СММ, Созмони ҷаҳонии тандурустӣ, Иттиҳоди Аврупо ва Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ ҳоло кадомро бузургтарин таҳдид мешуморанд?
Дуруст: Дар дезинформация.
Бояд фавран бо ин мубориза бурд. Дар миёнаҳои ноябри соли 2023 Сенати Фаронса лоиҳаи қонуни зидди дезинформатсияро баррасӣ кард.
Аз ин рӯ, шахсоне, ки саноати дорусозиро интиқод мекунанд, бо ҷаримаҳои сангин ва ҳукмҳои зиндонӣ рӯбарӯ мешаванд.
Ҳар касе, ки ҷуръат кунад нақлҳои тиббии ҳукуматро интиқод кунад, метавонад бо ин қонун дар муноқиша қарор гирад.
Гурӯҳи парламентии CDU/CSU дар Бундестаги Олмон дар миёнаҳои декабри соли 2023 ҳамин мавқеъро гирифт.
Ӯ лоиҳаи қатъномаеро бо унвони «Барои музокироти шаффоф оид ба созишномаи пандемияи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ – Бар
зидди иттилои бардурӯғ ва назарияҳои табаддулот» пешниҳод кард.
Дар ҷаласаи солонаи Форуми иқтисодии ҷаҳонӣ (WEF) дар Давос дар миёнаҳои январи соли 2024 мубориза
бо дезинформатсия низ афзалияти аввалиндараҷа дошт.
Чаро?
Аз замони эълони пандемияи коронавирус,
Эътимоди мардум ба сиёсат, ВАО ва мақомоти тандурустӣ ба таври назаррас коҳиш ёфтааст.
Бисёре аз одамон аз таъсироти тарафии ваксинаҳо ранҷ мекашанд.
Дар байни ҷавонон низ фавтиши назаррас зиёд аст.
Бо вуҷуди ин, таблиғот барои эмгузаронии COVID-19 ҳамоно идома дорад, гӯё ҳеҷ чиз рӯй надода бошад.
Масалан, Маркази федералии таълими тандурустӣ ҳанӯз ҳам иддао мекунад, ки эмгузаронии COVID-19 самарабахш ва бехатар аст.
Ҳарчанд овози бепоёни қурбониёни эмкунӣ, духтурон, омориён, таҳиягарони эмкунӣ, патологҳо ва
ғайраҳо аллакай муддати тӯлонӣ баръаксро собит кардаанд.
Чӣ масхараест барои ҳамаи қурбониён, ки бо ҷароҳатҳои вазнин мондаанд.
Зуду поён кардани маҳз ҳамин овозҳои мухолиф ҳадафи мубориза бо ном «диспропаганда» мебошад.
Даъватҳо барои андешидани чораҳои ҳуқуқӣ танҳо алайҳи ҷиноятҳои марбут ба коронавирус рӯз ба рӯз баландтар мешаванд.
Дар поён шумо директори маросими дафн Марлис Спуҳлерро аз ҷануби Олмон мебинед.
Хонум Спухлер дар бораи таҷрибаҳои худ аз замони сар задани вируси коронавӣ гузориш медиҳад. Вай шаҳодат медиҳад:
Аз соли 2021 ҳама чиз тағйир ёфтааст.
ва хулоса мекунад: «Сиёсатмадорони мо наметавонанд аз ин масъулият сарпечӣ кунанд.»
Не, ман фикр мекунам, ки онҳоро ҳоло бояд назди додгоҳ биёранд.
Аз назари ман, онҳо дар асл қатли оммавӣ мекунанд!
Ин ҷо мусоҳибаи каме кӯтоҳшудаи Сорен Шуман бо директори маросими дафн Марлис Спухлерро тамошо кунед.
Дар замони афзоиши цензура ин маълумотро паҳн кунед ва ба хабарҳои бецензура кӯмак кунед, то онҳо ба мардум расанд!
Хуш омадед ба мусоҳибаи имрӯза. Номи ман Сорен Шуманн аст ва имрӯз ман бо Марлис Спуҳлер мусоҳиба мекунам.
Ва ҳа, мо дар бораи он чизе, ки ӯ дар тӯли се ё чор соли охир аз сар гузаронидааст, сӯҳбат мекунем.
Марлис мудири маросими дафн аст.
ё ҳа, дар хонаи маросимӣ
Ва ин хеле шавқовар аст, зеро шумо метавонед, бигӯем, дар хатти пеш бубинед, ки чанд нафар мефавтанд ва, эҳтимол, аз чӣ.
Ман хеле, хеле ҳаяҷонзадам, ки дар ин ҷо назари ӯ, таҷрибаҳояш ва саргузаштҳояшро бо шумо мубодила кунам.
Ва ҳа, Марлис, оё мехоҳед дар бораи худ ва кори худ чизе дигар бигӯед?
Ва инчунин, шумо чӣ гуна бо ин масъалаҳо рӯ ба рӯ шудед?
Бале, дуруст аст: Бале, ман Марлис Шпухлер ҳастам, дуруст аст, 42-сола.
Ман ва шавҳарам дар соли 2007 як корхонаи дӯстонаи экологии чӯбкорӣ таъсис додем, ки хидматҳои дафнро пешниҳод мекард.
Ва ҳамин тавр ман ба ин кор ҷалб шудам.
Шавҳарам устои чӯбкор аст ва ман устои дафнкор ҳастам.
Дуруст. Ва ҳа, ва аз он вақт то ҳол мо тиҷорати хурди оилавии худро идора мекунем.
Аз соли 2007, яъне тақрибан 16 сол.
Дуруст, ҳа.
Пас шумо аллакай таҷрибаи назаррас доред.
Шумо метавонед аз рӯи он, ки чӣ қадар кор доред, бубинед, ки дар берун чӣ мегузарад.
Бале, албатта.
Ва пас, барои шумо ҳама чиз чӣ гуна оғоз ёфт?
Аввалин таҷрибаҳо ё рӯбарӯии шумо бо ин пандемияи тарҳрезишуда, чунон ки онро метавон номид, чӣ буданд?
Аввалин таҷрибаҳои шумо бо он чӣ буданд?
Бале, мо дар бораи тамоми ҳодиса аз хабарҳо фаҳмидем, мисли ҳама.
Таваҷҷӯҳ кунед, ки дар оғози кор барои марҳум ҳеҷ чиз надорем.
Дар асл, дар соли 2020 одамони камтар мурданд нисбат ба соли пешина ё солҳои қаблӣ.
Пас он бештар як соли ғамангез буд.
Бале, ҳарчанд расман он дар охири соли 2019 буд, он аллакай оғоз шуда буд.
Пас онҳо гуфтанд: «Эй, ҳоло воқеан бад шуд!»
Дуруст.
Ва шумо гуфтед, ки дар соли 2020, ба таври рамзӣ, кори шумо каме камтар буд.
Дуруст аст, ҳа.
Мо, хуб, шумораи маргҳо ҳар сол гуногун аст.
Ва мо дар ин деҳа ҳастем, ки аҳолияш тақрибан 8 000 то 9 000 нафар аст.
Ва мегӯянд, ки – ҳадди ақал то соли 2019 чунин буд – ҳар сол як фоизи аҳолӣ мефавт.
Ин ба шумо тақрибан сатҳи фавтиро медиҳад.
Ва ин танҳо ҳамин тавр буд,
ва мо ин ҷойро бо як дафнгарди дигар, ки аз мо дертар кор мекунад, тақсим мекунем.
Ва дар соли 2019, ба назарам, мо 45 ё 46 дафн доштем.
Барои мо, ки як дафнгари хурд ҳастем, ин бисёр аст.
Ва дар соли баъдӣ, дар соли 2020, мо танҳо 35 доштем.
Хуб, ин воқеан чандон зиёд нест.
Ва он як соли ором буд.
Пас шумо инчунин метавонед ба бисёр масъалаҳои шахсӣ расидагӣ кунед.
Дуруст. Ва ҳа, он бо он чи дар телевизион мегӯянд, мувофиқат намекард.
Ман ҳамеша фикр мекардам: ҳа, онҳо куҷоянд?
Онҳо ҳама куҷоянд?
Ва дар як лаҳза дар бемористонҳо ҳамеша навишта мешуд: «фавтида бо C».
Дуруст. Ин ҳамеша дар шаҳодатномаи марг зикр мешуд.
