Παρακάτω μπορείτε να δείτε μια εκπομπή με θέμα: Εσφαλμένες γνωμοδοτήσεις εμπειρογνωμόνων
Βίαιη απαγωγή παιδιών
Φροντίδα σε ιδρύματα και οι συνέπειές της
Η φροντίδα των παιδιών - μεγάλη επιχείρηση
Υπερφόρτωση στα γραφεία πρόνοιας νέων
Ανοιχτή πόρτα για την εμπορία παιδιών
Το 2022, πάνω από 66.000 παιδιά και νέοι τέθηκαν υπό φροντίδα στη Γερμανία.
Μεταφέρθηκαν σε κρατική φροντίδα και τοποθετήθηκαν σε ανάδοχες οικογένειες ή σπίτια.
Σε αυτούς περιλαμβάνονται 28.600 ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες.
Οι αριθμοί αυτοί γενικά αυξάνονται εδώ και χρόνια ή παραμένουν σε παρόμοια επίπεδα.
Η Γερμανία είναι η χώρα με τον υψηλότερο αριθμό παιδιών που έχουν τεθεί υπό φροντίδα διεθνώς.
Η Γερμανία έχει όντως τους πιο επικίνδυνους και ανίκανους γονείς στον κόσμο ή μήπως αυτά τα
ανησυχητικά υψηλά ποσοστά κρύβουν κάτι εντελώς διαφορετικό;
Η εκπομπή αυτή ρίχνει φως στο σκοτάδι και εξετάζει από κοντά το σύστημα που κρύβεται πίσω από τις υποθέσεις επιμέλειας.
Στις περισσότερες από τις 66.000 περιπτώσεις, οι λόγοι της απαγωγής παιδιών δεν είναι η βία, η παραμέληση ή η
εξάρτηση από το αλκοόλ ή τα ναρκωτικά εκ μέρους των γονέων.
Τα περισσότερα παιδιά αναλαμβάνουν τη φροντίδα επειδή οι γονείς τους είναι υπερφορτωμένοι.
Άλλοι λόγοι είναι οι διαταραχές προσκόλλησης μεταξύ γονέων και παιδιού, η δυσανεξία προσκόλλησης του ενός
γονέα ή - ακούστε αυτό - σε πολλές περιπτώσεις μια πολύ στενή σχέση μεταξύ μητέρας και παιδιού.
Σε αυτές τις περιπτώσεις, το παιδί συχνά έχει απλώς μια καλή και αρμονική σχέση με τη μητέρα.
Ελαττωματικές εκθέσεις εμπειρογνωμόνων
Συχνά συντάσσονται ψυχολογικές δικαστικές εκθέσεις για τους νόμιμους κηδεμόνες κατά
τη διάρκεια της ανάληψης της φροντίδας τους.
Οι εκθέσεις αυτές αποτελούν σημαντική βάση κρίσης για τους αρμόδιους δικαστές των οικογενειακών δικαστηρίων και ανάλογα
με το αποτέλεσμα αποφασίζεται η περαιτέρω τύχη των παιδιών.
Αυτές οι εκτιμήσεις προκαλούν πάντα μεγάλη ζημιά, καθώς οδηγούν σε μαζικές παρεμβάσεις στην οικογένεια.
Είναι επίσης δαπανηρές για τους πληγέντες.
Μπορεί να κοστίσει στους γονείς έως και 15.000 ευρώ και, αν δεν είναι σε θέση να πληρώσουν, στον φορολογούμενο.
Συνολικά, κερδίζονται αρκετά 100 εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Αυτές οι εκτιμήσεις περιέχουν συχνά κραυγαλέα ελαττώματα.
Ο Δρ Ανδρέας Χρηστίδης, ψυχολόγος, πραγματογνώμονας, δικαστικός ψυχολόγος και θεραπευτής συμπεριφοράς, ο οποίος έχει ήδη
συντάξει πάνω από 1000 εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης σχετικά με τις οικογενειακές αξιολογήσεις, κάνει την ακόλουθη δήλωση:
Δεν είχα ούτε μία πραγματογνωμοσύνη που να πληροί πραγματικά όλες τις τεχνικές απαιτήσεις.
