, ky virus është kaq i keq.
Dhe ne kishim frikë nga kjo, dhe se ndoshta gjërat kishin ndryshuar pak, se ndoshta edhe
për shkak të injeksionit njerëzit kishin vdekur.
Ne e kemi tani.
Njerëzit nuk më adresojnë drejtpërdrejt gjatë seancës së këshillimit për vajtimin, por
zakonisht kur kemi kontaktin e dytë ose të tretë.
Pra, konsultimi për vajtimin është në thelb konsultimi i parë?
Kontakti fillestar, për të thënë kështu, po.
Pra, jo kontakti fillestar, por po, pikërisht biseda e parë që ke, ku diskuton gjithçka, sa më shumë që të mundesh.
Ju gjithmonë duhet të merrni parasysh se në çfarë situate janë tani të afërmit.
A mund të flasësh me ta për gjithçka tashmë?
Unë gjithmonë lë aty një bllok shënimesh me disa gjëra të shkruara, që të kenë diçka për të menduar.
Këto janë organizime, shërbime funerale dhe të ngjashme.
Saktësisht. Dhe kështu, ende nuk do të më drejtoheshin.
Por shpesh më ka ndodhur që shkoj atje për herë të dytë ose të tretë, dhe pastaj thonë: "Oh, zonja Spuhler."
Dhe pastaj ose ata njohin videot e mia, intervistat e mia. Më pas më flasin drejtpërdrejt për këtë dhe thonë se
mendojnë se është kaq e shkëlqyer që guxoj të them të vërtetën.
Dhe pastaj më thuaj çfarë mendon.
Shpesh dëgjoj njerëz që thonë: "Po të mos ishte vaksinuar gruaja ime, ajo do të ishte ende gjallë."
Ose: "Që nga hera e dytë, mami ndihet më keq."
Ose: "Që nga hera e tretë, me babanë ishte e parashikueshme."
Mirë, tani po e dëgjoj gjithnjë e më shpesh.
Dhe veçanërisht me të mesmoshët, le të themi, të cilët janë të vështirë për t'u vlerësuar, të gjithë do
të jenë midis 40 dhe 60 vjeç. Ata po e vërejnë tani.
Dhe ata gjithashtu thonë qartë: "Ne – kurrë më."
Dhe pastaj dëgjon sa familje ka ku ose e gjithë familja nuk është fare e vaksinuar.
Pra, kjo është një gjë tjetër.
Ose në çdo familje ka me të vërtetë dikë që e ka përjetuar vërtetë, që ka thënë: "Nuk do të më kapni!"
Pra, ka më shumë sesa mund të mendohet.
Edhe nëse na thuhet se shkalla e vaksinimit është kaq e lartë apo aq e lartë, unë nuk e besoj.
Epo, mendoj se jemi më shumë.
Ne thjesht nuk njihnim njëri-tjetrin në fillim.
Ne gjithashtu ndiheshim mjaft të vetmuar.
Ne gjithashtu menduam, o Zot, a jemi ne të vetmit këtu tani?
Ne të gjithë u përpoqëm t'ju paralajmëronim që në fillim.
Ne kemi pasur përvojë me këtë në fillim të janarit dhe në shkurt.
Dhe ne thamë: "Hej djem, mos shkoni atje. Shumë prej nesh po vdesin."
Pra, edhe me atë dhe me faktet... – e kemi parë.
Ku ishin të gjithë ata që vdiqën nga koronavirusi?
Atje nuk kishte asnjë.
Nuk ishte më e mundur t'i qetësonim me fakte.
Në fund ata madje kërkuan miratim për gjithë atë ndyrësi.
Ata ishin shumë të kënaqur.
si një kurë, si një kurë mrekullibërëse, në të vërtetë
Dhe mendoj se është turp që kaq shumë njerëz nuk e vënë më në dyshim këtë.
Ku ka shkuar ndërgjegjësimi për shëndetin?
Ne kemi një punëtori karpenterie miqësore me mjedisin. Shumica e klientëve tanë janë ose
miqësorë me mjedisin, ose veganë, ose çfarëdo.
Ata përgjithësisht jetojnë shëndetshëm.
Ne i vaji­zojmë dollapët me vaj natyral.
