Sube vi povas spekti programon pri: "Malĝustaj ekspertaj raportoj"
Perforta forigo de infanoj
Restado hejme kaj ĝiaj konsekvencoj
Prizorgado de infanoj – granda komerco
Superŝarĝo en junularaj bonfartaj oficejoj
Malferma pordo por infantrafikado
En 2022, en Germanio estis pli ol 66 000 kazoj, kiam infanoj kaj junuloj estis metitaj sub prizorgon.
Ili estis prenitaj sub ŝtatan prizorgon kaj lokitaj en gastfamiliojn aŭ hejmojn.
Inter ili estis 28 600 neakompanataj malplenaĝaj rifuĝintoj.
Dum jaroj ĉi tiuj ciferoj ĝenerale pliiĝis aŭ restis je simila nivelo.
Germanio estas la lando kun la plej alta nombro da internaciaj translokigoj.
Ĉu Germanio vere havas la plej danĝerajn kaj nekompetentajn gepatrojn en la mondo, aŭ ĉu
malantaŭ ĉi tiuj alarmige altaj ciferoj kuŝas io alia?
Ĉi tiu programo prilumas la aferon kaj detale ekzamenas la sistemon malantaŭ la forigoj.
En la plej multaj el la 66 000 kazoj, la kialoj por forpreni infanojn el la prizorgo de iliaj gepatroj ne estas
perforto, neglekto aŭ alkohol- aŭ drogdependeco ĉe la gepatroj.
Plej multaj infanoj estas metitaj sub prizorgon, ĉar laŭdire iliaj gepatroj ne kapablas pritrakti ilin.
Aliaj kialoj inkluzivas "malordojn de alligo" inter gepatroj kaj infanoj, "intoleremon de alligo" ĉe unu el la
gepatroj aŭ – kredu aŭ ne – en multaj kazoj "tro proksiman rilaton inter patrino kaj infano".
En ĉi tiuj kazoj, la infano ofte simple havas bonan kaj harmonian rilaton kun sia patrino.
Malĝustaj raportoj
Psikologiaj kortumaj raportoj pri laŭleĝaj gardantoj ofte estas preparataj dum oni prenas infanojn en prizorgon.
Ĉi tiuj raportoj estas grava bazo por taksado fare de la kompetentaj juĝistoj de la familia kortumo, kaj depende de
iliaj rezultoj, la estonta sorto de la infanoj estos decidita.
Ĉi tiuj spertulaj opinioj ripete kaŭzas grandan damaĝon, ĉar ili kondukas al masiva interveno en la familia vivo.
Ili ankaŭ venas kun alta kosto por la tuŝitaj.
Ili povas kosti al gepatroj ĝis 15 000 eŭrojn, kaj se ili ne povas pagi, la impostpaganto.
Ĉi tio generas entute plurajn centojn da milionoj da eŭroj jare.
Ĉi tiuj raportoj ofte enhavas flagrantajn mankojn.
D-ro Andrea Christidis, psikologo, fakulo-atestanto, juĝa psikologo kaj kondutoterapiisto, kiu verkis
pli ol 1 000 fakajn raportojn pri familiaj aferoj, faras la jenan deklaron pri ĉi tiu temo:
Mi ankoraŭ ne vidis eĉ unu raporton, kiu vere plenumis ĉiujn teknikajn postulojn.
Ĝi trovis seriozajn mankojn en preskaŭ ĉiuj el ili.
En multaj kazoj, la koncernaj gepatroj aŭ gepatro estis diagnozitaj de la taksistoj post mallongaj
konversacioj, foje nur post telefonaj konversacioj.
D-ro Christidis klarigas ĉi tion:
"Bedaŭrinde, laŭ la nuna leĝo, iu ajn nomumita de la juĝisto rajtas prepari ekspertan opinion."
Ĉu li povas fari ĝin estas alia demando.
Se la juĝisto diras: "Jes, li bone faras tion, mi konsideras lin kompetenta," tiam li povas prepari fakajn raportojn.
Ofte oni rimarkas, ke eĉ trejnitaj psikologoj ofte laboras en nescieca maniero.
Ekzemple, la Rorschach-testo de inka makulo estas uzata kun infanoj.
