Pra, nuk ishin viruset, do të doja të shfrytëzoja këtë rast për ta përsëritur, që ne përjetuam.
"Pra, ne jemi vazhdimisht të ekspozuar ndaj shumë viruseve të çuditshme dhe të reja."
Ne mund ta bëjmë këtë. Nuk ka nevojë të shqetësohesh.
Pra, duhet të jesh mjaft i sigurt kur tremb njerëzit ose i paralajmëron për ndonjë sëmundje që
me të vërtetë e di se çfarë është ajo sëmundje.
Ndonjëherë është gjithashtu helmim.
Imagjino që paralajmëron njerëzit për një virus, dhe ata janë aq të dobësuar nga glifosati sa mikrobioma e tyre është
shkatërruar, duke i bërë të përjetojnë simptoma helmimi dhe duke i bërë të paaftë për të toleruar disa gjëra.
Dhe pastaj thua, oh, por ka një virus.
Por njerëzit thjesht janë dobësuar në mënyrë sistematike nga ndonjë lloj helmi. Kjo mund të jetë gjithashtu rasti.
"Kur është shëndeti në rrezik?
Si mund ta dish?
Nëse ajo është në rrezik mund të përcaktohet vetëm me një test PCR. Kështu thotë OBSH.
Përcakton se si të njihen rreziqet dhe cilat rreziqe janë të pranishme.
Ata kanë njerëzit e tyre kudo dhe tani po e instalojnë gjithnjë e më shumë kudo, dhe nëse ka diçka për t'u parë, ata përcaktojnë
se çfarë është, dhe pastaj është sëmundja e majmunëve.
Këto deklarata u bënë nga Dr. Wolfgang Wodarg gjatë ligjëratës së tij më 23 shkurt 2024 në Reiden, Zvicër.
Titulli i premierës së tij në Zvicër ishte: "Pandemi në vend të demokracisë – sundim me frikë?"
Dr Wodarg është specialist i mjekësisë së brendshme, pulmonolog, specialist i mjekësisë sociale, mjek i higjienës
dhe mjekësisë mjedisore, dhe ka qenë për një kohë të gjatë drejtues i një autoriteti shëndetësor.
Në vitin 1991, ai mori një bursë për të studiuar epidemiologjinë në Universitetin Johns Hopkins, SHBA.
Nga viti 1994 deri në vitin 2009, ai ishte anëtar i Bundestagut gjerman për SPD-në.
Që nga viti 2011, ai punon si lektor universitar, shkencëtar i shëndetit dhe autor. Libri i tij Falsche
Pandemien (Pandemi të rreme), i botuar në vitin 2021, ishte numri 1 në listën e bestseller-ëve të SPIEGEL.
Më poshtë mund të shikoni një përmbledhje një-orëshe të ligjëratës së tij dy-orëshe.
Wodarg shpjegon pse nuk ishin viruset ato që duhej të fajësoheshin për pandeminë e supozuar të
koronavirusit, por fuqia e përkufizimit të OBSH-së.
Nuk ishin viruset Mirë, tani kalojmë te tjetri.
Pra, nuk ishin viruset, do të doja të shfrytëzoja këtë mundësi për t'ju thënë edhe një herë se çfarë përjetuam.
Viruset, nëse e sheh këtë, shumë aeroplanë që fluturojnë rreth botës në 24 orë, kjo është një periudhë kohe.
Ka rreth 200 ose 300 njerëz në çdo aeroplan, dhe të gjithë janë të mbushur me viruse.
Janë 10 milionë pasagjerë çdo ditë që përhapin viruset e tyre në mbarë botën, dhe ne po i zëvendësojmë ata.
A keni kaluar ndonjëherë përmes kontrollit të sigurisë në aeroport dhe jeni ulur pranë
dy personave të tjerë në të njëjtin fluturim?
– Maska është krejtësisht e padobishme.
Viruset janë këtu dhe po shkëmbehen.
Ka qenë kështu për dekada, jo vetëm në aeroplanë.
Kjo është normale; viruset e reja shfaqen vazhdimisht dhe ndryshojnë pandërprerë, veçanërisht viruset RNA si koronaviruset,
të cilat ndryshojnë shumë shpejt dhe në mënyrë të vazhdueshme.
Dhe ajo që po të thuhet për shumëllojshmërinë e varianteve është qesharake.
Kjo është një histori që dikush e ka zgjedhur në njëfarë mënyre.
Kjo është diçka e zgjedhur.
Natyra është shumë më e egër, sepse viruset nuk janë përhapur; thuhet se ato janë përhapur vetëm nga Vuhani.
Por kishte edhe disa këtu.
Në Zvicër ka shumë vende ku janë gjetur viruse, ndoshta edhe të ndryshme.
Dhe ato vijnë nga kudo, përhapen vazhdimisht nga kudo, ndryshojnë dhe përshtaten.
Dhe sistemin e tyre imunitar, ne i njohim të gjithë.
Dhe ne kemi mundësi të jashtëzakonshme trajnimi, për shembull përmes turizmit dhe ekonomisë së globalizuar,
që u lejojnë njerëzve të udhëtojnë në të gjithë botën.
Ata janë të gjithë njerëzit që fluturojnë atje çdo ditë.
Ata mësojnë për viruset, nuk e dinë nga, nga ndonjë ishull në Azi Lindore.
Kthehuni, ata ishin në tregun e peshkut.
Dhe pastaj në Vietnam panë buburrela që njerëzit i hanë atje.
Dhe larvat dhe gjëra të tjera të tilla. Dhe kishte shumë njerëz dhe ishte e mbushur me njerëz.
Dhe ajo ishte një pushim i bukur, thonë ata.
Asgjë nuk ishte.
Pra, ne jemi vazhdimisht të ekspozuar ndaj shumë virusesh të panjohura dhe të reja.
Ne mund ta bëjmë këtë. Nuk ka nevojë të shqetësohesh.
Industri e çmendur
Nëse shikoni të dhënat mbi vendet ku njerëzit janë sëmurur në të kaluarën, siç tregohet këtu, për shembull,
nga Peter Doshi, i cili ka një përmbledhje të përafërt të grafikëve të tij në Der Spiegel.
Ai hodhi një vështrim vdekjeve nga gripi në SHBA nga viti 1930 deri në 2004.
Dhe siç mund ta shihni, pas Luftës së Dytë Botërore pati një rënie të madhe.
Atëherë ka mbetur shumë pak. Pothuajse askush nuk vdes më.
Njerëzit e moshuar vdesin, përndryshe. Kjo duhet të ndodhë, apo jo?
Po, ata vdesin, dhe ndonjëherë gjithashtu kanë grip.
Po, dhe ndonjëherë, papritmas, pas luftës, në vitet 1960, për të thënë kështu, çfarë ishin ato viruse?
Së pari fillove t'i kërkoje, dhe pastaj tashmë njihje pesë apo gjashtë nga 200 që njeh tani. Dhe
vetëm ato për të cilat kishe teste mund të provohej.
Dhe pastaj gripi mund të zbulohej.
Kjo ishte diçka në të cilën ata ishin përqendruar veçanërisht.
Dikush kishte thënë se mund të ishte e mundur të prodhohej një vaksinë.
Dhe pastaj thjesht e kërkuat, ishte kudo, kishte sentinelë të gripit në vendet.
Sa infeksione gripale u gjetën atje e kështu me radhë.
Dhe pastaj thanë gripi A ose B. Pastaj ishte HN1, H5 dhe përsëri të gjitha nëntërat.
Dhe për këtë arsye duhet të merrni vaksina të reja çdo vit, sepse ato ndryshojnë.
