Kaya hindi iyon ang mga virus, nais kong samantalahin ang pagkakataong ito upang
muling bigyang-diin na iyon ang aming naranasan.
Kaya palagi tayong naeeekspos sa maraming kakaiba at bagong virus.
Magagawa natin iyon. Hindi na kailangang mag-alala.
Kaya dapat talagang sigurado ka kapag natatakot mo o binabalaan mo ang mga tao tungkol sa
isang sakit na alam mo talaga kung ano iyon.
Minsan ito rin ay pagkalason.
Isipin mong binabalaan mo ang mga tao tungkol sa isang virus, ngunit dahil sa sobrang paghina dulot ng glyphosate, nasira
ang kanilang microbiome, na nagdudulot sa kanila ng mga sintomas ng pagkalason at hindi na nila matiis ang ilang bagay.
At saka sasabihin mo, "oh, pero may virus."
Ngunit ang mga tao ay sistematikong pinahina lamang ng isang uri ng lason. Maaari rin itong maging kaso.
"Kailan nanganganib ang kalusugan?
Paano mo malalaman?
Maaari lamang matukoy kung siya ay nanganganib sa pamamagitan ng isang PCR test. Iyan ang sinasabi ng WHO.
Tinutukoy kung paano kilalanin ang mga panganib at kung anong mga panganib ang naroroon.
May mga tauhan sila sa lahat ng lugar at ngayon ay lalo na nilang ini-install ito sa lahat ng dako, at kung may
makikitang anumang bagay, sila ang nagdedefine kung ano iyon at saka ito ay tinatawag na monkeypox.
Ang mga pahayag na ito ay ginawa ni Dr. Wolfgang Wodarg sa kanyang lektura noong 23 Pebrero 2024 sa Reiden, Switzerland.
Ang pamagat ng kanyang Swiss premiere ay: "Pandemya sa halip na demokrasya – pamumuno sa pamamagitan ng takot?"
Si Dr. Wodarg ay isang espesyalista sa panloob na medisina, pulmonolohista, espesyalista sa medisinang panlipunan,
doktor ng kalinisan at medisinang pangkapaligiran, at matagal na siyang naging pinuno ng isang awtoridad sa kalusugan.
Noong 1991, nakatanggap siya ng iskolarship upang mag-aral ng epidemiolohiya sa Johns Hopkins University sa Estados Unidos.
Mula 1994 hanggang 2009, siya ay naging Miyembro ng Parlamento para sa SPD sa German Bundestag.
Simula noong 2011, siya ay nagtatrabaho bilang lektor sa unibersidad, siyentipiko sa kalusugan, at may-akda. Ang kanyang
aklat na Falsche Pandemien (Mga Pekeng Pandemya), na inilathala noong 2021, ay naging No.
1 sa listahan ng mga bestseller ng SPIEGEL.
Sa ibaba maaari mong panoorin ang isang oras na kompilasyon ng kanyang dalawang oras na lektura.
Ipinapaliwanag ni Wodarg kung bakit hindi ang mga virus ang dapat sisihin sa diumano'y pandemya ng coronavirus,
kundi ang kapangyarihan ng WHO na magtakda ng kahulugan.
Hindi iyon ang mga virus Tama, ngayon sa susunod naman.
Kaya hindi iyon ang mga virus, nais kong samantalahin ang pagkakataong ito upang muling sabihin sa iyo na naranasan namin.
Ang mga virus, kung makikita mo ito, ang maraming eroplano na lumilipad sa buong mundo
sa loob ng 24 na oras, iyon ay isang panahon.
May humigit-kumulang 200 o 300 na tao sa bawat eroplano, at lahat sila ay puno ng mga virus.
Iyon ay sampung milyong pasahero araw-araw na kumakalat ng kanilang mga virus sa buong mundo, at pinapalitan namin sila.
Nakarating na ba kayo sa security sa paliparan at naupo sa magkatabi sa eroplano?
– Walang silbi ang maskara.
Narito na ang mga virus at ipinapasa-pasa ang mga ito.
Ganito na ito sa loob ng mga dekada, hindi lang sa mga eroplano.
Normal lang iyon; patuloy na lumilitaw ang mga bagong virus, at patuloy din silang nagbabago, lalo na ang mga RNA virus tulad
ng mga coronavirus, na mabilis at tuloy-tuloy na nagbabago.
At ang sinasabi sa iyo tungkol sa maraming baryasyon ay katawa-tawa.
Iyon ay isang kuwento na sa hindi maipaliwanag na paraan ay napili ng isang tao.
Iyon ay isang napili.
Mas ligaw ang kalikasan dahil hindi pa kumakalat ang mga virus; diumano'y mula lamang sa Wuhan ito kumalat.
Ngunit may ilan din dito.
Sa Switzerland, maraming lugar kung saan natagpuan ang mga virus, marahil iba-iba pa nga.
At sila'y nagmumula sa lahat ng dako, patuloy na kumakalat mula sa lahat ng dako, at nagbabago at umiangkop.
At ang kanilang immune system, nakikilala natin silang lahat.
At mayroon tayong kamangha-manghang mga pagkakataon para sa pagsasanay, halimbawa sa pamamagitan ng
turismo at ng globalisadong ekonomiya, na nagpapahintulot sa mga tao na maglakbay sa buong mundo.
Lahat sila ay mga taong lumilipad roon araw-araw.
Nalalaman nila ang tungkol sa mga virus, hindi nila alam kung saan, mula sa isang isla sa Silangang Asya.
Bumalik kayo, nasa palengke ng isda sila.
At pagkatapos, sa Vietnam, nakita nila ang mga salagubang na kinakain ng mga tao doon.
At ang mga uod at mga bagay na ganoon. At maraming tao at siksikan.
At iyon ay isang magandang bakasyon, sabi nila.
Walang naging.
Kaya't palagi tayong naeeekspos sa maraming hindi pamilyar at bagong virus.
Magagawa natin iyon. Hindi na kailangang mag-alala.
Baliw na industriya
Kung titingnan mo ang datos kung saan nagkasakit ang mga tao noon, gaya ng ipinapakita rito, halimbawa ni Peter Doshi,
na may magaspang na buod ng kanyang mga grap sa Der Spiegel.
Tiningnan niya ang mga pagkamatay dahil sa trangkaso sa Estados Unidos mula 1930 hanggang 2004.
At gaya ng nakikita mo, nagkaroon ng malaking pagbagsak pagkatapos ng Digmaang Pandaigdig.
Kaunti na lang ang natitira noon. Halos walang namamatay na ngayon.
Mamatay ang matatanda, nga pala. Dapat lang naman mangyari iyon, hindi ba?
Oo, namamatay sila, at minsan nagkakaroon din sila ng trangkaso.
Oo, at minsan, bigla, pagkatapos ng digmaan, noong dekada 1960, kung baga, ano nga ba ang mga virus na iyon?
Una, nagsimula kang maghanap sa kanila, at pagkatapos ay alam mo na ang lima o anim sa dalawang daan na kilala mo ngayon.
At tanging yaong nasubukan mo lamang ang maaaring mapatunayan.
At saka matutukoy ang trangkaso.
Ganito nga ang nangyari, dahil binigyan ito ng partikular na pansin.
May nagsabi rin na maaaring makagawa ng bakuna.
At saka sinuri mo lang, at may mga sentinel ng trangkaso sa lahat ng bansa.
Ilan na impeksyon ng trangkaso ang natagpuan doon at iba pa.
At saka sinabi nila trangkaso A o B. Pagkatapos ay naroon na naman ang HN1, H5 at lahat ng mga subspecies.
At iyon ang dahilan kung bakit kailangan mong magpabakuna ng bago bawat taon, dahil nagbabago ang mga ito.
At pagkatapos ay kailangan mong magpabakuna muli.