Ва дар як лаҳза мо фаҳмидем, ки ин танҳо дар бемористонҳо чунин аст.
Дар маҷмӯаҳои хонагӣ мо инро умуман надоштем.
Ва дар ин минтақаи мо дафнгарди дигаре ҳам ҳаст, ки низ хеле ҳушёр аст.
Ва аз он вақт мо дар телефон сӯҳбат мекунем, ё дар аввали кор мо қариб ҳар рӯз сӯҳбат мекардем, ҳа, ва мо танҳо ин кунҷковиҳоро,
ки таваҷҷӯҳи моро ҷалб карда буданд, мубодила мекардем.
Аввалан, масъалаи шаҳодатномаҳои марг дар беморхона.
Мо фикр мекунем, ки он низ афзалият буд. Бале, танҳо каме пул бештар буд.
Агар ҳамин тавр навишта шуда бошад, гӯё.
Дуруст аст, ҳа, на барои мо, балки барои беморхона.
Дуруст, ва ҳа, он танҳо дар хона набуд.
Одамон он ҷо ба тарзи комилан муқаррарӣ мурданд.
Ва ҳаминҳо аввалин чизҳое буданд, ки таваҷҷӯҳи моро ҷалб карданд ва моро шубҳанок карданд.
Ва шумо инро танҳо накардед, балки бо ҳамкорон низ дар тамос будед.
Дуруст. Ва онҳо мушоҳидаҳои шабеҳ карда буданд.
Онҳо инро низ мушоҳида карданд, ҳа. Дуруст.
Хуб.
Ва бинобар ин, соли 2019, то ки онро дар контекст ҷой диҳем, соли муқаррарӣ буд, соли 2020 низ тағйири чандоне надошт, гарчанде
ки гӯё буҳрони хеле ҷиддии саломатӣ аллакай хеле пешрафта буд.
Ва сипас боби нав эҳтимолан соли 2021 оғоз шуд, дуруст?
Он вақт мо воқеан онро пай бурдем.
Дар асл ин дар охири соли 2020 оғоз ёфт.
Ман дар тӯли солҳо дар «Fakten Frieden Freiheit» (Фактҳо, сулҳ, озодӣ) хато кардам,
Баъзан гумроҳ шудан осон аст.
Бале, дақиқ, онҳо дар охири соли 2020 эмкунӣ шуруъ карданд.
Ва то поёни сол танҳо се, чор, панҷ рӯз монда буд.
Ман ёд надорам, ки чанд бор мо ба хонаҳои пиронсолон ташриф овардем.
Пас танҳо дар хонаҳои пиронсолон, на дар хонаи худ.
Аммо мо ҳатман фикр намекардем, ки ин метавонад тазриқ бошад.
Дуруст. Ва ҳа, ҳамин тавр буд.
Ва дар январ ва феврал он воқеан шадид буд.
Ман боз як стажёр доштам, ки дар асл духтури парастории паллиативӣ буд, аммо ӯ мехост самти кори худро тағйир диҳад,
зеро дар беморхонааш бо баъзе ҳолатҳои аҷиб рӯ ба рӯ шуда буд.
Ва ман гуфтам: «Аммо ман ҳанӯз намедонам, ки чанд марг хоҳем дошт. Пешакӣ ҳеҷ гоҳ намешавад гуфт.»
Ва он гоҳ ман воқеан дарк кардам. Ман хеле хурсанд будам, ки ӯ онҷо буд. Зеро ӯ аллакай калонсолтар буд ва
иҷозатномаи ронандагӣ дошт. Аввал ӯ бо ман ба идораҳои давлатӣ меомад. Ва сипас ӯ худаш онҷо бо мошин мерафт.
Ӯ стажировкаашро тамдид кард, то ки ба ман кӯмак расонад.
Ӯ гуфт, ки то даме ки мо ҳамаи онҳоро коркард накунем, стажировкаашро тарк намекунад, зеро онҳо хеле зиёд буданд.
Ва дар ҳақиқат дар аввали сол, дар он ҳафта ҳашт ё нӯҳ нафар фавтиданд.
Ин воқеан шадид буд.
Ин воқеан ғайриоддӣ буд.
Мо ҳеҷ гоҳ инро надоштем.
Мо аллакай дар як ҳафта чор ё панҷ доштем, аммо на ҳашт ё нӯҳ.
Ин воқеан дуруст буд, шумо воқеан бояд боварӣ ҳосил мекардед, ки ҳеҷ чизро фаромӯш накунед ва ҳама чизро дақиқ сабт кунед.
Шумо қариб ки наметавонистед ҳамқадам шавед, метавон гуфт.
Дуруст, ҳа. Ин воқеан хеле ҳаяҷоновар буд.
Ва сипас баҳор ором буд.
Ҷое, ки одатан аксари одамон мемиранд, он ҷо танҳо оромӣ ҳукмфармо буд.
Акнун дигар ҳеҷ чиз рух намедод, ҳа.
Ҳоло баҳори соли 2021 аст, дуруст?
Дуруст.
Ногаҳон ҳама чиз ором шуд.
Ҳамагӣ хеле, хеле кам буд.
Яке, ду, хеле кам.
Ман фикр мекунам, ки мо се ҳафта пай дар пай доштем, ки ҳеҷ чиз надоштем.
Ва он гоҳ ин воқеан ғайриоддӣ аст.
Ва мо танҳо фикр мекунем, ки онҳое, ки бемориҳои пешакӣ доштанд, пиронсолон ва онҳое, ки одатан дар он давра
мемурданд, онҳо танҳо пештар аз дунё даргузаштанд, ҳа.
Тавассути тазриқ
Ва ҳа, вақте табобат барои онҳое, ки аллакай бемориҳои пешина доштанд, оғоз шуд, мо боз инро мушоҳида кардем.
Зеро он гоҳ мо ҳамаи маргҳои ғайриоддиро доштем.
Фақат дар бистар мурда хобидаам, ҳа.
Пас, боздошти дил.
Бале, танҳо воқеан чизҳои аҷиб.
Мо низ маргҳо доштем.
Ман инро хеле даҳшатнок ёфтам.
Онҳо воқеан аз ҳар пораашон хун мерехтанд, ҳа.
Ин хуб набуд.
Мо дар тӯли 16 сол ҳеҷ гоҳ инро надоштем.
Пас, танҳо чизҳои ғайриоддӣ, ки рух доданд ва қаблан вуҷуд надоштанд.
Вақте ки кори дафнгар воқеан оғоз меёбад?
Пас, марги як нафар хабар дода шуд. Сипас, эҳтимолан чанд масъалаи дигар ҳаст, ки бояд равшан карда шаванд.
Ва шумо кай ба кор меоед?
Хуб, ин вобаста аст, ки шахс дар куҷо мемирад.
Дар бемористон духтур шаҳодатномаи маргро медиҳад.
Ва агар шумо дар хона бимиред, бояд духтурро ба хонаатон даъват кунед.
Баъзе духтурони умумӣ рақамҳои телефониашонро медиҳанд ва сипас онҳо меоянд.
Ё дар соатҳои ниҳоии кории дафтари духтур шумо ба хадамоти навбатдор занг мезанед. Ва онҳо дар як лаҳза духтур мефиристанд.
Бо шарте ки хидмати навбатдорӣ дастрас бошад.
Ман намедонам, ки оё ҳалли нави дигар хоҳад буд ё не. Зеро хидмати навбатдории мо маҳдуд карда мешавад.
Хуб.
Бале, он ҳам чандон хуб нест.
Бале.
Дуруст. Ва ҳа, вақте ки духтур онҷо буд
ва дар шаҳодатномаи марг «Сабаби марг номаълум» навишта нашуда бошад, пас мо иҷозат дорем биёем.
Хуб. Ва ин тақрибан кай аст, то тамошобинон тасаввур кунанд?
Мо инро бо хешовандон муҳокима хоҳем кард.
Мурда метавонад то 36 соат дар хона бимонад.
Аҳ, хуб.
Зеро оилаҳои зиёде низ онро барои хайрбод гуфтан истифода мебаранд.
Пас аз он, тағйиротҳо ба ҳар ҳол рӯй хоҳанд дод.
Ва онҳо ҳатман намехоҳанд табути кушодро низ бубинанд.
Ин фаҳмо аст. Ҳамааш хуб аст.
Дар хона фазо дигар аст.