Dhe pastaj duhet të vaksinosh përsëri.
Është një industri e çmendur, sepse, oh, ja ku nisëm përsëri me variantet, duhet të kenë një vaksinë të
re kundër Omicronit, dhe ne tashmë po e përgatisim.
Dhe pastaj . . . Dhe pastaj fakti që dy ose tre janë aty në të njëjtën kohë, kur ti kërkon vetëm një, dhe testi
është pozitiv, vetëm për gripin ose vetëm për koronavirusin, për shembull, ti madje as nuk i ke parë të tjerët.
Por e vërteta është se në shumicën e rasteve, rreth 40% të infeksioneve, ka dy viruse që mund t'ju sëmurin.
Ndonjëherë, nëse ke dy viruse, nuk sëmuresh, por vetëm nëse ke një.
Ndonjëherë dy viruse forcojnë njëra-tjetrën.
Kjo varet nga se cilët viruse shfaqen dhe kur.
Kjo do të thotë se këtu është shumë, shumë komplekse.
Ju në të vërtetë keni nevojë për një diagnozë diferenciale dhe për një test, pavarësisht sa i saktë qoftë
ai, që nuk ju tregon asgjë, veçanërisht jo një test PCR.
Dhe nëse dëshironi të vlerësoni një rrezik të tillë, është mirë të shikoni nëse më shumë njerëz po sëmuren se zakonisht.
A është vërtet e mundur të diagnostikohet sëmundja me siguri? Koronavirusi?
Dhe si mund ta përjashtoni mundësinë që këto të mos jenë viruse të tjera?
Si mund të përcaktohet që simptomat janë me të vërtetë shkaktuar nga ky infeksion, nëse do të kishte një test
që mund të zbulonte në mënyrë të besueshme koronavirusin?
Pra, kur i trembni njerëzit ose i paralajmëroni për një sëmundje të caktuar, duhet të jeni mjaft të sigurt që me të vërtetë
e dini se çfarë është ajo sëmundje. Ndonjëherë është helmim.
Imagjino që paralajmëron njerëzit për një virus, dhe ata janë aq të dobësuar nga glifosati sa mikrobioma e tyre
është shkatërruar, duke shkaktuar simptoma helmimi dhe duke i bërë të paaftë të tolerojnë disa gjëra.
Dhe pastaj thua, oh, por ka një virus.
Duke vepruar kështu, njerëzit janë dobësuar vetëm në mënyrë sistematike nga ndonjë
lloj helmi. Kjo mund të jetë gjithashtu rasti.
Diagnoza diferenciale nuk është vetëm thelbësore për pacientët individualë, por edhe për epidemiologët.
Po, dhe pastaj mund të shihje se çfarë po bënte Instituti Robert Koch; ata gjithmonë monitorojnë sa raste gripi ka.
Ata kanë 600 praktika mjekësore që raportojnë çdo javë.
Për mua, është ky numër. Ekziston një standard i caktuar, dhe pastaj ata mund ta krahasojnë longitudinalisht,
gjatë viteve, për të parë nëse po rritet apo po zvogëlohet.
Dhe aty e shikova së pari; është praktikisht e njëjta gjë që bëra me gruan time Thomsen.
Kjo është ajo që Instituti Robert Koch bën me 600 praktika mjekësore në të gjithë Gjermaninë.
Dhe pastaj e shikova dhe pashë – këtu mund ta shihni këtë vijë, që ishte viti 2020 – dhe papritmas në mars
erdhi karantina, askush nuk sëmurej më, pandemia po përhapej me forcë dhe askush nuk po sëmurej.
Dhe kjo më befasoi.
E di pse ka rënë, sepse askush nuk shkonte më në ordinancën e mjekut.
Duhej të mbaje maskë dhe të bëje testin, dhe njerëzit thoshin jo, sepse tani më besojnë, kështu që nuk kam nevojë
për një letër sëmundjeje dhe nuk më duhet të shkoj te mjeku.
Dhe pastaj, kur kishin gripin, kështu e shëronin.
Dhe kjo vazhdoi vitin e ardhshëm.
Kjo është 2021 – asgjë, absolutisht asgjë, asgjë gjatë gjithë vitit.
Nuk kishte asnjë sezon gripi.
Po, gjithmonë kam menduar se diçka e tillë, një pandemi, do të ishte një katastrofë, me spitalet të mbingarkuara. Por nuk
ishte kështu. Nuk i kam të dhënat me vete, por ndoshta e di që spitalet reduktuan numrin e shtretërve gjatë kësaj periudhe.
Testi PCR është çelësi i pandemisë (Kina)
Dhe kjo vjen nga Kina. Kjo më bëri të sigurt kur kontrollova me CDC-në kineze në fillim të
marsit. Çfarë të dhënash janë në dispozicion atje?
Dhe këto ishin rastet, këto ishin testet PCR pozitive.
Dhe e sheh, në fillim kishte vetëm disa mijëra raste çdo ditë.
Dhe pastaj papritmas, më 1 mars, ra sipas urdhrit.
Pandemia kishte përfunduar në Kinë. Thjesht e fikën.
Mendo për aeroplanët, mendo për njerëzit e shumtë, kudo është mbushur me njerëz.
Ata kishin disa viruse. Thjesht e ndaluan pandeminë brenda natës dhe gjëra të tilla.
Thjesht nuk e testuan më. Ajo ishte zhdukur.
Ne mund ta kishim bërë vetë.
Dhe kjo sëmundje është përcaktuar.
Dhe këtë bëri OBSH-ja para se të fillonte, në vitin 2019.
Ata e përcaktuan sëmundjen sipas kodit ICD.
Kjo është ajo që OBSH-ja mund të bëjë.
Ajo mund të përcaktojë diagnozat.
Të përcaktosh do të thotë të vendosësh një gardh rreth diçkaje; çdo gjë që është brenda i përket asaj.
Kjo është një përkufizim.
Dhe e përcaktuan në një mënyrë të tillë që thanë: "Epo, ekziston Covid-19. Ky është
patogjeni i ri i rrezikshëm nga Vuhani", thanë ata.
Dhe mund ta përcaktoni këtë me një test.
Ky është testi PCR i zotit Drosten.
Ne e kemi regjistruar edhe atë.
Dhe nëse është pozitiv, atëherë është Covid-19. Dhe ka raste pa simptoma.
Kjo do të thotë që njerëzit janë të shëndetshëm, por testi është pozitiv.
Dhe pastaj ata kanë një diagnozë të dytë.
Kjo do të thotë, virusi Covid-19 nuk është identifikuar.
Ata ende nuk kanë rezultuar pozitivë në PCR.
Këta ishin njerëz që kishin qenë në kontakt me dikë që rezultoi pozitiv me PCR – dhe kishin ftohje.
Pra, ata duhet të kenë pasur simptoma dhe të kenë pasur kontakt me dikë që ka rezultuar pozitiv në një test PCR.
Kjo ishte gjithashtu Covid-19. Sepse i ishte caktuar një numër tjetër ICD, paksa i ndryshëm, 7.2. Po, dhe
këto dy gjëra ishin gjithmonë të lidhura me testin PCR.
Nëse kishte Covid, atëherë është testi PCR.
Dhe kur flasim për Covidin e gjatë ose post-Covid, i referohemi njerëzve që janë të sëmurë pasi në një moment
janë diagnostikuar me njërën prej këtyre dy gjendjeve.
Të cilat janë krejtësisht të padobishme. Jo relevante.
Njerëzit që më parë kishin sindromën e lodhjes kronike.
Por kush ka pasur një test PCR pozitiv ndërkohë. Kjo tani është Kovid i gjatë.