Por me gjithë atë papastërti, ata po vrapojnë te mjeku.
Ne nuk e kuptojmë.
Do ta hanë me lugë.
Kur bëhet fjalë për ushqimin, ata sigurohen që ai të mos jetë modifikuar gjenetikisht në asnjë rrethanë.
Po i lejojnë vetes të kryejnë terapi gjenetike...
Asnjë ide.
Epo, kjo është diçka që as ne nuk kemi mundur kurrë ta kuptojmë vërtet.
Ajo që ka ndodhur në mendjet e njerëzve është se ata thjesht kanë braktisur të menduarit kritik dhe
po i besojnë verbërisht gjithçkaje që po ndodh tani.
A i kanë humbur të gjithë instinktin e tyre?
Nuk është sikur po bëjmë një punë kaq të përhapur.
Me të vërtetë? Nëse një morgxhi të paralajmëron, duhet ta marrësh seriozisht.
Nuk e kam kuptuar kurrë pse njerëzit ende...
Si ishin reagimet?
Pra, kur ti the: "Hej, ata thonë kështu e ashtu, por ne e kemi përjetuar krejtësisht në mënyrë të
kundërt." Kur ia the këtë dikujt, si reaguan njerëzit?
Po, ata e dëgjuan, dhe kur i takuat përsëri herën tjetër, ata ishin thjesht (të vaksinuar).
Atëherë tashmë ka ndodhur. Edhe pse ti e ke paralajmëruar më shumë a më pak më parë.
Dhe ti the se tani tashmë pjesërisht njerëzit e kuptojnë se ndoshta zgjedhja që bënë nuk
ishte e duhura. Që ata tashmë po bëjnë disa lidhje.
A kishte ndoshta edhe një zhvillim nga: Në fillim, aspak...
Dhe tani po thua se ndoshta njerëzit po bëjnë disa lidhje atje, ndoshta edhe disa herë.
A ishte edhe kjo një zhvillim i caktuar me kalimin e kohës?
Po, absolutisht. Absolutisht.
Në fillim, ata nuk e panë këtë.
Ne tashmë kemi pasur vdekje. Ka edhe mjekë të guximshëm.
Pastaj ata shkruajnë vdekjen nga një palë e tretë (vaksinim). Dhe më pas ka edhe një autopsi nga policia.
A ishte kështu, nëse aty shkruhet kështu, a do të bëhet një autopsi?
Po, atëherë do të sekuestrohet. Kjo është një vdekje e pazakontë.
Nëse shkruan vdekje me injeksion, atëherë
Po, është e pazakontë. Saktësisht.
Dhe pastaj kryhet një autopsi, por nga departamenti i hetimeve penale i policisë.
Dhe rastësisht, në këtë rast të veçantë, të afërmit kishin termin me mjekun të premten për dozën përforcuese.
Saktësisht. Autopsia ishte të mërkurën.
Dhe pastaj ata thjesht pritën rezultatin.
Dhe gjithçka që rezultoi ishte ndalimi i zemrës.
Lidhja nuk është hetuar.
Po, ata ishin aty të premten (për vaksinimin) dhe morën dozën e tyre të ardhshme. Thjesht ashtu ishte.
Po, dhe në fillim ishte më shumë ashtu, ata i besonin tërësisht, natyrisht.
Dhe nëse do të kishe thënë të kundërtën, atëherë "oh mirë".
Dhe mund të keni dëgjuar një ose dy biseda mes miqve tuaj.
Kam dëgjuar shpesh njerëz që thonë: Besoj te qeveria; ajo u zgjodh nga populli. Po, dhe ata nuk besojnë se
qeveria do të bënte ndonjë gjë të keqe ndaj popullit.
Çfarë dëshiron? Nuk po sjell asgjë tjetër. Po,
Dhe ne nuk mund të shkojmë kundër mjekëve që janë në favor të saj, që e mbështesin tërësisht.
Ne nuk kemi asnjë shans. Si pacient, ti i beson mjekut tënd.
Po, dhe duket se ata ende në njëfarë mënyre janë mbi ne.
A kishte ngjarje të caktuara ku gjërat u zhvilluan në drejtim të kundërt? Apo ishte një proces gradual nga "Po, i besoj
kësaj dhe ai me siguri vdiq nga virusi" te "Po, kjo terapi gjenetike mund… ndoshta kjo e shkaktoi," apo jo?