Аммо ба мо низ гуфта буданд, ки бояд фавран биёем.
Оё соати сеи субҳ бошад ё ҳар вақти дигар, он низ дастрас аст.
Аммо камтар зуд-зуд.
Дар асл, аксари одамон то субҳ интизор мешаванд, сипас занг мезананд.
Бале, аммо ин маънои онро дорад, ки шумо низ фарқиятҳои возеҳро мушоҳида кардед. Дар ҳолате, ки шумо ҷасади фавтидаро ёфтед.
Бале, мо инро чанд бор аллакай таҷриба кардем, ки он комилан ғайриоддӣ буд.
бо ҳамаи он хун
Аз охири соли 2020 ё аввали соли 2021, тавре ки гӯем.
Ин дар соли 2021 буд.
Ҳамин дар соли 2022 низ татбиқ мешавад.
Ин ҳамон чизест, ки мо дар тӯли ду соли охир, ё аниқтараш се сол, тақрибан ҳамин тавр таҷриба кардем. Бале.
Ва он чизеро, ки мо ҳанӯз ҳам мебинем, ин аст, ки баъзан, вақте ки мо ба хонаҳои мотам меоем,
Ман аллакай бо дигар нафароне машварат кардам, ки бо ҳамин мушкилот рӯбарӯ ҳастанд.
Мо баъзан ба хонаҳои мотам меоем, ки дар он ҷо мо эҳсос мекунем
гӯё дар мурдагон дигар ҳеҷ гуна сахтии пас аз марг вуҷуд надорад ё он хеле зуд нопадид мешавад ва фасод фавран оғоз меёбад.
Шумо танҳо бояд дар вақти тамошоҳо эҳтиёткор бошед.
Албатта, дигар наметавон инро ба мисли пештара муддати дароз кафолат дод.
Ригид мортис одатан чанд вақт давом мекунад?
Дар асл, чиллу ҳашт соат.
Онҳо одатан дар ҳарорати 5 дараҷа нигоҳ дошта мешаванд, мурдагон.
Пас, бешубҳа, ду рӯз аст.
Ва ҳоло он хеле кӯтоҳтар аст. Ин маънои онро дорад
Инчунин метавонад ба сабаби тазриқаҳои терапияи генӣ бошад, ки истифода шудаанд ва,
метавон гуфт, тағйиротеро ба вуҷуд оварда бошанд.
Хуб, мо низ бо гурӯҳе аз духтурон ва дигар одамон дар тамос ҳастем.
Ва инчунин баъзеҳо ҳастанд, ки бо микроскопи майдони торик бисёр кор мекунанд.
Ман воқеан метавонам инро ба ҳама тавсия диҳам.
Агар шумо натуропат ё касеро мешиносед, ки бо микроскопияи соҳаи торик кор мекунад, аз онҳо хоҳиш кунед, ки инро анҷом диҳанд.
Ин хеле ҷолиб аст.
Мо ҳам инро кардем.
Ва мо ҳайрон шудем, ки хунамон то чӣ андоза бо металлҳои вазнин пур буд.
Ва ҳоло мо тамоми вақт детокс мекардем, мунтазам витаминҳо мегирифтем ва ғайра.
Ва мо воқеан нисбат ба пеш хеле беҳтар ҳастем.
Дуруст. Ва ҳа, онҳо бешубҳа аллакай бо истифода аз хуни худ санҷишҳои гуногунро бо партияҳои гуногун ва ғайра гузаронидаанд.
Ва онҳо инчунин таваҷҷӯҳ карданд, ки вайроншавии хун хеле босуръат аст.
Ва ин, албатта, бо мушоҳидаи мо мувофиқат мекунад.
Пас онҳо онро ба тавре шарҳ медиҳанд, ки шояд ҳамин тавр бошад.
Бале.
Ба назари ман, ин низ ҷолиб аст, ки шумо тақрибан 16 сол боз дар ин касб кор мекунед.
Ва сипас, метавон гуфт, як ё ду пандемия буд, ки дар саросари кишвар паҳн шуданд. Гриппи хук, гриппи парранда ва ғайра.
ки дар он сенарияҳои шабеҳ пешниҳод шуда буданд. Шумо чӣ гуна вокуниш нишон додед, вақте ки
он воқеан тақрибан се ё чор сол пеш оғоз шуд?
Шумо дар он вақт чӣ эҳсосот доштед? Ё аллакай тасаввуроти муайяне доштед, ки он метавонад чӣ бошад?
Аз аввалин лаҳза ба назарам аҷиб менамуд. Танҳо тарзе, ки он дар телевизион пешниҳод мешуд.
Мо низ дар хабарҳо дар бораи он шунидем. Ва он ҳамеша вақти шоми мо буд.
Пас мо дар асл ҳамеша ҳангоми хӯрдан хабарҳоро тамошо мекардем.
Шояд ин беҳтарин идея набошад.
Не.
Мо хеле пештар ин корро бас кардем.
Бале, ва дар ҳақиқат мо дар ибтидо ҳисси ноороҳатӣ доштем, зеро намедонистем, ки чӣ интизор бошем.
Аммо он зуд хомӯш шуд, танҳо аз рӯи таҷрибаҳое, ки мо дар касби худ доштем.
Мо дидем, ки бемористонҳо, ба назар мерасид, танҳо мехостанд пул кор кунанд, зеро ҳамин ҷо ин ҳодиса
рух дод. Ва аҷиб он буд, ки дар хона ҳеҷ кас намурд.
Ва дар давраи пандемияҳои қаблӣ, гӯё ноҳияи мо ҳеҷ гоҳ осеб надида буд.
Бале, хуб, онҷо ҳам ҳеҷ чиз набуд.
Ман фикр мекунам, ки он таҷрибаҳо ноком шуданд, намедонам.
Ҳоло онҳо ҳанӯз натавонистанд онро ба анҷом расонанд. Ман намедонам.
Бале, дар ҳолати мо он бешубҳа танҳо вақте оғоз шуд, ки тазриқ шуруъ гардид.
Пас аз ин, ҳама чиз ором ва муқаррарӣ буд.
Он гоҳе бештар, гоҳе камтар буд.
Бале.
Ҳамчунин хеле шавқовар аст, ки шумо аллакай ду бор гуфтед, ки дар ибтидо ҳеҷ чизро пай набурдаед ва гӯё танҳо маргҳое, ки дар
бемористон рух додаанд, бо ҳамин тамға таъин шудаанд. Бо ин тахмин, ки, гӯё, дар паси ин низ манфиатҳои молиявӣ ҳастанд.
Ин, ба ибораи дигар, аввалин бор нахоҳад буд.
Мо аз оилаҳо шунидем, намехоҳам номҳоро биёрам, аммо ба онҳо воқеан аз ҷониби масъулини шуъба ва духтур пул пешниҳод
карданд, агар иҷозат медоданд, ки дар сабтҳо Covid қайд шавад.
Ман танҳо инро воқеан ҳайратангез мешуморам.
Ман фикр мекунам, ки ин аллакай дар ин ҷо ҷиноят аст.
Дар асл бояд ба куҷо рафт?
Яъне, ҳа, ин манипулятсия аст, пешниҳоди пул ба мардум.
Ман метавонистам тасаввур кунам, ки бисёре аз одамон онро қабул мекарданд, агар шумо, эҳтимол, ҳеҷ пасандозе надошта бошед.
Ман воқеан фикр мекунам, ки ин ғайри қобили қабул аст, ки ҳеҷ кас чизе нагуфт ва ҳеҷ кас бар зидди он чора наандешид.
Бале, ин, бигӯем, чорчӯбабандӣ аксаран ба ҳар гуна тавре, ки мувофиқ аст, тафсир мешавад.
Пас, ё дар он ҷо манфиатҳои муайян ё бартариҳои муайян барои шахсе, ки ин корро мекунад, вуҷуд доранд.
Масалан, агар касе ҳоло чунин тазриқаи терапияи генӣ гирифта бошад ва эҳтимол аз ин зарари муайян дида бошад,
эътироф кардани он хеле душвор аст, зеро, албатта, ҳеҷ кас воқеан намехоҳад барои он масъулият бар дӯш гирад.
Ё духтур низ метавонад худро барои он масъул ҳис кунад.