Dhe, sigurisht, përveç faktit që ata shpikën Kovidin e gjatë për të fshehur efektet anësore të këtyre injeksioneve.
Kjo është funksioni kryesor.
Ka një djalë të shkëlqyer, Kary B. Mullis. Ai është shpikësi i testit PCR.
Pra ai thotë se me testin PCR mund të gjesh çdo gjë tek çdo njeri, nëse aty ka ndonjë molekulë.
Dhe ne kemi molekula nga të gjitha llojet e gjërave brenda nesh.
A e dinit që ekskretoni baktere të tetanosit në jashtëqitjen tuaj? Me kaq shumë njerëz, nuk mund
t'i besoni më vetes as për të shkuar në tualet.
Epo, unë dikur inspektoja impiantet e trajtimit të ujërave të zeza. Si oficer i shëndetit publik, gjithashtu duhet të
kontrollosh impiantet e trajtimit të ujit të pijshëm dhe të ujërave të zeza për t'u siguruar që
ato funksionojnë si duhet dhe nuk nxjerrin erë.
Dhe pastaj ne, pastaj dikush mati sa salmonela ka në ujërat e zeza nga impanti i trajtimit të ujërave të zeza.
Ishte mjaft shumë, kështu që mendova se nuk duhej të notosh atje më shumë se dhjetë
minuta. Përndryshe, do të marrësh një infeksion.
Këto standarde, kur përpiqesh të orientohesh dhe kërkon këto gjëra, gjen vetëm ato që kërkon.
Dhe gjërat e tjera, si tetanozi, askush nuk e kontrollon më, ata mund ta sjellin përsëri.
Ata ende mund të bëjnë diçka prej saj, por ti nuk duhet t'u thuash atyre këtë.
Por këtu, këtu mund të shihni numrin e testeve. Kjo është kur nisi në fillim të vitit 2020, kur po bëheshin
gjithnjë e më shumë teste. Testeve u përkasin ato blu këtu, dhe papritmas ka shumë prej tyre këtu.
Njëherë e një kohë, këtu bënin shumë prej tyre.
Kjo ishte në vjeshtën e vitit 2020, kur ata testuan në shtëpitë e të moshuarve dhe kudo tjetër dhe dërguan stafin në shtëpi, duke i
lënë të moshuarit pa kujdes. Ata përfunduan në spital, u intubuan në moshën 80-vjeçare, u trajtuan me Remdesivir, u
vranë, në mënyrë që ne të mund të shihnim viktimat e Covid-19.
E kuqja në kurbë, kjo është shkalla këtu, kjo është përqindja e testeve pozitive.
Në fillim, ishte mjaft i lartë.
Këtu nuk kishte asgjë gjatë verës.
I testuan në aeroport, por nuk doli asgjë. Këtu.
Dhe pastaj nisi, përqindja u rrit, arriti rreth 10%, dhe ishin, mirë, deri në 10% të testeve që rezultuan pozitive.
Kjo është, natyrisht, mjaft shumë, në varësi të numrit të testeve.
Shiko, është pothuajse këtu, pastaj ke pothuajse këtu, po, janë 1.5 milionë teste në javë që janë kryer në Gjermani.
Këto janë shifrat, apo jo? Këto janë ato; më pas u kryen 2.5 milionë teste, në prill 2022, 2.5 milionë teste në javë.
Dhe shiko sa shumë ishin pozitivë.
Deri në 50% rezultuan pozitivë më pas.
Është krejtësisht absurde, krejtësisht pa kuptim.
Jo vetëm një humbje e burimeve, por edhe një zbritje e nivelit intelektual të të gjithë popullsisë.
Dhe ne kemi institute që me të vërtetë dinë më mirë.
Ne kemi Institutin Paul Ehrlich, kemi Institutin Robert Koch, njerëz të zgjuar në universitete.
Pse qëndruan të heshtur për një cirk të tillë?
Por çfarë ishte ajo që përjetuam?
Pastaj kërkova diçka tjetër.
Kontrollova sa ishte, dhe pastaj erdhën shërbimet e emergjencës, njerëzit me dritë blu, të
cilët ishin tashmë aty në ato vite, në vitin 2021.
Ju mund të shihni këto vija të ndryshme të pika-pikëta ose të plota, vija e plotë është nga viti
2021, ndërsa të tjerat janë për dy vitet përpara.
Dhe këto janë arsyet respiratore për vendimin nëse do të dërgoheni në departamentin e urgjencës si rast
emergjence për shkak të një sëmundjeje respiratore.
Dhe bastet janë numëruar.
Këto janë operacionet që janë të shpërndara në të gjithë Gjermaninë.
Në atë kohë, kishte vetëm gjashtë vende të tilla ku u regjistruan këto operacione emergjente.
Dhe tani ka edhe më shumë.
Mund të shihni se nuk ka asnjë ndryshim për t'u parë.
Sëmundjet respiratore nuk kanë rëndësi, çfarë ishte prapë ajo – çfarë është prapë, koronavirusi?
Kjo supozohet të jetë një virus respirator.
Nuk kishte asgjë për të parë, kështu që po mendoja. Epo, çfarë është ajo?
Dhe pastaj kontrollova përsëri më vonë: e për misionet e tjera?
Këto ishin arsyet kardiovaskulare për pranimin për shkak të urgjencave, dmth çështje kardiovaskulare.
Dhe pastaj papritmas sheh, paralel me këtë që është më poshtë – e bëra vetë, i vendosa një pas një
– këto dy gjëra, sinkronizuar saktësisht në kohë.
Dhe atëherë e sheh për herë të parë këtë vijë gri.
Shiko, aty ka një.
Këta janë njerëzit që morën vaksinën e parë, goditjen e parë.
Dhe këta janë ata që morën dozën e dytë.
Dhe këtu, veçanërisht me fillimin e injeksionit të dytë, por edhe tashmë, kjo kurbë papritmas ngrihet në një nivel krejtësisht
tjetër, duke u më shumë se dyfishuar, dy herë më shumë sirena për shkak të komplikacioneve kardiovaskulare,
paralelisht, në të njëjtën kohë me administrimin e këtyre substancave të ARN-së, kësaj terapie gjenetike.
Ata nuk ishin fare të sëmurë. Nuk mund t'i trajtosh njerëzit e sëmurë – këtë helmim.
Dhe e njëjta gjë vlen edhe për çrregullimet neurologjike, të cilat gjithashtu ekzistojnë.
Edhe këtu mund të shihni se si papritmas u rrit në mënyrë dramatike, dhe në mënyrë masive, me të gjitha
goditjet dhe çrregullimet neurologjike që ndodhën: njerëzit u verbuan, e kështu me radhë.
Ajo u rrit paralelisht me injeksionet. Dhe kjo më alarmoi vërtet në atë kohë.
E pashë menjëherë sapo filloi.
Ishte rreth 21, kur të dhënat më në fund u bënë të disponueshme.
Dhe kjo më bëri mjaft të sigurt që injeksionet do të ishin toksike.
Vdekshmëri e tepërt
Dhe tani ka vlerësime që tregojnë se sa është mortaliteti i tepërt, krejtësisht pavarësisht nga
çdo diagnozë. Ata thjesht panë sa njerëz vdiqën.
Ndërsa popullsia plaket, më shumë njerëz do të vdesin natyrshëm.
Kur popullsia është më e re, vdesin më pak njerëz.
Dhe njerëzit që kanë vdekur tashmë një herë nuk mund të vdesin përsëri.
Këto gjëra, ti me të vërtetë i di.
Dhe kjo duhet të reflektohet në llogaritje.