Tie ĝi vidas inkaĵmakulojn kaj oni petas ĝin priskribi tion, kion ĝi en ili rekonas.
Tiaj testoj estas tute netaŭgaj kiel pruvo en tribunalo, tamen oni citas ilin kiel
bazon por decidoj pri la bonfarto de la infano.
D-ro Christidis komentas:
Vi povas interpreti ĝin kiel vi volas. Vi estas simple libera.
Ĝi dependas de la pensmaniero de la fakulo, de tio, kion li en ĝi vidas, kaj ne nepre de tio, kion la infano vidas.
Sur ĉi tiuj nesciencaj kaj tre kontestataj fundamentoj, oni povas diagnozi ajnan rezulton deziratan de la fakulo.
La konsekvencoj estas mortigaj en plej multaj kazoj.
En la raportoj gepatroj ofte estas diagnozitaj kun manko de gepatraj kapabloj aŭ personecaj malordoj.
Jen do la kialoj por la perdo de la prizorgo kaj la lokigo de la infanoj en flegfamilioj aŭ flegejoj.
Plej multaj homoj ne konscias pri ĉi tiuj faktoj.
Neniu el ĉi tiuj proceduroj estas malfermita al la publiko, kaj preskaŭ neniu havas aliron al ĉi tiuj procezoj.
Perforta forigo de infanoj kaj ĝiaj konsekvencoj
La praktikaj implicoj por la tuŝitaj familioj de ĉi tiuj nesufiĉaj, ofte troigitaj kaj eraraj
taksadoj estas ilustritaj sube per kazesploroj.
La sekvaj scenoj povas esti tre maltrankviligaj.
Tamen multaj infanoj kaj iliaj gepatroj spertas ĉi tiujn abomenaĵojn rekte.
Tial ni petas vin ne forrigardi, sed alfronti la suferon de ĉi tiuj infanoj kaj iliaj familioj.
Infanoj estas malfortaj kaj senhelpe, ili ne havas lobion kaj neniu aŭskultas ilin.
Krom se ĉiu el ni ne staros firme kaj aktive batalos kontraŭ ĉi tiu maljusteco.
En la sekva kazo, la patrino estas akuzita pri fremdigado de sia filo de lia patro, ĉar la
knabo mem diris, ke li ne volas viziti sian patron.
La patrino tiam estis diagnozita kun personeca malordo surbaze de malĝusta takso, kaj ŝiaj prizorgrajtoj estis nuligitaj.
Kvankam la kvarjara knabo estis en lito kun febro, li estis forŝirita de sia patrino, kiel videblas sube.
La geavoj ĉeestis tiun tagon kaj filmis la scenon per siaj poŝtelefonoj.
"Kaj la filino laboris, kaj tiam la sonorilo sonis, kaj tiam la sociaj servoj kaj la patro de la infano ŝtormis en la koridoron."
Kaj piedo estis metita en la pordon.
Kaj tiam ili decidis, ke Elias estu metita sub prizorgon kaj translokita por loĝi kun sia patro.
Kaj la filino venis rekte hejmen de la laboro.
Post mallonga tempo la pordosonorilo denove sonis kaj la ŝerifo alvenis.
Kaj tiam la ŝerifo demandis al Elias: "Via patro staras ekster la pordo; li volas nun kunporti vin."
Kaj tiam li ekploris kaj diris: "Ne, mi ne volas iri tien."
Kaj tiam la ŝerifo denove foriris kaj diris, ke Elias por la momento restu ĉi tie kaj resaniĝu.
Kaj tiam venis kvin aŭ ses oficiroj, mi nun eĉ ne povas diri precize, kaj ili staris ĉirkaŭ la lito,
kie la filino kuŝis kun Elias, kaj volis forpreni lin.
"Mia edzino kaj mi tiam havis la prudenton simple elpreni niajn poŝtelefonojn kaj teni ilin por dokumenti ion."
"Aŭĉ, aŭĉ, aŭĉ." "Mi nur volas paroli kun la patro de la infano."
Ĉu ni povas akiri jakon kaj ŝuojn por la infano? Pardonu? Jakon kaj ŝuojn por la infano!
