Ano ang kasalukuyang itinuturing ng UN, WHO, EU, at WEF na pinakamalaking banta?
Tama: Sa misinformasyon.
Dapat itong labanan nang agarang. Noong kalagitnaan ng Nobyembre 2023, sinuri ng Senado ng Pransya ang
isang panukalang batas laban sa maling impormasyon.
Alinsunod dito, ang mga indibidwal na kritikal sa industriya ng parmasyutiko ay nahaharap sa
mabibigat na multa at sentensiyang pagkakakulong.
Sinumang mangahas na pumuna sa mga medikal na salaysay ng pamahalaan ay maaaring makasalungat sa batas na ito.
Ang grupong parlamentaryo ng CDU/CSU sa German Bundestag ay nagpatibay ng parehong
paninindigan noong kalagitnaan ng Disyembre 2023.
Isinumite niya ang mosyon na may pamagat na: "Para sa malinaw na negosasyon sa kasunduan ng WHO ukol sa pandemya –
Laban sa maling impormasyon at mga teoryang konspirasyon".
Sa taunang pagpupulong ng WEF sa Davos sa kalagitnaan ng Enero 2024, binigyan din ng pinakamataas na
prayoridad ang pakikipaglaban sa maling impormasyon.
Bakit?
Mula nang ideklara ang pandemya ng coronavirus, ang
Ang tiwala ng publiko sa pulitika, media, at mga awtoridad sa kalusugan ay lubhang bumaba.
Maraming tao ang nakararanas ng mga side effect ng bakuna.
Mayroon ding makabuluhang labis na pagkamatay sa mga mas batang tao.
Gayunpaman, nagpapatuloy ang pag-aanunsyo para sa pagbabakuna laban sa COVID-19 na parang walang nangyari.
Ang Pederal na Sentro para sa Edukasyong Pangkalusugan, halimbawa, ay patuloy na inaangkin na
epektibo at ligtas ang pagbabakuna laban sa COVID-19.
Bagaman matagal nang napatunayan ng hindi mabilang na mga boses mula sa mga biktima ng bakuna, mga doktor, estadistiko, mga
tagapag-develop ng bakuna, mga patologo, atbp. ang kabaligtaran.
Anong pang-iinsulto ito para sa lahat ng mga biktima na naiwan na may malulubhang pinsala.
Ang pagpigil sa mismong mga tinig na kumokontra ang layunin ng pakikipaglaban sa diumano'y "disimpormasyon."
Lalong tumitindi ang panawagan na magsagawa ng legal na aksyon laban sa mga krimeng may kaugnayan sa coronavirus.
Sa ibaba makikita mo si Marlies Spuhler, isang direktor ng libing mula sa timog Alemanya.
Iniulat ni Gng. Spuhler ang kanyang mga karanasan mula nang sumiklab ang coronavirus. Siya ay nagpapatotoo:
Nagbago na ang lahat mula pa noong 2021.
at nagtatapos: "Hindi maaaring iwasan ng ating mga pulitiko ang pananagutang ito."
Hindi, sa tingin ko dapat na silang dalhin sa hukuman ngayon.
Sa tingin ko, masaker ang ginagawa nila!
Panoorin dito ang bahagyang pinaikling panayam ni Sören Schumann kay Marlies Spuhler, direktor ng libing.
Ikalat ang impormasyong ito sa panahon ng tumitinding sensura at tulungan ang mga balitang walang sensura na makalusot!
Maligayang pagdating sa panayam ngayong araw. Ako si Sören Schumann at ngayong araw ay iniinterbyu ko si Marlies Spuhler.
At oo, pinag-uusapan natin kung ano ang naranasan niya sa nakalipas na tatlo o apat na taon.
Si Marlies ay isang direktor ng libing.
o oo, sa isang punerarya
At iyon ay talagang kapanapanabik, dahil makikita mo, sabihin nating, sa unang linya kung ilang tao ang
namamatay at marahil kung ano ang sanhi ng kanilang kamatayan.
Nakakapanabik talaga para sa akin na ibahagi rito sa inyo ang kanyang pananaw, ang kanyang mga
karanasan, at ang kanyang mga pakikipagsapalaran.
At oo, Marlies, gusto mo bang magsabing iba pa tungkol sa iyong sarili at sa iyong trabaho?
At paano ka rin hinarap sa mga isyung ito?
Oo, tama: Ako si Marlies Spuhler, tama, 42 taong gulang.
Itinatag namin ng aking asawa noong 2007 ang isang ekolohikal na negosyo ng karpinterya na may kasamang serbisyong libing.
At ganoon ako nakasali.
Ang asawa ko ay isang bihasang karpintero at ako ay isang bihasang tagapaglibing.
Eksakto. At oo, at mula noon ay pinapatakbo na namin ang aming maliit na negosyo sa pamilya.
Mula pa noong 2007, mga 16 na taon na.
Tama, oo.
Kaya medyo marami ka nang karanasan.
Makikita mo kung ano ang nangyayari sa labas sa dami ng kailangang mong gawin.
Oo, talagang ganoon.
At paano nagsimula ang lahat para sa iyo?
Ano ang iyong mga unang karanasan o pakikipagtagpo sa planadong pandemiyang ito, gaya ng nararapat itong tawagin?
Ano ang iyong mga unang karanasan dito?
Oo, nalaman namin ang buong pangyayari mula sa balita, tulad ng lahat.
Tandaan na sa simula ay wala tayong kahit ano para sa yumao.
Sa katunayan, mas kaunting mga tao ang namatay noong 2020 kaysa noong nakaraang taon o sa mga taon bago iyon.
Kaya mas naging malungkot na taon iyon.
Oo, kahit na opisyal na noong katapusan ng 2019 pa iyon, nagsimula na ito.
Kaya sinabi nila, "Hoy, grabe na talaga!"
Eksakto.
At sinabi mong noong 2020 ay medyo mas kaunti ang dapat mong gawin, gaya ng pagsasabi.
Eksakto, oo.
Mayroon kaming, aba, nag-iiba-iba taon-taon ang bilang ng mga pagkamatay.
At narito kami sa nayon na may humigit-kumulang 8,000 hanggang 9,000 na naninirahan.
At sinasabi nila na – hindi bababa doon bago ang 2019 – isang porsyento ng populasyon ang namamatay bawat taon.
Iyon ay nagbibigay sa iyo ng tinatayang antas ng kamatayan.
At ganoon lang talaga ang nangyari,
at pinaghahatian namin ang lugar sa isa pang tagapaglibing na mas matagal nang narito kaysa sa amin.
At noong 2019, sa tingin ko ay nagkaroon kami ng 45 o 46 na libing.
Marami na iyon para sa isang maliit na tagapaglibing tulad namin.
At noong sumunod na taon, noong 2020, 35 lamang ang mayroon tayo.
Well, hindi naman talaga iyon masyadong marami.
At ito ay isang tahimik na taon.
Kaya nagawa mo ring asikasuhin ang maraming personal na bagay.
Eksakto. At oo, hindi talaga ito tumutugma sa sinasabi nila sa telebisyon.