Baliw ang industriyang ito, kasi ayan na naman tayo sa mga variant, kailangan nilang gumawa ng bagong
bakuna laban sa Omicron, at inihahanda na namin ito.
At saka . . . At saka ang katotohanang dalawa o tatlo ang naroon nang sabay, samantalang isa lang ang hinahanap mo, at
positibo ang resulta ng pagsusuri, halimbawa influenza lang o coronavirus lang, hindi mo pa nga tiningnan ang iba.
Ngunit ang katotohanan ay sa karamihan ng mga kaso, sa humigit-kumulang 40% ng mga impeksyon, may
dalawang virus na maaaring magpapasakit sa iyo.
Minsan, kung may dalawang virus ka, hindi ka nagkakasakit, pero kung isa lang, magkakasakit ka.
Minsan pinatitibay ng dalawang virus ang isa't isa.
Depende iyon sa kung anong mga virus ang darating at kailan.
Ibig sabihin nito ay napakakumplikado rito.
Kailangan mo talaga ng differential diagnosis at ng isang pagsusuri, gaano man ito katumpak,
wala itong masabi sa iyo, lalo na ang PCR test.
At kung nais mong tasahin ang ganitong panganib, mabuting tingnan kung mas maraming tao ang nagkakasakit kaysa sa karaniwan.
O talagang posible bang matukoy nang may katiyakan ang sakit? Coronavirus?
At paano mo matatanggihan ang posibilidad na hindi ito ibang mga virus?
Paano matitiyak na ang mga sintomas ay talagang sanhi ng impeksyong ito, kung may
test na maaasahang makakadetek ng coronavirus?
Kaya kapag natatakot mo ang mga tao o binabalaan mo sila tungkol sa isang partikular na sakit, kailangan mong maging
ganap na sigurado na talagang alam mo kung ano ang sakit na iyon. Minsan maaari rin itong maging pagkalason.
Isipin mong binabalaan mo ang mga tao tungkol sa isang virus, at dahil sa glyphosate ay sobrang nahina sila kaya nasira ang
kanilang microbiome , na nagdudulot ng mga sintomas ng pagkalason at nagiging hindi na nila matiis ang ilang bagay.
At saka sasabihin mo, "oh, pero may virus."
Sa paggawa nito, ang mga tao ay sistematikong pinahina lamang ng isang uri ng lason. Maaari rin itong maging ganoon.
Ang diferensyal na diagnosis ay hindi lamang mahalaga para sa bawat pasyente, kundi mahalaga rin ito para sa mga epidemiologo.
Oo, at makikita mo na ang Robert Koch Institute ay palaging nagmamanman kung ilang kaso ng trangkaso ang mayroon.
Mayroon silang 600 na klinika medikal na nag-uulat tuwing linggo.
Para sa akin, ganito karami ito. May tiyak na pamantayan, at pagkatapos ay maaari nila itong ihambing sa paglipas
ng mga taon upang makita kung ito ay tumataas o bumababa.
At doon ko muna tiningnan; halos pareho lang iyon sa ginawa ko sa asawa kong si Thomsen.
Ito ang ginagawa ng Robert Koch Institute sa 600 na klinika medikal sa buong Alemanya.
At saka tumingin ako at nakita ko – dito mo makikita ang linyang ito, iyon ang 2020 – at bigla, noong Marso,
nagkaroon ng lockdown, wala nang nagkakasakit, umiigting ang pandemya at walang nagkakasakit.
At nagulat ako.
Alam ko kung bakit ito bumaba, dahil wala nang pumupunta sa klinika ng doktor.
Kailangan mong magsuot ng maskara at magpa-test, at sinasabi ng mga tao, hindi, dahil naniniwala na sila sa
akin ngayon, kaya hindi ko na kailangan ng sick note at hindi ko na kailangang pumunta sa doktor.
At pagkatapos, nang nagkaroon sila ng trangkaso, ganoon nila ito inagamot.
At nagpatuloy iyon sa sumunod na taon.
Iyon ang 2021 – wala, talagang wala, wala buong taon.
Wala ngang panahon ng trangkaso.
Oo, palagi kong inakala na ang ganitong bagay, isang pandemya, ay magiging sakuna at mapupuno ang mga ospital. Ngunit hindi iyon
ang nangyari. Wala akong datos ngayon, pero malamang alam mo na binawasan ng mga ospital ang
bilang ng kanilang mga kama noong panahong iyon.
Ang PCR test ang susi sa pandemya (Tsina)
At galing iyon sa Tsina. Iyon ang nagpatibay sa akin nang tiningnan ko sa Chinese CDC noong
unang bahagi ng Marso. Anong datos ang mayroon doon?
At iyon ang mga kaso, iyon ang mga positibong resulta ng PCR.
At makikita mo, sa simula ay ilang libong kaso lang ang mayroon bawat araw.
At bigla, noong ika-1 ng Marso, bumagsak ito ayon sa utos.
Natapos na ang pandemya sa Tsina. Pinatay lang nila ito.
Isipin mo ang mga eroplano, isipin mo ang napakaraming tao; punong-puno ng tao saanman.
Mayroon silang ilang virus. Pinatigil lang nila ang pandemya sa loob ng isang gabi at mga ganoong bagay.
Hindi na talaga nila siya sinubukan. Wala na siya.
Maaari na sana naming gawin iyon nang mag-isa.
At ang sakit na ito ay naitakda na.
At iyan ang ginawa ng WHO bago ito nagsimula, noong 2019.
Tinukoy nila ang sakit ayon sa kodigo ng ICD.
Iyan ang magagawa ng WHO.
Kaya niyang ipaliwanag ang mga diagnosis.
Ang kahulugan ng 'to define' ay maglagay ng bakod sa paligid ng isang bagay; ang lahat ng nasa loob nito ay pag-aari nito.
Iyon ay isang kahulugan.
At tinukoy nila ito sa ganitong paraan na sinabi nila, 'Narito ang Covid-19. Ito ang bagong
mapanganib na mikrobyo mula sa Wuhan,' sabi nila.
At maaari mong malaman iyon sa pamamagitan ng isang pagsusuri.
Ito ang PCR test ni Ginoong Drosten.
Naitala rin namin iyon.
At kung positibo ito, Covid-19 nga. At may mga kasong walang sintomas.
Ibig sabihin malusog ang mga tao, ngunit positibo ang resulta ng pagsusuri.
At pagkatapos ay mayroon silang pangalawang diagnosis.
Ibig sabihin, hindi natukoy ang virus na Covid-19.
Hindi pa nga sila nagpositibo sa PCR.
Ito ay mga taong nakipag-ugnayan sa isang taong nagpositibo sa PCR – at may sipon.
Kaya't tiyak na nagkaroon sila ng mga sintomas at nakipag-ugnayan sa isang taong nagpositibo sa PCR test.
Iyon din ay Covid-19. Dahil binigyan ito ng ibang numero sa ICD, bahagyang iba, 7.2. Oo, at ang
dalawang ito ay palaging nakaugnay sa PCR test.
Kung may Covid, PCR test ang gamit.
At kapag pinag-uusapan natin ang long Covid o post-Covid, tinutukoy natin ang mga taong may karamdaman
matapos ma-diagnose sa isa sa dalawang kondisyong ito.
Na walang saysay. Hindi mahalaga.
Mga taong dati ay may sindrom ng talamak na pagkapagod.
Ngunit sino ang nagpositibo sa PCR test sa pagitan. Iyon na ngayon ang Long Covid.
At siyempre, bukod pa sa katotohanang inimbento nila ang Long Covid para itago ang mga side effect ng mga iniksyong ito.
Iyon ang pangunahing tungkulin.
May isang mahusay na lalaki, si Kary B. Mullis. Siya ang imbentor ng PCR test.
Kaya sabi niya na sa pamamagitan ng PCR test, mahahanap mo ang anumang bagay sa sinuman
kung mayroon man doon na kahit isang molekula.