Ĉu vi ŝatus preni tion?
Venu ĉi tien, Steffi. Venu ĉi tien. Almenaŭ adiaŭu.
"Adiaŭu unufoje. Adiaŭu unufoje. Adiaŭu unufoje." "Lasu la pordon. Lasu la pordon."
"Dum kiom da tempo vi ne vidis vian filon?"
"Jes, tiam estis kvar monatoj, kiam mi tute ne vidis lin."
En la sekva kazo, la patrino estis malĝuste akuzita je personeca malordo surbaze de mankhava eksperta
opinio, kaj tial ŝiaj prizorgrajtoj estis nuligitaj.
Ŝia filino filmas kiel je la kvina kaj duono matene dungitoj de la junulara socia servo, akompanataj de la polico,
staras ĉe la pordo kaj perforte forprenas ŝian sepjaran filon.
"Jes, kaj se ni diras, ke nia frato ne volas foriri, ne volas forveturi, tiam ..." "Mi ne volas!"
Nur ĉar iu asertas ion, kio ne estas vera...
Mi ne volas! Mi ne volas iri!
Sed vi ne povas akuzi min, ke mi faris ion malĝustan.
Io vere malbona. Infanoj ie malsatas kaj nenio estas farata pri tio.
Mia infano estas bone prizorgata kaj estos forprenita de ĉi tie.
Ne, se mi ne volas. Mi ne volas!
Sed mi ne volas iri!
"Ĝis hodiaŭ mi ankoraŭ ne povas forigi el miaj oreloj la sonon de la krioj de mia filo, kiam oni trenis lin laŭ la ŝtuparo."
Kaj la najbaro trans la strato vidis ĉion.
Ŝi vidis lin provi alkroĉiĝi al la pordokadro, kiam la polico lin fortrenis.
Kaj tiam tiu policisto, grandega, forta viro, tordis la brakojn de mia malgranda sepjara filo kaj fortiris lin de mi.
Kaj tiam ŝi ĵetis sin sur lian ŝultron kaj forkuris kun li.
Kaj mia filo kriis kaj kriis kaj kriis kaj kriis.
Kaj vi ne povos forigi tion el viaj oreloj.
Oni povus pensi, ke ĉi tiuj estas nur izolitaj kazoj kaj la absoluta escepto.
Bedaŭrinde tamen multaj gepatroj kaj infanoj raportas tiajn brutalajn incidentojn.
La konsekvencoj de ĉi tiuj traumaj spertoj ofte ne povas esti traktataj dum la resto de la vivo.
Anksio, panikatakoj kaj ligaj malordoj estas nur kelkaj el la konsekvencoj, kun kiuj infanoj kaj
familioj kutime devas batali dum la resto de siaj vivoj.
Jen du kazesploroj por ilustri ĉi tion:
"Kiam mi revenis, mi tre timis, ke iam tie starus du homoj, aŭ viroj, kiuj simple denove forprenus min."
"Mi akompanis lin al la lernejo dum ses monatoj, sidis apud li kaj, jes, mi faris ĉion, kion mi
povis imagi, por subteni lin kaj forigi liajn timojn."
"Paŭlo estis nur dujara, kiam li estis forprenita de sia familio.
Li ĉesis paroli kaj ankoraŭ hodiaŭ havas parolproblemojn.
Krome, multaj infanoj ankaŭ suferas pro la traŭmato esti forŝiritaj de sia konata ĉirkaŭaĵo.
Tio neeviteble kondukas al profunda traŭmato kaj kondutaj ŝanĝoj en infanoj.
Kiam gepatroj rajtas viziti siajn infanojn, tiuj vizitoj kutime estas kontrolataj.
Striktaj reguloj validas por ĉi tiuj kunvenoj, kiuj kutime estas tre maloftaj.
Gepatroj ne devas montri iujn ajn sentojn aŭ paroli pri sia komuna pasinteco.
Se la reguloj estos rompitaj, vizitoj estos tute malpermesitaj.
Hejmrestadoj kaj iliaj konsekvencoj
Kvankam la fokuso devus esti sur la bonfarto de la infanoj, en plej multaj kazoj resti en
hejmo draste plimalbonigas ilian situacion.