Nëse dëshironi ta vlerësoni këtë epidemiologjikisht, duhet ta standardizoni sipas moshës. Dhe Cooper e bëri këtë shumë mirë.
Dhe pastaj ai vuri re, këtu sipas grupmoshave, se asgjë nuk kishte ndodhur me fëmijët, këtu, në shekullin e 21-të.
Por mes të rinjve 15 vjeç e lart, papritmas, këtu nuk kishte asgjë, kishte nënvdekshmëri gjatë viteve të pandemisë.
Por sapo pandemia po zbehej, ata papritmas vdiqën.
Dhe të rinjtë vdiqën këtu.
Norma e tepricës së vdekshmërisë prej 8% midis personave 40-49 vjeç.
Kjo është shumë. Kjo është e jashtëzakonshme.
Dhe pastaj kishte një grupmoshë që vdiq, nuk e di pse.
Zoti Cooper nuk mund ta shpjegojë as këtë, nuk e di.
Njerëzit e moshës 50–59 vjeç nuk vdisnin aq shpesh.
Nëse ai ishte një grup që në njëfarë mënyre arriti të shmangte më së miri gjilpërë, nuk kam asnjë ide.
Dhe vazhdon këtu. Në vitin 2022, situata u përkeqësua, duke u bërë jashtëzakonisht e rëndë mes të rinjve, me një normë të
tepruar vdekshmërie prej 10% mes të rinjve në të tre grupet.
Dhe më vonë, edhe për ata 70 vjeç e lart.
Kjo është diçka që është me të vërtetë alarmuese.
Kjo është shumë. Dhe këto janë të dhëna të papërshkueshme nga uji.
Norma e përgjithshme e vdekshmërisë; kjo nuk tregon shkakun e vdekjes.
Por megjithëse ata nuk vdiqën gjatë vitit të pandemisë, kur injeksionet u dhanë në masë për mbi 80% të
popullsisë, dy ose tre herë, ata vdiqën pikërisht atëherë.
Dhe kjo, sipas mendimit tim, është e mjaftueshme. Prandaj këto injeksione duhej të ishin
tërhequr menjëherë nga tregu. Shumë më herët.
Sapo u shfaqën efektet e para anësore në VAERS, të cilat ishin gjithashtu qartë të dukshme në Amerikë, ata duhej
të kishin thënë ndal menjëherë, më herët, kur ende mund të mbështeteshim disi te autoritetet, shpresoj.
Dhe ata nuk e bënë këtë.
Kjo është me qëllim.
Nuk ka asnjë mënyrë tjetër për ta shpjeguar.
Dikush duhet të ketë siguruar që njerëzit të mos ishin të mbrojtur.
Dikush kishte qëllime të liga ndaj njerëzve.
Dhe po, kështu e quanim atë pandemi...
Këtu mund të shihni tërë gjënë përsëri në rend kronologjik. Këtu mund të shihni të rinjtë.
Më pak prej tyre kishin vdekur se zakonisht.
Edhe këtu, madje deri në 30, nuk ndodh asgjë.
Dhe pastaj këtu, kur nisi këtu, nisi gjithashtu edhe mes të rinjve me mortalitet të tepruar.
Dhe këtu, ishte vetëm vdekshmëri e tepruar gjatë periudhës kur njerëzit po vriteshin në shtëpitë e të moshuarve dhe në spitale.
Ishin vetëm të moshuarit. Kjo nuk është tipike për një pandemi; ndonjëherë preken vetëm
të rinjtë, e ndonjëherë vetëm të moshuarit.
Duhet të vendosësh kaq shumë gjëra: si dhe kë doje të vrisje këtu. Kjo nuk është e mundur.
Pra, ajo fare nuk i përshtatej.
Nuk e dua më atë. Është kaq qesharake.
Kjo është pamja që virologët po na paraqesin: Wuhan, gjëja e rrezikshme.
Dhe pastaj gjysma e shoqërisë dhe e shkencës thonë: Kjo me siguri ka ardhur nga laboratori.
Thonë se analiza erdhi nga tregu i peshkut.
Asgjë nuk erdhi, aspak. Testet erdhën.
Nuk po përhapeshin viruse të rrezikshme, asnjë fare.
Dhe kjo diskutim për ivermektinën ose hidroksiklorokinën është një diskutim mashtrues, një shpërqendrim.
Ne kurrë nuk kemi pasur nevojë për atë për asnjë formë gripi.
Dhe njerëzit që e përdorën dhe pastaj thanë, "Por ne i shpëtuam njerëzit me ivermektinë."
Ata madje as nuk bënë një diagnozë diferenciale për të përcaktuar se çfarë tjetër mund të kishte qenë aty.
Jo! Nuk kishte viruse të reja.
Dhe J.J. Couey, i cili është biolog, e paraqiti këtë shumë, shumë bukur.
Edhe këtu kishte disa japonezë shumë punëtorë.
Pastaj thanë: Po, shiko, cilat ishin opsionet?
Dhe pastaj ata shikuan dhe – janë vërtet kaq të kujdesshëm – shqyrtuan gjithçka: ku kishte
viruse, cilat lloje ishin, e kështu me radhë.
Dhe ata u shikuan njëri-tjetrin: Si ndryshonin në terma të sekuencave, varianteve të ndryshme që u shfaqën?
Dhe pastaj ata panë: Oh, kjo është qesharake.
Kjo nuk ka ndodhur kurrë më parë në natyrë, që kjo... si mund të ndodhë? Kjo përshtatet.
Ata zbuluan se formimi i disa izolateve të Omicronit nuk ishte produkt i evolucionit të gjenomit.
Ata thanë se mekanika të tilla nuk ndodhin në evolucion.
Dhe pastaj ata gjithashtu thanë se variantet Omicron tashmë ishin të zbulueshme kudo në vitin 2020.
As kjo nuk përputhet me narrativën që na ushqehet.
Dhe pastaj përfundimi: variantet u shfaqën përmes një mekanizmi krejtësisht të ri që nuk mund
të shpjegohet me njohuritë biologjike aktuale.
Ata thanë se diçka e tillë ende nuk ekziston në natyrë.
Dhe ata me të vërtetë vunë shumë përpjekje në të.
Kjo është një punë e shkëlqyer me shumë detaje.
Dhe ka shumë, shumë faqe që bëjnë një punë vërtet të mirë për ta vërtetuar këtë në një mënyrë shumë të matur.
Dhe nëse hedh një sy, kam kontakte me virologë dhe me njerëz që gjithashtu janë aktivë në biologjinë molekulare.
Dhe ata e dinë që ARN-ja dhe viruset e ARN-së janë plotësisht të paqëndrueshme.
Couey ka një shembull të mirë për ta shpjeguar këtë.
Ai thotë se nëse dëshiron të shumëfishosh diçka, bëj një kopje të saj; me ARN është si të kesh një kasetë
muzikore dhe ta kopjosh në një tjetër kasetë muzikore.
Atëherë është pak i zhurmshëm.
Dhe nëse dëshiron t'i kopjosh përsëri këto këngë, ka edhe më shumë zhurmë.
Dhe nëse i kopjoni përsëri, me vështirësi mund ta dëgjoni më muzikën.
E njëjta gjë vlen edhe për viruset ARN.
Nuk mund t'i çoni këto gjëra përpara pa i ndryshuar, por mund të bëhet shumë shpejt.
Mendo për 10 milionë pasagjerë në aeroplanë çdo ditë apo diçka e tillë. Është absurde, kjo histori që na
është thënë për përhapjen dhe mutacionin e këtij virusi.
Dhe pastaj gjen një variacion. Ai nuk do të funksionojë.
Por si mund të siguroheni që këto variante të gjenden në të gjithë botën?