At mayroon kaming mga molekula mula sa iba't ibang uri ng mga bagay sa loob namin.
Alam mo ba na naglalabas ka ng bakterya ng tetano sa iyong dumi? Dahil sa dami ng tao, hindi mo
na nga mapagkakatiwalaan ang pagpunta sa banyo.
Noon, nag-iinspeksyon ako ng mga planta ng paggamot ng dumi sa imburnal. Bilang isang opisyal sa pampublikong kalusugan,
kailangan mo ring suriin ang mga planta ng paggamot ng inuming tubig at dumi sa imburnal upang matiyak
na gumagana ang mga ito nang maayos at hindi mabaho.
At pagkatapos, may nagsukat kung gaano karaming salmonella ang nasa maruming tubig mula sa planta ng paggamot ng dumi.
Medyo malalim iyon, kaya inisip ko na hindi ka dapat lumangoy doon nang higit sa sampung
minuto. Kung hindi, baka magka-impeksyon ka.
Sa mga pamantayang ito, kapag sinubukan mong mag-oriente, at sa mga bagay na hinahanap mo,
tanging ang mga hinahanap mo lamang ang iyong nakikita.
At ang iba pang mga bagay, tulad ng tetano, hindi na iyon sinusuri ng sinuman; maaari nilang ibalik iyon muli.
Maaari pa rin nilang gawing kapaki-pakinabang iyon, pero huwag mong sabihin sa kanila.
Ngunit dito, dito mo makikita ang bilang ng mga pagsusuri. Dito nagsimula noong unang bahagi ng 2020, nang mas marami at mas
marami pang pagsusuri ang isinasagawa. Ang asul na linya rito ay kumakatawan sa mga pagsusuri, at bigla, napakarami nila rito.
Noong araw, gumawa sila rito ng marami.
Nang taglagas ng 2020 iyon, nang nagsagawa sila ng pagsusuri sa mga nursing home at sa lahat ng iba pang lugar at pinauwi ang mga
tauhan, iniwan ang mga matatanda na walang pangangalaga. Napunta sila sa ospital, in-intubate sa edad na 80, ginamot ng Remdesivir,
pinatay, upang makita natin ang mga biktima ng Covid-19.
Ang pula sa kurba, iyon ang sukat dito, iyon ang porsyento ng mga positibong pagsusuri.
Sa simula, medyo mataas ito.
Walang nada rito noong tag-init.
Sinuri nila sila sa paliparan, pero wala namang lumabas. Dito.
At saka nagsimula ito, tumaas ang porsyento, umabot ito sa 10% dito, at mayroon, well,
hanggang 10% ng mga pagsusuri ang positibo.
Iyon ay, siyempre, napakarami, depende sa bilang ng mga pagsusulit.
Tingnan mo, halos nandito na ito, tapos mayroon kang halos nandito na rin, oo, iyon ay 1.5 milyong
pagsusuri bawat linggo na isinagawa sa Alemanya.
Iyon ang mga bilang, hindi ba? Iyon ang mga iyon; dito ay nagsagawa ng 2.5 milyong pagsusuri pagkatapos,
noong Abril 2022, 2.5 milyong pagsusuri bawat linggo.
At tingnan mo kung ilan ang positibo.
Hanggang 50% ang nagpositibo pagkatapos.
Ganap itong walang katuturan, lubos na kalokohan.
Hindi lamang sayang sa mga mapagkukunan, kundi nagpapababa rin ito ng antas ng kaalaman ng buong populasyon.
At mayroon kaming mga institusyon na dapat ay mas nakakaalam.
Mayroon tayong Paul Ehrlich Institute, mayroon tayong Robert Koch Institute, at mga matatalinong tao sa mga unibersidad.
Bakit sila nanahimik tungkol sa ganoong sirko?
Ngunit ano nga ba ang ating naranasan?
Pagkatapos ay naghanap ako ng iba pa.
Tiningnan ko kung magkano iyon, at pagkatapos ay dumating ang mga serbisyong pang-emergency, yung mga taong may asul
na ilaw, na naroon na noong mga panahong iyon, noong 2021.
Makikita mo ang iba't ibang patuldok o tuloy-tuloy na linya: ang tuloy-tuloy na linya ay mula noong 2021,
at ang iba naman ay mula sa dalawang taon bago iyon.
At ito ang mga dahilan sa paghinga kung bakit ka ipapadala o hindi sa departamento ng emerhensiya bilang
isang kasong pang-emergency dahil sa sakit sa paghinga.
At binibilang na ang mga taya.
Ito ang mga operasyon na kumakalat sa buong Alemanya.
Noong panahong iyon, anim lamang ang ganitong mga lokasyon kung saan naitala ang mga operasyong pang-emergency na ito.
At ngayon, mas marami pa.
Makikita mo na walang pagbabagong makikita.
Hindi mahalaga ang mga sakit sa paghinga. Ano nga ulit iyon – ano nga ba ang tawag, coronavirus?
Iyon ay dapat na isang virus na nakakaapekto sa paghinga.
Walang makita, kaya nagtataka ako. Aba, ano iyon?
At pagkatapos ay tiningnan ko ulit: paano naman ang ibang mga misyon?
Ito ang mga dahilan sa pagpasok sa ospital dahil sa emerhensiya na may kaugnayan sa puso at mga daluyan
ng dugo, ibig sabihin, mga suliraning kardiobaskular.
At bigla mong makikita, katabi nito sa ilalim – ako mismo ang gumawa nito, inilagay ko sila nang sunud-sunod –
ang dalawang bagay na ito, eksaktong magkasabay sa oras.
At doon mo unang makikita ang kulay-abo na linyang ito.
Tingnan mo, nandiyan ang isa.
Ito ang mga taong nakatanggap ng unang bakuna, ang unang tusok.
At ito ang mga nakatanggap ng ikalawang bakuna.
At dito, lalo na sa pagsisimula ng ikalawang iniksyon, ngunit kahit na ngayon pa lamang, biglang tumataas nang husto ang kurba
sa isang ganap na ibang antas, higit sa doble, dalawang beses na mas maraming sirena dahil sa mga komplikasyong
cardiovascular, kasabay ng pagbibigay ng mga substansiyang RNA na ito, ng terapiyang henetiko.
Hindi naman sila nagkasakit. Hindi mo puwedeng gamutin ang mga taong may sakit – ito ay pagkalason.
At ganoon din ang nalalapat sa mga karamdaman sa nerbiyos, na umiiral din.
Dito rin, makikita mo kung paano ito biglang tumaas nang husto, kasabay ng lahat ng mga stroke at mga karamdaman
sa nerbiyos na naganap: may mga naging bulag, at iba pa.
Tumaas iyon nang sabay sa mga iniksyon. At talagang ikinabahala ako noon.
Nakita ko agad iyon nang nagsimula ito.
Mga 21 iyon nang sa wakas ay magagamit na ang datos.
At dahil doon, sigurado akong magiging nakalalason ang mga iniksyon.
Sobrang kamatayan
At ngayon may mga pagsusuri na nagpapakita kung magkano ang labis na pagkamatay, ganap na hindi nakadepende sa anumang
diagnosis. Tinitingnan lang nila kung ilang tao ang namatay.
Habang tumatanda ang populasyon, mas maraming tao ang natural na mamamatay.
Kapag mas bata ang populasyon, mas kaunti ang namamatay.
At ang mga taong namatay na nang isang beses ay hindi na maaaring mamatay muli.
Ang mga bagay na ito, alam mo nga.
At kailangang maipakita iyon sa mga kalkulasyon.
Kung nais mong suriin ito nang epidemiolohikal, kailangan mong i-standardisa ito ayon
sa edad. At mahusay itong ginawa ni Cooper.
At saka niya napansin, dito ayon sa mga pangkat ng edad, na wala namang nangyari sa mga bata dito sa ika-21 siglo.
