Hieronder kan jy 'n program kyk oor: "Foutiewe deskundigenverslae"
Dwangsame verwydering van kinders
By die huis bly en die gevolge daarvan
Om kinders in sorg te neem – 'n groot besigheid
Oorlas by jeugwelsynskantore
"Oop deur vir kinderhandel"
In 2022 was daar meer as 66 000 gevalle van kinders en jongmense wat in Duitsland in sorg geneem is.
Hulle is in staatsorg geplaas en in pleeggesinne of pleeghuise gehuisves.
Onder hulle was 28 600 onbegeleide minderjarige vlugtelinge.
Vir jare het hierdie syfers oor die algemeen gestyg of op 'n soortgelyke vlak gebly.
Duitsland is die land met die hoogste aantal internasionale verhuisings.
Het Duitsland regtig die gevaarlikste en onbekwaamste ouers in die wêreld, of is daar
iets anders agter hierdie alarmerend hoë syfers?
Hierdie program werp lig op die kwessie en neem 'n noukeurige kyk na die stelsel agter die verwyderings.
In die meeste van die 66 000 gevalle is die redes om kinders uit hul ouers se sorg te verwyder nie geweld,
verwaarlosing of alkohol- of dwelmmisbruik deur die ouers nie.
Die meeste kinders word in sorg geneem omdat hul ouers na bewering nie in staat is om te hanteer nie.
Ander redes sluit in "hechtingsversteurings" tussen ouers en kinders, "hechtingsintoleransie" aan die kant van
een ouer of – glo dit of nie – in baie gevalle 'n "oormatige noue verhouding tussen moeder en kind".
In hierdie gevalle het die kind dikwels bloot 'n goeie en harmonieuse verhouding met hul moeder.
Onkorrekte verslae
Sielkundige hofverslae oor wettige voogde word dikwels opgestel wanneer kinders in sorg geneem word.
Hierdie verslae is 'n belangrike grondslag vir beoordeling deur die bevoegde gesinshofregters, en afhangende van die uitslag
daarvan sal die toekomstige lot van die kinders bepaal word.
Hierdie kennersmenings veroorsaak herhaaldelik groot skade, aangesien dit tot massiewe ingrypings in die familie lei.
Hulle kom ook met 'n hoë koste vir diegene wat geraak is.
Dit kan ouers tot €15 000 kos, en as die ouers nie kan betaal nie, betaal die belastingbetaler.
Dit genereer jaarliks 'n totaal van verskeie honderdmiljoene euro.
Hierdie verslae bevat egter dikwels skreeusnaakse tekortkominge.
Dr Andrea Christidis, sielkundige, deskundige getuie, forensiese sielkundige en gedragsterapeut, wat meer as 1 000
deskundige verslae oor gesinsake geskryf het, maak die volgende verklaring oor hierdie onderwerp:
Ek het nog nie 'n enkele verslag gesien wat werklik aan al die tegniese vereistes voldoen het nie.
Dit het ernstige tekortkominge in byna al hulle gevind.
In baie gevalle is die betrokke ouers of ouer deur die beoordelaars gediagnoseer ná kort
gesprekke, soms slegs ná telefoniese gesprekke.
Dr Christidis verduidelik dit:
"Ongelukkig word kragtens die huidige wet enigiemand wat deur die regter aangestel is,
toegelaat om 'n deskundige mening op te stel."
Of hy dit kan doen, is 'n ander vraag.
As die regter sê: "Ja, hy is goed daarin, ek beskou hom as bekwaam," dan mag hy deskundigenverslae opstel.
Dit word dikwels opgemerk dat selfs opgeleide sielkundiges gereeld op 'n onsienkundige wyse werk.
Byvoorbeeld word die Rohrschach-inkvlektoets by kinders gebruik.
Daar sien dit inkvlekke en word gevra om te beskryf wat dit daarin herken.
Sulke toetse is heeltemal ongeskik as bewys in die hof, tog word hulle aangehaal as die
grondslag vir besluite oor die kind se welsyn.
Dr Christidis sê:
Jy kan dit interpreteer soos jy wil. Jy is eenvoudig vry.
Dit hang af van die deskundige se psige wat hulle daarin sien en nie noodwendig wat die kind sien nie.
Op hierdie onsienkundige en hoogs kontroversiële grondslag kan enige resultaat wat die deskundige verlang, gediagnoseer word.
Die gevolge is in die meeste gevalle fataal.
Ouers word dikwels in die verslae gediagnoseer met 'n gebrek aan ouerskapvaardighede of persoonlikheidsversteurings.