Siç thashë, ne me të vërtetë shikojmë gjithçka që paguhet nga GEZ-i, nuk shikojmë më asgjë tjetër.
Ne vazhdimisht e shmangim këtë sepse thjesht nuk duam të bombardohemi me budallallëqe.
Por mund ta kuptosh çfarë ka ndodhur kur bisedon me njerëzit në rrugë. Sepse ata gjithmonë flasin
për të, ose pasqyrojnë atë që kanë dëgjuar atje.
Dhe njerëzit gjithashtu janë të angazhuar në dialog.
Dhe tani, nëse dikush thotë: "Hej, ndihem shumë keq që atëherë," atëherë personi tjetër do të guxojë të thotë të njëjtën gjë.
Dhe kjo gjithashtu është një proces.
Ti sapo e kuptove tani.
Gjithnjë e më shumë njerëz guxojnë të dalin dhe të thonë: "Po, jam i pakënaqur me këtë."
Për më tepër, përvojat që familjet kanë me vdekjet. Shumë familje preken më shumë se një herë.
Po, ata kanë varrosur pesë anëtarë të familjes së tyre në dy vitet e fundit.
Nëse ata ende nuk e kuptojnë tani, nuk di çfarë të them.
Por ndoshta ende ka disa që thonë: "Po, mirë."
Jo ato.
Gruaja tha, "Me siguri kurrë më." Pra, ajo gjithashtu është bindur fort se ky është rezultati i tërë çështjes.
Sepse thjesht nuk mund të jetë, po.
Dhe dy nga vëllezërit dhe motrat e saj, të cilët të dy nuk ishin ende 70 vjeç, po.
Njëri jo 60, tjetri jo 70, dhe të dy prindërit në fillim të tetëdhjetave. Pra diku... Po, veçanërisht kur
flet për pritshmërinë e jetës, nuk e di, supozohet, po.
Dhe papritmas të gjithë vdesin. Kjo nuk mund të jetë e drejtë, apo jo?
Dhe ata mund ta shohin tani.
Siç thashë, e dëgjoj gjithnjë e më shpesh.
Po të mos ishte gruaja ime që u vaksinua, ajo do të ishte ende gjallë, po.
Ose që nga e treta, e katërta, e pesta, varësisht nga sa ishin, gjithçka shkoi keq, apo jo?
Megjithatë, shumica në fakt thonë: që nga i treti, gjërat kanë shkuar keq.
Mendoj se nëse tani shkon edhe më shpesh, kjo është vetëm mendimi im personal, natyrisht. Sa më keq ndihesh.
Le të flasim përsëri për vijën kohore dhe figurat.
Pra, për të përmbledhur shkurtimisht.
2020 ishte shumë i qetë, më pak se më parë.
Filloi në fund të vitit 2020. Mund të shihni një lidhje kohore me programet e injektimit.
Në vitin 2021, ishte padyshim dukshëm më shumë se...
Ishte shumë argëtuese. Më falni?
Atëherë gjërat me të vërtetë morën hov në vitin 2021.
2021 ishte një vit me të vërtetë emocionues.
Dhe çfarë ndodhi në vitet që pasuan? 2022, 2023?
Pra, viti 2022 ishte ende intensiv.
Deri në vitin 2022, domethënë 2021, 2022, ne gjithmonë vërejtëm korrelacionin.
Po. Pra, rreth dy javë më vonë, postimi u publikua. Dhe tani është viti 2023...
Pra, dy javë pas një terminin për injeksion...
Pikërisht, po, pikërisht.
Dhe tani është viti 2023 duket se po barazohet përsëri.
Ne në fakt patëm përsëri numrin më të lartë të vdekjeve këtë vit në pranverë dhe vjeshtë.
Megjithatë, duhet të shtoj se për ne gjërat me të vërtetë morën hov sërish këtë vit më 28 shtator, kur shumë njerëz vdiqën.
Dhe më 18 shtator nisi përsëri, apo jo? Ata nisën përsëri.
Filloi me një rekomandim zyrtar, ashtu të themi, nga ...