Ngunit sa mga kabataang 15 taong gulang pataas, bigla na lang, wala nang narito,
nagkaroon ng submortality noong mga taon ng pandemya.
Ngunit nang mag-uubos na ang pandemya, bigla silang namatay.
At namatay dito ang mga kabataan.
Ang labis na antas ng kamatayan na 8% sa mga taong may edad 40 hanggang 49.
Marami iyan. Kahanga-hanga iyan.
At saka may isang pangkat ng edad na namatay, hindi ko alam kung bakit.
Hindi rin maipaliwanag iyon ni Ginoong Cooper, hindi ko alam.
Hindi gaanong namatay ang mga taong may edad 50–59.
Kung iyon man ay isang grupo na sa hindi maipaliwanag na paraan ang pinakamahusay na nakaiwas sa tusok, wala akong ideya.
At nagpapatuloy ito rito. Noong 2022, lumala ang sitwasyon, naging napakaseryoso sa mga napakabatang tao, na may 10%
na labis na antas ng kamatayan sa lahat ng tatlong grupo.
At sa huli, para rin sa mga 70 taong gulang pataas.
Iyon ay isang bagay na tunay na nakakabala.
Marami iyon. At maaasahan ang datos.
Pangkalahatang antas ng kamatayan; hindi nito ipinapahiwatig ang sanhi ng kamatayan.
Ngunit kahit na hindi sila namatay noong taon ng pandemya, nang ang mga iniksyon ay ibinigay nang pangkalahatan sa mahigit 80%
ng populasyon nang dalawang beses, tatlong beses, namatay sila.
At iyon, sa aking palagay, ay sapat na. Kaya dapat sana ay agad na inalis sa merkado ang mga iniksiyong ito. Mas maaga pa.
Sa sandaling lumitaw ang mga unang side effect sa VAERS, na malinaw ding nakita sa Amerika, dapat sana'y
sinabi nilang itigil kaagad, mas maaga, noong maaari pa tayong umasa nang kaunti sa mga awtoridad, sana.
At hindi nila ginawa iyon.
Sadyang ganoon.
Walang ibang paraan para ipaliwanag ito.
May isang tao sigurong tiniyak na hindi naprotektahan ang mga tao.
May masamang balak ang isang tao laban sa mga tao.
At oo, iyon ang tinatawag naming pandemya...
Dito makikita mo muli ang buong bagay sa kronolohikal na pagkakasunod-sunod. Dito makikita mo ang mga kabataan.
Mas kaunti sa kanila ang namatay kaysa sa karaniwan.
Dito rin, kahit hanggang 30, wala pa ring nangyayari.
At dito rin, nang nagsimula ito dito, nagsimula rin ito dito sa mga kabataang may labis na pagkamatay.
At dito, labis na kamatayan lamang ito sa panahong pinapatay ang mga tao sa mga nursing home at ospital.
Mga matatanda lamang ang naroon. Hindi ito karaniwan sa isang pandemya; minsan mga bata lamang, minsan mga matatanda.
Kailangan mong magpasya nang napakarami: kung paano at sino ang gusto mong patayin dito. Hindi iyon posible.
Kaya hindi iyon umangkop sa lahat.
Hindi ko na iyon gusto. Nakakatawa naman.
Iyan ang larawang ipininta sa atin ng mga virologo: narito ang Wuhan, ang mapanganib na bagay.
At saka kalahati ng lipunan at ng siyensiya ay nagsasabi: Tiyak na nagmula iyon sa laboratoryo.
Sinasabi nila na nagmula ang pagsusuri sa palengke ng isda.
Walang dumating, wala talaga. Dumating ang mga pagsusuri.
Walang mapanganib na virus na kumakalat, wala talaga.
At ang talakayang ito tungkol sa ivermectin o hydroxychloroquine ay isang huwad na talakayan, isang distraksyon.
Hindi pa namin kailanman iyon kailangan para sa anumang uri ng trangkaso.
At ang mga taong gumamit nito at pagkatapos ay nagsabi, "Ngunit nakapagligtas kami ng mga tao gamit ang ivermectin."
Hindi nila man lang ginawa ang isang differential diagnosis kung ano pa ang maaaring naroroon.
Hindi! Walang bagong virus.
At si J.J. Couey, na isang biyolohista, ay inilarawan ito nang napakaganda.
At dito rin, may ilang napakapagaling na mga Hapon.
Sinabi nila pagkatapos: Oo, tingnan mo, ano ang mga pagpipilian?
At pagkatapos ay tiningnan nila at – napaka-masusi talaga nila – sinuri nila ang lahat:
kung saan may mga virus, anong uri, at iba pa.
At nagtitigan sila: Paano sila nagkakaiba pagdating sa mga pagkakasunod-sunod at sa iba't ibang baryanteng lumitaw?
At saka sila tumingin: Oh, kakaiba iyon.
Hindi pa iyon nangyari sa kalikasan dati, na ito... paano iyon nangyari? Bagay iyon.
Natuklasan nila na ang pagbuo ng ilang mga isolate ng Omicron ay hindi bunga ng ebolusyon ng genome.
Sinabi nila na ang ganitong mekanika ay hindi nangyayari sa ebolusyon.
At saka sinabi rin nila na ang mga variant ng Omicron ay natutukoy na kahit saan noong 2020.
Hindi rin iyon akma sa naratibong ipinapakain sa atin.
At saka ang konklusyon: ang mga baryante ay lumitaw sa pamamagitan ng isang ganap na bagong mekanismo na hindi
maipapaliwanag ng kasalukuyang kaalaman sa biyolohiya.
Sinabi nila na wala pang ganito sa kalikasan.
At talagang nagsumikap sila nang husto rito.
Iyon ay isang mahusay na likha na may maraming detalye.
At maraming-maraming pahina ang talagang mahusay na nagpapatunay nito sa napaka-seryosong paraan.
At kung titingin ka, may mga kontak ako sa mga virologo at sa mga taong aktibo rin sa molekular na biyolohiya.
At alam nila na ang RNA at ang mga RNA virus ay ganap na hindi matatag.
May magandang halimbawa si Couey para ipaliwanag ito.
Sinasabi niya na kung gusto mong paramihin ang isang bagay, gawin mo itong kopya; sa RNA naman, parang mayroon kang
music cassette na kinokopya mo sa isa pang music cassette.
Pagkatapos, medyo maingay ito.
At kung gusto mong kopyahin muli ang mga kantang ito, mas lalo pang maingay.
At kung kopyahin mo sila muli, halos hindi mo na maririnig ang musika.
Ganoon din sa mga RNA virus.
Hindi mo maaaring isulong ang mga bagay na ito nang hindi binabago, ngunit maaari itong gawin nang napakabilis.
Isipin mo ang sampung milyong pasahero sa eroplano araw-araw o kung ano pa man. Nakakatawa, ang kuwentong
ikinuwento sa atin tungkol sa pagkalat at pagbabago ng virus.
At saka makakakita ka ng isang baryasyon. Hindi iyon gagana.
Ngunit paano mo masisiguro na matatagpuan ang mga baryanteng ito sa buong mundo?
Ginagawa ito gamit ang isang tiyak na pamamaraan upang mangolekta ng mga maliliit na piraso, ang virus na ito ay naglalaman ng
30,000 nucleotide, at pagkatapos ay pinagsasama-sama ang mga ito.
Talagang nasa kompyuter lang sila sa Wuhan. Doon nila sila inilagay.
May isang pagkakasunod-sunod sa kompyuter.
May mga mapanganib na bagay dito, mga mapanganib na sunod-sunod. At mayroon ka ng mga iyon.
At pagkatapos ay kumuha ka ng isang bagay mula sa kalikasan, inayos mo ito, at pagkatapos ay nag-sintesis ka ng RNA.
At dahil mabilis itong nagbabago, kung gusto mong pangalagaan ito ngayon, kailangan mong isalin
ang DNA nito. Kailangan mo itong muling isulat.