Аз тарафи дигар, агар ман, ба таври рамзӣ, пас аз марги одамон онҳоро бо тамғаи «коронавирус» тамғагузорӣ карда, аз ин пул ба
даст орам, пас, албатта, баъзеҳо мехоҳанд аз ин истифода баранд.
Ва он чи аллакай хеле равшан шудааст, ин аст, ки дар ибтидо, гарчанде ки он буҳрони
бузурги саломатӣ буд, одамони камтар фавтиданд.
Ҳадди ақал дигар не.
Ва сипас бо он чорабинии бузурге, ки таблиғ мешуд ва тавассути як раванди махсуси тасдиқ гузаронида шуд, дар ҳоле ки,
метавон гуфт, ҳамаи зангҳои ҳушдор аллакай садо медоданд, аммо онро боз ҳам амалӣ карданд, шумораи қурбониён афзуд.
Ин парадокс аст, зеро он бояд ҳифз кунад ё кӯмак расонад.
Дар асл мо як ҳодиса доштем, ки дар он воқеан навишта шуда буд: «дар C фавтид».
Ва он мард 14 рӯз пас аз сеюмин эмгузаронӣ буд, бинобар ин, ба таври рамзӣ, бояд бори сеюм мерафт – ва ҳа, – сипас ӯ
фавтид ва синнаш аллакай аз 80 гузашта буд. Пас, ӯ воқеан бемор буд, натиҷаи санҷиш мусбат баромад ва сипас аз он фавтид.
Ва он ягонае буд, ки дар он ҷо бо сабаби «an C» доштем, ҳа.
Онҳо дар асл маҷбур нестанд, ки онро нависанд.
Ин кофист, агар онҳо қуттичаи сироятиро қайд кунанд.
Аммо дар ин ҷо ин кор ҳеҷ гоҳ анҷом дода намешуд.
Дар ин ҷо ба назар мерасад, ки ҳамеша таъкид мешуд, ки он чист.
Бале. Ман намедонам. Бале.
Бисёр шавқовар.
Пас шумо дар бораи он духтуроне гап мезанед, ки, ба ибораи дигар, ба хонаҳои мурдагон мераванд. Бале, дуруст аст.
Хуб.
Аммо он мард низ дар беморхона буд, пас.
Вай ҳанӯз дар вентилятори нафас ва ғайра буд. Вай наҷот наёфт.
Бале.
Ва дар соҳаи иҷтимоӣ шумо чӣ мушоҳида кардед?
Яъне, эҳтимолан шумо бо оилаҳо ва бо онҳое, ки осеб дидаанд, дар тамос ҳастед.
Шумо албатта он ҷо чанд чизро меомӯзед.
Пас, пештар чунин буд: мо маргҳо доштем. Онҳо мехостанд аз ман далел бинанд.
Ва ман воқеан далели масуният дорам. Мо онро анҷом додем.
Дар асл, мо дар аввали соли 2020 аллакай коронавирус доштем, танҳо намедонистем.
Як солу ним пас мо инро бо санҷиши хуне, ки гузаронида будем, тасдиқ кардем.
ва сипас ин шаҳодатномаи масуниятро тавассути «Далили ақл» ба даст овард.
Дар бисёр ҳолатҳо ин низ эътироф мешуд.
Ҳанӯз ҳам санҷиш мекунам ва ғайра.
Мо ҳамеша ин корро ҳамчун чораҳои эҳтиётӣ пеш аз боздид аз муштариён анҷом медодем, то онҳо, агар
хоҳанд онро дидан, худро боэътимод эҳсос кунанд.
Мо ёддошт дорем, пас ҳамааш хуб аст.
Дуруст. Пас ин як чиз буд.
Ман бояд бигӯям, ки дар доираи ин маърака мо мушоҳида кардем, ки ин тақсиме, ки ба ҷомеа таъсир мерасонад ва дар
мизи муштариёни доимӣ ё дар мизи оилавӣ зоҳир мешуд, инчунин дар оилаҳои мотамзада инъикос ёфтааст.
Сипас айбдоркуниҳо чунин буданд: «... зеро ӯ эм нагирифта буд, ӯ мурд. Ин айби шумост, зеро ҳеҷ кадоми шумо эм нагирифтаед.»
Ва сипас аъзои оила низ дар маросими дафн ҳузур надоштанд.
Ва ман воқеан ҳамаи инро хеле нохӯш донистам.
Чӣ тавр ногаҳон ин мавзӯъ ба таври ҳайратовар ба ҳама чиз ҳамроҳ шуд.
Ягона чизе, ки аҳамият дошт, ин буд, ки шумо эм шудаед ё не.
Ман ҳоло хеле аҷибона гап мезанам, зеро мардум дар ин ҷо кӯшиш мекунанд, ки каме аз сензура гурезанд.
Бале. Шумо ҳанӯз мефаҳмед, ки ман ба чӣ ишора дорам.
Дуруст. Ва ман фикр мекунам, ки ин воқеан афсӯс аст, зеро шумо ҳанӯз ҳам онро эҳсос карда метавонед.
Одамон дигар наметавонанд роҳи муоширати хубро пайдо кунанд, бинобар ин ҳангоми тақсими
мерос метавонанд ба гулӯи ҳамдигар бирасанд.
Мо инро чандин маротиба мушоҳида кардаем.
Танҳо ҳоло, он аллакай пештар буд.
Ҷое, ки одамонро ҳар гоҳ имкон бошад аз маросими дафн дур нигоҳ медоранд, то онҳо ҳатто намедонанд, ки фалонӣ мурдааст.
Аммо агар касе модараш ё падарашро аз даст диҳад, пас ман бояд бигӯям.
Хуб, ман ба ӯ занг намезанам, аммо агар ӯ ба ман занг занад ва пурсад, ман, албатта, мегӯям ҳа.
Ман наметавонам бигӯям: ба ман иҷозат дода нашудааст, ки чизе бигӯям, зеро ҳамшираи тиббӣ
намехоҳад, ки ман бигӯям, ё чизи монанди ин.
Ман воқеан мефаҳмам, ки ин аз ҳама бадтарин чиз аст.
Пас шумо низ ин тағйиротро мушоҳида кардед? Дар ибтидо, шояд, ҳатто ба шумо сахт интиқод карданд, ё
мардум мегуфтанд: «Эй, ҳа, ин вирус хеле бад аст.»
Ва мо аз ин метарсидем ва фикр мекардем, ки шояд вазъ каме тағйир ёфта бошад ва шояд
марги одамон низ ба ҳамин тазриқа вобаста буд.
Мо ҳоло онро дорем.
Одамон дар ҷаласаи машварати мотамӣ мустақиман бо ман сӯҳбат намекунанд, аммо одатан ҳангоми дуюмин ё сеюмин тамос.
Пас машварати ғамхорӣ аслан машварати аввал аст?
Тамосгирии ибтидоӣ, метавон гуфт, ҳа.
Пас на тамосгирии ибтидоӣ, бале, дақиқ ҳамин аввалин гуфтугӯест, ки шумо доред ва дар он
ҳама чизро то ҳадди имкон муҳокима мекунед.
Шумо ҳамеша бояд ба назар гиред, ки хешовандон ҳоло дар кадом вазъият қарор доранд.
Оё шумо аллакай метавонед бо онҳо дар бораи ҳама чиз сӯҳбат кунед?
Ман ҳамеша дар он ҷо як блокноти коғазӣ мегузорам, ки дар он чанд чиз навишта шудааст,
то онҳо чизе барои фикр кардан дошта бошанд.
Инҳо омодагӣ, маросими дафн ва монанди он мебошанд.
Дуруст. Ва бинобар ин ҳанӯз ба ман муроҷиат намекарданд.
Аммо ман борҳо дар чунин вазъият қарор гирифтаам, ки вақте бори дуюм ё сеюм ба он ҷо меоям, онҳо мегӯянд: «Оҳ, хонум Спуҳлер.»
Ва сипас онҳо ё видеоҳоямро мешиносанд, ё мусоҳибаҳоямро. Онҳо дар ин бора бевосита бо ман сӯҳбат мекунанд ва
мегӯянд, ки онҳо фикр мекунанд, ки ман хеле ҷасур ҳастам, ки ҷуръат мекунам ҳақиқатро гӯям.
Ва сипас ба ман бигӯ, ки чӣ фикр дорӣ.
Ман бисёр мешунавам, ки мардум мегӯянд: «Агар ҳамсарам эм гирифта намебуд, ҳанӯз зинда мебуд.»