Palagi kong naiisip: Oo, nasaan sila?
Nasa saan na sila lahat?
At sa isang punto, ganoon lang talaga sa mga ospital: palaging nakasulat 'namatay na may C'.
Eksakto. Palagi iyan nakasaad sa sertipiko ng kamatayan.
At sa isang punto, napagtanto namin na ito ay totoo lamang sa mga ospital.
Hindi namin iyon naranasan sa mga koleksyon sa bahay.
At may isa pang tagapaglibing dito sa aming lugar na napaka-alerto rin.
At mula noon ay nag-uusap na kami sa telepono; noong una ay halos araw-araw kaming nag-uusap, oo, at nagpalitan
lang kami ng mga kuryosidad na nakatawag-pansin sa amin.
Una, ang usapin ng mga sertipiko ng kamatayan sa mga ospital.
Sa tingin namin, prayoridad din iyon. May kaunting dagdag na pera lang naman, oo.
Kung iyan ang nakasulat, gaya ng sinasabi.
Tama, oo, hindi para sa amin, kundi para sa ospital.
Eksakto, at oo, hindi lang talaga ito nasa bahay.
Namatay doon ang mga tao sa isang ganap na normal na paraan.
At iyon ang mga unang bagay na nakatawag ng aming pansin at nagdulot ng aming pagdududa.
At hindi mo iyon ginawa nang mag-isa, kundi sa pakikipagkonsulta sa mga kasamahan.
Tama. At nakapagtala rin sila ng katulad na mga obserbasyon.
Napansin din nila iyon, oo. Tama.
Sige.
At gayon, ang 2019, para mailagay lang sa konteksto, ay isang normal na taon, at kakaunti rin ang nangyari
noong 2020, kahit na diumano'y malayo na ang pag-usad ng isang napakaseryosong krisis sa kalusugan.
At saka marahil nagsimula ang susunod na kabanata noong 2021, hindi ba?
Doon namin talaga napansin iyon.
Nagsimula ito noong katapusan ng 2020.
Nagkamali ako sa "Fakten Frieden Freiheit" (Mga Katotohanan Kapayapaan Kalayaan) sa paglipas ng mga taon,
Minsan madaling malito.
Oo, tama, nagsimula silang magbakuna noong katapusan ng 2020.
At tatlo, apat, limang araw na lang ang natitira bago matapos ang taon.
Hindi ko na maalala kung ilang beses na kaming bumisita sa mga nursing home.
Kaya sa mga nursing home lang, hindi sa bahay.
Ngunit hindi naman namin inakala na maaaring ito ay ang iniksyon.
Eksakto. At oo, ganoon nga iyon.
At noong Enero at Pebrero, sobrang tindi nito.
Nagkaroon ako ng isa pang intern na talagang doktor sa palliative care, pero gusto niyang magpalit ng direksyon
dahil nakaranas siya ng ilang kakaibang bagay sa ospital niya.
At saka sinabi ko, "Pero hindi ko pa alam kung ilang kamatayan ang magkakaroon tayo. Hindi mo ito malalaman nang maaga."
At saka talagang tumimo sa akin. At tuwang-tuwa ako na nandiyan siya. Dahil mas matanda na siya at may lisensya sa
pagmamaneho. Sa simula, sumama siya sa akin sa mga awtoridad. At pagkatapos, nagsimulang magmaneho nang mag-isa.
Pinahaba niya ang kanyang internship upang matulungan niya ako.
Sinabi niya na hindi siya aalis sa kanyang internship hangga't hindi namin natatapos ang lahat ng mga iyon, dahil napakarami.
At talagang may walong o siyam na pagkamatay sa simula ng taon, noong linggong iyon.
Sobrang intense talaga iyon.
Talagang kakaiba iyon.
Hindi pa namin naranasan iyon dati.
Mayroon na kaming apat o lima bawat linggo, pero hindi walo o siyam.
Talagang totoo iyon; kailangan mong siguraduhin na hindi ka makakalimot ng kahit ano at
maingat mong idinokumento ang lahat nang eksakto.
Halos hindi mo makasabay, kung baga.
Tama, oo. Talagang kapanapanabik iyon.
At pagkatapos, tahimik na lang ang tagsibol.
Sa lugar kung saan karaniwang namamatay ang karamihan ng tao, tahimik lang talaga.
Wala nang nangyayari, oo.
Tagsibol na ngayon, 2021, di ba?
Eksakto.
Biglang naging tahimik ang lahat.
Talagang napakakaunti lang talaga.
Isa, dalawa, napakaliit.
Sa tingin ko, tatlong linggo nang sunod-sunod na wala talaga kaming kahit ano.
At talagang hindi pangkaraniwan iyon noon.
At iniisip lang namin na ang mga may dati nang kondisyon, ang mga matatanda, at ang mga karaniwang
namamatay sa panahong iyon, ay mas maaga lang namatay, oo.
Sa pamamagitan ng pag-iniksyon.
At oo, nang nagsimula ang paggamot para sa mga may naunang kondisyon, napansin namin iyon muli.
Dahil noon ay nagkaroon tayo ng lahat ng mga hindi karaniwang kamatayan.
Nakahiga lang na patay sa kama, oo.
Pagkatapos, aresto sa puso.
Oo, mga talagang kakaibang bagay lang.
Nagkaroon din kami ng mga pagkamatay.
Nakakakilabot iyon para sa akin.
Talagang dumudugo sila sa bawat butas ng balat, oo.
Hindi iyon maganda.
Hindi pa namin naranasan iyon kahit minsan sa loob ng 16 na taon.
Kaya, mga simpleng hindi pangkaraniwang bagay na nangyari na hindi pa naroon dati.
Kailan talaga nagsisimula ang trabaho ng tagapaglibing?
Kaya, may naiulat na pagkamatay. Marahil may iba pang mga bagay na kailangang linawin.
At kailan ka papasok?
Depende kung saan mamamatay ang tao.
Sa ospital, inilalabas ng doktor ang sertipiko ng kamatayan.
At kung mamatay ka sa bahay, kailangan mong tawagin ang doktor sa iyong bahay.
May ilang GP na nagbibigay ng kanilang mga numero ng telepono, at pagkatapos ay sila'y dumarating.
O, sa mga huling oras bago magsara ang opisina ng doktor, tumatawag ka sa on-call service.
At magpapadala sila ng doktor sa isang punto.
Basta't magagamit ang serbisyo sa tawag.
Hindi ko alam kung magkakaroon ng bagong solusyon. Dahil pinapaliit ang aming on-call na serbisyo.
Sige.
Oo, hindi ito masyadong maganda.
Oo.
Tama. At oo, nang naroon ang doktor
at kung hindi nakasaad sa sertipiko ng kamatayan ang "Hindi alam ang sanhi ng kamatayan", maaari na kaming pumunta.
Sige. At iyon ay mga kailan, para may ideya ang mga manonood?
Pag-uusapan namin ito kasama ang mga kamag-anak.
Maaaring manatili sa bahay ang yumao nang hanggang 36 na oras.
Ah, sige.