Kinailangan mong gumawa ng RNA mula sa imprint ng selyo, kinailangan mong gumawa ng selyo.
At dumidikit ang selyo.
Alam mo, natagpuan ang DNA ng mammoth sa yelo.
At pagkatapos ay sinubukan nilang muli na gamitin ang mga elepante o ... upang gamitin sila muli para sa pagpaparami.
Kaya napakatatag ng DNA na ito.
At ipinaliwanag ni Couey na ang DNA ay parang kapag nagko-copy ka ng mga CD.
Sila ay eksaktong magkapareho. Ang mga digital na kopya ay eksaktong magkapareho.
At tumatagal sila nang ilang sandali.
Ngunit kapag kinopya mo ang kaset, lalo pang tumitindi ang ingay.
Iyon ang RNA.
At iyon ang dahilan kung bakit imposibleng pakawalan ang RNA, kahit pa ang mga artipisyal na RNA virus na ginawa sa laboratoryo,
sa paraang magkakaroon sila ng anumang saklaw at mabubuhay nang anumang tagal nang hindi sumasailalim sa malawakang pagbabago.
At sa ebolusyon, ang ebolusyon ng mga virus ay patungo sa mas mahusay na pag-aangkop sa kanilang mga host.
Ibig sabihin nito, ang isang virus na pumapatay sa host nito ay hangal at walang pagkakataong mabuhay.
Tanging ang mga virus na hinahayaan tayong mabuhay, kaya hindi natin napapansin na nasa mga tahanan natin sila, ang kayang
dumami nang kahanga-hanga kahit saan. At sa mga eroplano, sa mga tren, at dito rin, maaari mong ikalat ang mga virus kahit saan.
Iyon ang isang bagay na nagsisiguro ng kanilang pagkakataon na mabuhay.
Alam mo, binubuo ka ng 30 trilyong selula ng katawan. 30 trilyon sa karaniwan, may ilan na
mas marami pa, pero nandoon ang iyong genome.
Ito ang iyong mga selula, ito ka. Ganito ka makikilala.
At bukod pa rito, binubuo ka rin ng 39 trilyong iba pang mga mikroorganismo na naninirahan sa iyong bituka, sa
iyong balat, at sa lahat ng bahagi ng iyong mga lamad.
Sila ay napaka... makikita mo ang isang tanawin kung saan ligaw ang kalikasan.
At ang mga ito ay lahat ng mahahalagang mikrobyo. Mayroon silang tiyak na tungkulin.
Sila ang dahilan kung bakit ka naging kung sino ka.
May mga mikrobyo sa iyong genome. Isinama nila ang kanilang mga sekwensiyang genetiko sa iyong genome, mula sa mga
virus, mula sa mga retrovirus. Naisama na ang mga ito. At ganyan kung paano unang umunlad ang mga tao.
May ilang virus na nangangahulugang hindi na namin kailangang maglayag ng itlog.
Kaya ang pag-unlad na ito, ang ebolusyonaryong pag-unlad na ito, ay nangyayari sa pamamagitan ng paglilipat ng impormasyong
genetiko mula sa isang buhay na nilalang patungo sa isa pa. At ang maganda rito, may talakayan tungkol sa kung umiiral nga
ba ang mga virus o hindi. Para sa akin, medyo nakakaabala iyon.
Noong una, may mga taong natuklasan ang isang bagay na tinawag nilang bakterya. Isa rin iyon sa mga anyo ng pagkakaiba-iba.
Pagkatapos ay nagkaroon sila ng mga subgroup. At may mga taong nagsabing mayroong isang
bagay na hindi makikita sa ilalim ng mikroskopyo.
Ngunit nagpapasakit pa rin ito sa iyo; matatagpuan mo rin ito sa tubig. At matatagpuan mo ang mga maliliit na bagay na tulad
nito kahit saan sa kalikasan. Sa huli, nakita ang mga ito sa ilalim ng mikroskopyong elektroniko at tinawag na mga virus.
Pagkatapos noon, natagpuan sa katawan ang mga katulad na bagay, halos eksaktong pareho.
At saka sinasabi ng mga tao na hindi iyon mga virus; dati nga, pero nandiyan pa rin sila. Tinawag na
mga exosome. Halos magkapareho lang ang itsura nila.
Naglalaman din ito ng impormasyong genetiko at paminsan-minsan ay mga protina.
Ibig sabihin nito, sa buhay na kalikasan, na hindi maaaring bawasan ang pagkakaiba-iba nito, ay isang napakahalagang
pahayag: hindi maaaring bawasan ang pagkakaiba-iba ng kalikasan.
At ang agham ay palaging nagpapaliit. Palagi nitong tinutukoy ang mga bagay. Sinasabi nito, ito ay iyan, iyan ay ito.
At saka gumagawa ng mga paghahambing, at ang kahulugang ito ay nagbago nang maraming beses sa agham.
Hindi na sila magagamit sa isang punto.
At matibay ang aking paniniwala na sa loob ng dalawampung taon ay hindi na magiging mahalaga ang depinisyon ng bakterya at virus.
Dahil mas marami na tayong alam.
Alam natin mula sa mga bata na ang ating kaalaman ay nagiging mas at mas detalyado.
Patuloy tayong natututo nang higit pa tungkol sa pinakamaliit na mga molekula na may papel dito.
At nangangahulugan iyon na kailangan nating muling magkasundo kung paano ito haharapin.
Paano natin ito pinag-uusapan.
At may mga pangalan para makapagusap tayo tungkol dito.
At isa sa mga pangalang ito na umusbong sa kasaysayan ay ang pangalang virus.
At kung may sinuman na nagsasabing hindi umiiral ang mga virus, pakisiguro nila na magkaroon tayo ng mga
bagong termino na maaari nating gamitin para sa isang makatuwirang pag-uusap at mapagkasunduan.
Minsan ay maaaring maging mahabang proseso ito.
Oo, at iyon ang mga teorya ng laboratoryo. Mga epidemya na nag-ugat sa mga laboratoryo. 309 na kaso kung saan may
nangyari sa mga laboratoryo sa nakalipas na 20 taon. Kaya wala.
Karamihan sa kanila ay bakterya rin, sa mga beterinaryo, ibig sabihin, sa mga laboratoryo ng beterinaryo.
At nangyari iyon nang labing-anim na beses na may nakatakas mula sa laboratoryo. Nakakuha rin ang pamilya ng
isang bagay. O baka nagkaroon ng maliit na pagsiklab dahil kontaminado ang tubig o kung ano pa man.
Ngunit ang mga ito ay lahat napaka-limitado.
Walang pinsalang nagawa.
Ito ang opisyal na listahan, na inilathala sa The Lancet, ng mga lubhang magkakaibang pathogen na sa hindi maipaliwanag
na paraan ay nakatakas sa maliliit na bilang sa isang punto.
Kaya't ang buong talakayang ito tungkol sa mga laboratoryo, na nagsimula sa mga laboratoryo, na nagmula sa mga
palengke ng isda, ay para lang tayong maligaw. Kwento lang ito.
Kalimutan mo na.
At ang mga taong nagsasabi sa iyo ng mga kuwentong ito ay sinusubukang lokohin ka.
Huwag mong paniwalaan sila.
Iyon ay Covid-19, Ginoong Wodarg, paano mo iyon mapapabayaan?
Hindi mo ba nakita kung ano ang nangyari sa hilagang Italya?
At ang mga kabaong sa New York na inilibing niya doon... Nakakabigla talaga, maraming tao ang namatay.
Hindi mo ito puwedeng basta-basta balewalain. Talagang mapanganib ito.
Oo, may mga namatay sa hilagang Italya. Ngunit mas marami ang namatay noong 2017 at 2018.
Sa mga parehong ospital na ito.
At sa pahayagang Milan, nakita ko ang mga ulat kung gaano kalubha ang mga kondisyon at
kung paano lubos na nabibigatan ang mga kawani.