Pikërisht, dhe ne gjithashtu e dimë nga miqtë, domethënë nga njohuritë që punojnë për mjekë, që janë asistentë mjekësorë
apo diçka e tillë, dhe librat e tyre të orareve ishin plot. Po,
Njerëzit kanë pritur për mundësinë për të rifreskuar njohuritë e tyre.
Dhe aty ishte sërish e njëjta gjë, siç thashë, ishin saktësisht dhjetë ditë përsëri, ashtu siç filloi për ne.
Dhe ajo që bie në sy tani është se brezi më i vjetër po i kap përsëri.
Atëherë kuptoj që ai ishte fokusi kryesor.
Sepse tani kemi shumë prej tyre në të tridhjetat, ku ata janë lindur në të tridhjetat, ku tani të gjithë...
Gjë që nuk është e pazakontë në një vështrim të parë.
Të moshuarit vdesin, veçanërisht kur janë 90 vjeç.
Ju lutem, mos e keqkuptoni këtë.
Por është thjesht se, siç thashë, është e dukshme:
18. (Shtator) ishte fillimi.
28 (shtator) – atëherë nisi gjithçka.
Dhe tani gjërat po qetësohen.
Dhe me siguri mund ta kuptoni nga gjendja e të ndjerit, siç thatë në fillim.
Fatkeqësisht, mund ta shihni.
Shumë prej tyre kanë këtë fytyrë gri, shumë gri, të verdhë.
Pra, është e pazakontë.
Nuk është siç duket zakonisht një person i ndjerë.
Dhe të tjerët, mirë, janë gjithashtu të verdhë kërcyes.
Pra, kemi shumë e shumë të verdha, po.
E verdha, a ka të bëjë edhe me mëlçinë?
Në grupin e mjekëve ku bëjmë pjesë, shumë prej tyre tashmë kanë thënë se kjo proteinë spike ka tendencë të grumbullohet në mëlçi.
Dhe kjo do të krijonte pastaj këtë pamje të verdhë.
Unë mund të përsëris vetëm atë që kam dëgjuar.
Unë jam tashmë përsëri larg prej aty.
Kjo nuk është më fusha ime e ekspertizës.
Por unë ende kam vëzhgimin dhe dekadencën.
Kjo autolizë fillon shumë më herët.
Ne marrim shumë njerëz që kanë vdekur vetëm një ditë.
Dhe nuk mund t'i prekësh sepse mund t'u heqësh lëkurën pa dashje ose diçka.
Dhe kjo nuk duhet të jetë kështu. Jo pas vetëm një dite.
Dhe ata nuk marrin të gjithë kortizon dhe kimioterapi apo diçka të tillë. Kjo do të ishte një arsye pse.
Jo, ata vdiqën në rrethana normale, do t'i quaj rrethana normale.
Megjithatë, kështu janë gjërat. Kjo nuk mund të jetë vërtet kështu. Jo me një frekuencë kaq të madhe.
Siç thashë, gjithmonë ka qenë kështu.
Dikush që më parë ka kaluar kimioterapi për tre muaj ose më gjatë dhe ka vdekur si pasojë,
gjithashtu do të fillojë të dekompozohet menjëherë.
Nuk kemi nevojë të flasim për këtë. Është jashtëzakonisht lodhëse për trupin.
Por njerëzit vdesin pa kimioterapi. Ose pa marrë doza të larta kortizoni apo ndonjë gjë tjetër. Ose
pa morfinë. Si duhet ta di unë se çfarë marrin atje?
Po, dhe kjo është shumë e dukshme. Dhe ne ende e shohim këtë.
Dhe gjëja budallaqe është se ata organizojnë varrimin, gjë që është budallaqe, dhe ende
nuk e di nëse kjo është e mirë apo e keqe.
Kane zgjatur periudhen e varrimit ne dhjete dite. Me pare ishte shtate. Qe nga fillimi i pandemise.
Dhe kjo, natyrisht, është një problem për ne. Veçanërisht me varrimet. Kur funeralin e kemi vetëm një javë më vonë.
Dhe kjo është me trupin të shtrirë. Duhet me të vërtetë të kontrolloni nëse arkivoli do të mbyllet më herët.
Është thjesht një lloj tjetër komunikimi që po ndodh tani sesa më parë.
Për shkak të pamjes së të ndjerit.