Dahil maraming pamilya rin ang gumagamit nito para magpaalam.
Pagkatapos noon, mangyayari pa rin ang mga pagbabago.
At hindi naman nila kinakailangang makita ang bukas na kabaong.
Maiintindihan iyon. Ayos lang iyon.
Iba ang atmospera sa bahay.
Gayunpaman, sinabi rin sa amin na dapat kaming dumating kaagad.
Kung alas-tres man ng umaga o anumang oras, available din ito.
Ngunit hindi gaanong madalas.
Karamihan sa mga tao ay talagang naghihintay hanggang umaga bago sila tumawag.
Oo, pero ibig sabihin noon ay napansin mo rin ang malinaw na mga pagkakaiba sa kondisyon kung saan mo natagpuan ang yumao.
Oo, naranasan na namin iyon nang ilang beses na, na talagang kakaiba iyon.
Sa lahat ng dugo na iyon.
Mula sa katapusan ng 2020 o sa simula ng 2021, masasabi natin.
Nangyari iyon noong 2021.
Ang parehong bagay ay mag-aaplay sa (taon) 2022.
Iyon ang aming naranasan nang higit o kulang sa nakalipas na dalawang taon, o mas tama pa nga, tatlong taon na ngayon. Oo.
At ang natutuklasan pa rin namin ay na minsan kapag bumibisita kami sa mga bahay ng pagluluksa,
Nakipagkonsulta na ako sa iba pang mga tagapaglibing na nakararanas ng parehong bagay.
Minsan ay bumibisita kami sa mga bahay-paghahabol, kung saan nararamdaman namin
Parang ang mga yumao ay wala nang anumang rigor mortis o agad itong nawawala at agad na nagsisimula ang pagkabulok.
Kailangan mo lang maging maingat sa mga pagtingin.
Siyempre, hindi na ito matitiyak nang kasingtagal ng dati.
Gaano katagal karaniwang tumatagal ang rigor mortis?
Apatnapu't walong oras, sa totoo lang.
Karaniwan silang iniingatan sa limang degree, ang mga yumao.
Kung ganoon, tiyak na dalawang araw iyon.
At ngayon mas maikli na ito. Ibig sabihin
Maaari rin itong dahil sa mga iniksyon ng gene therapy na ginamit, na maaaring nagdulot ng pagbabago, gaya ng sinasabi.
Nasa pakikipag-ugnayan din kami sa isang grupo ng mga doktor at iba pang mga tao.
At mayroon ding ilan na madalas gumamit ng mikroskopyo ng madilim na larangan.
Talagang maaari kong irekomenda iyon sa lahat.
Kung kilala mo ang isang naturopath o sinumang gumagamit ng dark field microscopy, ipagawa mo ito sa kanila.
Napakakawili nito.
Ginawa rin namin iyon.
At nagulat kami nang matuklasan kung gaano kalubha ang pagkakapuno ng mabibigat na metal sa aming dugo.
At ngayon ay nagde-detox kami buong panahon, kumukuha ng bitamina nang regular at iba pa.
At talagang mas maginhawa na tayo ngayon kaysa dati.
Eksakto. At oo, tiyak na nagsagawa na sila ng iba't ibang pagsusuri gamit ang kanilang
sariling dugo sa iba't ibang batch at iba pa.
Napansin din nila ang napakabilis na pagkasira ng dugo.
At iyon, siyempre, ay tumutugma sa obserbasyong ginawa namin.
Kaya ipinaliwanag nila ito sa paraang maaaring ganoon nga lang talaga.
Oo.
Sa tingin ko, kawili-wili rin na halos 16 na taon ka nang nagtatrabaho sa propesyong ito.
At saka nagkaroon ng isa o dalawang pandemya, kung baga, na dumaan sa bansa. Swine flu, bird flu, at iba pa.
kung saan ipinakita ang mga katulad na senaryo. Paano ka tumugon nang nagsimula ito
talaga, tatlo o apat na taon na ang nakalipas?
Anong mga damdamin ang nararamdaman mo noon? O mayroon ka na bang tiyak na kutob kung ano ito?
Para sa akin, kakaiba na iyon mula pa sa simula. Mula pa lang sa paraan ng pagtatanghal nito sa telebisyon.
Nabalitaan din namin ito sa balita. At palagi itong oras ng aming hapunan.
Kaya palagi talaga kaming nanonood ng balita habang kumakain.
Marahil hindi ito ang pinakamagandang ideya.
Hindi.
Matagal na naming hindi ginagawa iyon.
Oo, at talagang may hindi kami naging komportableng pakiramdam sa simula, dahil hindi namin alam kung ano ang aasahan.
Ngunit mabilis itong humupa, dahil lamang sa mga karanasang naranasan namin sa aming propesyon.
Nakita namin na tila gusto lang ng mga ospital na kumita, dahil doon lang naman ito. At nakapagtataka, walang namatay sa bahay.
At ang mga pandemya bago iyon, hindi kailanman naapektuhan ang aming distrito.
Oo, aba, wala rin doon.
Sa tingin ko, mga eksperimento iyon na pumalya, hindi ko alam.
Ngayon, hindi pa talaga nila nagawang maisulong ito. Ewan ko.
Oo, para sa amin, talagang nagsimula lang ito nang magsimula ang iniksyon.
Kaya bago noon, payapa at normal ang lahat.
Minsan mas marami, minsan mas kaunti.
Oo.
Napakakawili rin na dalawang beses mo nang sinabi na hindi mo napansin ang anumang bagay sa simula at na tanging ang mga
namatay sa ospital lamang ang binigyan ng tatak na ito, gaya ng sinasabi. May hinala na
maaaring may pinansyal na interes din sa likod nito.
Hindi ito ang unang beses, kung baga.
May narinig kami mula sa mga pamilya, ayaw kong pangalanan sila, pero talagang inalok sila ng pera ng mga ward at ng
mga doktor kung papayagan nilang maisama ang Covid sa talaan.
Talagang nakakagulat iyon para sa akin.
Sa tingin ko, krimen na iyon dito.
Saan nga ba talaga kailangang magpatuloy?
Ibig sabihin, oo, manipulasyon, pagbibigay ng pera sa mga tao.
Maiisip ko na marahil maraming tao ang tatanggap nito, kung wala ka namang ipon.
Sa tingin ko talaga ay nakakabaliw na walang sinuman ang nagsabi ng kahit ano, at walang kumilos laban dito.
Oo, ang tinatawag nating framing na ito ay madalas na iniintindi sa anumang paraan na akma.
Kaya, o kung may tiyak na interes o tiyak na pakinabang para sa taong gumagawa nito.
Halimbawa, kung ang isang tao ay nakatanggap na ng ganitong iniksyon ng gene therapy at maaaring nakaranas ng
ilang pinsala dahil dito, napakahirap itong makilala dahil, siyempre, walang talagang gustong managot dito.
O baka pakiramdam ng doktor na siya rin ang may pananagutan dito.
Sa kabilang banda, kung maaari kong lagyan ng etiketa na may coronavirus ang mga tao pagkatapos nilang
mamatay, gaya ng sinasabi, at kumita rito, tiyak na may ilang gustong samantalahin ito.