Restado en infanhejmo ofte havas seriozajn konsekvencojn por infanoj kaj junuloj.
Prenu Wakia-n denove kiel ekzemplon.
"Kion pli ol tri jaroj en la hejmo faris al la gaja Wakia?"
Ĝi sufiĉe multe ŝanĝis min.
Ne gravas kiom afabla estas iu, kiun vi ĵus renkontis; vi tamen ne vere devus fidi lin.
Jen kion mi lernis el ĝi.
D-ro Christidis klarigas, ke ĉi tio ne estas izola kazo:
"Do, en... en mallonge: Infanoj tute ne estas helpataj en institucioj."
Tio povas esti nur la kazo ĉe infanoj, kiuj estis severe misuzitaj kaj kie la juĝmedicino identigis
klarajn pruvojn pri gravaj vundoj ĉe la infanoj:
Seksa misuzo – kio ajn – jes?
Sed ekzistas tutaj studoj pri ĉi tiu temo – infanhejoj, ekzemple katolikaj infanhejoj aŭ
diakoniaj institucioj, estas publike haveblaj interrete.
Mi elŝutis kelkajn, kiuj konstatis, ke preskaŭ 90% de infanoj – aŭ poste de junuloj – estas iel damaĝitaj antaŭ ol ili eliras.
Ili aŭ estas drogmaniuloj, aŭ alkoholuloj, aŭ ekokupiĝis pri krimo.
Ili ne akiras iujn ajn decajn kvalifikojn, tute nenion, eĉ ne decan laboran kvalifikon, do ili tre ofte finas
esti ŝarĝo por la ŝtato, ĉar ili estas en, en kio ...
Kio okazas al la infanoj en la infanhejmoj?
Ili estas tenataj en sekura gardado.
Ili havas dungadraton, kiu sufiĉas por igi vin plori – ĉu ne?
Do ankaŭ tie oni ŝparas, ĉar ĉio estis privatigita.
Ili ĉiuj nur volas gajni profiton.
Do la infanoj estas neglektataj kaj ne kuraĝigataj.
Ĉio, kion ili diras, estas sensencaĵo.
Prizorgado de infanoj – granda komerco
En 2022, 121 000 infanoj loĝis en infanhejoj kaj ĉirkaŭ 86 000 infanoj loĝis kun flegfamilioj.
La kosto de loki infanon en infanhejmon por unu jaro estas inter €42 000 kaj €54 000.
Familioj ricevas monatan subvencion por flegado de 700 ĝis 900 eŭroj, depende de la aĝo de la infano, por akcepti fleginfanon.
Impostpagantoj pagas €4,9 miliardojn jare por ĉi tiuj rimedoj.
La sekva eltiraĵo el konversacio kun dungito, kiu dum jardekoj laboras en junulara bonfarto, ilustras la situacion.
"La loĝsektoro estas sendube la areo, kiu alportas la plej multan monon."
Mi volas diri, ke vi povas vidi, ke hospitalaj instalaĵoj por pacientoj enhospitaligitaj
fariĝis ĉiam pli disvastigitaj tra la jaroj.
Tiuj, kiuj, tiel diri, ĵetas la infanojn sur la merkaton, estas la junularaj prizorgaj oficejoj.
"Ĵetu ĝin sur la merkaton?"
"Mi diros tion tute intence:"
Metu ĝin sur la merkaton! Ĉar tiel estas: temas pri mono, ĉio temas pri mono.
Kaj se la junulara prizorga oficejo proponas al mi junulon kontraŭ certa ĉiutaga aŭ monata tarifo, tiam mi faras
proponon al la junulara prizorga oficejo, kaj la junulara prizorga oficejo diras, ĉu ĝi akceptos tiun proponon aŭ ne.
Ĝi estas komerco, finfine.
Kaj finfine, la junularaj prizorgaj oficejoj ĝojas havi organizon, kiu forprenas la junulojn de iliaj manoj.
La personaro de la junulara bonfarta oficejo ofte ne sufiĉe taksas, kiel infanoj fartas en la instalaĵoj kaj ĉu la
tie prenitaj rimedoj estas taŭgaj kaj utilaj por la infanoj.