Ё: «Аз бори дуюм инҷониб модар бадтар ҳис мекунад.»
Ё: «Аз бори сеюм бо падар ин пешгӯишаванда буд.»
Хуб, ҳоло ман инро бештар ва бештар мешунавам.
Ва махсусан дар мавриди шахсони миёнасол, бигӯем, ки онҳоро арзёбӣ кардан душвор аст, синнашон ҳама дар
байни 40 ва 60 сола аст. Онҳо ҳоло инро мушоҳида мекунанд.
Ва онҳо низ хеле возеҳ мегӯянд: «Хуб, мо – дигар ҳеҷ гоҳ.»
Ва сипас мешунавед, ки чанд оила ҳастанд, ки дар онҳо тамоми аъзои оила умуман эм нашудаанд.
Пас ин як чизи дигар аст.
Ё дар ҳар оила воқеан касе ҳаст, ки воқеан аз ин гузаштааст ва гуфтааст: «Ту маро намегирӣ!»
Пас онҳо бештар аз он ҳастанд, ки кас гумон мекунад.
Ҳатто агар ба мо гӯянд, ки сатҳи эмгузаронӣ ин қадар ё он қадар баланд аст, ман ба он бовар намекунам.
Хуб, ман фикр мекунам, ки мо бештар ҳастем.
Мо дар аввал танҳо якдигарро намешинохтем.
Мо низ хеле танҳо эҳсос мекардем.
Мо низ фикр кардем: «Оҳ, мо ҳоло дар ин ҷо танҳо ҳастем?»
Мо ҳама дар ибтидо кӯшиш кардем, ки туро огоҳ кунем.
Мо дар аввали январ ва феврал таҷрибаи инро доштем.
Ва мо гуфтем: «Эй, бачаҳо, ба он ҷо наравед. Бисёре аз мо мемирем.»
Пас, ҳатто бо вуҷуди ин ва бо далелҳо... – мо онро дидаем.
Қурбониёни коронавирус ҳама дар куҷо буданд?
Онҷо ҳеҷ кас набуд.
Дигар намешуд онҳоро бо далелҳо бовар кунонд.
Онҳо дар ниҳоят ҳатто барои ҳамаи он ифлосӣ иҷозат талаб карданд.
Онҳо хеле хушҳол буданд
ҳамчун шифо, ҳамчун шифои мӯъҷизавӣ, дар асл
Ва ман танҳо фикр мекунам, ки ин афсӯс аст, ки бисёриҳо дигар инро зери шубҳа намегузоранд.
Огоҳии саломатӣ ба куҷо рафт?
Мо коргоҳи чӯбкории эко-дӯстона дорем. Аксари муштариёни мо ё эко-дӯстонаанд, ё веган, ё ҳар чи бошад.
Онҳо тарзи ҳаёти аслан солим доранд.
Мо шкафҳоро бо равғани табиӣ молида истодаем.
Аммо бо ҳамаи он ифлосӣ онҳо ба духтур давида истодаанд.
Мо онро намефаҳмем.
Онҳо инро бо шавқ мехӯранд.
Дар мавриди ғизо онҳо боварӣ ҳосил мекунанд, ки он дар ҳеҷ ҳолат бо пестицидҳо табобат нашудааст.
Онҳо иҷоза медиҳанд, ки онҳоро бо усулҳои муҳандисии генетикӣ тағйир диҳанд...
Ҳеҷ тасаввур надорам.
Хуб, ин чизест, ки мо низ ҳеҷ гоҳ воқеан натавонистем фаҳмем.
Дар зеҳни мардум чунин шудааст, ки онҳо танқидиро тарк карда, беандеша ба ҳама чизе, ки ҳоло рӯй медиҳад, бовар мекунанд.
Оё онҳо ҳама ҳисси даруниашонро аз даст додаанд?
Гӯё мо кориеро анҷом медиҳем, ки он қадар паҳн аст.
Ростӣ? Агар моргӯр шуморо ҳушдор диҳад, шумо бояд онро ҷиддӣ гиред.
Ман ҳеҷ гоҳ намефаҳмидам, ки чаро мардум ҳанӯз...
Реаксияҳо чӣ гуна буданд?
Пас вақте ки шумо гуфтед: «Эй, онҳо мегӯянд ин ва он, аммо мо баръакс таҷриба кардем», мардум чӣ гуна вокуниш нишон доданд?
Бале, онҳо ба он гӯш карданд, ва вақте шумо бори дигар бо онҳо вохӯрдед, онҳо аллакай (ваксина гирифта буданд).
Пас он аллакай рӯй додааст. Ҳарчанд ту қариб пеш аз ин ӯро ҳушдор дода будӣ.
Ва шумо гуфтед, ки ҳоло аллакай қисман чунин аст, ки мардум мефаҳманд, ки шояд интихоби онҳо дуруст
набуд. Онҳо аллакай баъзе робитаҳоро эҷод мекунанд.
Оё шояд инчунин рушд аз: «Дар ибтидо, умуман не...» вуҷуд дошт?
Ва ҳоло шумо мегӯед, ки шояд одамон дар он ҷо пайвандҳои муайянро эҷод мекунанд, шояд ҳатто чандин маротиба.
Оё ин низ як рушди муайян дар тӯли вақт буд?
Бале, албатта. Албатта.
Аввал онҳо инро намебистанд.
Мо аллакай маргҳо доштаем. Ҳамчунин духтурони шуҷоъ ҳастанд.
Сипас онҳо марги аз ҷониби сеюм (ваксинагузорӣ)-ро сабт мекунанд. Ва баъд аз он полис низ аутопсия мегузаронад.
Оё дар он ҷо навишта шуда бошад, оё автопсия хоҳад шуд?
Бале, он гоҳ он мусодира мешавад. Ин марги ғайритабиӣ аст.
Агар навишта бошад «марг бо инъексия», пас
Бале, ин ғайритабиӣ аст. Дуруст.
Ва сипас автопсия гузаронида мешавад, аммо онро шӯъбаи тафтишоти ҷиноятӣ, яъне полис, мегузаронад.
Ва дар ин ҳолати мушаххас мо тасодуфан доштем, ки хешовандон рӯзи ҷумъа барои вояи такмилдиҳанда бо духтур таъин шуда буданд.
Дуруст. Ва аутопсия рӯзи чоршанбе гузаронида шуд.
Ва сипас онҳо танҳо натиҷаро интизор шуданд.
Ва ҳама чизе, ки маълум шуд, ин буд, ки қатъи кори дил аст.
Пайвастшавӣ тадқиқ нашудааст.
Бале, онҳо рӯзи ҷумъа (барои эмгузаронӣ) онҷо буданд ва дозаи навбатии худро гирифтанд. Ҳамин тавр буд.
Бале, ва дар ибтидо ҳамин тавр буд, онҳо, албатта, ба тамоми он эътимод доштанд.
Ва агар шумо баръаксро гуфта бошед, пас «оҳ, биёед».
Ва шояд шумо дар миёни дӯстонатон як ё ду гуфтугӯро шунида бошед.
Ман борҳо шунидаам, ки мардум мегӯянд: «Ман ба ҳукумат бовар дорам; онро мардум интихоб кардаанд». Бале, ва онҳо
бовар надоранд, ки ҳукумат мехост ба мардум зарар расонад.
Ту чӣ мехоҳӣ? Ту чизе дигар намеорӣ. Бале,
Ва мо наметавонем бар зидди он духтуроне бошем, ки ҷонибдори он ҳастанд ва тамоми ин масъаларо дастгирӣ мекунанд.
Мо ҳеҷ имконият надорем. Ҳамчун бемор, шумо ба духтуратон эътимод мекунед.
Бале, ва ба назар мерасад, ки онҳо ҳанӯз ҳам ба таврие болои мо ҳастанд.
Оё ҳодисаҳои муайяне буданд, ки дар онҳо вазъ ба самти дигар рушд кард? Ё ин раванде тадриҷӣ буд, аз «Бале, ман ба ин бовар
дорам ва ӯ бешубҳа аз вирус фавтид» то «Бале, ин терапияи генӣ метавонад… эҳтимолан ҳамин сабаби он буд», дуруст?
Тавре ки ман гуфтам, мо воқеан ҳама чизеро, ки аз ҷониби GEZ пардохта мешавад, тамошо
мекунем, дигар ҳеҷ чизро тамошо намекунем.