At ang naging napakalinaw na ay noong simula, kahit na ito ay isang malaking krisis sa kalusugan, mas kaunting tao ang namatay.
Hindi na iyon ang kaso.
At pagkatapos, sa pamamagitan ng malaking lunas na pinuri at ipinasa sa isang napaka-espesyal na proseso ng pag-apruba,
kung saan tila tumutunog na ang lahat ng kampanilya ng babala, ngunit itinuloy pa rin, tumaas ang bilang ng mga namatay.
Paradoksal ito, dahil dapat itong magprotekta o tumulong.
Talagang mayroon kaming kaso kung saan nakasulat talaga: "namatay sa C".
At ang lalaki ay nasa ika-14 na araw matapos ang ikatlong pagbabakuna, kaya kailangan niyang bumalik nang ikatlong beses,
gaya ng sinasabi – at oo, pagkatapos noon ay namatay siya at mahigit na siya sa 80 anyos. Kaya, talagang siya ay
nagkasakit, nagpositibo sa pagsusuri, at namatay dahil dito.
At iyon lang ang tanging nandoon na may "an C", oo, bilang dahilan.
Hindi naman talaga nila kailangang isulat ito.
Sapat na iyon kung tsek nila ang kahon para sa nakakahawa.
Pero hindi iyon ginagawa rito.
Dito, tila binigyan ng kahalagahan ang palaging pagsasabi kung ano ito.
Oo. Hindi ko alam. Oo.
Napaka-kapana-panabik.
Kaya pinag-uusapan mo ang mga doktor na pumupunta sa mga bahay ng mga yumao, gaya ng sinabi mo. Oo, tama iyon.
Sige.
Ngunit ang lalaki ay nasa ospital din noon.
Nasa ventilator pa rin siya at iba pa. Hindi lang talaga siya nakaligtas.
Oo.
At ano ang napansin mo sa larangang panlipunan?
Ibig kong sabihin, malamang nakikipag-ugnayan ka sa mga pamilya at sa mga naapektuhan.
Tiyak na makakakuha ka ng ilang bagay doon.
Kaya dati, ganito: may mga namatay. Gusto nilang makita ang patunay mula sa akin.
At mayroon akong patunay ng pagiging immune. Nagpa-test na kami.
Talagang mayroon na tayong coronavirus noong simula ng 2020, hindi lang natin alam.
Isang taon at kalahati ang nakalipas, nakumpirma namin ito sa pamamagitan ng pagsusuri ng dugo na ginawa namin.
at pagkatapos ay nakuha ang sertipikong ito ng imyunidad sa pamamagitan ng "Evidence of Reason" .
Sa maraming kaso, kinilala rin ito.
Patuloy pa ring sinusubok at iba pa.
Palagi naming ginagawa iyon bilang pag-iingat bago bumisita sa mga kustomer, para
maging panatag sila kung nais nilang makita ito.
Nakuha na namin ang tala, at iyon na iyon.
Eksakto. Kaya iyon ang isang bagay.
Kailangan kong sabihin, sa kampanyang ito, napansin namin na ang paghahating ito na nakakaapekto sa lipunan, na
naipapakita sa mesa ng mga regular o sa mesa ng pamilya, ay naipapakita rin sa mga pamilyang nagdadalamhati.
Pagkatapos ay may mga paratang tulad ng: "...dahil hindi siya nabakunahan, namatay siya.
Kasalanan ninyo dahil wala sa inyo ang nabakunahan."
At saka hindi rin dumalo sa libing ang mga miyembro ng pamilya.
At sa totoo lang, talagang ikinalungkot ko ang lahat ng iyon.
Bigla na lang, tila sinasamahan ng paksang ito ang lahat ng bagay.
Ang tanging bagay na mahalaga ay kung ikaw ay nabakunahan o hindi.
Nagsasalita ako nang kakaiba ngayon dahil sinusubukan ng mga tao rito na lampasan nang kaunti ang sensura.
Oo. Na naiintindihan mo pa rin kung ano ang sinasabi ko.
Eksakto. At sa tingin ko, nakakahiya talaga iyon, dahil mararamdaman mo pa rin ito.
Parang hindi na matagpuan ng mga tao ang paraan para magkasundo, kaya kapag pinaghahati
na ang mana, baka magkapanlaban-laban sila.
Napansin namin ito sa ilang pagkakataon.
Ngayon lang, iyon ay dati nang nangyari.
Kung saan inaalis ang mga tao sa libing hangga't maaari, upang hindi nila malaman na namatay si ganito at ganoon.
Ngunit kung may nawalan ng ina o ama, kailangan kong sabihin.
Hindi ko siya tatawagan, pero kung tatawagan niya ako at magtatanong, sasabihin kong oo, siyempre.
Hindi ko masabi: Hindi ako pinapayagang magsabi ng kahit ano dahil ayaw ng nars o kung ano pa man.
Sa totoo lang, sa tingin ko iyon ang pinakamasamang bagay kailanman.
Napansin mo rin ba ang mga pagbabagong ito? Na noong una, marahil, ay matindi ka pang pinuna, o
sinasabi ng mga tao: Uy, oo, napakasama ng virus na ito.
At natakot kami noon, at baka medyo nagbago na ang mga bagay, at baka dahil din sa iniksyon na iyon namatay ang mga tao.
Nasa atin na iyon ngayon.
Hindi ako direktang kinakausap ng mga tao sa sesyon ng pagpapayo sa pagluluksa, ngunit karaniwan
nang sa ikalawa o ikatlong pakikipag-ugnayan namin.
Kaya ang konsultasyon sa pagluluksa ay sa esensya ang unang konsultasyon?
Ang paunang pakikipag-ugnayan, kung gayon, oo.
Kaya hindi ang paunang pakikipag-ugnayan, pero oo, eksakto, ang unang pag-uusap ninyo kung saan
pinag-uusapan ninyo ang lahat hangga't maaari.
Palagi mong kailangang isaalang-alang kung anong sitwasyon ang kinaroroonan ng mga kamag-anak ngayon.
Maaari mo na ba silang kausapin tungkol sa lahat ng bagay?
Palagi akong nag-iiwan doon ng isang pad ng papel na may ilang nakasulat na bagay, para may mapag-isipan sila.
Ito ay mga pag-aayos, mga serbisyong pantanggal at iba pa.
Eksakto. Kaya hindi pa ako pinapansin.
Ngunit madalas nangyayari sa akin na kapag pumupunta ako roon nang pangalawa o pangatlong
beses, sasabihin nila, "Oh, Ginang Spuhler."
At saka alam nila ang mga video ko, ang mga panayam ko. Pagkatapos ay direktang nakikipag-usap sila sa
akin tungkol dito at sinasabi nilang kahanga-hanga raw na naglakas-loob akong magsabi ng katotohanan.
At pagkatapos, sabihin mo sa akin kung ano ang iniisip mo.
Madalas kong marinig ang mga tao na nagsasabing, "Kung hindi nabakunahan ang asawa ko, buhay pa siya ngayon."