Ripete aperis skandaloj, ke infanoj el Germanio estis sendataj eksterlanden al flegfamilioj kaj hejmoj.
Ili ne ĉeestis tie lernejon, nek iliaj aliaj agadoj estis kontrolataj aŭ superrigardataj.
Ĉi tie la financa aspekto havas pli da prioritato ol la bonfarto de la infano.
Institucio ricevas ĝis €5 000 monate por la infano de la junulara bonfarta oficejo.
Se, ekzemple, la institucio sendas la infanon al gastfamilio en Pollando, por tio necesas pagi nur 600 eŭrojn monate.
Kio okazas al la restanta mono ofte ne estas kontrolata.
Superŝarĝo en junularaj bonfartaj oficejoj
Plej multaj junularaj sociaj servoj ankaŭ havas nesufiĉan personaron, kaj la dungitoj suferas pro konstanta troŝarĝo.
Tial mankas tempo kaj personaro por kontroli la lokon kaj bonfarton de la infanoj.
Multaj sociaj laboristoj eksiĝas el siaj laborpostenoj, ĉar ili ne plu povas subteni la manieron, kiel oni faras aferojn.
Dungito de junulara bonfarta oficejo el Berlino komentas:
"La fakto estas, ke homoj ne plu volas resti ĉi tie kaj ne plu volas labori sub ĉi tiuj kondiĉoj.
Kunlaborantoj foriras, ĉar ili estas sub troa premo kaj diras:
Ne, por mi tio jam ne estas socia laboro en la senco, ke mi volas fari ĝin – kaj poste iri aliloken.
Ĉi tio pligravigas la situacion.
Krome restas la demando, kiu tiam faros la laboron tie.
D-ro Christidis, kiu jam de jaroj okupiĝas pri kontraŭleĝaj forigoj kaj persone traktis multajn kazojn, komentas jene:
"Kaj la administracio, t.e. la dungitaro de la junulara bonfarta oficejo, estas laŭ mia opinio nur plenumantoj."
Kaj ne pensu, ke, kiel en la pasinteco, tie estas psikologoj aŭ sociaj laboristoj, kvankam estas kelkaj.
Ni nun havas duon-tempan infanĝardenan instruistinon, kaj ni havas motologon, kiu respondecas pri movoterapio aŭ io simila.
Homoj, kiuj tute ne havas ian ajn ideon – en iuj kazoj. Ankaŭ universitataj forlasintoj; vere en amasoj.
Tio signifas, ke ili ne havas profesian kompetentecon, nur oficialan aŭtoritaton, ĉu ne?
Ili estas pagataj por fari tiajn aferojn.
Ĉi tiu personara mallarĝeco ankaŭ signifas, ke la sekureco kaj tial la bonfarto de infanoj, kiuj pro misuzo, neglekto aŭ perforto
troviĝas en ekzistenca krizo, ne plu povas esti garantiita.
Tio klare montras, ke la ŝtato, kiu jam de jaroj konscias pri ĉi tiuj misuzoj, ne zorgas pri la infanoj kaj ilia bonfarto.
Pro la streĉa buĝeta situacio, la socia sektoro nun ankaŭ alfrontas tranĉojn de milionoj da funtoj.
Jen kion oni devas emfazi ĉi-momente:
Estas multaj dungitoj de junularaj bonfartaj oficejoj kaj edukistoj en la hejmoj, kiuj
ĝuas sian laboron kaj estas al ĝi sindediĉitaj.
Ili estas bonkoraj kaj fokusiĝas al la infanoj kaj ilia bonfarto.
Tamen, kiel supre detale klarigite, por ili fariĝas ĉiam pli neeble plenumi sian laboron
konscienceme kaj kun la necesa zorgo kaj atento.
Malferma pordo por infantrafikado*
Alia aspekto, kiun ĉi tie oni nur mallonge skizos, estas infantrafikado.
En ĉi tiu opaka kaj apenaŭ kontrolata sistemo, estas facile igi infanojn 'malaperi' sen ke iu rimarku.
Estas pruvite, ke tio okazas al miloj da infanoj ĉiujare.
Tiuj infanoj povas esti tenataj kaptitaj en infanbordeloj kaj ankaŭ uzataj por ritaj misuzoj.