Kjo bëhet duke përdorur një teknikë specifike për të mbledhur këto fragmente të vogla, ky virus përmban
30,000 nukleotidet, dhe pastaj t'i bashkojmë së bashku.
Ato në të vërtetë ishin vetëm në kompjuterin në Wuhan. Atje i kishin.
Ishte kjo sekuencë në kompjuter.
Në të kishte këto gjëra të rrezikshme, këto sekuenca të rrezikshme. Dhe ata i kishin.
Dhe pastaj ti mbledhe diçka, e mbledhe në natyrë, e rreshtove, dhe pastaj prodhove ARN.
Dhe meqë ndryshon kaq shpejt, nëse dëshiron ta ruash tani, duhet të transkrjosh ADN-në e saj. Duhet ta rishkruash.
Duhej të prodhoje RNA nga mbresa e pullës, duhej të prodhoje pullën.
Dhe pulla ngjitet.
E di, ADN-ja e mamuthit është gjetur në akull.
Dhe pastaj ata u përpoqën t'i përdornin përsëri me elefantë ose ... t'i përdornin përsëri për shumim.
Pra, ky ADN është jashtëzakonisht i qëndrueshëm.
Dhe Couey e shpjegoi duke thënë se ADN-ja është si kur kopjon CD-të.
Ato janë pikërisht të njëjta. Kopjet dixhitale janë pikërisht të njëjta.
Dhe ato zgjasin për një kohë.
Por kur kopjon kasetën, zhurma bëhet gjithnjë e më e fortë.
Kjo është ARN-ja.
Dhe për këtë arsye është e pamundur të lirohen RNA-të, madje edhe viruset artificiale të RNA-së të prodhuara në
laborator, në një mënyrë që ato të kenë ndonjë shtrirje dhe të mbijetojnë për ndonjë kohë pa pësuar ndryshime masive.
Dhe në evolucion, evolucioni i viruseve po lëviz drejt një përshtatjeje më të mirë me nikoqirët e tyre.
Kjo do të thotë se një virus që vret mikpritësin e tij është budalla dhe nuk ka asnjë shans për mbijetesë.
Vetëm viruset që na lejojnë të jetojmë, në mënyrë që as të mos e vëmë re se janë në shtëpitë tona, mund të
shumëzohen mrekullisht kudo. Dhe në aeroplanë, në trenë e këtu gjithashtu, mund t'i përhapësh viruset kudo.
Kjo është një gjë që siguron shanset e tyre për mbijetesë.
E di, ti përbëhesh nga 30 trilion qeliza trupore. Mesatarisht 30 trilion, disa pak më shumë, por gjenomi yt është aty.
Këto janë qelizat e tua, ky je ti. Kështu mund të njiheni.
Dhe pastaj ti gjithashtu përbëhesh nga 39 trilionë mikroorganizma të tjerë që jetojnë në
zorrët e tua, në lëkurën tënde dhe kudo në mukoza.
Ato janë kaq... do të shihni një peizazh ku natyra është e egër.
Dhe këto janë të gjitha mikrobe të rëndësishme, të rëndësishme. Ato kanë një funksion të veçantë.
Ata janë arsyeja që je bërë ai që je.
Ka mikrobe në gjenomin tënd. Ato kanë inkorporuar sekuencën e tyre gjenetike në gjenomin tënd, nga viruset,
nga retroviruset. Ato janë inkorporuar. Dhe kështu njerëzit u zhvilluan në radhë të parë.
Kishte disa viruse që bënin që ne të mos na duhej më të vendosnim vezë.
Pra, ky zhvillim, ky zhvillim evolucionar, ndodh përmes transferimit të informacionit gjenetik nga një qenie e gjallë te
një tjetër. Dhe gjëja e mirë është se ekziston kjo diskutim nëse viruset ekzistojnë apo
jo. Për mua, kjo është paksa shpërqendruese.
Njëherë kishte njerëz që zbuluan diçka që e quajtën baktere. Kjo është gjithashtu një formë diversiteti. Dhe më pas
krijuan nëngrupe. Dhe më pas kishte njerëz që thanë se kishte diçka që nuk mund të shihej me mikroskop.
Por ai gjithsesi të sëmur; mund ta gjesh edhe në ujë. Dhe gjëra të vogla të tilla mund t'i gjesh kudo në natyrë. Më
vonë u panë nën mikroskop elektronik dhe u quajtën viruse.
Më pas, gjëra të ngjashme, pothuajse saktësisht të njëjta, u gjetën në trup.
Dhe pastaj njerëzit thonë: ato nuk janë viruse, ato ishin, ato janë ende aty. Ato quhen ekzosome. Ato duken thuajse njësoj.
Ai gjithashtu përmban informacion gjenetik dhe ndonjëherë proteina.
Kjo do të thotë se në natyrën e gjallë, diversiteti i së cilës nuk mund të reduktohet, kjo është një deklaratë shumë e
rëndësishme, diversiteti i natyrës nuk mund të reduktohet.
Dhe shkenca gjithmonë redukton. Ajo gjithmonë përcakton gjërat. Ajo thotë: kjo është ajo, ajo është kjo.
Dhe pastaj bëhen krahasime, dhe kjo përkufizim është ndryshuar shumë herë në shkencë.
Në një moment, ato nuk do të jenë më të përdorshme.
Dhe unë besoj fort se përkufizimi i baktereve dhe viruseve nuk do të jetë më i rëndësishëm pas 20 vjetësh.
Sepse dimë shumë më tepër.
Ne e dimë nga të vegjlit se njohuritë tona po bëhen gjithnjë e më të hollësishme.
Po mësojmë gjithnjë e më shumë rreth molekulave më të vogla që luajnë një rol këtu.
Dhe kjo do të thotë që duhet të pajtohemi përsëri mbi mënyrën se si të merremi me të.
Si flasim për të.
Dhe ka emra që të mund të flasim për të.
Dhe një nga këto emra që është zhvilluar historikisht është emri virus.
Dhe nëse ka dikë që thotë se viruset nuk ekzistojnë, atëherë le të sigurojë që të kemi terma të rinj me të cilët mund të zhvillojmë
një diskutim të arsyeshëm dhe për të cilët mund të pajtohemi.
Kjo ndonjëherë mund të jetë një proces i gjatë.
Po, dhe këto janë teoritë laboratorike. Epidemitë që kanë origjinë në laboratorë. 309 raste ku diçka ka
ndodhur në laboratorë gjatë 20 viteve të fundit. Pra, asgjë.
Shumica prej tyre ishin gjithashtu baktere, te veterinerët, domethënë në laboratorët veterinarë.
Dhe pastaj ndodhi 16 herë që diçka të ikte nga laboratoriumi. Familja gjithashtu mori diçka. Ose pati një shpërthim të
vogël sepse diçka ishte kontaminuar në ujë, apo diçka e tillë.
Por këto janë të gjitha gjëra shumë të kufizuara.
Nuk është shkaktuar asnjë dëmtim.
Kjo është lista zyrtare, e botuar në The Lancet, e këtyre patogjenëve shumë të ndryshëm, të cilët në
njëfarë mënyre u arratisën në numra të vegjël në një moment.
Pra, e gjithë kjo diskutim rreth laboratorëve, rreth origjinës së tij në një laborator, rreth origjinës së tij në një treg peshqish,
është thjesht një shpërqendrim. Është tërësisht narrativë.
Harroje.
Dhe njerëzit që të tregojnë këto histori po përpiqen të të mashtrojnë.
Mos u beso atyre.
Kjo ishte Covid-19, zoti Wodarg, si mund ta injoroni këtë?