Ulit-ulit na lang ang parehong mga kuwento.
Marahil ay mula pa noong 2017/2018 ang mga larawan, dahil mas dramatiko pa ang mga ito noon kaysa ngayon.
Ngunit ang katotohanang ang mga tao sa mga intensive care unit ay likas na nabibigatan ay isang bagay na tiyak kong maiintindihan
bilang kinatawan ng mga kawani sa isang ospital sa Hamburg.
Bilang mga kawani ng ospital, palagi naming inireklamo na kailangan namin ng mas
maraming tauhan. Sobrang pagod at napapagod kami.
At may mga taong nakahiga sa mga pasilyo at iba pa.
Noong isang panahon, may isang senador na bumisita sa amin.
Hindi ito ang Senador ng Kalusugan ng Hamburg, kundi iba.
At may dala siyang isang bagay, at pagkatapos ay nakahiga siya doon kasama namin.
At iniwan namin ito sa pasilyo nang medyo matagal.
Oo, ano ang nangyari noong panahon na sobrang natakot nila tayo sa mga larawang ito?
Nangyari iyon sa New York, mukhang nakakatakot.
Talagang mga patay na ito sa mga ospital.
Ito ay mula Marso 16 hanggang Mayo 20. Napakaikli.
Maraming tao ang namatay. Marami talaga.
At bakit ganoon? Ano ang nangyari doon?
At may mga dahilan para doon.
Nalaman na ang mga tao ay tinrato nang masama. Sobrang sama nga, sa katunayan.
May isang plano sa paggamot na kailangan nilang sundin.
Dahil sa Covid-19, kailangan mong gawin ito at iyon.
At may mga gamot na hindi nakatulong, na nakalalason.
Nagkaroon din ng labis na dosis ng hydroxychloroquine.
Hindi matiis iyon ng isang malusog na tao.
Binigyan nila ako ng sampung beses na dosis.
At saka biglang humihinto ang puso.
O kung bibigyan ng hydroxychloroquine ang isang taong may favism, na ipinanganak na walang kinakailangang enzyme,
sasabog ang mga selula ng dugo at hindi ka na makahinga.
Ang lahat ng mga bagay na ito ay ipinagbili bilang Covid-19.
At agad nilang pinatulog ang mga tao at inilagay sila sa mga ventilator.
Dahil kailangan mong gawin iyon.
Kinailangang agad na maibigay ang bentilasyon, sa lalong madaling panahon.
Pagkatapos ay maaari na silang iligtas, sabi nila.
At pagkatapos ay binigyan sila ng midazolam, tinurukan ng mga sedatibo na nagdudulot din ng depresyon sa
paghinga, na nangangahulugang hindi na sila makahinga nang mag-isa, at in-intubate sila.
At ang isang taong naka-intubate ay nasa mataas na panganib na.
Mahirap ang sitwasyon kapag matagal silang naka-intubate.
Ang iyon mismo ay isang panganib.
Ang katotohanang namatay ang mga tao dahil sa mga ganitong hakbang ay isang magandang paliwanag, lalo na kung isasaalang-alang
mong hindi ganoon ang sitwasyon sa San Francisco noon.
Bakit walang pandemya?
O sa Florida, wala rin namang partikular na karaniwan doon.
Pagdating ng taglagas, mukhang pinaglinis din nila ang mga tahanan ng retirado sa Florida.
At pagkatapos noon, iyon ang pangalawang linya, iyon ang simula ng mga iniksyon.
At makikita mo na ang mga tao sa New York ay biglang naging mas mapag-alinlangan.
O baka nakuha nila ang ibang mga batch, hindi ko alam.
At ang mga nasa San Francisco ay nakaranas ng malaking pagdurusa doon.
Kaya makikita mo na ito ang opisyal na estadistika ng kamatayan sa Amerika, iyon ang kabuuang antas ng pagkamatay.
Hindi kaugnay sa diagnosis.
At narito ang ilang impormasyon tungkol sa hydroxychloroquine; nakahanap ako ng isang libro tungkol dito.
Ang pagpanaw ayon sa iyong sariling mga kondisyon gamit ang hydroxychloroquine.
Iyon ay isang substansiya na maaaring gamitin upang magpakamatay, sa dami na ibinigay doon.
Sa internet, isang hindi inaasahang tuklas.
Uminom ako ng hydroxychloroquine. Ito ay isang gabay para sa mga taong gustong magpakamatay.
At iyon ang opisyal nilang inirekomenda para sa mga pag-aaral na ito.
Ginawa iyon ni Chris Whitty.
Ang Pambansang Katulong sa Kalusugan sa Inglatera, ang tagapayo ng pamahalaan, ay nagsabi na dapat nilang gawin iyon.
Natukoy na ang dosis.
Mali siya, maliban kung talagang binigyan siya ng ibang gamot. Kaya ito ay isang napakaburda, napakaburdang
kuwento. Pinatay nila ang mga tao para takutin tayo.
Sino
Ngayon, mabilis lang, ang WHO. Tulad ng alam ninyong lahat, ito ay tiwali at tumatanggap ng pondo mula sa mga pribadong sponsor.
Ngunit napakahalaga ng WHO dahil may kapangyarihan itong magtakda ng mga kahulugan.
Mayroon tayo ng sinabi ko sa iyo tungkol sa mga ICD, na pandaigdig. Ang mga ICD ay mga kodigo.
Kung nais mong magsingil bilang doktor o ospital, kailangan mong isulat ang ICD na numero.
Ibig sabihin nito ay dapat iklasipika ang sakit ayon sa pamantayan ng WHO.
At saka niya tinutukoy ang emerhensiya.
Iyan ang sabi ni Ginoong Ghebreyesus, sabi niya ito ay isang pheic.
Iyon ay tinatawag na Pambihirang Kalagayan sa Kalusugang Pampubliko na May Pandaigdigang Pagkabahala.
Pheic ang pagbigkas nito.
At tinutukoy din nila ito; gusto nilang tukuyin ang kaligtasan sa sakit. Sinabi nila na
posible lamang ito sa pamamagitan ng pagbabakuna.
Ang herd immunity ay makakamit lamang sa pamamagitan ng pagbabakuna.
O sinasabi nila, kailan nangyayari ang pagsiklab?
Kailan nanganganib ang kalusugan?
Paano mo malalaman?
Maaari lamang matukoy kung siya ay nanganganib sa pamamagitan ng isang PCR test.
Iyan ang sinasabi ng WHO. Tinutukoy nito kung paano kilalanin ang mga panganib at kung anong mga panganib ang naroroon.
May mga tauhan sila sa lahat ng lugar at kasalukuyan nilang ini-install ito sa lahat ng lugar.
At kung may makikita, at iyon ang kanilang paglalarawan, kung gayon ay monkeypox iyon.
Mga pigsa sa puwet at positibong resulta ng PCR test: monkeypox.
Palagi na nilang ginagawa iyon.
Ginawa na nila ito dati; pinondohan sila ng industriya ng parmasyutiko.
At pagkatapos ay ibinaba nila ang mga halaga ng kolesterol, binaba ang limitasyon mula 240
miligramo tungo sa 200 miligramo bawat desilitr.
At pagkatapos ay mayroon silang 86% na mas maraming pasyenteng nangangailangan ng paggamot.
Talagang sulit ito.
At oo, palagi na nilang ginagawa ito para sa industriya ng parmasyutiko sa pamamagitan ng pagtatakda ng mga pamantayan –
dahil sila, sa isang salita, ay inatasang gawin ito ng sa amin. Dapat itong maging pare-pareho, ayon sa WHO – tinanggap
nila ang tungkuling ito ng pagtatakda ng mga pamantayan.
Sa pamamagitan ng pagtatakda ng mga pamantayan, maaari nitong gawing maysakit tayo, tukuyin ang mga sakit at pangangailangan
sa paggamot, at tukuyin ang mga pamamaraan sa pagsusuri.