Διαπίστωσε σοβαρά ελαττώματα σχεδόν σε όλα.
Σε πολλές περιπτώσεις, οι γονείς ή οι ενδιαφερόμενοι γονείς διαγνώστηκαν από τους ειδικούς μετά από σύντομες
συζητήσεις, μερικές φορές μόνο μετά από τηλεφωνικές συνομιλίες.
Ο Δρ Χρηστίδης το εξηγεί αυτό:
Δυστυχώς, η τρέχουσα νομική κατάσταση είναι τέτοια που επιτρέπει σε οποιονδήποτε διορίζεται από τον
δικαστή να συντάσσει εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης.
Το αν μπορεί να το κάνει είναι ένα άλλο ερώτημα.
Αν ο δικαστής πει: Ναι, είναι καλός σ' αυτό, νομίζω ότι είναι ικανός, τότε μπορεί να ετοιμάσει εκθέσεις πραγματογνωμοσύνης.
Σημειώνεται συχνά ότι ακόμη και οι εκπαιδευμένοι ψυχολόγοι εργάζονται συχνά αντιεπιστημονικά.
Για παράδειγμα, το τεστ Rohrschach blot χρησιμοποιείται με τα παιδιά.
Εκεί βλέπουν σταγόνες μελανιού και πρέπει να περιγράψουν τι αναγνωρίζουν σε αυτές.
Τέτοιου είδους τεστ είναι εντελώς ακατάλληλα ως αποδεικτικά στοιχεία στο δικαστήριο και παρόλα αυτά αναφέρονται ως
βάση για μια απόφαση σχετικά με την ευημερία του παιδιού.
Ο Δρ Χρηστίδης λέει:
Μπορείτε να βάλετε ό,τι θέλετε. Είστε απλά ελεύθεροι.
Εξαρτάται από την ψυχοσύνθεση του αξιολογητή, τι βλέπει σε αυτό και όχι απαραίτητα τι βλέπει το παιδί.
Οποιοδήποτε αποτέλεσμα επιθυμεί ο ειδικός μπορεί να διαγνωστεί σε αυτή την αντιεπιστημονική και εξαιρετικά αμφιλεγόμενη βάση.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι συνέπειες είναι θανατηφόρες.
Οι γονείς συχνά διαγιγνώσκονται στις εκθέσεις με έλλειψη γονικών δεξιοτήτων ή διαταραχές προσωπικότητας.
Αυτοί είναι στη συνέχεια οι λόγοι για την απώλεια της επιμέλειας και την τοποθέτηση των παιδιών σε ανάδοχες οικογένειες ή σπίτια.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν γνωρίζουν αυτά τα γεγονότα.
Όλες αυτές οι διαδικασίες δεν είναι προσβάσιμες στο κοινό και σχεδόν κανείς δεν έχει πρόσβαση σε αυτές τις διαδικασίες.
Βιαία απαγωγή παιδιών και οι συνέπειές της
Το τι μπορεί να σημαίνει πρακτικά για τις ενδιαφερόμενες οικογένειες η έκδοση αυτών των ανεπαρκών και
συχνά υπερβολικών και εσφαλμένων εκθέσεων παρουσιάζεται παρακάτω με τη χρήση περιπτωσιολογικών μελετών.
Οι παρακάτω σκηνές μπορεί να είναι πολύ ενοχλητικές.
Ωστόσο, πολλά παιδιά και οι γονείς τους βιώνουν αυτή τη σκληρότητα από πρώτο χέρι.
Σας ζητάμε λοιπόν να μην κοιτάτε αλλού και να αντιμετωπίσετε τον πόνο των παιδιών και των οικογενειών.
Τα παιδιά είναι αδύναμα και αβοήθητα, δεν έχουν λόμπι και δεν ακούγονται από κανέναν.
Εκτός αν ο καθένας από εμάς κοιτάξει και αναλάβει δράση ενάντια σε αυτή την αδικία.
Στην ακόλουθη περίπτωση, η μητέρα κατηγορείται ότι αποξένωσε τον γιο της από τον πατέρα του παιδιού επειδή το ίδιο
το αγόρι δήλωσε ότι δεν ήθελε να επισκεφθεί τον πατέρα του.