A nuk e pe çfarë ndodhi në veriun e Italisë?
Dhe arkivolet në Nju Jork që ajo i varrosi atje... Kjo është vërtet diçka, shumë njerëz vdiqën.
Nuk mund ta injorosh thjesht. Është vërtet e rrezikshme.
Po, njerëz kanë vdekur në veriun e Italisë. Por më shumë vdiqën në vitin 2017 dhe 2018.
Në të njëjtat spitale.
Dhe në gazetën e Milanos kisha gjetur raporte për sa katastrofike janë kushtet dhe se stafi është krejtësisht i mbingarkuar.
Të njëjtat histori përsëri.
Ndoshta imazhet ishin madje nga viti 2017/2018, sepse ishin edhe më dramatike se tani.
Por fakti që njerëzit në njësitë e kujdesit intensiv janë natyrisht të mbingarkuar është diçka që unë, si përfaqësues i
stafit në një spital në Hamburg, mund ta vërtetoj me siguri.
Si stafi i spitalit, gjithmonë kemi ankuar se na duhet më shumë personel. Jemi të mbingarkuar.
Dhe njerëzit shtrihen në korridore e kështu me radhë.
Njëherë erdhi një senator për të na vizituar.
Nuk ishte senatori i Shëndetësisë i Hamburgut, por dikush tjetër.
Dhe ai kishte diçka, dhe pastaj ai po shtrihej aty me ne.
Dhe e lamë atë të qëndronte në korridor për një kohë mjaft të gjatë.
Po, çfarë ndodhi gjatë kohës kur na trembën kaq shumë me këto imazhe?
Ishte në Nju Jork, dukej kërcënuese.
Këta janë me të vërtetë të vdekurit në spitale.
Ishte nga 16 marsi deri më 20 maj. Shumë shkurt.
Shumë njerëz vdiqën. Shumë.
Dhe pse është kështu? Çfarë ndodhi atje?
Dhe ka arsye për këtë.
U zbulua se njerëzit ishin trajtuar keq. Shumë keq, në fakt.
Ishte një plan trajtimi që ata duhej ta ndiqnin.
Me Covid-19, duhet të bësh këtë e atë.
Dhe kishte ilaçe që nuk ndihmonin, që ishin toksike.
Kishte gjithashtu një mbidozë të hidroksiklorokinës.
Një person i shëndetshëm nuk mund ta përballojë këtë.
Më dhanë dhjetë herë dozën.
Dhe pastaj zemra thjesht ndalon.
Ose nëse hidroksiklorokina i jepet dikujt që ka favizëm, i cili ka lindur pa enzimën e nevojshme, atëherë
qelizat e gjakut shpërthejnë dhe nuk mund të marrësh frymë më.
Të gjitha këto gjëra u shitën si Covid-19.
Dhe pastaj ata menjëherë i sedativuan njerëzit dhe i vendosën në ventilatorë.
Sepse duhej.
Ventilimi duhej të kryhej menjëherë, sa më shpejt të ishte e mundur.
Atëherë ato mund të ruhen, thanë ata.
Dhe pastaj atyre u dha midazolam, u injektuan me sedativë, të cilët gjithashtu shkaktojnë depresion respirator, që do
të thotë se ata nuk mund të frymojnë më vetë, dhe u intubuan.
Dhe dikush që është intubuar tashmë është në rrezik të lartë.
Është një situatë mjaft e vështirë kur ata janë intubuar për një kohë të gjatë.
Kjo në vetvete është një rrezik.
Fakti që njerëzit vdiqën si pasojë e masave të tilla është një shpjegim i mirë, veçanërisht kur merrni
parasysh se kjo nuk ishte rasti në San Francisko në atë kohë.
Pse nuk pati pandemi?
Ose në Florida, as atje nuk kishte asgjë veçanërisht tipike.
Pastaj në vjeshtë duket sikur ata gjithashtu kanë zbrazur shtëpitë e të moshuarve në Florida.
Dhe pastaj, më pas, kjo është linja e dytë, kjo është fillimi i injeksioneve.
Dhe mund ta shihni që njerëzit në Nju Jork papritmas u bënë më skeptikë.
Ose ata morën paketat e tjera, nuk e di.
Dhe ata në San Francisko kanë përjetuar shumë vuajtje atje.
Pra, mund ta shihni se këto janë statistikat zyrtare amerikane të vdekjeve, që do të thotë shkalla totale e vdekshmërisë.
Nuk lidhet me diagnozën.
Dhe ja diçka rreth hidroksiklorokinës; gjeta një libër për të.
Të vdesësh sipas kushteve të tua me hidroksiklorokinë.
Kjo është një substancë që mund të përdoret për të kryer vetëvrasje, në dozën që u dha atje.
Në internet, një zbulim i rastësishëm.
Kisha marrë hidroksiklorokinë. Është një udhëzues për njerëzit që duan të vetëvrasin.
Dhe kjo është ajo që ata rekomanduan zyrtarisht për këto studime këtu.
Chris Whitty e bëri këtë.
Ndihmësi Kombëtar i Shëndetësisë në Angli, këshilltari i qeverisë, tha se ata duhet ta bëjnë atë.
Keni përcaktuar dozën.
Ai ishte gabim, përveç nëse me të vërtetë i kishin dhënë një medikament tjetër. Pra, është një histori
absurde, absurde. Ata vranë njerëz për të na frikësuar.
OBSH
Tani, shpejt, OBSH. Siç e dini të gjithë, ajo është e korruptuar dhe merr fonde nga sponsorë privatë.
Por OBSH-ja është shumë e rëndësishme sepse ka fuqinë për të përcaktuar termat.
Ne kemi atë që të kam thënë për ICD-të, të cilat janë ndërkombëtare. ICD-të janë kode.
Nëse dëshironi të faturoheni si mjek ose spital, duhet të shkruani numrin ICD.
Kjo do të thotë që sëmundja duhet të klasifikohet sipas kritereve të OBSH-së.
Dhe pastaj ajo përcakton emergjencën.
Kështu thotë zoti Ghebreyesus, ai thotë se është një pheic.
Kjo quhet një Emergjencë Shëndetësore Publike me Përmasa Ndërkombëtare.
Pheic është si shqiptohet.
Dhe ata gjithashtu e përcaktojnë atë; ata donin të përcaktonin imunitetin. Thanë se kjo është e mundur vetëm me vaksinim.
Imunitetin e tufës mund ta arrijmë vetëm përmes vaksinimit.
Ose thonë, kur është një shpërthim?
Kur është shëndeti në rrezik?
Si mund ta dish?
Nëse ajo është në rrezik mund të përcaktohet vetëm me një test PCR.
Kjo është ajo që thotë OBSH. Përcakton se si të njihen rreziqet dhe cilat rreziqe janë të pranishme.
Ata kanë njerëzit e tyre kudo dhe po e instalojnë kudo tani.
Dhe nëse ka diçka për t'u parë, dhe ata e përcaktojnë, atëherë është variola majmuni.
Finat në të pasme dhe një test PCR pozitiv: li i majmunit.
Ata gjithmonë e kanë bërë këtë.
Ata e kanë bërë më parë; ata sponsorizohen nga industria farmaceutike.
Dhe pastaj ulën vlerat e kolesterolit, duke ulur kufirin nga 240 miligramë në 200 miligramë për decilitër.
Dhe pastaj ata kanë 86% më shumë pacientë që kanë nevojë për trajtim.
Vlen vërtet.
Dhe po, ata gjithmonë e kanë bërë këtë për industrinë farmaceutike duke vendosur standarde – sepse, për të thënë kështu,
janë ngarkuar prej nesh. Duhet të jetë uniform, thotë OBSH – ata kanë marrë përsipër këtë detyrë të vendosjes së standardeve.