Kahanga-hanga na ang kapangyarihang iyon na taglay na niya.
Oo, nagawa na niya.
At saka niya rin tinukoy ang kalusugan.
Noong nakaraan, noong ika-19 na siglo, ang kalusugan ay isang pribadong usapin.
Walang sistema ng pangangalagang pangkalusugan, kaya tinutulungan ng mga tao ang isa't isa kung saan nila makakaya.
Ang mga may pera ay kumuha ng isang eksperto, at ang iba naman ay kinailangan maghanap ng paraan para magkasundo.
Pagkatapos, noong ika-20 siglo, itinakda ang kalusugan bilang isang karapatang pantao, gaya ng sinabi ko, kasama si
Bismarck, na nagsabi noon na may karapatan tayo sa kalusugan.
At dapat itong tiyakin ng lahat ng mga bansa, dapat itong tiyakin ng lahat ng mga pamahalaan.
Iyon ang sinabi ng WHO noong dekada 1960.
Dapat tiyakin ng lahat ng mga bansa na malusog ang kanilang populasyon.
May karapatan sa kalusugan.
Pagkatapos ay nagbago iyon, at naging karapatang pantao ito.
Ngunit sa unang ikatlo ng ating siglo, biglang inimbitahan ni Gng. Brundtland, ang Kalihim-Heneral, ang World Economic Forum
upang talakayin ang usapin ng kalusugan, na nagsasabing, "Mga minamahal na industriyalista, mga minamahal na
pinuno ng negosyo, mga minamahal na bangkero, kailangan nating gumawa pa ng higit para sa kalusugan."
At hindi na nila kailangang sabihan nang dalawang beses; agad nilang ginamit muli ang WHO para sa kanilang sariling layunin.
Pinagsamantalahan nila sila at binigyan ng pera, ngunit sila rin ang nagtatakda kung ano ang gagawin.
At ang kalusugan ay halos itinuturing na isang lumalagong merkado.
Dapat may access sa mga gamot na ito ang lahat sa Aprika; kung hindi, hindi ito patas. Hindi ba?
Kailangan nilang lahat magpabakuna, at kailangan mong gumawa ng paraan tungkol dito.
Ibig sabihin nito ay ginampanan nila ang tungkuling nagbubukas ng merkado para sa ekonomiya.
At ang ginagawa nila ngayon ay itaguyod ang kontrol sa populasyon sa pamamagitan ng proteksyon sa kalusugan.
Sa pangangatwiran na hindi namin mapoprotektahan ang iyong kalusugan kung hindi,
kailangan namin ang iyong datos ng genetika.
Tama? Kailangan nating maging maingat kung sino ang partikular na bukas o partikular na sensitibo.
Kaya kailangan nating magkaroon ng impormasyon.
Kailangan natin ng elektronikong talaan ng mga pasyente upang makita natin kung saan nagkakasakit ang mga
tao at upang matukoy natin nang maagap ang mga klaster.
At doon natin kailangang manghimasok, doon natin kailangang masabi sa estado, dahil may karapatan sila sa kalusugan.
Sa Aprika rin, dapat malusog din ang mga mahihirap.
At kailangan nating sabihin sa kanila na kailangan nilang kunin ang pera.
At kung wala silang kahit ano, kailangan nating bigyan sila ng ilan. Tama ba?
One Health ang pangalan ng laro.
At narito siya, si Ginang Brundtland kasama si Ginoong Schwab, kamusta, 1989, nang bagong gumuho ang Eastern Bloc at naging
pag-aari ng mga mamumuhunan ang World Health Organisation.
At ginawa iyon ni Gng. Brundtland nang ilang sandali, at pagkatapos ay dalawa na ang sumunod na hindi gaanong
nagtagumpay, ngunit pagkatapos ay dumating si Gng. Chan kasama ang trangkaso ng baboy, at ngayon naman si G. Ghebreyesus.
Nandoon pa rin si Gng. Brundtland, siya pa rin ang may hawak ng desisyon, at patuloy na gumaganap ng mahalagang papel mula pa
noong simula ng pandemya ng coronavirus, gaya ng sinasabi, dahil siya ay miyembro ng Global Preparedness
Monitoring Board, na siyang lihim na sentro ng kontrol sa WHO.
Nakaupo roon si Fauci, nakaupo roon si Jeremy Farrar, nakaupo roon ang pangulo ng American Medical Association, nakaupo
roon ang pinuno ng CDC, at nakaupo roon ang pinuno ng Chinese CDC, ibig sabihin ang awtoridad sa kalusugan ng Tsina.
Nandoon silang lahat, nagsusulat sila ng mga ulat, kaya makikita mo ang apat na ulat sa itaas, at makikita mo rin sa isa sa
mga ulat ang mapa na ito, kung saan makikita mo ang maraming sakit na may kaugnayan at na maaaring mauwi sa pandemya.
Nasa pipeline pa rin iyon.
Oo, sila ang mga taong iyon, tiyak na may iba pa rin, ilang lang ang ipinakita ko rito, may walo pa.
At ito naman, isa pa, nagkita sila noong 2019.
Nag-upo silang magkakasama sa BBC sa London at nagkasundo na labanan ang infodemic. Naroon ang lahat ng mga pangunahing
ehekutibo mula sa malalaking korporasyong pangmidya, kasama ang mga samahan ng mamamahayag, mga korporasyong pangmidya, at
kung ano pa man ang tawag sa iba. Umupo sila at nakipagkasundo.
Noong 2019, naghanda sila nang maaga upang hindi masagabal sa anumang paraan ang pandemiyang ito ng pagsalungat.
Dahil aalagaan tayo ng WHO.
At ngayon ay naghahanap siya ng bakterya sa dumi ng tubig.
Makukuha ito sa 170 lokasyon sa Alemanya, at ang mga planta ng paggamot ng maruming tubig ay regular na binabantayan.
At doon isinasagawa ang mga PCR test. Hindi mo alam kung ano ang maaaring mong makita doon.
At iyon ay naitala nang eksakto, may mga grap at higit pa rito, ang mga tao ngayon ay naglalabas ng mas maraming
virus kaysa dati at iba pa. At pagkatapos ay ikinukumpara ito at hinango ang mga konklusyon mula rito.
Wala talaga akong ideya kung anong konklusyon ang gusto nilang kunin mula doon.
Ngunit, oo, isang buong industriya ito, isang buong asosasyon, may mga kumpanyang dalubhasa rito, negosyo rin ito.
Pinagyaman nila ito, muling pinagyaman. Pagmamanman sa planta ng paggamot ng maruming tubig – binabati kita!
Bakit hindi tayo pinrotektahan ng mga pamahalaan at mga awtoridad sa regulasyon laban dito?
Dahil sila ay tiwali, gaya ng nabanggit natin kanina.
Ngunit iyon ang pangunahing dahilan.
Dahil ang buong laban na ito laban sa mga virus ay inilipat na sa larangang militar sa Estados Unidos.
Sa loob ng maraming taon na ngayon, hindi lang sa nakaraang sampung taon, kundi pati na bago pa noon.
At saka nariyan ang digmaan laban sa mga virus, na parang digmaan laban sa terorismo.
Sa totoo lang, siya rin ang taong iyon, si Rumsfeld, na may ganoong mga ideya.
Nasa digmaan siya laban sa terorismo, at nang siya ay nasa Gilead Sciences bilang pinuno ng kumpanyang parmasyutiko, siya ay nasa
digmaan laban sa mga virus; nilabanan niya ang bird flu at nagdulot ng pagtaas ng kanyang mga
bahagi, na lahat ay nasa Tamiflu ng Gilead Sciences.
At nariyan din ang mga heneral at ang mga lihim na serbisyo, at sila ay naghahanda para sa digmaan. Maaaring ang kaaway ay
nagde-develop ng mapanganib na bakterya o virus. Maaaring nga.