Мо ҳамеша аз ин худдорӣ мекунем, зеро намехоҳем, ки бо беасосӣ бомборд шавем.
Аммо вақте дар кӯча бо мардум сӯҳбат мекунед, мефаҳмед, ки чӣ рӯй додааст. Зеро онҳо ҳамеша дар бораи он сӯҳбат
мекунанд ё он чиро, ки он ҷо шунидаанд, инъикос мекунанд.
Ва одамон низ дар гуфтугӯ машғуланд.
Ва ҳоло, агар касе бигӯяд: «Эй, аз он вақт инҷониб ман худро хеле бад ҳис мекунам», пас
шахси дигар ҳам ҷуръат мекунад, ки ҳаминро бигӯяд.
Ва ин низ як раванд аст.
Ту ҳамакнун фаҳмидӣ.
Рӯз аз рӯз одамон бештар ҷуръат мекунанд, ки бароянд ва бигӯянд: «Бале, ман аз ин норозӣ ҳастам.»
Илова бар ин, таҷрибаҳое, ки оилаҳо бо маргҳо доранд. Бисёре аз оилаҳо беш аз як бор осеб мебинанд.
Бале, онҳо дар ду соли охир панҷ нафар аз аъзои оилаашонро дафн кардаанд.
Агар онҳо ҳоло ҳам намефаҳманд, ман намедонам, чӣ бигӯям.
Аммо эҳтимолан ҳанӯз ҳам касе ҳастанд, ки мегӯянд: «Бале, хуб».
Не онҳоро.
Зан гуфт: «Албатта дигар ҳеҷ гоҳ не.» Пас ӯ низ боварӣ дорад, ки ин натиҷаи тамоми ин ҳодиса аст.
Зеро он ба оддӣ ғайриимкон аст, ҳа.
Ва ду нафари дигар аз хоҳарону бародаронаш, ки ҳарду ҳанӯз 70-сола нашуда буданд, ҳа.
Яке ҳанӯз 60-сола нест, дигаре ҳанӯз 70-сола нест, ва ҳарду волид дар аввали ҳафтодсолагӣ ҳастанд. Пас дар
куҷое... Бале, махсусан вақте ки шумо дар бораи умри миёнаи, ман намедонам, гӯё, ҳа, сухан меронед.
Ва ногаҳон ҳама мемиранд. Ин наметавонад рост бошад, не?
Ва онҳо ҳоло инро мебинанд.
Чунон ки гуфтам, ман инро бештар ва бештар мешунавам.
Агар ҳамсарам (ваксина гирифта) намешуд, ӯ ҳанӯз зинда мебуд, ҳа.
Ё аз сеюм, чорум, панҷум, вобаста ба он ки чандто шуд, ҳама чиз ба поён рафт, не?
Ҳарчанд аксарият воқеан мегӯянд: аз сеюмӣ ба баъд ҳама чиз ба бадтарӣ рафт.
Ман фикр мекунам, ки агар шумо ҳоло боз ҳам бештар равед, ин, албатта, танҳо назари шахсии
ман аст. Ҳар қадар бадтар худро ҳис мекунед.
Биёед боз дар бораи хати вақт ва рақамҳо сӯҳбат кунем.
Пас, ба таври мухтасар ҷамъбаст кунем.
Соли 2020 хеле ором буд, камтар аз пеш.
Он дар охири соли 2020 оғоз ёфт. Шумо метавонед робитаи замониро бо барномаҳои тазриқ дида метавонед.
Дар соли 2021, он бешубҳа хеле бештар аз... буд.
Ҳама чиз воқеан шурӯъ шуд. Бубахшед?
Он вақт буд, ки дар соли 2021 воқеан ҳама чиз шурӯъ шуд.
Соли 2021 воқеан як соли хеле ҳаяҷоновар буд.
Ва дар солҳои баъдӣ чӣ рӯй дод? 2022, 2023?
Пас соли 2022 ҳанӯз ҳам пуршиддат буд.
То соли 2022, яъне 2021 ва 2022, мо ҳамеша ин ҳамбастагиро мушоҳида мекардем.
Бале. Пас тақрибан ду ҳафта пас он паём нашр шуд. Ва ҳоло соли 2023 аст...
Пас, ду ҳафта пас аз таъйини тазриқ...
Дуруст, ҳа, дуруст.
Ва ҳоло соли 2023 аст ба назар мерасад, ки боз ҳамвор мешавад.
Дар асл, мо боз дар ин сол дар баҳор ва тирамоҳ бештарин шумораи маргҳоро доштем.
Ҳарчанд бояд илова кунам, ки барои мо воқеан боз аз нав шурӯъ шуд имсол, 28 сентябр, вақте ки бисёре аз одамон фавтиданд.
Ва 18 сентябр боз оғоз шуд, не? Онҳо боз оғоз карданд.
Он, метавон гуфт, бо як тавсияи расмӣ аз ... оғоз ёфт.
Дуруст аст, ва мо инчунин аз дӯстон, яъне аз шиносоне, ки барои духтурон кор мекунанд, ҳамчун ёрдамчиёни тиббӣ ё чизи
монанд, медонем, ки дафтарҳои таъиноти онҳо пур буданд. Бале,
Одамон мунтазири фурсате буданд, ки боз худро тароват бахшанд.
Ва он ҷо ҳама чиз ҳамон тавр буд, чунон ки гуфтам, боз дақиқ даҳ рӯз буд, ҳамон тавре ки вақте мо оғоз кардем.
Ва ҳоло он чизе, ки ба назар мерасад, ин аст, ки насли калонсол боз баробар мешавад.
Пас ман дарк мекунам, ки он асоси таваҷҷӯҳ буд.
Зеро ҳоло мо бисёре ҳастем, ки дар солҳои 30-юм таваллуд шудаанд, ва ҳоло ҳама… ки дар назари аввал ғайриоддӣ нест.
Пиронсолон мефавтанд, ҳамин тавр аст, махсусан вақте ки ту 90-сола ҳастӣ.
Лутфан инро нодуруст фаҳм накунед.
Аммо, чунон ки гуфтам, он возеҳ аст:
18. (Сентябр) оғоз буд.
28 (сентябр) – ҳамин вақт буд, ки ҳама чиз оғоз ёфт.
Ва ҳоло вазъ ором мешавад.
Ва, эҳтимолан, аз ҳолати ҷасад, чунон ки шумо дар оғоз гуфтед, метавонед фаҳмед.
Мутаассифона, шумо онро мебинед.
Бисёре аз онҳо низ ҳамин чеҳраи хокистарӣ, хеле хокистарӣ ва зардрангро доранд.
Пас он ғайритабиӣ аст.
Ин он чизе нест, ки шахси фавтида одатан ба назар мерасад.
Ва дигарон ҳам, хуб, онҳо низ зарди чирчиркунандаанд.
Пас мо бисёр-бисёр зардҳо дорем, ҳа.
Зард, оё ин низ ба ҷигар рабт дорад?
Дар байни духтуроне, ки мо узви онҳо ҳастем, бисёриҳо аллакай гуфтаанд, ки ин протеини шикаста дар ҷигар ҷамъ мешавад.
Ва он гоҳ ин намуди зардро ба вуҷуд меовард.
Ман танҳо метавонам такрор кунам он чи шунидаам.
Ман боз аллакай аз он берун шудаам.
Ин дигар соҳаи ихтисоси ман нест.
Аммо ман ҳанӯз мушоҳида ва заволиро дорам.
Ин автолиз хеле пештар оғоз меёбад.
Мо бисёре аз одамонеро мебардорем, ки ҳамагӣ як рӯз аст мурдаанд.
Ва ту наметавонӣ ба онҳо даст занӣ, зеро шояд беихтиёр пӯсти онҳоро канда ё чизе монанди он кунӣ.
Ва ин набояд чунин бошад. На пас аз як рӯз.
Ва онҳо ҳама кортизон ва кимиётерапия ё чизи монанди он намегиранд. Ин яке аз сабабҳост.
Не, онҳо дар шароити муқаррарӣ мурданд, ман онҳоро шароити муқаррарӣ меномам.
Вале ҳамин тавр аст. Ин воқеан наметавонад дуруст бошад. На бо чунин такрор.
Чуноне ки гуфтам, ин ҳамеша рӯй додааст.