Po, pikërisht. Nuk mund të prisni që të afërmit ta durojë më këtë.
Po, kjo do të thotë që ju gjithashtu komunikoni: "Hej, nëse dëshironi ta shihni përsëri atë person,
duhet ta bëni deri në këtë moment, sepse përndryshe nuk ka më kuptim," për të thënë kështu.
Pikërisht, po.
Ka gjithashtu erëra dhe kështu me radhë.
Ne mund t'i ndalojmë në një shkallë të gjerë, do të thoja, po. Por në një moment ata do të rikthehen sërish.
Dekompozimi nuk mund të ndalet, përveç me trajtimin e thanatopraxia-s.
Por askush nuk e bën këtë.
Kjo bëhet vetëm për transferime ndërkombëtare. Ose për Michael Jackson ose për dikë tjetër që
qëndron i shtrirë për një periudhë më të gjatë.
Saktësisht. Përndryshe, nuk ka kuptim.
Ti the se para disa muajsh, kur rekomandimet zyrtare u lëshuan përsëri, për të thënë kështu, gjithçka nisi nga e para.
Ku mendon se do na çojë ky udhëtim?
Pra, ti njëherë ke thënë se disa njerëz tashmë janë zgjuar dhe po e vënë në dyshim këtë. Por ti ende vëren një
model të qartë, domethënë se kur bëhen rekomandime për t'u vaksinuar, numri i vdekjeve rritet më pas.
Ku mendon se do të të çojë ky udhëtim? Për çfarë po përgatitesh edhe në punën tënde?
Epo, sapo kemi blerë pak për t'u furnizuar, thjesht për të qenë në anën e sigurt, sepse thjesht
nuk mund të parashikosh se ku po shkon gjithë kjo.
Shpresoj, natyrisht, që njerëzit më në fund të ndalojnë së vrapuar atje gjithë kohës.
Kjo do të ishte një mundësi.
Ajo që e gjej të pafat është në të vërtetë shoqëria jonë më e vjetër, e cila nuk mund të mbrojë veten.
Veçanërisht njerëzit që janë në shtëpi të të moshuarve.
Nëse nuk ke fëmijë që janë vigjilentë, atëherë je plotësisht në mëshirën e tërë kësaj. Nuk mund të bësh asgjë për këtë.
Dhe mendoj se kjo është turp. Sepse tani, kur vëreni, le të themi, që njerëzit po kërkojnë që e kaluara
të trajtohet, edhe nëse pala tjetër nuk e bën këtë.
Ose kur programet, si për shembull MDR, të martën e kaluar patën një program për efektet anësore
të vaksinimit. Mendoj se ishte shumë guximtare.
Sigurisht, nuk u thanë të gjitha; do të ishte tepër për qytetarët e zakonshëm.
Por ajo tashmë është hequr nga biblioteka e mediave.
Që nuk mund ta shikosh më. Më duket thjesht turp.
Ku fillon edukimi seksual? Pse, çfarë kanë frikë?
Po, ata bënë një gabim.
Por ata duhet ta mbajnë dhe të mos përpiqen të dalin prej saj e të vazhdojnë si më
parë, vetëm sepse tani janë ngecur me sa kanaçe.
Po, gjithsesi tashmë janë harxhuar mjaft miliarda për gjëra të tjera.
Epo, atëherë nuk ka rëndësi nëse edhe ai është në të njëjtën situatë. Çfarë kuptimi ka?
Dhe po, do të ishte jashtëzakonisht e rëndësishme ta pranonim.
Kam një sasi të jashtëzakonshme dëmtimesh nga pikëllimi.
Oh, si mund t'i kthehet njerëzve lamtumira që u mohua atyre?
Ose këshillimi për dhimbjen e humbjes, ku nuk u lejohej të ishin të pranishëm?
Po, madje edhe të thuash lamtumirë në krematorium apo të shoqërosh kremimin? Të gjitha këto ishin të ndaluara.
Ose mikut më të mirë madje nuk i ishte lejuar të merrte pjesë në varrim sepse ai ishte përjashtuar.
A nënkuptoni në përgjithësi apo për njerëzit që nuk kishin një status të caktuar?
Po, duhej të ishe pjesë e rrethit të ngushtë familjar për të mundur të merrje pjesë në varrim. Dhe kjo nuk ishte e mundur.