Dit is dan die redes vir die verlies van voogdyskap en die plasing van die kinders in pleeggesinne of pleeghuise.
Die meeste mense is nie bewus van hierdie feite nie.
Geen van hierdie prosedures is vir die publiek oop nie, en byna niemand het toegang tot hierdie prosesse nie.
Dwangsverwydering van kinders en die gevolge daarvan
Die praktiese implikasies vir geraakte gesinne van hierdie onvoldoende, dikwels oordrewe en foutiewe beoordelings
word hieronder met behulp van gevallestudies geïllustreer.
Die volgende tonele kan baie ontstellend wees.
Baie kinders en hul ouers ervaar egter hierdie gruweldade uit eerste hand.
Daarom vra ons u om nie weg te kyk nie, maar om die lyding van hierdie kinders en hul gesinne te konfronteer.
Kinders is swak en magteloos, hulle het geen belangeverteenwoordiging nie en word deur niemand gehoor nie.
Tensy elkeen van ons 'n standpunt inneem en aktief teen hierdie onreg veg.
In die volgende saak word die moeder daarvan beskuldig dat sy haar seun van sy vader vervreem het omdat die
seun self gesê het dat hy nie sy vader wou besoek nie.
Die moeder is toe op grond van 'n onjuiste beoordeling met 'n persoonlikheidsversteuring
gediagnoseer en haar voogdyskapregte is ingetrek.
Alhoewel die 4-jarige seun met 'n koors in die bed was, is hy van sy ma weggeraap, soos hieronder gesien kan word.
Die grootouers was daardie dag teenwoordig en het die toneel met hul selfone opgeneem.
"En die dogter was besig om te werk, en toe het die klok gelui, en toe het die maatskaplike
dienste en die kind se pa in die gang ingestorm."
En 'n voet is in die deur gesit.
En toe het hulle besluit dat Elias in sorg geneem moet word en na sy pa toe verhuis.
En die dogter het reguit van die werk af huis toe gekom.
Kort daarna het die deurklokkie weer gelui en die balju het opgedaag.
En toe vra die landdros vir Elias: "Jou pa staan buite by die deur; hy wil jou nou saamneem."
En toe het hy begin huil en gesê: "Nee, ek wil nie daarheen gaan nie."
En toe het die landdros weer vertrek en gesê dat Elias vir eers hier moet bly en gesond moet word.
En toe het vyf of ses beamptes gekom, ek kan nou nie presies sê nie, en hulle het rondom die bed gestaan waar
die dogter saam met Elias gelê het en wou hom wegneem.
"My vrou en ek het toe die teenwoordigheid van gees gehad om eenvoudig ons selfone uit te
haal en dit op te hou om iets te dokumenteer."
"Au, au, au." "Ek wil net met die kind se pa praat."
Kan ons 'n baadjie en skoene vir die kind kry? Verskoon? 'n baadjie en skoene vir die kind!
"Wil jy dit gaan haal?"
Kom hier, Steffi. Kom hier. Sê ten minste totsiens.
Sê totsiens een keer. Sê totsiens een keer. Sê totsiens een keer. Laat die deur los. Laat die deur los.
"Hoe lank het jy jou seun nie gesien nie?"
"Ja, toe was daar vier maande wat ek hom glad nie gesien het nie."
In die volgende geval is die moeder verkeerdelik daarvan beskuldig dat sy 'n persoonlikheidsversteuring het op grond van 'n
gebrekkige deskundige mening, en haar voogdyskapregte is ontnem.
Haar dogter film hoe om half ses in die oggend werknemers van die jeugwelsynskantoor, vergesel deur die polisie, by
die deur staan en haar sewejarige seun met geweld wegneem.
"Ja, en as ons sê dat ons broer nie wil weggaan nie, nie wil verdwyn nie, dan ..." "Ek wil nie!"
Net omdat iemand iets beweer wat nie waar is nie...
Ek wil nie! Ek wil nie gaan nie!
Maar jy kan my nie daarvan beskuldig dat ek iets verkeerd gedoen het nie.
Iets regtig sleg. Kinders ly êrens aan honger en daar word niks daaraan gedoen nie.
My kind word goed versorg en sal hiervandaan uitgehaal word.
Nee, nie as ek nie wil nie. Ek wil nie!
Maar ek wil nie gaan nie!
"Tot vandag toe kan ek nog steeds nie die geluid van my seun se gille uit my ore kry
wanneer hulle hom die trappe afgesleep het nie."
En die buurman oorkant die straat het die hele voorval aanskou.