Касе, ки қаблан се моҳ ё бештар табобати кимиёвӣ гирифта ва дар натиҷаи он фавтидааст, низ фавран шикастани танаш оғоз меёбад.
Мо набояд дар бораи ин сӯҳбат кунем. Ин барои бадан хеле хастаовар аст.
Аммо одамон бидуни химиотерапия мемиранд. Ё бидуни гирифтани дозаҳои баланди кортизон ё ягон чизи дигар. Ё ягон
морфин. Чӣ тавр, ман чӣ медонам, он ҷо ба ту чӣ медиҳанд.
Бале, ва ин хеле ба назар мерасад. Ва мо ҳанӯз ҳам инро мебинем.
Ва чизе, ки беақлона аст, ин аст, ки онҳо маросими дафнро баргузор мекунанд, ки беақлона
аст, ман ҳанӯз намедонам, ки ин хуб аст ё бад.
Мӯҳлати дафнро то даҳ рӯз дароз карданд. Пештар ҳафт рӯз буд. Аз оғози пандемия.
Ва ин, албатта, барои мо мушкил аст. Хусусан дар мавриди дафнҳо, вақте ки маросими дафн танҳо як ҳафта пас баргузор мешавад.
Ва ин дар ҳолате аст, ки ҷасад дар табут гузошта шудааст. Шумо воқеан бояд пештар санҷед, ки оё табут баста мешавад ё не.
Ин танҳо як навъи дигари муошират аст, ки ҳоло нисбат ба пеш рух медиҳад.
Ба сабаби зоҳиршавии марҳум.
Бале, дақиқ. Шумо наметавонед аз хешовандон интизор шавед, ки дигар инро таҳаммул кунанд.
Бале, ин маънои онро дорад, ки шумо низ паём медиҳед: «Эй, агар мехоҳед он шахсро боз бубинед, шумо бояд то
ин лаҳза ин корро анҷом диҳед, зеро дар акси ҳол ин дигар оқилона нест», ба ибораи дигар.
Дуруст, ҳа.
Ҳамчунин бӯйҳо ва ғайра ҳастанд.
Мо метавонем онҳоро дар миқёси васеъ боздорем, ман мегӯям, ҳа. Аммо дар як лаҳза онҳо боз пайдо мешаванд.
Парчашавӣ, ба ҷуз бо табобати танатопракси, қатъ карда намешавад.
Аммо ҳеҷ кас ин корро намекунад.
Ин танҳо барои интиқолҳои байналмилалӣ анҷом дода мешавад. Ё барои Майкл Ҷексон ё каси
дигаре, ки муддати дароз дар намоиш гузошта шудааст.
Дуруст. Вагарна маъно надорад.
Шумо гуфтед, ки чанд моҳ пеш, вақте ки тавсияҳои расмӣ боз, ба гуфтан мумкин аст, нашр шуданд, ҳама чиз аз нав оғоз ёфт.
Ба назари шумо, ин сафар моро ба куҷо мебарад?
Шумо як бор гуфта будед, ки баъзе одамон аллакай бедор шудаанд ва инро зери шубҳа мегузоранд. Аммо шумо ҳанӯз ҳам як
намунаи возеҳро мебинед, яъне вақте тавсия дода мешавад, ки ваксина гиранд, пас аз он шумораи маргҳо меафзояд.
Ба назари шумо, ин сафар ба куҷо равона аст? Дар кори худ низ барои чӣ омодагӣ мебинед?
Хуб, мо танҳо каме харидем, то захира кунем ва дар амн бошем, зеро шумо наметавонед пешгӯӣ кунед, ки ҳамаи ин ба куҷо меравад.
Албатта, ман умедворам, ки мардум ниҳоят ҳамеша онҷо давиданро қатъ хоҳанд кард.
Ин яке аз имкониятҳо мебуд.
Чизе, ки ман онро нохуш мешуморам, воқеан ҷомеаи пири мост, ки наметавонад худро дифоъ кунад.
Хусусан онҳое, ки дар хонаҳои пиронсолон ҳастанд.
Агар шумо фарзандоне надошта бошед, ки зирак бошанд, пас шумо комилан дар ихтиёри тамоми ин ҳолат
ҳастед. Дар ин бора ҳеҷ коре карда наметавонед.
Ва ман фикр мекунам, ки ин шармандагӣ аст. Зеро ҳоло, вақте ки шумо мебинед, бигӯем, ки мардум талаб мекунанд, ки ба гузашта
эътибор дода шавад, ҳатто агар тарафи дигар ин корро накунад.
Ё барномаҳо, масалан MDR, дар сешанбеи гузашта барномае дар бораи таъсироти паҳлӯии эмгузаронӣ
доштанд. Ман фикр кардам, ки ин хеле шуҷоатманд буд.
Албатта, ҳама чиз гуфта нашуд; ин барои шаҳрвандони оддӣ хеле зиёд мебуд.
Аммо он аллакай аз китобхонаи расонаӣ бардошта шудааст.
Ки ту дигар наметавонӣ онро тамошо кунӣ. Ман танҳо фикр мекунам, ки ин афсӯс аст.
Таълими ҷинсӣ аз куҷо оғоз меёбад? Чаро, онҳо аз чӣ метарсанд?
Бале, онҳо хато карданд.
Аммо онҳо бояд ба он пойбанд бошанд ва кӯшиш накунанд аз он фирор кунанд ва мисли пештара амал кунанд,
танҳо аз он сабаб, ки ҳоло бо чанд банка дармондаанд.
Бале, дар ҳар сурат аллакай миллиардҳо дар дигар чизҳо сарф шудаанд.
Хуб, пас агар барои ӯ ҳам ҳамин тавр бошад, ин дигар аҳамият надорад. Мақсад чист?
Ва ҳа, фаҳмидани он бениҳоят муҳим мебуд.
Ман зарари ғамро дар миқдори бениҳоят зиёд дорам.
Оҳ, чӣ гуна метавон ба мардум он хайрихоҳиро баргардонд, ки аз онҳо маҳрум шуда буданд?
Ё машваратҳои ғамхорӣ, ки дар он ба онҳо иҷозат дода нашуд ҳузур дошта бошанд?
Бале, ҳатто дар крематорий хайрбод гуфтан ё ҳамроҳӣ кардан ба сӯхтани ҷасад? Ҳама ин манъ буд.
Ё ба беҳтарин дӯст ҳатто иҷозат надоданд, ки дар маросими дафн ҳузур ёбад, зеро ӯро хориҷ карда буданд.
Оё шумо дар маҷмӯъ назар доред ё барои онҳое, ки мақоми муайян надоштанд?
Бале, шумо бояд узви доираи наздики оила мебудед, то дар маросими дафн ширкат карда тавонед. Ва ин имконнопазир буд.
Танҳо пас аз он, вақте ки талаботи санҷиш ва ғайра ба иҷро даромаданд, дар
қабристон вобаста ба вазъият 3G ё 2G татбиқ мешуд.
Ва ҳа, муҳим аст, ки ба ин масъала эътибор дода шавад.
Аз мардум ба таври оддӣ як қисми хеле муҳим гирифта шудааст.
Ва махсусан вақте ки пайванд қавӣ аст.
Яъне, воқеан ба набераи наберааш иҷозат дода нашуд, ки дар маросими дафни бибии бузурги худ ширкат варзад.
Аммо бароҳат метавонист, ки набераи набера аввали се ё чор соли умрашро танҳо бо бибии бузургаш гузаронида бошад.
Ва пас дар он ҷо пайванди қавӣ вуҷуд дорад.
Ва ман наметавонам ба ӯ бигӯям: «Не, ту наметавонӣ биёӣ.»
Бале, кӯдак чӣ гуна метавонад ин ғамро дуруст паси сар кунад ё раванди солим ва ғамгиниро инкишоф диҳад?
Яъне, албатта, дар як лаҳза бо ғам рӯ ба рӯ мешавед.
Мо дар гусел кардан таҷриба дорем. Мо ҳар рӯз гусел мекунем.
Набояд фаромӯш кард.
Аммо ин хайрбод комилан дигар аст.
Ман танҳо фикр мекунам, ки ин шармандагӣ аст.
Ва ман фикр мекунам, ки ин шармандагӣ аст, ки одамон ҳанӯз ҳам ҳақиқатро пинҳон мекунанд.