Στη συνέχεια, η μητέρα διαγνώστηκε με διαταραχή προσωπικότητας ως αποτέλεσμα λανθασμένης
πραγματογνωμοσύνης και της αφαιρέθηκε η επιμέλεια.
Αν και το 4χρονο αγόρι ήταν ξαπλωμένο στο κρεβάτι με πυρετό, το άρπαξαν από τη μητέρα του, όπως φαίνεται παρακάτω.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες ήταν παρόντες εκείνη την ημέρα και βιντεοσκόπησαν τη σκηνή με τα κινητά τους τηλέφωνα.
Και η κόρη ήταν στη δουλειά και τότε χτύπησε το κουδούνι και μετά το γραφείο της Πρόνοιας και
ο πατέρας του παιδιού εισέβαλε στον διάδρομο.
Και ένα πόδι μπήκε στην πόρτα.
Και τότε έλαβαν μια απόφαση και ο Elias έπρεπε να τεθεί υπό φροντίδα και να μετακομίσει με τον πατέρα του.
Και η κόρη επέστρεψε αμέσως από τη δουλειά.
Και λίγο αργότερα το κουδούνι χτύπησε ξανά και ήρθε ο δικαστικός επιμελητής.
Και τότε ο δικαστικός επιμελητής ρώτησε τον Ηλία: Ο πατέρας σου είναι στην πόρτα, θέλει να σε πάρει μαζί του τώρα.
Και τότε άρχισε να κλαίει και είπε: Όχι, δεν θέλω να πάω εκεί.
Και τότε ο δικαστικός επιμελητής έφυγε και πάλι και είπε ότι ο Ηλίας πρέπει να μείνει εδώ προς το παρόν και να γίνει καλά.
Και τότε ήρθαν πέντε ή έξι αστυνομικοί, δεν μπορώ να πω ακριβώς τώρα, και στάθηκαν γύρω από το κρεβάτι όπου
ήταν ξαπλωμένη η κόρη με τον Ηλία και ήθελαν να τον πάρουν.
Η σύζυγός μου και εγώ είχαμε τότε το μυαλό να βγάλουμε τα κινητά μας τηλέφωνα και να τα κρατήσουμε ψηλά για να καταγράψουμε κάτι.
Αουτς, αουτς, αουτς. Θέλω απλώς να μιλήσω με τον πατέρα του παιδιού.
Μπορούμε να πάρουμε ένα μπουφάν και παπούτσια για το παιδί; Παρακαλώ; Μπουφάν και παπούτσια για το παιδί!
Θα θέλατε να πάρετε αυτό;
Έλα εδώ, Στέφι. Έλα εδώ. Τουλάχιστον πες αντίο.
Πες αντίο μια φορά. Πες αντίο μια φορά. Πες αντίο μια φορά. Αφήστε την πόρτα. 'φησε την πόρτα.
Πόσο καιρό έχετε να δείτε τον γιο σας τότε;
Ναι, μετά πέρασαν τέσσερις μήνες κατά τους οποίους δεν τον είδα καθόλου.
Στην επόμενη υπόθεση, η μητέρα κατηγορήθηκε ψευδώς ότι είχε διαταραχή προσωπικότητας βάσει ανεπαρκούς πραγματογνωμοσύνης
και, ως εκ τούτου, της αφαιρέθηκε η επιμέλεια.
Η κόρη της κινηματογραφεί πώς, στις πέντε και μισή το πρωί, υπάλληλοι του γραφείου πρόνοιας νέων στέκονται
μπροστά στην πόρτα συνοδευόμενοι από την αστυνομία και παίρνουν τον 7χρονο γιο της με τη βία.
Ναι, και αν πούμε ότι ο αδελφός μας δεν θέλει να βγει έξω, δεν θέλει να φύγει, τότε ... Δεν θέλω!
Επειδή κάποιος ισχυρίζεται κάτι που δεν είναι αλήθεια...
Δεν το θέλω αυτό! Δεν θέλω να πάω!