O: "Mula noong ikalawang beses, lalo pang lumalala ang pakiramdam ni Mummy."
O: "Mula sa ikatlong pagkakataon, inaasahan na iyon kay Tatay."
Narinig ko na ito nang mas madalas ngayon.
At lalo na sa mga nasa gitnang edad, sabihin nating mahirap silang tasahin, lahat sila ay nasa
pagitan ng 40 at 60. Napapansin nila ito ngayon.
At sinasabi rin nila nang malinaw: "Kami – hindi na muli."
At pagkatapos ay maririnig mo kung ilang pamilya ang mayroon kung saan ang buong pamilya ay hindi talaga nabakunahan.
Kaya isa pa iyon.
O talagang may isang tao sa bawat pamilya na talagang sumailalim dito, na nagsabi, "Hindi mo ako mahuhuli!"
Kaya mas marami ito kaysa sa inaakala ng iba.
Kahit sinasabihan tayo na mataas ang antas ng pagbabakuna, hindi ako naniniwala.
Sa tingin ko, mas marami pa sa atin.
Hindi pa natin kilala ang isa't isa noong una.
Naramdaman din naming lubos ang pag-iisa.
Naisip din namin, ay naku, kami na lang ba ang natitira rito ngayon?
Sinubukan naming lahat na babalaan ka sa simula.
Nagkaroon na kami ng karanasan nito noong unang bahagi ng Enero at Pebrero.
At sinabi namin, "Uy mga kaibigan, huwag kayong pumunta roon. Marami sa amin ang namamatay."
Kaya kahit ganoon at sa kabila ng mga katotohanan... – nakita na natin ito.
Saan sila lahat, ang mga namatay dahil sa coronavirus?
Walang naroon.
Hindi na posible na kumbinsihin sila ng mga katotohanan.
Sa huli, hiniling pa nga nila ang pag-apruba para sa lahat ng karumihang iyon.
Sila ay labis na natuwa.
bilang lunas, bilang himalang panulu, sa katunayan.
At sa tingin ko, sayang na maraming tao ang hindi na nagtatanong tungkol dito.
Nasaan na ang kamalayan sa kalusugan?
Mayroon kaming eco-friendly na pagawaan ng karpinterya. Karamihan sa aming mga customer
ay eco-friendly, vegan, o kung ano pa man.
Namumuhay sila nang lubos na malusog.
Pinapahiran namin ng natural na langis ang mga kabinet.
Pero dahil sa lahat ng dumi na iyon, tumatakbo sila sa doktor.
Hindi namin ito nauunawaan.
Sobrang magugustuhan nila 'yan.
Pagdating sa pagkain, sinisiguro nila na hindi ito ginamot ng pestisidyo sa anumang kalagayan.
Pinapayagan nilang sumailalim sa terapiya ng gene...
Wala akong ideya.
Well, iyon ay isang bagay na hindi rin talaga namin kailanman naintindihan.
Ang nangyari sa isipan ng mga tao ay iniwan na nila ang kritikal na pag-iisip at bulag na
pinagkakatiwalaan ang lahat ng nangyayari ngayon.
Nawalan na ba silang lahat ng kanilang kutob?
Hindi naman na para gumagawa kami ng trabahong sobrang laganap.
Talaga? Kung babalaan ka ng tagapaglibing, dapat mong seryosohin iyon.
Hindi ko kailanman naintindihan kung bakit may mga tao pa rin...
Kumusta ang mga reaksyon?
Kaya noong sinabi mo, "Hoy, sabi nila ganito at ganoon, pero naranasan namin ang kabaligtaran,"
paano nag-react ang mga tao nang sinabi mo iyon?
Oo, pinakinggan nila ito, at nang muling ninyong nakita sila sa susunod, sila ay nabakunahan na.
Kung gayon, nangyari na iyon. Kahit na sa isang banda ay binalaan mo na siya nang maaga.
At sinabi mo na ngayon ay bahagyang nangyayari na na napagtatanto na ng mga tao na marahil ay hindi tama ang desisyong ginawa
nila. Na nagsisimula na silang makakita ng ilang koneksyon.
Marahil ba ay nagkaroon din ng pag-unlad mula sa: Sa simula, hindi naman talaga...
At ngayon sinasabi mong marahil ay may ilang tao na gumagawa ng tiyak na koneksyon doon, marahil pa nga nang maraming beses.
Iyon ba ay isang tiyak na pag-unlad sa paglipas ng panahon?
Oo, talagang ganon. Talagang ganon.
Sa simula, hindi nila iyon nakita.
Mayroon na kaming mga namatay. Mayroon ding mga matatapang na doktor.
Pagkatapos ay isinusulat nila ang pagkamatay dahil sa ikatlong partido (pagbabakuna). At saka may awtopsiya rin ang pulisya.
Ganoon ba ang kaso, kung nakasulat doon, magkakaroon ba ng awtopsiya?
Oo, pagkatapos ay kokumpiskahin ito. Ito ay isang hindi natural na kamatayan.
Kung nakasulat na kamatayan sa pamamagitan ng iniksyon, pagkatapos
Oo, hindi ito natural. Tama.
At pagkatapos ay isinasagawa ang otopsi, ngunit ng Kagawaran ng Kriminal na Imbestigasyon, ang pulisya.
At nagkataon lang na sa partikular na kasong ito, may appointment ang mga kamag-anak sa doktor noong Biyernes para sa booster.
Eksakto. At ang post-mortem ay noong Miyerkules.
At saka naghintay na lang sila sa resulta.
At ang lumabas lang ay cardiac arrest.
Hindi pa nasusuri ang koneksyon.
Oo, nandoon sila noong Biyernes (para sa pagbabakuna) at nakuha nila ang kanilang susunod na bakuna. Ganoon lang talaga.
Oo, at sa simula ganoon nga, pinagtiwalaan nila ang lahat, siyempre.
At kung sinabi mo ang kabaligtaran, aba, sige na nga.
At maaaring nakarinig ka ng isa o dalawang pag-uusap sa pagitan ng iyong mga kaibigan.
Madalas kong naririnig ang mga tao na nagsasabi: "Tiwala ako sa gobyerno; ito ay inihalal ng mga tao." Oo,
at hindi nila pinaniniwalaan na gagawin ng gobyerno ang anumang masama sa mga tao.
Ano ang gusto mo? Wala ka nang ibang dadalhin. Oo,
At hindi natin maaaring salungatin ang mga doktor na pabor dito at sumusuporta sa kabuuan nito.
Wala tayong pag-asa. Bilang pasyente, nagtitiwala ka sa iyong doktor.
Oo, at tila mas mataas pa rin sila sa atin sa ilang paraan.
At may mga tiyak na pangyayari ba kung saan ang mga bagay ay umusbong sa kabaligtaran? O ito ba ay isang unti-unting proseso
mula sa, "Oo, pinagkakatiwalaan ko iyon at tiyak na namatay siya dahil sa virus," hanggang sa, "Oo, ang terapiyang
henetiko na ito ay… malamang iyon ang naging sanhi," tama?