Ва бешубҳа чизе рӯй дода истодааст.
Аз соли 2021 ҳама чиз дигар шудааст. Ҳамин тавр аст.
Ҳама чиз дигар аст. Ва чӣ дигар аст? Танҳо як чиз ворид шудааст, ки дигар аст.
Пас, ба ибораи дигар, ҳал кардани ин баробариро чандон душвор нест.
Не, дақиқ.
Ин як ҳисоботи комилан оддӣ ва маъмулӣ аст. Ва агар шумо наметавонед онро фаҳмед, хуб, ман
намедонам. Яъне, оҳиста-оҳиста, аммо бо итминон...
Ва ман танҳо фикр мекунам, ки сиёсатмадорони мо наметавонанд аз ин масъулият сарпечӣ кунанд.
Ва ин ҳам, бо канор рафтан ё ҳар кори дигар, ёрӣ намекунад.
Не, ман фикр мекунам, ки онҳоро бояд ба суд кашанд. Аз назари ман, он чи онҳо мекунанд, қатли ом аст!
Ҳоло воқеан бояд ин калимаро баланд гӯед.
Ин калима сахт садо медиҳад, айбдоркунии ҷиддӣ аст.
Аммо агар шумо воқеан онро бо тафсилот баррасӣ кунед, пас воқеан бояд дар бораи он фикр кунед.
Бале, ман ҳамин тавр фикр мекунам, чунон ки гуфтам, аммо ин ҳеҷ баҳона нест. Аммо барои бисёриҳо он танҳо марги онҳоро пештар
овард. Онҳо эҳтимолан дар ояндаи наздик ба ҳар ҳол мемурданд.
Хусусан дар байни пиронсолон.
Онҳо аксар вақт бемориҳои зиёд доранд.
Ва ин танҳо вазъиятро бадтар кард.
Ин барои онҳое, ки маҷбур шуданд барвақттар рафтанд, баҳона нест.
Аммо ман фикр мекунам, ки агар онҳо худро ба он чизҳо вобаста намекарданд, ҳанӯз ҳам
одамони зиёде зинда мебуданд. Бале, воқеан.
Ва ман фикр намекунам, ки ин дуруст аст.
Ва онҳо танҳо бояд барои ин худро асоснок кунанд.
Пас мо низ дар Карлсруэ аризаи ҷиноятӣ пешниҳод кардем. Мо дар он иштирок доштем.
Ва ман воқеан метавонам инро ба ҳама тавсия диҳам.
Фақат як каме таблиғ дар паҳлӯ.
Дар ZAAVV (Z-A-A-V-V) шумо метавонед корти мазкурро зеркашӣ кунед. Шумо метавонед онро пур
кунед. Шумо метавонед онро дар BGH нашр кунед.
Пас ман метавонам танҳо ба ҳама бигӯям: дар ин бора чорае андешед! Ва ман фикр мекунам, ки онҳо бояд ба ҷавобгарӣ кашида шаванд.
Ва махсусан ҷаноби Лаутербах, ки хеле зиёд гапҳои беҳуда мезанад, ҳа, ҳамчун вазири тандурустӣ, ростӣ.
Ин ба саломатӣ ҳеҷ рабте надорад. Барои ман ин вазири беморӣ аст.
Бале, шумо намедонед, ки хандидан беҳтар аст ё гиря кардан. Шояд гиря кардан, эҳтимолан.
Бале, ман ҳеҷ гоҳ шахсан ба сиёсатмадорон муроҷиат накардаам. Дар ин маврид ҳамеша худдорӣ кардаам.
Аммо ҳа, вақте мебинед, ки дар ин ҷо чӣ рӯй медиҳад. Бале, биёед ростқавл бошем. Пас шумо бояд чизе кунед.
Ва мардум набояд ҳама чизро беандеша қабул кунанд. Ин дуруст нест! Ман ҳеҷ гоҳ инро намефаҳмам.
Ҳамаи рӯҳияи ҷангӣ ба куҷо рафт?
Шояд барои шумо шахсан. Се соли охир чӣ гуна буданд?
Шумо шахсан чӣ чиз омӯхтед? Дар куҷо боз як лаҳзаи фаҳмиши равшан доштед? Ё чӣ чизеро дарк кардед, ки
шумо гуфтед: «Эй, ҳоло ин барои ман воқеан равшан шуд»?
Хуб, ҳозир барои ман ҳамин тавр аст, ё дақиқтараш барои оилаи мо дар маҷмӯъ. Мо омӯхтем, ки ба ҳама чиз интиқодӣ бошем.
Ва инчунин ба изҳороти шахсон такя накунем. Ва ҳамеша аввал бояд худамонро бовар кунем. Пас, дар маҷмӯъ, ман танҳо
ба он чи зинда мебинам бовар мекунам. Ҳатто дар телевизион ё чизҳои монанди он ҳам бовар намекунам.
Мо имрӯз медонем, ки ҳама чизро сохта кардан мумкин аст.
Бале, пас каме худатон фикр кунед, каме худатон таҳқиқот анҷом диҳед. Дар паси ҳамаи ин чӣ метавонад бошад?
Барои зикр кардани баъзе ҷанбаҳои мусбат: Мо ҳеҷ гоҳ бо маҳдудиятҳо ё чизе монанди он мушкилот надоштем. Мо ҳамеша
ҳама чизро аз ҷиҳати мусбат медидем. Дар асл он хеле хуш буд.
Дар кӯчаҳо ҳеҷ чиз рух намедод. Ҳангоми харид мардум бояд масофаи байни ҳамроҳро нигоҳ медоштанд. Агар бо духтур вохӯрӣ
дошта бошед, бояд занг мезадед ва фавран шуморо қабул мекарданд.
Шумо маҷбур набудед интизор шавед. Пас шумо бояд ба чизҳои мусбате, ки аз тамоми ин вазъият баромаданд, тамаркуз кунед.
Ва он чизе, ки ман дигар намехоҳам аз даст диҳам, ҳамаи он одамоне ҳастанд, ки дар тӯли се соли охир бо онҳо вохӯрдаам.
Хуб, ман фикр мекунам, ки ҳатто пеш аз он ки шифои мӯъҷизавӣ пайдо шавад, аллакай равшан буд, ки C
(коронавирус) танҳо хусусияти воқеии одамонро ошкор кард.
Ва сипас шумо низ дидед, ки дар асл чӣ қадар одамонро нодуруст баҳогузорӣ карда будед.
Чанд нафар одамон аслан ба ҷаҳони беруна тасвиреро пешкаш мекунанд, ки воқеан онҳоро дар дарун инъикос намекунад.
Ва дар се соли охир, ҳа, ба далели тағйири самт, ҳоло одамоне, ки шумо вохӯрдед, ва ҳамин тавр аст.
Ман ҳоло нисбат ба ибтидо хеле, хеле беҳтар ҳастам.
Албатта. Ва мо дигар наметарсем. Мо он тарсро комилан раҳо кардем.
Пас мо дигар намегузорем, ки чизе моро аз роҳи дуруст дур кунад.
Магар касе бевосита ба оила ҳамла кунад ё чизе монанди он. Дуруст.
Аммо танҳо ҳамин одамоне, ки мо ҳоло мешиносем, ман аз онҳо воқеан ифтихор мекунам
Оё пеш аз он ки мо хотима диҳем, мехоҳед ба мардум чизе дигар бигӯед?
Хуб, ман танҳо мехоҳам ҳамагонро ба ин кор ташвиқ кунам.
Ҳамеша ба ҳама чизе, ки мешунавед, бовар накунед. Худи шумо бубинед.
Фаромӯш накунед, ки нисбати худ интиқодӣ бошед. Бале, умуман нисбати ҳама чиз интиқодӣ бошед.
Ва танҳо ҳамсолони худро ҷустуҷӯ кунед.
Ва агар мо қавӣ бошем ва якҷоя бимонем, ҳеҷ чиз ба мо намерасад.
Ман ба ин қатъиян бовар дорам.
Хуб, суханҳои хуби хотимавӣ ва барои кӯшишҳоятон ташаккур, азиза Марлис.
Умедворам, ки мо метавонем ба одамони зиёде расем.
Он ҷо бисёр чизҳои шавқовар буданд.
Ман низ аз ин бисёр чиз омӯхтам. Ва барои шуҷоат ва садоқати шумо ташаккур.