Αλλά δεν μπορείτε να με κατηγορήσετε ότι κάνω κάτι κακό.
Κάτι πολύ κακό. Παιδιά πεθαίνουν από την πείνα κάπου και τίποτα δεν συμβαίνει.
Το παιδί μου είναι καλά φροντισμένο και απομακρύνεται από εδώ.
Όχι, αλλά αν δεν θέλω. Δεν θέλω!
Μα δεν θέλω να πάω!
Ακόμα δεν μπορώ να βγάλω από τα αυτιά μου τις κραυγές του γιου μου όταν τον έσυραν από τις σκάλες.
Και ο γείτονας απέναντι παρατήρησε τα πάντα.
Τον είχε δει να προσπαθεί να γαντζωθεί στο πλαίσιο της πόρτας όταν η αστυνομία τον έσυρε μακριά.
Και τότε αυτός ο αστυνομικός, ένας πολύ δυνατός άνδρας, έστριψε τα χέρια του μικρού
επτάχρονου γιου μου και τον τράβηξε μακριά μου.
Και στη συνέχεια έπεσε πάνω στον ώμο του και έφυγε μαζί του.
Και ο γιος μου ούρλιαζε και ούρλιαζε και ούρλιαζε και ούρλιαζε.
Και αυτό δεν μπορείς να το βγάλεις από τα αυτιά σου.
Μπορεί να σκεφτείτε ότι πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις και για την απόλυτη εξαίρεση.
Δυστυχώς, όμως, πολλοί γονείς και παιδιά αναφέρουν τέτοια βίαια περιστατικά.
Οι συνέπειες αυτών των τραυματικών εμπειριών συχνά παραμένουν ανεπίλυτες για μια ολόκληρη ζωή.
Το άγχος, οι κρίσεις πανικού και οι διαταραχές προσκόλλησης είναι μόνο μια μικρή επιλογή των συνεπειών με τις
οποίες τα παιδιά και οι οικογένειες πρέπει συνήθως να παλεύουν για το υπόλοιπο της ζωής τους.
Ακολουθούν δύο μελέτες περίπτωσης για να το καταδείξουν αυτό:
Όταν επέστρεψα, φοβόμουν πολύ ότι κάποια στιγμή θα έβρισκα δύο ανθρώπους ή άνδρες να
στέκονται εκεί και θα με έπαιρναν πάλι μακριά.
Στη συνέχεια τον συνόδευσα στο σχολείο για έξι μήνες, καθόμουν δίπλα του και ναι, έκανα ό,τι μπορείτε να
φανταστείτε για να συνοδεύσω το παιδί και να του πάρω το φόβο.
Ο Πολ ήταν μόλις δύο ετών όταν τον πήραν από την οικογένεια.
Σταμάτησε να μιλάει και έχει ακόμα και σήμερα προβλήματα ομιλίας.
Πολλά παιδιά υποφέρουν επίσης από το τραύμα της απομάκρυνσης από το οικείο περιβάλλον τους.
Αυτό οδηγεί ανεπανόρθωτα σε βαθιά τραύματα και αλλαγές στη συμπεριφορά των παιδιών.
Εάν στη συνέχεια επιτραπεί στους γονείς να επισκέπτονται τα παιδιά, οι επισκέψεις
αυτές πραγματοποιούνται συνήθως υπό επίβλεψη.
Για τις συναντήσεις, οι οποίες είναι συνήθως πολύ σπάνιες, ισχύουν αυστηροί κανόνες.
Οι γονείς δεν επιτρέπεται να δείξουν συναισθήματα ή να μιλήσουν για το κοινό τους παρελθόν.
Εάν παραβιάζονται οι κανόνες, οι επισκέψεις θα απαγορεύονται εντελώς.
Η παραμονή στο σπίτι και οι συνέπειές της
Ενώ υποτίθεται ότι πρόκειται για την ευημερία των παιδιών, η παραμονή σε ίδρυμα φροντίδας στις περισσότερες
περιπτώσεις επιδεινώνει δραματικά την κατάσταση των παιδιών.
Η φιλοξενία σε ιδρύματα έχει συχνά σοβαρές συνέπειες για τα παιδιά και τους νέους.