Tulad ng sinabi ko, talagang pinapanood namin lahat ng pinondohan ng GEZ, wala na kaming pinapanood pa.
Palagi naming iniiwasan ito dahil ayaw lang talaga naming bombahin ng kalokohan.
Pero malalaman mo kung ano ang nangyari kapag nakikipag-usap ka sa mga tao sa kalye. Dahil palagi nila
itong pinag-uusapan, o inuulit ang narinig nila doon.
At nakikipag-usap din ang mga tao.
At ngayon, kung may isang tao na magsasabing, "Uy, hindi ako maganda ang pakiramdam mula noon,"
susubukan ding sabihin iyon ng susunod na tao.
At iyon din ay isang proseso.
Kakatapos mo lang mapagtanto iyon ngayon.
Lalo pang dumarami ang mga taong nangahas na lumabas at magsabi, "Oo, hindi ako nasisiyahan doon."
Dagdag pa ang mga karanasang dinaranas ng mga pamilya sa pagkamatay. Maraming pamilya
ang naaapektuhan nang higit sa isang beses.
Oo, nakalibing na nila ang limang miyembro ng kanilang pamilya sa nakalipas na dalawang taon.
Kung hindi pa rin nila naiintindihan ngayon, hindi ko na alam kung ano ang sasabihin.
Ngunit malamang may ilan pa ring magsasabing, "Oo, sige."
Hindi yung mga iyon.
Sinabi ng babae, "Hindi na talaga kailanman." Kaya matibay din ang kanyang paniniwala na ito ang kinalabasan ng buong pangyayari.
Dahil hindi talaga ito maaaring mangyari, oo.
At dalawa sa kanyang mga kapatid, na pareho pang wala pang 70, oo.
Ang isa ay hindi pa 60, ang isa naman ay hindi pa 70, at parehong nasa maagang 80s ang mga magulang. Kaya sa isang
banda... Oo, lalo na kapag pinag-uusapan mo ang inaasahang haba ng buhay ng, hindi ko alam, diumano, oo.
At bigla, namatay ang lahat. Hindi iyon maaaring totoo, hindi ba?
At makikita nila iyon ngayon.
Tulad ng sinabi ko, mas madalas ko na itong naririnig.
Kung hindi dahil sa asawa ko na nagpabakuna, buhay pa siya ngayon, oo.
O mula pa noong ikatlo, ika-apat, ika-lima—depende kung ilan—bumaba na ang kalidad, di ba?
Bagaman karamihan ay talagang nagsasabi: mula nang ikatlo, bumababa na ang lahat.
Sa tingin ko, kung pupunta ka pa nang mas madalas ngayon, opinyon ko lang iyon, siyempre.
Mas lalo kang magiging masama ang pakiramdam.
Muli nating pag-usapan ang takdang panahon at ang mga bilang.
Kaya, upang buod nang maikli.
Naging napakatahimik ang 2020, mas tahimik pa kaysa dati.
Nagsimula ito sa katapusan ng 2020. Makikita mo ang kaugnayang panahunan sa mga programa ng pag-iniksyon.
Noong 2021, tiyak na mas malaki nang husto kaysa sa...
Ang saya nun. Patawad?
Doon talaga nagsimulang umusbong ang lahat noong 2021.
Ang 2021 ay isang talagang kapanapanabik na taon.
At ano ang nangyari sa mga sumunod na taon? 2022, 2023?
Kaya naging matindi pa rin ang 2022.
Hanggang 2022, ibig sabihin noong 2021 at 2022, palagi naming napapansin ang korelasyon.
Oo. Kaya mga dalawang linggo pagkatapos, naipadala ang post. At ngayon ay 2023 na...
Kaya, dalawang linggo matapos ang appointment para sa iniksyon...
Tama, oo, tama.
At ngayon ay 2023 na mukhang muling tumatag na.
Sa katunayan, muli naming naitala ang pinakamataas na bilang ng mga pagkamatay ngayong taon sa tagsibol at taglagas.
Bagaman kailangan kong idagdag na para sa amin, muling umusbong nang husto ang mga bagay ngayong taon
noong ika-28 ng Setyembre, nang maraming tao ang namatay.
At noong ika-18 ng Setyembre, nagsimula na naman ito, hindi ba? Nagsimula na naman sila.
Nagsimula ito sa isang opisyal na rekomendasyon, masasabi natin, mula sa ...
Tama, at alam din namin mula sa mga kaibigan, ibig sabihin, mula sa mga kakilala na nagtatrabaho para sa mga
doktor, na mga katulong medikal o kung ano man, at puno ang kanilang mga talaan ng appointment. Oo,
Matagal nang hinihintay ng mga tao ang pagkakataon na muling magpabago.
At ganoon pa rin iyon, gaya ng sinabi ko, eksaktong sampung araw muli, tulad ng pagsisimula nito para sa amin.
At ang nakapukaw ngayon ay muling nakahabol ang nakatatandang henerasyon.
Pagkatapos ay napagtanto ko na iyon pala ang pangunahing pokus.
Dahil marami na sa atin ngayon ang nasa kanilang tatlumpung gulang, kung saan sila ay ipinanganak noong
dekada trenta, kung saan ngayon ay lahat... Na hindi naman hindi pangkaraniwan sa unang tingin.
Namatay ang matatanda, ganoon talaga, lalo na kung ikaw ay 90 na.
Mangyaring huwag mong maling unawain ito.
Ngunit iyon nga, gaya ng sinabi ko, kitang-kita ito:
18. (Setyembre) ang simula.
28 (Setyembre) – doon nagsimula ang lahat.
At ngayon ay humuhupa na ang mga bagay.
At malamang ay masasabi mo na batay sa kondisyon ng yumao, gaya ng sinabi mo sa simula.
Sa kasamaang palad, makikita mo ito.
Marami sa kanila ang may kulay-abo, napakakulay-abo, at maputlang mukha.
Kaya hindi ito natural.
Hindi ito ang karaniwang hitsura ng isang yumao.
At ang iba naman, aba, malingting dilaw din sila.
Kaya marami talaga tayong mga dilaw, oo.
Dilaw, may kinalaman din ba iyon sa atay?
Sa grupo ng mga doktor na kinabibilangan namin, marami na ang nagsabi na ang spike protein na ito ay karaniwang naipon sa atay.
At iyon ang maglilikha ng dilaw na itsura.
Maaari ko lamang ulitin ang narinig ko.
Wala na naman ako sa sarili.
Hindi na iyon ang aking larangan ng kadalubhasaan.
Ngunit nararanasan ko pa rin ang pagmamasid at ang pagkabulok.
Nagsisimula nang mas maaga ang autolisis na ito.
Kino-collect namin ang maraming tao na isang araw pa lang ang nakalipas nang sila'y mamatay.
At hindi mo sila mahahawakan dahil baka aksidenteng matanggal mo ang balat nila o kung ano pa man.
At hindi dapat ganoon. Hindi pagkatapos ng isang araw lang.
At hindi naman silang lahat ay binibigyan ng cortisone at chemotherapy o kung ano pa man. Iyan ang isa sa mga dahilan.