Duke vendosur standarde, mund të na sëmurë, mund të përcaktojë sëmundjet dhe nevojat për
trajtim, dhe mund të përcaktojë metodat diagnostike.
Kjo është një fuqi e jashtëzakonshme që ajo tashmë e ka.
Po, ajo tashmë e ka bërë.
Dhe pastaj ajo gjithashtu përcaktoi shëndetin.
Në të kaluarën, në shekullin e 19-të, shëndeti ishte një çështje private.
Nuk kishte sistem shëndetësor, kështu që njerëzit ndihmonin njëri-tjetrin sa mundnin.
Ata që kishin para punësonin ndonjë ekspert, ndërsa të tjerët duhej të gjenin mënyrën për t'u marrë vesh me njëri-tjetrin.
Pastaj, në shekullin e 20-të, shëndeti u përcaktua si një e drejtë njerëzore, siç thashë, me
Bismarcin, i cili më pas tha se kemi të drejtë për shëndet.
Dhe të gjitha vendet duhet ta sigurojnë këtë, të gjitha qeveritë duhet ta sigurojnë këtë.
Kjo është ajo që tha OBSH-ja në vitet 1960.
Të gjitha vendet duhet të sigurojnë që popullatat e tyre të jenë të shëndetshme.
Ekziston e drejta për shëndetin.
Pastaj kjo ndryshoi, pastaj u bë një të drejtë njerëzore.
Por në të parën e tretën e shekullit tonë, papritmas Forumi Ekonomik Botëror u ftua nga znj. Brundtland, Sekretarja e
Përgjithshme, për të trajtuar çështjen e shëndetit, duke thënë: "Të dashur industrialistë, të dashur drejtues biznesi, të
dashur bankierë, ne duhet të bëjmë më shumë për shëndetin."
Dhe ata nuk kishin nevojë të thuhej dy herë, duke e ripërdorur menjëherë OBSH-në për qëllimet e tyre.
I kanë shfrytëzuar dhe u kanë dhënë para, por pastaj ata gjithashtu vendosin se çfarë bëhet.
Dhe shëndeti u përcaktua praktikisht si një treg në rritje.
Të gjithë në Afrikë duhet të kenë qasje në këto ilaçe; përndryshe, është e padrejtë. A nuk është kështu?
Të gjithë duhet t'i marrin këto injeksione, dhe ti duhet të bësh diçka për këtë.
Kjo do të thotë se ata kanë marrë përsipër një funksion hapës për tregun për ekonominë.
Dhe ajo që ata po bëjnë tani është të promovojnë kontrollin e popullsisë përmes mbrojtjes së shëndetit.
Nën argumentin se përndryshe nuk mund të mbrojmë shëndetin tuaj, ne duhet të kemi të dhënat tuaja gjenetike.
Po? Duhet të jemi të kujdesshëm se kush është veçanërisht i prirur ose kush është veçanërisht i ndjeshëm.
Pra, na duhet të kemi informacion.
Na duhen regjistra elektronikë të pacientëve që të shohim se ku sëmuren njerëzit, në mënyrë
që të identifikojmë grupime në kohë të duhur.
Dhe aty duhet të ndërhyjmë, aty duhet të jemi në gjendje t'i themi shtetit, sepse ata kanë të drejtë për shëndetin.
Edhe në Afrikë, të varfrit duhet të jenë gjithashtu të shëndetshëm.
Dhe ne duhet të jemi në gjendje t'u themi atyre se ata duhet të marrin paratë.
Dhe nëse nuk kanë fare, ne duhet t'u japim diçka. Dakord?
One Health është emri i lojës.
Dhe ja ku është zonja Brundtland me zotin Schwab, përshëndetje viti 1989, kur Blloku Lindor sapo ishte shembur dhe Organizata
Botërore e Shëndetësisë u mor nën kontroll nga investitorët.
Dhe znj. Brundtland e bëri këtë për një kohë, dhe pastaj ishin dy që nuk ishin aq të suksesshëm, por më pas erdhi
znj. Chan me gripin e derrave, dhe tani z. Ghebreyesus.
Zonja Brundtland është ende aty, ende merr vendimet, ende luan një rol të rëndësishëm që nga fillimi i pandemisë së
koronavirusit, për të thënë kështu, pasi ajo ishte në Bordin Global të Monitorimit të Përgatitjes,
i cili është qendra sekrete e kontrollit në OBSH.
Fauci është ulur aty, Jeremy Farrar është ulur aty, presidenti i Shoqatës Amerikane të Mjekësisë është ulur aty,
kreu i CDC-së është ulur aty, dhe kreu i CDC-së kineze, dmth autoriteti shëndetësor kinez, është ulur aty.
Të gjithë janë aty, po shkruajnë raporte, kështu që mund të shihni katër raportet atje lart, dhe gjithashtu mund të shihni në
njërin prej raporteve këtë hartë, ku mund të shihni shumë sëmundje që janë relevante dhe që po zhvillohen në një
pandemi, mirë, që ne mund t'i zhvillojmë në një pandemi.
Ne ende e kemi atë në proces.
Po, këta janë njerëzit, sigurisht ka edhe të tjerë, kam treguar vetëm disa këtu, ka edhe tetë të tjerë.
Dhe kjo këtu, është një gjë tjetër, ata u takuan në vitin 2019.
U ulën së bashku në BBC në Londër dhe ranë dakord të luftonin infodeminë. Të gjithë drejtuesit e lartë të korporatave kryesore
të medias ishin aty, së bashku me shoqatat e gazetarëve, korporatat mediatike dhe çfarëdo
tjetër që quhen. U ulën dhe arritën një marrëveshje.
Në vitin 2019, ata u përgatitën me kohë që kjo pandemi të mos prishte në asnjë mënyrë nga mosmarrëveshjet.
Sepse OBSH do të kujdeset për ne.
Dhe tani ajo po kërkon baktere në ujërat e zeza.
Kjo është e disponueshme në 170 vende në Gjermani, dhe impiantet e trajtimit të ujërave të zeza monitorohen rregullisht.
Dhe aty kryhen testet PCR. Nuk e di kurrë se çfarë mund të gjesh atje.
Dhe kjo regjistrohet me saktësi, ka grafikë dhe ka edhe më shumë, njerëzit tani ekskretojnë më shumë viruse se më parë e kështu
me radhë. Dhe pastaj krahasohet dhe nxirren përfundime nga kjo.
Nuk kam absolutisht asnjë ide se çfarë përfundimesh duan të nxjerrin nga kjo.
Por, po, është një industri e tërë, është një shoqatë e tërë, ka kompani që specializohen në të, është përsëri një
biznes. E kanë zhvilluar, e kanë ri-zhvilluar. Monitorimi i impiantit të trajtimit të ujërave të zeza – urime!
Pse qeveritë dhe autoritetet rregullatore nuk na mbrojtën nga kjo?
Sepse ata janë të korruptuar, siç përmendëm më parë.
Por kjo është arsyeja kryesore.
Sepse e gjithë kjo luftë kundër viruseve është zhvendosur në sferën ushtarake në SHBA.
Prej shumë vitesh tashmë, jo vetëm në dhjetë vitet e fundit, por edhe më parë.
Dhe pastaj ka këtë luftë kundër viruseve, ashtu si lufta kundër terrorit.
Rastësisht, ai është i njëjti person, Rumsfeld, i cili kishte ide të tilla.
Ai luftoi terrorin, pastaj te Gilead Sciences, si drejtues i kompanisë farmaceutike, luftoi viruset, luftoi
gripin e zogjve dhe bëri që aksionet e tij të rriteshin, të gjitha këto ishin në Tamiflu të Gilead Sciences.