At maaaring siya ay nagtatrabaho gamit ang nakalalasong gas.
Pagkatapos, kakailanganin ng aming mga sundalo na magkaroon ng angkop na mga maskara. At ganoon din nila ginagawa sa
bakterya; kailangan nilang magkaroon ng angkop na mga bakuna.
Upang magawa ito, kailangan nating malaman kung anong mga mapanganib na bagay ang maaaring magawa ng kaaway... at
napakalaking industriya iyon! Isipin mo lang ang lahat ng mga bagay na maaari mong maisip na
kailangan mong ipagtanggol ang sarili laban sa mga ito.
Mahabang pananaliksik, maraming kontrata sa pananaliksik, maraming pera ang maaaring kitain. Sumisibol ang mga
institusyon saanman, lahat ay pinondohan ng badyet ng depensa.
Kaya matagal na itong nangyayari.
Trangkaso ng baboy Mayroon akong mga kuwento dito para sa isa pang oras at kalahati tungkol sa iba't ibang maling alarma ng WHO.
Bird flu, malalampasan ko ito nang napakabilis.
Nagbigay si G. Stöhr ng natatanging serbisyo hinggil dito.
Mayroon nang milyong-milyong pagkamatay, sabi niya sa Geneva bilang pinuno ng WHO.
Pagkatapos ay dumating ang trangkaso ng baboy noong 2009, at doon ako nakilahok. Sa Mexico, 200
katao ang nakikipaglaban para sa kanilang buhay.
Gaano kakabobo ang mga tao kung nagbabasa sila ng pahayagan?
Dalawang daang tao ang nakikipaglaban para sa kanilang buhay.
Wala itong kahulugan.
Patuloy silang nakikipaglaban para sa kanilang mga buhay.
May 68 nang patay sa Mexico.
Alam mo ba na ilang milyong tao ang nakatira doon?
Sobrang kalokohan nito.
At ito si Ginoong Ferguson. Siya ay naging medyo aktibo sa mga nakaraang taon. Ito ang
kanyang mga grapiko. Ilan nga ba talaga ang mga kaso?
Nagkaroon sila ng 300 kaso pagkatapos.
Naitala na rin sa mga ospital sa Mexico ang 600 kaso.
Nagsagawa sila ng mga pagsusuri na nagpositibo sa mga taong ubo.
At saka nila siya nahanap.
At ang mga pagsusuri ay para sa H1N1. Kaya ito ay trangkasong baboy. At positibo ang resulta.
Wala namang iyon.
Milyon-milyong tao ang nakatira doon.
At ginawa iyon ng isang kumpanyang tinatawag na Veratect.
Tiningnan ko ang mga dokumentong ibinigay nila sa akin noon.
At ito ay naatasahan na. Silipin mo.
At alam nila na may mga antibodies ang mga matatanda dahil nagkaroon na sila ng H1N1 noong dekada 1970.
At pagkatapos ay sinuri nila ang mga matatanda at natagpuan pa rin nila ang mga antibodies.
At saka nila sila nahanap at sinabi, "Oh, 600 na kaso na pala."
At pagkatapos, kinuha ni Ferguson ang lahat ng flight—iyon ang talahanayan sa likod nito—na lumipad mula sa Mexico,
pinarami niya ito sa bilang ng mga kaso, at doon niya nakita ang pattern ng pagkalat. At iyon ang pandemya na ipinakita sa WHO.
At saka sinabi ni Mrs Chan, "Ay, ngayon ay may pandemya na."
Oo, swine flu iyon.
Ngunit wala talagang kontrata.
Nasa Mexico si Ginoong Sarkozy nang matagal bago ito nagsimula, pinondohan ang isang programa ng pagbabakuna para sa Sanofi.
Kaya't inihanda ang lahat, gaya ng dati.
Iyon ang kasunduang Pranses na nagsasaad na kung ideklara ng WHO ang isang pandemya, obligadong
magbayad ang mga estado at magkakabisa ang kasunduan.
Hindi nila pinansin kahit man lang na nasunog o nasira nila ang mga bakuna pagkatapos noon.
Nakamit nila ang 18 bilyon.
At binago nila ang kahulugan, tinanggal lang nila ang malubhang karamdaman.
Hindi ko na kailangang ulitin sa iyo ang lahat ng ito... Nangyari iyon sa Konseho ng Europa. Lahat ng ito ay mga tiwaling
indibidwal na gumawa ng desisyon sa panel ng mga eksperto, na lahat ay may koneksyon sa industriya
ng parmasyutiko. Natuklasan namin ang lahat ng ito.
trangkasong Espanyol Palagi itong tinatawag na trangkasong Espanyol.
Alam mo ba na noong 2019, wala pang kilalang virus?
Wala silang alam, wala pang literatura tungkol sa trangkasong Espanyol.
Nagsimula lamang iyon noong 1960.
Sinabi nila na ito ay isang viral na trangkaso.
At noong 2000, hindi nagtagal bago nagsimula ang unang pandemya, sa isang bahagi ng yelo sa Alaska, hinukay
ang mga taong namatay dahil sa trangkasong Espanyol.
At pagkatapos ay nagsagawa sila ng PCR test para sa H1N1. At pagkatapos ay nagkaroon ng trangkasong
Espanyol, at lahat ng iyon ay naging mga biktima ng H1N1.
Iyon ay pandaigdig.
Sabay silang lahat namatay.
Talagang kakila-kilabot ang panahong iyon.
Nagsagawa rin sila ng mga pagsubok para sa unang pagbabakuna doon.
Bakuna laban sa meningitis, sa tingin ko. At pagkatapos ay pinatay nila ang mga tao.
Pagkatapos ay nagutom ang mga tao.
Pagkatapos ay nagkaroon sila ng tuberculosis.
Pagkatapos ay pinagsiksikan sila dahil sa kanilang pulmonya. Pagkatapos ay wala na silang pagkain.
Maraming tao ang namatay dahil sa iba't ibang dahilan.
Walang duda na may napakalaking labis na pagkamatay.
Ngunit ang paggamit niyon para sabihing isang mapanganib na virus ang naging sanhi ng lahat ng ito
noon ay walang katuturan. Talagang walang katuturan.
Iyan ang pagtatapos ng mga pahayag ni Dr. Wolfgang Wodarg.
Ayon kay Dr. Wodarg, ang tunay na panganib ay hindi nagmumula sa mga virus, kundi sa kapangyarihan ng WHO na tukuyin ang mga ito.
Ang mga tinukoy na sakit, mga pamamaraan ng pagsusuri, mga pandemya at mga pamamaraan ng paggamot.
Mula sa pananaw na ito, napakahalaga ang kasunduan sa pandemya ng WHO at ang mga amyenda sa International Health Regulations.
Ito ay isusumite para sa pag-aampon sa ika-77 na Pangkalahatang Asembleya ng Kalusugan
sa Geneva mula 27 Mayo hanggang 1 Hunyo 2024.
Ang kapangyarihan ng WHO sa pagbibigay-kahulugan ay dapat gawing pamantayan, regulahin sa buong
mundo, at gawing legal na may bisa sa lahat ng bansa.
Sa puntong ito, sulit na balikan ang mga huling salita ng Swiss solicitor na si Philipp Kruse.
Sa isang lektura noong 7 Pebrero 2024 sa Lichtenstein, sinabi niya ang mga sumusunod:
Mas gugustuhin kong huwag nang magbigay ng karagdagang lektura, kundi ipalaganap ang kaalamang ito sa inyo,
ipasa ito, at simulan ninyo ang mga talakayan sa inyong sarili, sa inyong mga kaibigan at kakilala.
At kapag ang isyung ito ay sa wakas napunta na kung saan ito nararapat, ibig sabihin, sa parlamento.
– Ang sinabi ko rito ay nararapat doon, at doon nagaganap ang paggawa ng desisyon.