Sy het gesien hoe hy probeer vasklou aan die deurkosinus toe die polisie hom weggesleep het.
En toe het hierdie polisieman, 'n baie sterk man, my klein sewejarige seun se arms omgedraai en hom van my af weggetrek.
En toe gooi sy haarself oor sy skouer en hardloop saam met hom weg.
En my seun het geskree en geskree en geskree en geskree.
En jy sal dit nie uit jou ore kan kry nie.
Mens sou dink dat dit net geïsoleerde gevalle is en die absolute uitsondering.
Ongelukkig meld baie ouers en kinders egter sulke wrede voorvalle.
Die gevolge van hierdie traumatiese ervarings kan dikwels nie die res van 'n mens se lewe hanteer word nie.
Angs, paniekaanvalle en gehegtheidsversteurings is net 'n paar van die gevolge waarmee kinders en
gesinne gewoonlik die res van hul lewens hoef te worstel.
Hier is twee gevallestudies om dit te illustreer:
"Toe ek teruggekom het, was ek baie bang dat op 'n stadium twee mense of mans net daar sou staan en my weer sou wegneem."
"Ek het hom vir ses maande na skool vergesel, ek het langs hom gesit en, ja, ek het alles gedoen wat ek kon
bedink om hom te ondersteun en sy vrees weg te neem."
"Paul was net twee toe hy van sy familie weggeneem is.
Hy het opgehou om te praat en het vandag nog steeds spraakprobleme.
Daarbenewens ly baie kinders ook aan die trauma om uit hul bekende omgewing uitgeruk te word.
Dit lei onvermydelik tot diep trauma en gedragsveranderinge by kinders.
Wanneer ouers toegelaat word om hul kinders te besoek, vind hierdie besoeke gewoonlik onder toesig plaas.
Streng regulasies geld vir hierdie vergaderings, wat gewoonlik baie skaars is.
Ouers mag nie enige gevoelens wys of oor hul gedeelde verlede praat nie.
As die reëls oortree word, sal besoeke heeltemal verbied word.
Tuistes en hul gevolge
Alhoewel die fokus op die welsyn van die kinders behoort te wees, vererger dit in die meeste gevalle
hul situasie dramaties om in 'n kinderhuis te bly.
Om in 'n kinderhuis te bly, het dikwels ernstige gevolge vir kinders en jongmense.
Neem Wakia weer as voorbeeld.
"Wat het meer as drie jaar in die huis met die vrolike Wakia gedoen?"
Dit het my nogal baie verander.
Hoe vriendelik iemand wat jy pas ontmoet het ook al mag wees, moet jy hulle steeds nie regtig vertrou nie.
Dit is wat ek daaruit geleer het.
Dr Christidis verduidelik dat dit nie 'n geïsoleerde geval is nie:
"So, in... in 'n neutedop: Kinders word glad nie in instellings gehelp nie."
Dit kan slegs die geval wees met kinders wat werklik ernstig misbruik is en waar forensiese medisyne baie
duidelike ernstige beserings by kinders geïdentifiseer het:
Seksuele misbruik – maak nie saak wat – ja?
Maar daar is hele studies oor kinderhuise, byvoorbeeld Katolieke kinderhuise of diakonale
instellings, wat openbaar aanlyn beskikbaar is.
Ek het 'n paar afgelaai wat bevind het dat byna 90% van kinders – of jongmense later – op een
of ander manier beskadig is voordat hulle uitkom.
Hulle is óf dwelmverslaafdes, alkoholiste, of het tot misdaad oorgeskakel.
Hulle kry geen ordentlike kwalifikasies nie, glad geen, nie eers 'n ordentlike werkskwalifikasie nie, sodat hulle baie
dikwels 'n las op die staat word omdat hulle in, in wat ...
Wat gebeur met die kinders in die kinderhuise?
Hulle word in veilige bewaring gehou.
Hulle het 'n personeelverhouding wat genoeg is om jou te laat huil – ja?
Daar word dus ook besparings gemaak, aangesien alles geprivatiseer is.
Hulle wil almal net wins maak.
Dus word die kinders verwaarloos en nie aangemoedig nie.
Dit is alles onsin wat hulle sê.
Om kinders in sorg te neem – 'n groot besigheid
In 2022 het 121 000 kinders in kinderhuise gewoon en ongeveer 86 000 kinders het by pleeggesinne gewoon.
Die koste om 'n kind vir een jaar in 'n kinderhuis te plaas, is tussen €42 000 en €54 000.
Gesinne ontvang 'n maandelikse pleegsorgtoelaag van €700 tot €900, afhangend van die kind
se ouderdom, vir die opname van 'n pleegkind.