Hindi, namatay sila sa normal na mga kalagayan, tatawagin ko itong normal na mga kalagayan.
At gayon pa man, ganoon talaga ang takbo ng mga bagay. Hindi naman talaga maaaring ganoon. Hindi nang ganoong kadalas.
Tulad ng sinabi ko, ganoon na iyon palagi.
Ang isang taong dati nang sumailalim sa kemoterapiya nang tatlong buwan o higit pa at namatay dahil dito ay agad ding mabulok.
Hindi na natin kailangang pag-usapan iyon. Sobrang nakakapagod iyon para sa katawan.
Ngunit namamatay ang mga tao nang hindi sumasailalim sa kemoterapiya. O nang hindi tumatanggap ng mataas na
dosis ng kortisona o ng anumang iba pa. O ng anumang morpina. Paano ko malalaman kung ano ang tinatanggap mo doon?
Oo, at kitang-kita iyon. At nakikita pa rin namin iyon.
At ang nakakabaliw pa rito, nagdaos sila ng libing, na nakakabaliw, at hindi ko pa alam kung mabuti o masama iyon.
Pinataas nila ang panahon ng paglilibing sa sampung araw. Dati, pitong araw lang ito. Mula nang magsimula ang pandemya.
At iyon, siyempre, ay isang problema para sa amin. Lalo na sa paglilibing kapag ang libing ay isang linggo lang ang layo.
At iyon pa ay nakahiga ang bangkay. Kailangan mong tiyakin kung isasara nang mas maaga ang kabaong.
Iba lang ang uri ng komunikasyong nagaganap ngayon kaysa dati.
Dahil sa hitsura ng yumao.
Oo, eksakto. Hindi mo na puwedeng asahan na matiis pa ng mga kamag-anak iyon.
Oo, ibig sabihin nito ay nakikipag-ugnayan ka rin: "Hey, kung gusto mong makita muli ang taong iyon, kailangan
mong gawin ito bago dumating ang oras na ito, dahil kung hindi, hindi na ito makatuwiran," gaya ng sinasabi.
Eksakto, oo.
Mayroon ding mga amoy at iba pa.
Maaari natin silang pigilan sa malawakang sukat, masasabi kong oo. Ngunit sa isang punto, muling lilitaw sila.
Hindi mapipigilan ang pagkabulok maliban sa pamamagitan ng paggamot na thanatopraxy.
Ngunit walang gumagawa niyan.
Ginagawa lang iyon para sa mga internasyonal na paglilipat. O para kay Michael Jackson o sa iba pang inilalagay nang matagal.
Eksakto. Kung hindi, wala itong saysay.
Sinabi mo na ilang buwan na ang nakalipas, nang muling inilabas ang opisyal na mga
rekomendasyon, gaya ng sinasabi, nagsimula itong muli.
Sa tingin mo, saan tayo dadalhin ng paglalakbay?
Kaya minsan mong sinabi na may ilang tao na nagising na at pinagtatanong ito. Ngunit napapansin mo pa rin ang isang
malinaw na pattern: kapag may mga rekomendasyon na magpabakuna, tumataas ang bilang ng mga namamatay pagkatapos.
Sa tingin mo, patungo saan ang paglalakbay na ito? Ano rin ang iyong inihahanda sa iyong trabaho?
Bumili lang kami ng kaunti para mag-imbak, para lang maging ligtas, dahil hindi mo talaga mahuhulaan kung saan ito patutungo.
Sana nga, siyempre, na sa huli ay titigil na ang mga tao sa patuloy na pagtakbo roon.
Iyon ay isang posibilidad.
Ang nakakalungkot para sa akin ay ang ating lipunang matanda, na hindi makapagtanggol sa sarili.
Lalo na ang mga taong nasa mga nursing home.
Kung wala kang mga anak na matalas ang isip, lubos kang nakadepende rito. Wala kang magagawa tungkol dito.
At sa tingin ko ay nakakahiya iyon. Dahil ngayon, kapag napapansin mo, sabihin nating, na hinihiling ng
mga tao na bigyang-pansin ang nakaraan, kahit na hindi naman ito ginagawa ng kabilang panig.
O noong nakaraang Martes, ang programa tulad ng MDR, halimbawa, ay nagkaroon ng programa tungkol sa mga side
effect ng pagbabakuna. Sa tingin ko, napakamatapang iyon.
Siyempre, hindi lahat ay nasabi; sobra iyon para sa mga karaniwang mamamayan.
Ngunit naalis na ito mula sa media library.
Na hindi mo na ito mapapanood. Sa tingin ko, sayang lang iyon.
Saan nagsisimula ang edukasyon sa sekswalidad? Bakit, ano ba ang kinatatakutan nila?
Oo, nagkamali sila.
Ngunit kailangan nilang manindigan dito at huwag subukang makalusot at magpatuloy na parang dati,
dahil ngayon ay naipit na sila sa dami ng lata.
Oo, sapat na ang bilyon-bilyong naaksayang sa iba pang bagay.
Kung ganoon nga rin naman sa kanya, wala nang pakialam. Ano ang punto?
At oo, napakahalaga na tanggapin ito.
Mayroon akong napakalaking pinsala mula sa kalungkutan.
Oh, paano nga ba maibabalik sa mga tao ang paalam na hindi nila natanggap?
O ang pagpapayo sa pagluluksa, kung saan hindi sila pinayagang makadalo?
Oo, pati ang pagpaalam sa krematoryo o ang pagsasamahan sa kremasyon? Lahat ng iyon ay ipinagbawal.
O hindi man lang pinayagan ang matalik na kaibigan na dumalo sa libing dahil hindi siya isinama.
Ibig mo bang sabihin ay sa pangkalahatan o para sa mga taong hindi nagkaroon ng tiyak na katayuan?
Oo, kailangan mong maging bahagi ng malapit na bilog ng pamilya para makadalo sa libing. At hindi iyon posible.
Doon lamang, nang ipatupad ang kinakailangang pagsusuri at iba pa, saka ipinatupad sa
sementeryo ang 3G o 2G, depende sa sitwasyon.
At oo, mahalagang tugunan ang isyung ito.
Kinuha lang nang simple sa mga tao ang isang napakahalagang bahagi.
At lalo na kapag matibay ang ugnayan.
Kaya nangangahulugan iyon na hindi talaga pinayagang dumalo ang apo sa tuhod sa libing ng kanyang lola sa tuhod.
Ngunit maaari ring ang apo sa tuhod ay ginugol ang unang tatlo o apat na taon ng kanyang
buhay kasama lamang ang kanyang lola sa tuhod.
At saka may matibay na ugnayan doon.
At hindi ko masabi sa kanya, hindi, hindi ka maaaring pumunta.
Oo, paano nga ba dapat maayos na malagpasan ng bata ang pagdadalamhati na ito o
makabuo ng malusog na proseso ng pagluluksa?
Ibig kong sabihin, tiyak na haharap ka sa pagdadalamhati sa isang punto.
Sanay na kaming magpaalam. Nagpapaalam kami araw-araw.