En institucioj kaj hejmoj, infanoj ofte estas je la kompato de siaj prizorgantoj kaj tute dependas de ili.
Tio malfermas la pordon al misuzo, kaj multaj skandaloj rilate al tio jam aperis.
Iĝis klare, ke alt-rangaj politikistoj, juĝistoj, policistoj kaj sociaj laboristoj ofte estis implikitaj en infanmisuzo.
Vidu aliajn programojn jam elsenditajn de Kla.TV pri ĉi tiu temo, kiuj estas listigitaj en la kreditaĵoj sub la programo.
Konkludo Evidentiĝis, ke infanoj estas traŭmatigitaj kaj por la tuta vivo damaĝitaj, kiam
junularaj sociaj servoj forprenas ilin de iliaj familioj.
En multaj kazoj temas pri profito kaj traktado de infanoj kiel "varoj" anstataŭ
protekti ilin kaj teni ilin sekuraj kontraŭ damaĝo.
La sistemo kaŝas kaj kuraĝigas ĉi tiun misuzon.
S-ino Christidis klarigas tion jene:
Ĉu temas pri tio, ke la ŝtato transprenas edukadon?
Ĉu gepatroj estos senigitaj je ĉiuj siaj rajtoj?
En 2002 Olaf Scholz diris al la gazeto Die Welt: "Ni volas akiri aeran superecon super la litoj de infanoj."
Kaj baldaŭ poste li diris: "Ni, la SPD, jam akiris aeran superecon super la infanaj litoj."
En simpla lingvo, tio signifas, ke la ŝtato havas kiom eble plej grandan influon sur la edukadon de infanoj.
Patrinaj rajtoj estas ignorataj kaj estas ekstera interveno en la familio.
Ĉi tio kongruas kun la genra agendo adoptita de UN.
Interalie, tio implicas abolicii la rajtojn de gepatroj super siaj infanoj por devigi
tutmonde normigitan familian kaj socian modelon.
Laŭ genra ideologio, la respondeco pri la edukado kaj bonfarto de infanoj ne kuŝas ĉefe ĉe la familio, sed ĉe la ŝtato kaj
ĝiaj institucioj, lernejoj, junularaj centroj, internulejoj ktp.
Malgraŭ ĉiuj skandaloj kaj faktoj, kiuj ripete aperas pri infraŭpo, infraŭŝtelo kaj infraŭtrafiko, la tiel
nomata konstitucia ŝtato ne faris iujn ajn profundajn enketojn aŭ malkaŝojn por atingi la fundon de la afero.
La publikaj amaskomunikiloj ankaŭ restas plejparte silentaj, nek publikigante la skandalojn
grandskale, nek postulante respondecon de la kulpuloj.
Kontestataj kaj akuzaj raportoj estis parte forigitaj el amaskomunikilaj arkivoj.
Do kio devas esti farita por ĉesigi tion?
Multaj organizoj kaj individuoj, kiel sindediĉitaj kuracistoj, psikologoj kaj advokatoj, kiuj kampanjas por infanrajtoj, havas
klaran respondon al ĉi tiu demando: laboro pri publikaj rilatoj.
Ĉi tiuj faktoj devas esti publikigitaj.
Ekzemple, en decembro 2023, la MWGFD e.V. okazigis gazetaran simpozion pri la temo "Institucia misuzo de niaj infanoj".
Estas la deziro de MWGFD kaj de ĉiuj, kiuj zorgas pri la bonfarto de niaj infanoj, ke ĉi tiu afero estu ĉiutage
atentigita al ĉiuj niaj kuncivitanoj, kiel ruĝa averta lumo.
Tio postulas, ke ni ĉiuj helpu disvastigi ĉi tiun informon vaste.
Juĝistoj, prokuroroj, instruistoj, edukistoj kaj medicinaj profesiuloj precipe devas esti informitaj kaj alvokitaj
por fari sian parton por sekigi ĉi tiun neesprimeblan marĉon.
La konkludo devas esti: ni bezonas kuraĝajn homojn – la tempo de silento kaj de fermado de
la okuloj pasis – nun ĉiuj estas vokitaj agi.