Belastingbetalers betaal €4,9 miljard per jaar vir hierdie maatreëls.
Die volgende uittreksel uit 'n gesprek met 'n werknemer wat al dekades lank in jeugwelstand werk, illustreer die situasie.
"Die residensiële sektor is beslis die area wat die meeste geld inbring."
Ek bedoel, jy kan sien dat inpasiëntfasiliteite oor die jare al hoe meer wydverspreid geraak het.
Diegene wat, so om te sê, die kinders op die mark gooi, is die jeugwelsynskantore.
"Gooi dit op die mark?"
"Ek sal dit heel doelbewus sê:"
Gooi dit op die mark! Want dis hoe dit is: dit gaan oor geld, dit gaan alles oor geld.
En as die jeugwelsynskantoor vir my 'n jong persoon teen 'n sekere daaglikse of maandelikse tarief aanbied, maak ek
'n aanbod aan die jeugwelsynskantoor, en die jeugwelsynskantoor sê of dit hierdie aanbod sal aanvaar of nie.
Dit is immers 'n besigheid.
En uiteindelik is die jeugwelsynskantore bly om 'n organisasie te hê wat die jongmense van hulle afneem.
Jeugwelsynskantoorpersoneel slaag dikwels nie daarin om behoorlik te beoordeel hoe kinders in die fasiliteite
vaar nie en of die maatreëls wat daar getref word, geskik en nuttig vir die kinders is.
Skandale het herhaaldelik aan die lig gekom dat kinders uit Duitsland na buitelandse pleeggesinne en weeshuise gestuur is.
Hulle het nie daar skool bygewoon nie, en hul ander aktiwiteite is ook nie gemonitor of toesig gehou nie.
Hier neem die finansiële aspek voorrang bo die welsyn van die kind.
'n Instelling ontvang tot €5 000 per maand vir die kind by die jeugwelsynskantoor.
As die instelling byvoorbeeld die kind na 'n pleeggesin in Pole stuur, hoef daarvoor slegs €600 per maand betaal te word.
Wat met die oorblywende geld gebeur, word dikwels nie nagegaan nie.
Oorlas by jeugwelsynkantore
Die meeste jeugwelsynskantore is ook onderbeman, en werknemers ly aan konstante oorlas.
Daar is dus 'n tekort aan tyd en personeel om die verblyf en welsyn van die kinders te monitor.
Baie maatskaplike werkers bedank uit hul poste omdat hulle nie meer die manier waarop van
hulle verwag word om te werk, kan ondersteun nie.
'n werknemer van 'n jeugwelsynskantoor in Berlyn sê:
"Die feit is dat mense nie meer hier wil bly nie en nie meer onder die huidige toestande wil werk nie.
Kollegas vertrek omdat hulle onder te veel druk is en sê:
Nee, vir my is dit nie meer maatskaplike werk in die sin dat ek dit wil doen nie – en dan êrens anders heen gaan.
Dit vererger die benarde situasie.
Boonop bly die vraag bestaan wie dan die werk daar sal doen.
Dr Christidis, wat al jare lank onwettige uitsettings hanteer en persoonlik baie sake hanteer het, maak die volgende opmerking:
"En die administrasie, dit wil sê die personeel van die jeugwelsynskantoor, is na my mening slegs uitvoerders.
En moenie dink dat daar, soos in die verlede, sielkundiges of maatskaplike werkers daarbinne
is nie, alhoewel daar hier en daar 'n paar is.
Ons het nou 'n kleuterskoolonderwyser deeltyds, en ons het 'n motoloog wat
verantwoordelik is vir bewegingsterapie of iets dergeliks.
Mense wat in sommige gevalle glad geen idee het nie. Ook universiteitsuitvalle; regtig in groot getalle.
Dit beteken dat hulle geen professionele kundigheid het nie, net amptelike gesag, reg?
Hulle word betaal om daardie soort dinge te doen.
Hierdie personeeltekort beteken ook dat die veiligheid en welsyn van kinders wat weens misbruik, verwaarlosing of geweld
in uiterste nood verkeer, nie meer gewaarborg kan word nie.
Dit is duidelik hieruit dat die staat, wat al jare lank van hierdie misbruik bewus is,
nie omgee vir die kinders en hul welsyn nie.
In die lig van die stywe begrotingsituasie staan die sosiale sektor nou ook voor snyings ter waarde van miljoene ponde.