Hindi dapat kalimutan iyon.
Ngunit ibang-iba ang paalam na ito.
Sa tingin ko, sayang lang iyon.
At sa tingin ko ay nakakahiya na may mga taong itinatago pa rin ang katotohanan.
At tiyak na may nangyayari.
Iba na ang lahat mula pa noong 2021. Ganyan talaga.
Iba na ang lahat. At ano ang naiiba? Isang bagay lamang ang ipinakilala na naiiba.
Kaya hindi naman ganoon kahirap lutasin ang ekwasyon, sa madaling sabi.
Oo, eksakto.
Ito ay isang ganap na normal at simpleng pagkalkula. At kung hindi mo ito maintindihan, aba, ewan
ko. Ibig kong sabihin, dahan-dahan pero tiyak...
At sa tingin ko, hindi maaaring iwasan ng ating mga politiko ang pananagutang ito.
At hindi rin ito nakakatulong, kahit bumaba ka man o gumawa ng iba pa.
Hindi, sa tingin ko dapat silang hilahin sa harap ng hukuman. Sa palagay ko, masaker sa maramihan ang ginagawa nila!
Kailangan mo talagang sabihin ang salita nang malakas ngayon.
Mukhang matinding salita iyon, isang seryosong paratang.
Ngunit kung talagang titingnan mo ito nang detalyado, dapat mo talagang pag-isipan ito.
Oo, sa tingin ko, gaya ng sinabi ko, pero hindi iyon dahilan. Ngunit para sa maraming tao, pinaikli lang nito ang kanilang
buhay. Malamang mamamatay din sila sa malapit na hinaharap.
Lalo na sa mga matatanda.
Madalas silang maraming sakit.
At lalo lang itong nagpalala.
Hindi ito sinadya bilang dahilan para sa mga kinailangang umalis nang mas maaga.
Pero sa tingin ko, marami pang ibang tao ang mabubuhay kung hindi sila nilinlang ng mga bagay na iyon. Oo, talaga.
At sa tingin ko, hindi iyon tama.
At kailangan na lamang nilang ipagtanggol ang kanilang sarili para doon.
Kaya nagsampa rin kami ng kasong kriminal sa Karlsruhe. Kasali kami doon.
At talagang maaari kong irekomenda iyon sa lahat.
Maliit na patalastas lang sa gilid.
Sa ZAAVV, Z-A-A-V-V, maaari mong i-download ang card. Maaari mo itong punan. Maaari mo itong ipadala sa BGH.
Kaya ang masasabi ko lang sa lahat, gumawa kayo ng aksyon tungkol dito! At sa tingin ko dapat silang kasuhan.
At lalo na si Ginoong Lauterbach, na nagsasalita ng napakaraming kalokohan, oo, bilang ministro ng kalusugan, sa totoo lang.
Walang kinalaman ito sa kalusugan. Para sa akin, ito ay isang ministro ng karamdaman.
Oo, hindi mo alam kung tatawa ka o iiyak. Marahil ay iiyak ka, mas malamang.
Oo, ibig kong sabihin, hindi ko kailanman personal na nilapitan ang mga pulitiko. Palagi akong nagpipigil sa bagay na iyon.
Pero oo, kapag nakikita mo kung ano ang nangyayari dito. Oo, maging tapat tayo. Pagkatapos, kailangan mong kumilos.
At hindi dapat basta-basta tinatanggap ng mga tao ang lahat. Hindi iyon maaaring tama! Hindi ko iyon kailanman naintindihan.
Nasaan na ang lahat ng diwa ng pakikipaglaban?
Marahil para sa iyo nang personal. Kumusta ang nakalipas na tatlong taon?
Ano ang personal mong natutunan? Saan ka muling nagkaroon ng biglaang pagkaunawa? O ano ang nangyari na nag-udyok
sa'yo na sabihing, "Hey, naging napakalinaw iyon sa akin muli"?
Ganyan na talaga ngayon para sa akin, o karaniwan sa aming pamilya. Natutunan naming maging kritikal sa lahat ng bagay.
At huwag ding umasa sa mga pahayag ng mga indibidwal. At palaging kumbinsihin muna ang ating sarili. Kaya, sa
pangkalahatan, naniniwala lang ako sa nakikita ko nang harapan. Hindi kahit dito sa telebisyon o kung ano pa man.
Alam natin ngayon na lahat ay maaaring peke.
Oo, kaya isipin mo ito nang mag-isa, magsaliksik ka nang kaunti. Ano kaya ang maaaring nasa likod ng lahat ng ito?
Upang banggitin ang ilang positibong aspeto: Hindi kami nagkaroon ng anumang problema sa lockdown o kung ano pa
man. Palagi naming tinitingnan ang lahat nang positibo. Sa totoo lang, medyo kaaya-aya nga ito.
Walang nangyayari sa mga kalye. Kapag namimili, kailangang maglayo ang mga tao. Kung may appointment ka sa
doktor, kailangan mong tumawag, at makakapasok ka agad.
Hindi mo na kailangang maghintay. Kaya kailangan mong ituon ang pansin sa mga
positibong bagay na lumabas mula sa buong sitwasyon.
At ang hindi ko na gustong palampasin pa ay ang lahat ng mga taong nakilala ko sa nakalipas na tatlong taon.
Sa tingin ko, kahit bago pa dumating ang himalang lunas, malinaw na ipinakita na lang ng C
(coronavirus) ang tunay na ugali ng mga tao.
At nakita mo rin kung ilan pala ang mga taong mali ang paghusga mo.
Ilan nga ba ang mga taong nagpapakita sa labas ng isang imahe na hindi sumasalamin sa kanilang tunay na pagkatao sa loob?
At sa nakalipas na tatlong taon, oo, dahil sa reorientasyon, ngayon ang mga taong nakilala mo, at ganoon
talaga. Mas, mas maganda na ako ngayon kaysa noong simula.
Talagang oo. At hindi na kami natatakot. Lubos na naming binitiwan ang takot na iyon.
Kaya hindi na namin hinahayaan na may makagambala sa amin.
Maliban kung may direktang aatakihin ang pamilya o kung ano pa man. Tama.
Ngunit sa mga taong kilala namin ngayon, talagang ipinagmamalaki ko sila.
May nais ka pa bang sabihin sa mga tao bago tayo magtapos?
Nais ko lamang hikayatin ang lahat na gawin iyon.
Huwag palaging maniwala sa lahat ng naririnig mo. Tingnan ninyo mismo.
Huwag kalimutang maging mapanuri sa sarili. Oo, karaniwang mapanuri sa lahat ng bagay.
At hanapin mo lamang ang iyong mga kapantay.
At kung tayo ay malakas at magkakaisa, wala nang mangyayari sa atin.
Matibay ang aking paniniwala rito.
Sige, magagandang pangwakas na salita at salamat sa iyong mga pagsisikap, mahal na Marlies.
Sana makarating tayo sa maraming tao.
Maraming kapana-panabik na bagay doon.
Marami rin akong natutunan dito. At salamat sa iyong tapang at dedikasyon.