Vetëm atëherë, kur kërkesa për testimin dhe të tjera hynin në fuqi, zbatoheshin 3 ose 2 G në varrezë, në varësi të situatës.
Dhe po, do të ishte e rëndësishme të trajtohej kjo çështje.
Njerëzve thjesht u është hequr një pjesë shumë e rëndësishme.
Dhe veçanërisht kur lidhja është e fortë.
Kjo do të thotë që stërnipi në të vërtetë nuk ishte lejuar të shkonte në varrimin e stërgjyshes së tij.
Por mund të ishte po aq mirë që stërnipi të kishte kaluar tre apo katër vitet e para të jetës së tij vetëm me stërgjyshen e tij.
Dhe pastaj aty ekziston një lidhje e fortë.
Dhe nuk mund t'i them atij: "Jo, nuk mund të vish."
Po, si mundet fëmija ndonjëherë ta përballojë siç duhet këtë pikëllim ose të zhvillojë një proces të shëndetshëm vajtimi?
Domethënë, patjetër që do të përballesh me pikëllim në një moment.
Ne jemi të përvojshëm në thënien lamtumirë. Ne themi lamtumirë çdo ditë.
Nuk duhet ta harrojmë këtë.
Por ky lamtumirë është krejtësisht diçka tjetër.
Mendoj se kjo është një turp.
Dhe mendoj se është turp që njerëzit ende fshehin të vërtetën.
Dhe diçka po ndodh me siguri.
Që nga viti 2021, gjithçka ka qenë ndryshe. Thjesht kështu është.
Gjithçka është ndryshe. Dhe çfarë është ndryshe? Vetëm një gjë është prezantuar ndryshe.
Pra, nuk është aq e vështirë të zgjidhet ekuacioni, për të thënë kështu.
Jo, pikërisht.
Është një llogari krejtësisht normale dhe e thjeshtë. Dhe nëse nuk mund ta kuptosh, mirë,
nuk e di. Domethënë, ngadalë por me siguri...
Dhe unë thjesht mendoj se politikanët tanë nuk mund të shmangin këtë përgjegjësi.
Dhe as kjo nuk ndihmon, as me dorëheqje apo ndonjë gjë tjetër.
Jo, mendoj se ata duhet të tërhiqen para gjykatave. Ajo që po bëjnë, sipas mendimit tim, është vrasje masive!
Tani me të vërtetë duhet ta thuash fjalën me zë të lartë.
Kjo tingëllon si një fjalë e fortë, një akuzë serioze.
Por nëse e shikon me vëmendje në detaje, atëherë duhet ta mendosh seriozisht.
Po, mendoj kështu, siç thashë, por kjo nuk është asnjë justifikim. Por për shumë njerëz, thjesht e përshpejtoi
vdekjen. Ata ndoshta do të vdisnin së shpejti gjithsesi.
Veçanërisht mes të moshuarve.
Shpesh kanë shumë sëmundje.
Dhe kjo e bëri vetëm më keq.
Kjo nuk është menduar si një justifikim për ata që duhej të largoheshin më herët.
Por mendoj se mjaft njerëz të tjerë do të ishin ende gjallë nëse nuk do të ishin varur nga ato gjëra. Po, me të vërtetë.
Dhe thjesht nuk mendoj se kjo është e drejtë.
Dhe ata thjesht do të duhej të justifikoheshin për këtë.
Kështu që ne gjithashtu depozituam një kallëzim penal në Karlsruhe. Ne ishim të përfshirë në atë.
Dhe unë me të vërtetë mund ta rekomandoj këtë për të gjithë.
Vetëm pak reklamë në anë.
Në ZAAVV, Z-A-A-V-V, mund të shkarkoni kartën. Mund ta plotësoni. Mund ta postoni në BGH.
Pra, mund t'u them të gjithëve vetëm kaq: bëni diçka për këtë! Dhe mendoj se ata duhet të ndiqen penalisht.
Dhe veçanërisht zoti Lauterbach, i cili flet budallallëqe, po, si ministër i shëndetësisë, sinqerisht.
Kjo nuk ka asgjë të bëjë me shëndetin. Për mua, ky është një ministër i sëmundjes.