Ο Wakia είναι ένα άλλο παράδειγμα αυτού.
Τι έχουν κάνει περισσότερα από τρία χρόνια στο σπίτι στον χαρούμενο Γουάκια;
Με έχει αλλάξει αρκετά.
Ανεξάρτητα από το πόσο καλός είναι κάποιος που μόλις γνωρίσατε, δεν πρέπει να τον εμπιστεύεστε πραγματικά.
Αυτό έμαθα από αυτό.
Ο Δρ Χρηστίδης εξηγεί ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένη περίπτωση:
Λοιπόν... πολύ συνοπτικά: τα παιδιά δεν βοηθούνται καθόλου στις εγκαταστάσεις.
Αυτό μπορεί να συμβαίνει μόνο με παιδιά που έχουν πράγματι κακοποιηθεί σοβαρά και όπου η ιατροδικαστική
έχει σαφώς διαπιστώσει σοβαρές κακώσεις σε παιδιά:
Σεξουαλική κακοποίηση - ό,τι κι αν γίνει - ναι;
Αλλά τα - υπάρχουν ολόκληρες μελέτες - τα παιδικά σπίτια, π.χ. τα καθολικά παιδικά σπίτια ή οι
διακονικές οργανώσεις, είναι δημόσια στο διαδίκτυο.
Έχω κατεβάσει μερικούς που έχουν συνειδητοποιήσει από μόνοι τους ότι σχεδόν το 90% των παιδιών πριν - ή των εφήβων
αργότερα - πριν βγουν έξω είναι κατεστραμμένα με κάποιο τρόπο.
Είναι είτε τοξικομανείς, είτε αλκοολικοί, είτε εγκληματίες.
Δεν παίρνουν κανένα αξιοπρεπές προσόν, κανένα, ούτε καν ένα αξιοπρεπές επαγγελματικό προσόν, με αποτέλεσμα
να καταλήγουν συχνά να πληρώνουν το κράτος εκ των υστέρων, επειδή βρίσκονται σε, σε τι ...
Τι γίνεται με τα παιδιά στα ιδρύματα για παιδιά;
Αποθηκεύονται.
Έχουν μια αναλογία προσωπικού που σας κάνει να κλαίτε - ναι;
Έτσι, εξοικονομούνται χρήματα και από εκεί, τα πάντα ιδιωτικοποιούνται.
Όλοι θέλουν απλώς να βγάλουν κέρδος.
Έτσι, τα παιδιά μπαίνουν σε αναμονή και δεν ενθαρρύνονται.
Είναι όλα ανοησίες αυτά που λένε.
Φροντίδα - μεγάλη επιχείρηση
121.000 παιδιά ζούσαν σε ιδρύματα το 2022 και περίπου 86.000 παιδιά σε ανάδοχες οικογένειες.
Η διαμονή στο ίδρυμα κοστίζει 42.000 - 54.000 ευρώ ανά παιδί για ένα έτος.
Για τη φιλοξενία ενός ανάδοχου παιδιού, οι οικογένειες λαμβάνουν μηνιαίο επίδομα φροντίδας 700
έως 900 ευρώ ανάλογα με την ηλικία του παιδιού.
Οι φορολογούμενοι πληρώνουν 4,9 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για τα μέτρα αυτά.
Το ακόλουθο απόσπασμα από μια συζήτηση με έναν υπάλληλο που εργάζεται εδώ και δεκαετίες στον τομέα
της πρόνοιας των νέων καταδεικνύει την κατάσταση.
Ο χώρος νοσηλείας είναι ο τομέας που αποφέρει τα περισσότερα χρήματα.
Θέλω να πω, στο τέλος της ημέρας, μπορείτε να δείτε ότι οι ενδονοσοκομειακές εγκαταστάσεις γίνονται
όλο και πιο διαδεδομένες με την πάροδο των ετών.
Αυτοί που ρίχνουν τα παιδιά στην αγορά, ας πούμε, είναι τα γραφεία πρόνοιας νέων.