Dhe pastaj janë gjeneralët dhe shërbimet sekrete, dhe ata po përgatiten për luftë. Mund të jetë që armiku po
zhvillon baktere ose viruse të rrezikshme. Mund të jetë.
Dhe mund të jetë që ai po punon me gaz helmues.
Atëherë ushtarët tanë do të duhej të kishin maskat e duhura. Dhe kështu veprojnë me
bakteret; ata duhet të kenë vaksinimet e duhura.
Për ta bërë këtë, na duhet të dimë se çfarë gjërash të rrezikshme mund të jetë në gjendje të bëjë armiku... dhe kjo është
një industri e madhe! Vetëm mendo për të gjitha gjërat që mund t'i shpikësh dhe kundër të cilave duhet të mbrohesh.
Hulumtime të gjata, shumë kontrata kërkimore, ka shumë para për t'u fituar. Instituti po shfaqen
kudo, të gjithë të financuar nga buxheti i mbrojtjes.
Pra, kjo ka ndodhur për shumë vjet.
Gripi i derrave Kam histori këtu për një orë e gjysmë rreth alarmeve të ndryshme të rreme të OBSH-së.
Gripi i zogjve, do ta kaloj shumë shpejt.
Zoti Stöhr ka ofruar shërbime të jashtëzakonshme në këtë drejtim.
Ka tashmë miliona vdekje, tha ai në Gjenevë, si kreu i OBSH-së.
Pastaj erdhi gripi i derrave në vitin 2009, dhe atëherë u përfshiva. Në Meksikë, 200 njerëz po luftonin për jetën e tyre.
Sa budallenj duhet të jenë njerëzit nëse lexojnë gazetën?
200 persona po luftojnë për jetën e tyre.
Kjo nuk do të thotë asgjë.
Ata luftojnë vazhdimisht për jetët e tyre.
Janë vrarë tashmë 68 persona në Meksikë.
A e di që atje jetojnë disa milionë njerëz?
Është kaq absurde.
Dhe ky është zoti Ferguson. Ai ka qenë mjaft aktiv në vitet e fundit. Këto janë grafikët e tij. Sa raste kishte, në të vërtetë?
Më pas ata kishin 300 raste.
Madje në spitalet e Meksikës janë regjistruar 600 raste.
Ata kryen teste që rezultuan pozitive te njerëzit që kishin kollë.
Dhe pastaj e gjetën atë.
Dhe testet ishin për H1N1. Pra ishte gripi i derrave. Dhe ato rezultuan pozitive.
Kjo nuk është asgjë.
Miliona njerëz jetojnë atje.
Dhe kjo u bë nga një kompani e quajtur Veratect.
Shikova dokumentet që më dhanë atëherë.
Dhe është porositur. Hidh një sy.
Dhe ata e dinin se të moshuarit kishin antitrupa sepse tashmë kishin pasur H1N1 në vitet 1970.
Dhe pastaj ata ekzaminuan të moshuarit dhe ende ishin në gjendje të gjenin antitrupat.
Dhe pastaj i gjetën dhe thanë: "Oh, tashmë 600 raste."
Dhe pastaj Ferguson mori të gjitha fluturimet – pra tabelën pas saj – që niseshin nga Meksika, i shumëzoi me numrin
e rasteve, dhe pastaj pati modelin e shpërndarjes. Dhe kjo ishte pandemia që iu prezantua më pas OBSH-së.
Dhe pastaj zonja Chan tha, oh, tani ka një pandemi.
Po, ishte gripi i derrave.
Por nuk kishte fare kontrata.
Zoti Sarkozy ishte në Meksikë shumë para se kjo të fillonte, duke financuar një program vaksinimi për Sanofi.
Kështu që gjithçka ishte përgatitur, ashtu si zakonisht.
Ky është traktati francez, i cili thotë se nëse OBSH shpall një pandemi, atëherë shtetet
duhet të paguajnë dhe traktati hyn në fuqi.
Ata nuk u interesuan fare që i dogjën ose i shkatërruan vaksinat më pas.
Ata kishin fituar 18 miliardë.
Dhe ata ndryshuan përkufizimin, thjesht duke hequr sëmundjen serioze.
Këto janë të gjitha çështje që nuk kam nevojë t'i përsëris për ju... Kjo ishte në Këshillin e Evropës. Këta janë të gjithë
individë të korruptuar që morën vendimin në panelin e ekspertëve, të gjithë të lidhur me
industrinë farmaceutike. Ne zbuluam të gjitha këto.
Gripi spanjoll Gjithmonë quhej gripi spanjoll.
A e dinit që atëherë, në vitin 2019, nuk njiheshin fare viruse?
Ata nuk dinin asgjë, nuk kishte literaturë për gripin spanjoll.
Kjo filloi vetëm në vitin 1960.
Thanë se ishte një grip viral.
Dhe pastaj, në vitin 2000, pak para se të fillonte pandemia e parë, diku në akullin e Alaskës u
gërmuan njerëz që kishin vdekur nga gripi spanjoll.
Dhe pastaj bënë një test PCR për H1N1. Dhe pastaj ishte gripi spanjoll, dhe të gjithë ata ishin viktima të këtij H1N1.
Kjo ishte në mbarë botën.
Të gjithë vdiqën në të njëjtën kohë.
Ishte një kohë tmerrësisht e tmerrshme.
Ata gjithashtu kryen atje provat me vaksinat e para.
Vaksinat kundër meningjitit, mendoj. Dhe pastaj ata vranë njerëz.
Pastaj njerëzit mbetën pa ngrënë.
Pastaj ata kishin tuberkuloz.
Pastaj i ngjeshën me pneumoni. Pastaj nuk kishin asgjë për të ngrënë.
Ka vdekur kaq shumë njerëz për arsye të ndryshme.
Pa dyshim kishte një tepricë të jashtëzakonshme të vdekshmërisë.
Por të përdorësh atë më pas për të na thënë se një virus i rrezikshëm shkaktoi të
gjitha këto atëherë është absurd. Thjesht absurd.
Kjo përfundon fjalimin e Dr. Wolfgang Wodarg.
Sipas Dr Wodarg, rreziku i vërtetë nuk vjen nga viruset, por nga fuqia e OBSH-së për t'i përcaktuar ato.
Këto janë sëmundje të përcaktuara, metoda diagnostike, pandemia dhe metoda trajtimi.
Nga kjo perspektivë, traktati i pandemisë i OBSH-së dhe ndryshimet në Rregulloret
Ndërkombëtare të Shëndetit janë me rëndësi thelbësore.
Kjo duhet të paraqitet për miratim në Asamblenë e 77-të Botërore të Shëndetësisë në Gjenevë, nga 27 maji deri më 1 qershori 2024.
Fuqia e OBSH-së për të përcaktuar standarde duhet të standardizohet, të rregullohet globalisht dhe të
bëhet ligjërisht e detyrueshme për të gjitha vendet.
Në këtë pikë, ia vlen të kujtojmë fjalët e fundit të avokatit zviceran Philipp Kruse.
Gjatë një ligjërate më 7 shkurt 2024 në Lihtenshtajn, ai tha sa vijon:
"Do të preferoja të mos mbaja më leksione, por që ky njohuri të përhapet mes jush, që ta përcillni më tej dhe të
nisni diskutime mes jush, me miqtë dhe njohuritë tuaja."
Dhe kur kjo çështje më në fund të arrijë aty ku i takon, pra në parlament.
– Ajo që kam thënë këtu i përket atij vendi, dhe aty merren vendimet.