Po, nuk e di nëse të qeshësh apo të qash. Ndoshta të qash, më shumë gjasa.
Po, dua të them, nuk kam kontaktuar kurrë personalisht politikanë. Gjithmonë jam tërhequr në këtë drejtim.
Por po, kur sheh çfarë po ndodh këtu. Po, të jemi të sinqertë. Atëherë duhet të bësh diçka.
Dhe njerëzit nuk duhet të pranojnë thjesht gjithçka. Kjo nuk mund të jetë e drejtë! Unë kurrë nuk e kuptoj këtë.
Ku ka shkuar i gjithë shpirti luftarak?
Ndoshta për ju personalisht. Si kanë qenë tre vitet e fundit?
Çfarë mësove personalisht? Ku pati një tjetër moment ndriçimi? Ose çfarë kuptove që të bëri
të thuash: "Hej, tani më u bë vërtet e qartë"?
Epo, kështu është për mua tani, ose përgjithësisht në familjen tonë. Ne kemi mësuar të jemi kritikë ndaj gjithçkaje.
Dhe gjithashtu të mos mbështetemi në deklaratat e individëve. Dhe gjithmonë të bindemi vetë së pari. Pra, në
përgjithësi, unë besoj vetëm atë që e shoh drejtpërdrejt. As këtu në televizion apo diçka të tillë.
Ne e dimë sot që gjithçka mund të falsifikohet.
Po, pra mendo pak vetë, bëj pak kërkime vetë. Çfarë mund të fshihet pas gjithë kësaj?
Për të përmendur disa aspekte pozitive: Ne kurrë nuk kemi pasur asnjë problem me karantinën apo ndonjë gjë
tjetër. Ne gjithmonë e shikonim gjithçka në një dritë pozitive. Në fakt ishte mjaft e këndshme.
Në rrugë nuk po ndodhte asgjë. Kur bënin pazar, njerëzit duhej të mbanin distancën. Nëse kishe një takim
me mjekun, duhej të telefononit, dhe hynit menjëherë.
Nuk kishe pse të prisje. Prandaj duhet të përqendrohesh te gjërat pozitive që dolën nga e gjithë situata.
Dhe ajo që nuk do të doja më të humbisja janë të gjithë njerëzit që kam takuar gjatë tre viteve të fundit.
Epo, mendoj se edhe përpara se të vinte kurat mrekullibërëse, ishte tashmë e qartë se C
(koronavirusi) thjesht zbuloi karakterin e vërtetë të njerëzve.
Dhe pastaj ti gjithashtu panë sa njerëz ke gjykuar gabim.
Sa njerëz në thelb paraqesin një imazh për botën e jashtme që nuk pasqyron se kush janë ata në të vërtetë brenda.
Dhe në tre vitet e fundit, po, për shkak të riorientimit, njerëzve që ke njohur, dhe thjesht kështu
është. Tani jam shumë, shumë më mirë se sa isha në fillim.
Absolutisht. Dhe ne nuk kemi më frikë. Ne e kemi lëshuar plotësisht atë frikë.
Prandaj nuk lejojmë që asgjë të na devijojë më nga rruga.
Përveç nëse dikush do të sulmonte drejtpërdrejt familjen apo diçka. Pikërisht.
Por thjesht njerëzit që njohim tani, jam vërtet krenar për ta
A do të dëshironit të thonit diçka tjetër njerëzve para se të mbarojmë?
Epo, unë thjesht do të doja t'i inkurajoja të gjithë ta bënin këtë.
Mos besoni gjithmonë gjithçka që dëgjoni atje. Shikoni vetë.
Mos harro të jesh vetëkritik. Po, në përgjithësi kritik ndaj gjithçkaje.
Dhe thjesht kërkoni bashkëmoshatarët tuaj.
Dhe nëse jemi të fortë dhe qëndrojmë së bashku, asgjë nuk do të na ndodhë.
Unë besoj fort në këtë.
Mirë, fjalë të bukura përmbyllëse dhe faleminderit për përpjekjet e tua, e dashur Marlies.
Shpresoj që të arrijmë shumë njerëz.
Atje kishte shumë gjëra emocionuese.
Unë gjithashtu mësova shumë nga kjo. Dhe faleminderit për guximin dhe përkushtimin tuaj.