Να το πετάξετε στην αγορά;
Το λέω αυτό εντελώς σκόπιμα:
Ρίξτε το στην αγορά! Γιατί έτσι είναι τα πράγματα: το θέμα είναι τα χρήματα, το θέμα είναι τα χρήματα.
Και αν μου προσφερθεί ένας νέος από το γραφείο πρόνοιας νέων για ένα συγκεκριμένο ημερήσιο ή μηνιαίο ποσοστό, τότε κάνω μια
προσφορά στο γραφείο πρόνοιας νέων και το γραφείο πρόνοιας νέων λέει ότι αποδέχομαι ή δεν αποδέχομαι αυτή την προσφορά.
Πρόκειται για μια επιχείρηση, άλλωστε.
Και τα γραφεία πρόνοιας νέων είναι τελικά ευτυχισμένα αν έχουν μια οργάνωση που παίρνει τους νέους από τα χέρια τους.
Το πώς τα παιδιά τα καταφέρνουν στα κέντρα και κατά πόσο τα μέτρα που λαμβάνονται εκεί είναι λογικά και
χρήσιμα για τα παιδιά, συχνά δεν ελέγχεται επαρκώς από το προσωπικό του γραφείου πρόνοιας νέων.
Ξανά και ξανά ήρθαν στο φως σκάνδαλα σχετικά με παιδιά από τη Γερμανία που παραδίδονταν σε
ανάδοχες οικογένειες και σπίτια στο εξωτερικό.
Δεν πήγαιναν σχολείο εκεί και οι άλλες δραστηριότητές τους δεν παρακολουθούνταν - ούτε εποπτεύονταν.
Στην περίπτωση αυτή, η οικονομική πτυχή υπερισχύει της ευημερίας του παιδιού.
Μια οργάνωση λαμβάνει έως και 5.000 ευρώ μηνιαίως για το παιδί από το γραφείο πρόνοιας νέων.
Εάν η οργάνωση στείλει το παιδί σε ανάδοχη οικογένεια στην Πολωνία, για παράδειγμα,
πρέπει να καταβληθούν μόνο 600 ευρώ μηνιαίως.
Το τι συμβαίνει με τα υπόλοιπα χρήματα συχνά δεν ελέγχεται.
Υπερφόρτωση στα γραφεία πρόνοιας νέων
Υπάρχει επίσης έλλειψη προσωπικού στα περισσότερα γραφεία πρόνοιας νέων και οι εργαζόμενοι είναι συνεχώς υπερεκφορτωμένοι.
Έτσι, υπάρχει έλλειψη χρόνου και προσωπικού για την παρακολούθηση του τόπου διαμονής και της ευημερίας των παιδιών.
Πολλοί κοινωνικοί λειτουργοί παραιτούνται από τη δουλειά τους επειδή δεν μπορούν πλέον να
υποστηρίξουν τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η εργασία.
Ένας υπεύθυνος πρόνοιας νέων από το Βερολίνο για το θέμα αυτό:
Απλώς οι άνθρωποι δεν θέλουν πλέον να μένουν εδώ και δεν θέλουν πλέον να εργάζονται υπό αυτές τις συνθήκες εργασίας,
φεύγουν συνάδελφοι που είναι απλά πολύ απασχολημένοι και λένε:
Όχι, για μένα αυτό δεν είναι πλέον κοινωνική εργασία με την έννοια ότι θέλω να την κάνω - και μετά να πάω κάπου αλλού.
Αυτό επιδεινώνει την κατάσταση.
Παραμένει επίσης το ερώτημα ποιος θα κάνει τη δουλειά εκεί.
Ο Δρ Χρηστίδης, ο οποίος ασχολείται εδώ και χρόνια με τις παράνομες κρατήσεις και επιβλέπει
προσωπικά πολλές περιπτώσεις, σχολιάζει ως εξής:
Και η διοίκηση, δηλαδή το προσωπικό του γραφείου πρόνοιας νέων, θα έλεγα ότι είναι απλώς εκτελεστικά όργανα.
Και δεν χρειάζεται να πιστεύετε ότι υπάρχουν ψυχολόγοι ή κοινωνικοί παιδαγωγοί εκεί μέσα, όπως
γινόταν παλαιότερα, μερικές φορές περιστασιακά.