Die volgende moet op hierdie punt beklemtoon word:
Daar is baie jeugwelsynskantoorwerkers en opvoeders in die huise wat hul werk geniet en daaraan toegewyd is.
Hulle is goedgesind en fokus op die kinders en hul welsyn.
Soos hierbo in detail verduidelik is, word dit vir hulle al hoe onmoontlik om hul werk
gewetensvol en met die nodige sorg en aandag uit te voer.
Maak die deur oop vir kinderhandel*
Nog 'n aspek wat hier slegs kortliks uiteengesit sal word, is kindersmokkel.
In hierdie ondeursigtige en skaars gemonitoriseerde stelsel is dit maklik om kinders te
laat 'verdwyn' sonder dat iemand dit opmerk.
Dit is bewys dat dit elke jaar by duisende kinders gebeur.
Hierdie kinders kan in kinderprostitutiële huise gevange gehou word en ook vir rituele misbruik gebruik word.
In instellings en huise is kinders dikwels oorgelewer aan hul versorgers en heeltemal van hulle afhanklik.
Dit maak die deur oop vir misbruik, en baie skandale in hierdie verband het reeds aan die lig gekom.
Dit het duidelik geword dat hooggeplaaste politici, regters, polisiebeamptes en maatskaplike
werkers dikwels by kindermishandeling betrokke was.
Kyk na ander programme wat reeds deur Kla.TV oor hierdie onderwerp uitgesaai is en wat
in die krediete onder die program gelys word.
Gevolgtrekking Dit het duidelik geword dat kinders deur jeugwelsynkantore uit hul gesinne verwyder
word en vir die lewe getraumatiseer en beskadig word.
In baie gevalle gaan dit oor wins en om kinders as "kommoditeite" te behandel eerder as om
hulle te beskerm en veilig te hou teen skade.
Die stelsel bedek en moedig hierdie misbruik aan.
Mev. Christidis verduidelik dit soos volg:
Is dit oor die staat wat die onderwys oorneem?
Sal ouers van al hul regte ontneem word?
Terug in 2002 het Olaf Scholz aan Die Welt, die koerant, gesê: "Ons wil die lugruimte bo kinders se beddens verower."
En kort daarna het hy gesê: "Ons, die SPD, het reeds lugoorheersing oor kinders se beddens behaal."
In eenvoudige taal beteken dit dat die staat soveel invloed as moontlik op die opvoeding van kinders het.
Ouersregte word verontagsaam en daar is buite-inmenging in die familie.
Dit is in lyn met die geslagsagenda wat deur die VN aangeneem is.
Onder andere behels dit die afskaffing van ouers se regte oor hul kinders om 'n wêreldwyd
gestandaardiseerde gesins- en maatskaplike model af te dwing.
Volgens geslagsideologie lê die verantwoordelikheid vir die opvoeding en welsyn van kinders nie primêr by
die familie nie, maar by die staat en sy instellings, skole, jeugsentrums, koshuise, ens.
Ten spyte van al die skandale en feite wat herhaaldelik na vore kom oor kinderontvoering, kinderdiefstal en kindersmokkel, is
daar deur die sogenaamde grondwetlike staat geen deeglike ondersoeke of onthullings gedoen
om tot die kern van die saak deur te dring nie.
Die openbare media bly ook grootliks stil, publiseer nie die skandale op groot skaal nie en eis
ook nie aanspreeklikheid van die oortreders nie.
Kontroversiële en belastende verslae is gedeeltelik uit media-argiewe verwyder.
Wat moet dus gedoen word om dit te stop?
Talle organisasies en individue, soos toegewyde dokters, sielkundiges en prokureurs wat vir kinders
se regte optree, het 'n duidelike antwoord op hierdie vraag: werk in openbare betrekkinge.
Hierdie feite moet openbaar gemaak word.
Byvoorbeeld, in Desember 2023 het die MWGFD e.V. 'n persimposium gehou oor die
onderwerp "Institusionele misbruik van ons kinders".
Dit is die wens van MWGFD en van almal wat omgee vir die welsyn van ons kinders dat hierdie kwessie elke
dag, soos 'n rooi waarskuwingslig, onder die aandag van al ons mede-burgers gebring word.
Dit vereis dat ons almal help om hierdie inligting wyd te versprei.
Regters, aanklaers, onderwysers, opvoeders en veral mediese professionele persone moet ingelig word en aangespreek word om
hul deel te doen om hierdie onuitspreeklike moeras uit te droog.
Die gevolgtrekking moet wees: ons het dapper mense nodig – die tyd vir stilte en om 'n blind oog te draai
is verby – nou word van almal verwag om op te tree.