Μερικές φορές έχουμε μια νηπιαγωγό, μερικές φορές έχουμε έναν μοτολόγο, ο οποίος είναι
υπεύθυνος για την κινησιοθεραπεία ή κάτι τέτοιο.
Άνθρωποι που δεν έχουν ιδέα - μερικοί από αυτούς. Επίσης, εγκατέλειψαν το πανεπιστήμιο- μαζικά, πραγματικά.
Αυτό σημαίνει ότι δεν έχουν καμία εμπειρογνωμοσύνη, έχουν μόνο επίσημη αρμοδιότητα, ναι;
Παίρνουν χρήματα για να το κάνουν αυτό.
Αυτή η έλλειψη προσωπικού σημαίνει επίσης ότι η ασφάλεια και, συνεπώς, η ευημερία των παιδιών που βρίσκονται
σε υπαρξιακή ανάγκη λόγω κακοποίησης, παραμέλησης ή βίας δεν μπορεί πλέον να διασφαλιστεί.
Αυτό δείχνει ξεκάθαρα ότι το κράτος, το οποίο γνωρίζει για αυτές τις κακοποιήσεις εδώ και χρόνια, δεν
ενδιαφέρεται για τα παιδιά και την ευημερία τους.
Λόγω της περιορισμένης δημοσιονομικής κατάστασης, ο κοινωνικός τομέας απειλείται τώρα
επίσης με περικοπές χρηματοδότησης εκατομμυρίων.
Στο σημείο αυτό πρέπει να τονιστούν τα εξής:
Υπάρχουν πολλοί εργαζόμενοι στην πρόνοια των νέων και παιδαγωγοί στα σπίτια που τους αρέσει η δουλειά τους και είναι αφοσιωμένοι.
Είναι καλόκαρδοι και επικεντρώνονται στα παιδιά και την ευημερία τους.
Ωστόσο, όπως εξηγήθηκε λεπτομερώς ανωτέρω, καθίσταται όλο και πιο αδύνατο να επιτελέσουν το έργο τους
ευσυνείδητα και με την απαραίτητη προσοχή και φροντίδα.
Ανοιχτή πόρτα για την εμπορία παιδιών*
Μια άλλη πτυχή που σκιαγραφείται μόνο εν συντομία εδώ είναι η εμπορία παιδιών.
Σε αυτό το αδιαφανές και ελάχιστα ελεγχόμενο σύστημα, είναι εύκολο να εξαφανιστούν τα παιδιά χωρίς να γίνουν αντιληπτά.
Αυτό αποδεδειγμένα συμβαίνει σε χιλιάδες παιδιά κάθε χρόνο.
Τα παιδιά αυτά μπορεί να κρατούνται αιχμάλωτα σε οίκους ανοχής και να χρησιμοποιούνται για τελετουργική κακοποίηση.
Στα ιδρύματα και τα σπίτια, τα παιδιά είναι συχνά στο έλεος των φροντιστών και πλήρως εξαρτημένα.
Αυτό ανοίγει την πόρτα στην κατάχρηση και πολλά σκάνδαλα έχουν ήδη έρθει στο φως της δημοσιότητας.
Έγινε σαφές ότι υψηλόβαθμοι πολιτικοί, δικαστές, αστυνομικοί και κοινωνικοί λειτουργοί εμπλέκονταν συχνά στην κακοποίηση παιδιών.
Δείτε άλλα παλαιότερα δημοσιευμένα προγράμματα της Kla.TV για το θέμα αυτό, τα οποία
αναφέρονται στους τίτλους κάτω από το πρόγραμμα.
Συμπέρασμα Έγινε σαφές ότι τα παιδιά υφίστανται τραύματα και βλάβες για όλη τους τη ζωή ως αποτέλεσμα
της απαγωγής παιδιών από τα γραφεία πρόνοιας νέων.
Σε πολλές περιπτώσεις, πρόκειται για το κέρδος και το παιδί ως εμπόρευμα και όχι για την
προστασία του και την προστασία του από βλάβες.
Το σύστημα καλύπτει και ενθαρρύνει αυτή την κακοποίηση.
Η κα Χρηστίδη το εξηγεί ως εξής:
Πρόκειται για την ανάληψη της εκπαίδευσης από το κράτος;
Στερούνται οι γονείς όλα τα δικαιώματά τους;
Το 2002, ο Olaf Scholz δήλωσε στην εφημερίδα Die Welt: Θέλουμε να κατακτήσουμε την
αεροπορική κυριαρχία πάνω από τα παιδικά κρεβάτια.
Και λίγο αργότερα είχε πει: Έχουμε, το SPD έχει ήδη αυξήσει την κυριαρχία του αέρα πάνω από τα ράντζα.
Με απλά λόγια, αυτό σημαίνει ότι το κράτος έχει όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επιρροή στην ανατροφή των παιδιών.
Τα γονεϊκά δικαιώματα παραβλέπονται και η οικογένεια παρεμβαίνει από έξω.
Αυτό είναι σύμφωνο με την ατζέντα για την ισότητα των φύλων που εγκρίθηκε από τον ΟΗΕ.
Ένας από τους στόχους εδώ είναι η κατάργηση των δικαιωμάτων των γονέων επί των παιδιών τους, προκειμένου να επιβληθεί ένα
παγκόσμιο, συγχρονισμένο οικογενειακό και κοινωνικό μοντέλο.
Επειδή, σύμφωνα με την ιδεολογία του φύλου, η ευθύνη για την ανατροφή και την ευημερία των παιδιών δεν ανήκει
πρωτίστως στην οικογένεια, αλλά στο κράτος και στους θεσμούς του, τα σχολεία, τα κέντρα νεότητας, τα οικοτροφεία κ.λπ.
Παρ' όλα τα σκάνδαλα και τα γεγονότα που συνεχώς διαρρέουν σε σχέση με την απαγωγή παιδιών, την κλοπή παιδιών και την εμπορία
παιδιών, δεν υπάρχουν τεκμηριωμένες έρευνες και αποκαλύψεις μέχρις εσχάτων από την πλευρά του λεγόμενου κράτους δικαίου.
Τα δημόσια μέσα ενημέρωσης σιωπούν επίσης σε μεγάλο βαθμό και ούτε δημοσιοποιούν τα σκάνδαλα σε μεγάλη
κλίμακα ούτε απαιτούν την απόδοση ευθυνών από τους δράστες.
Ορισμένες εκρηκτικές και παραπλανητικές αναφορές διαγράφηκαν από τα αρχεία των μέσων ενημέρωσης.
Ποια είναι λοιπόν η διαταγή της ημέρας για να σταματήσει αυτό;
Πολυάριθμες οργανώσεις, άτομα, όπως αφοσιωμένοι γιατροί, ψυχολόγοι και δικηγόροι, που αγωνίζονται για τα δικαιώματα των
παιδιών, έχουν μια σαφή απάντηση σε αυτό: δημόσιες σχέσεις.
Τα γεγονότα αυτά πρέπει να δημοσιοποιηθούν.
Τον Δεκέμβριο του 2023, για παράδειγμα, διοργανώθηκε από το MWGFD e.V. ένα συμπόσιο
τύπου με θέμα Θεσμικές επιθέσεις στα παιδιά μας.
Επιθυμία της MWGFD και όλων όσων ενδιαφέρονται για την ευημερία των παιδιών μας είναι να τίθεται αυτό το
θέμα καθημερινά στην προσοχή όλων των συμπολιτών μας σαν ένα κόκκινο προειδοποιητικό φως.
Όλοι μας πρέπει να διασφαλίσουμε ότι οι πληροφορίες αυτές θα διαδοθούν σε μεγάλη κλίμακα.
Όλοι οι δικαστές, οι εισαγγελείς, οι δάσκαλοι, οι παιδαγωγοί και οι γιατροί ειδικότερα πρέπει να ενημερωθούν
και να κληθούν να κάνουν το καθήκον τους για την αποξήρανση αυτού του απερίγραπτου βάλτου.
Το συμπέρασμα πρέπει να είναι: Ο χρόνος για σιωπή και απόκρυψη έχει τελειώσει - τώρα χρειάζονται όλοι.