در زیر می‌توانید برنامه‌ای درباره «گزارش‌های کارشناسی معیوب» تماشا کنید.
برداشتن اجباری کودکان
در خانه ماندن و پیامدهای آن
پذیرش کودکان به سرپرستی – یک تجارت بزرگ
فشار کاری در ادارات بهزیستی
«درِ باز برای قاچاق کودکان»
در سال ۲۰۲۲، بیش از ۶۶٬۰۰۰ مورد از قرار گرفتن کودکان و نوجوانان تحت سرپرستی در آلمان گزارش شد.
آنها به سرپرستی دولت سپرده شدند و در خانواده‌های سرپرستی یا خانه‌های نگهداری قرار گرفتند.
در میان آن‌ها ۲۸٬۶۰۰ کودک پناهندهٔ خردسال بدون همراه بودند.
سال‌هاست که این اعداد عموماً در حال افزایش بوده‌اند یا در سطحی مشابه باقی مانده‌اند.
آلمان کشوری است که بیشترین تعداد جابجایی‌های بین‌المللی را دارد.
آیا واقعاً آلمان خطرناک‌ترین و بی‌کفایت‌ترین والدین جهان را دارد، یا پشت این ارقام نگران‌کننده چیز دیگری نهفته است؟
این برنامه به این مسئله می‌پردازد و نگاهی دقیق به سیستمی که پشت این اخراج‌ها قرار دارد، می‌اندازد.
در بیشتر از ۶۶٬۰۰۰ مورد، دلایل برداشتن کودکان از مراقبت والدین‌شان خشونت، غفلت یا اعتیاد والدین به الکل یا مواد مخدر نیست.
بیشتر کودکان به دلیل اینکه گفته می‌شود والدینشان قادر به مراقبت نیستند، تحت سرپرستی قرار می‌گیرند.
دلایل دیگر شامل «اختلالات دلبستگی» بین والدین و فرزندان، «تحمل‌ناپذیری دلبستگی» از سوی یکی از والدین
یا – باور کنید یا نه – در بسیاری از موارد «رابطه‌ای بیش از حد نزدیک بین مادر و کودک» است.
در این موارد، کودک اغلب به‌سادگی رابطه‌ای خوب و هماهنگ با مادر دارد.
گزارش‌های نادرست ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱
گزارش‌های روان‌شناختی دادگاه دربارهٔ قیم‌های قانونی اغلب در جریان پذیرش کودکان به سرپرستی تهیه می‌شوند.
این گزارش‌ها مبنای مهمی برای ارزیابی توسط قضات ذی‌صلاح دادگاه خانواده هستند و بسته به
نتایج آن‌ها، سرنوشت آیندهٔ کودکان تعیین خواهد شد.
این نظرات کارشناسی بارها آسیب زیادی وارد می‌کنند، زیرا به دخالت گسترده در زندگی خانوادگی منجر می‌شوند.
آنها همچنین برای افراد آسیب‌دیده هزینهٔ بالایی دارند.
ممکن است برای والدین تا ۱۵٬۰۰۰ یورو هزینه داشته باشد و اگر نتوانند پرداخت کنند، مالیات‌دهنده آن را پرداخت می‌کند.
این سالانه مجموعاً چند صد میلیون یورو درآمدزایی می‌کند.
این گزارش‌ها اغلب دارای نواقص آشکار هستند.
دکتر آندریا کریستیدیس، روان‌شناس، کارشناس خبره، روان‌شناس قانونی و درمانگر رفتاری، که بیش از ۱۰۰۰ گزارش کارشناسی
در امور خانوادگی نوشته است، در این زمینه اظهار می‌دارد:
من هنوز یک گزارش هم ندیده‌ام که واقعاً تمام الزامات فنی را برآورده کند.
در تقریباً همهٔ آن‌ها نواقص جدی یافت شد.
در بسیاری از موارد، والدین یا والد مربوطه پس از گفتگوهای کوتاه و گاهی تنها پس از تماس تلفنی توسط ارزیابان تشخیص داده شدند.
۱۲۳۴۳۲۱ دکتر کریستیدیس این را توضیح می‌دهد:
"متأسفانه، طبق قانون فعلی، هر کسی که توسط قاضی منصوب می‌شود مجاز است نظر کارشناسی تهیه کند.
اینکه آیا او بتواند این کار را انجام دهد، سؤال دیگری است.
اگر قاضی بگوید: «بله، او در این کار مهارت دارد و من او را شایسته می‌دانم»، در این صورت به او
اجازه داده می‌شود گزارش‌های کارشناسی را تهیه کند.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ اغلب اشاره می‌شود که حتی روان‌شناسان آموزش‌دیده نیز اغلب به شیوه‌ای غیرعلمی کار می‌کنند.
برای مثال، آزمون لکهٔ جوهر روهراباخ روی کودکان به کار می‌رود.
در آنجا لکه‌های جوهر را می‌بیند و از او خواسته می‌شود آنچه را در آن‌ها می‌شناسد توصیف کند.
چنین آزمایش‌هایی کاملاً به‌عنوان مدرک در دادگاه نامناسب هستند، با این حال به‌عنوان مبنای تصمیم‌گیری درباره رفاه کودک ذکر می‌شوند.
دکتر کریستیدیس اظهار می‌دارد: ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱
می‌توانید آن را هر طور که می‌خواهید تفسیر کنید. شما صرفاً آزاد هستید.
این بستگی به ذهنیت کارشناس دارد، به آنچه او در آن می‌بیند، و نه لزوماً به آنچه کودک می‌بیند.
بر این پایه‌های غیرعلمی و بسیار بحث‌برانگیز، هر نتیجه‌ای که کارشناس بخواهد را می‌توان تشخیص داد.
پیامدها در اغلب موارد کشنده هستند.
در گزارش‌ها اغلب برای والدین کمبود مهارت‌های فرزندپروری یا اختلالات شخصیتی تشخیص داده می‌شود.
این‌ها سپس دلایل سلب حضانت و قرار دادن کودکان در خانواده‌های سرپرستی یا خانه‌های نگهداری هستند.
اکثر مردم از این حقایق بی‌خبرند.
هیچ‌یک از این رویه‌ها برای عموم باز نیست و تقریباً هیچ‌کس به این فرایندها دسترسی ندارد.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ اخراج اجباری کودکان و پیامدهای آن ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱
پیامدهای عملی این ارزیابی‌های ناکافی، اغلب اغراق‌آمیز و نادرست برای خانواده‌های آسیب‌دیده در
ادامه با استفاده از مطالعات موردی نشان داده شده است.
صحنه‌های زیر ممکن است بسیار آزاردهنده باشند.
با این حال، بسیاری از کودکان و والدینشان این جنایات را از نزدیک تجربه می‌کنند.
به همین دلیل از شما می‌خواهیم که نگاه نکنید، بلکه با رنج این کودکان و خانواده‌هایشان روبه‌رو شوید.
کودکان ضعیف و درمانده‌اند، هیچ لابی‌ای ندارند و هیچ‌کس صدایشان را نمی‌شنود.
مگر اینکه هر یک از ما موضع‌گیری کند و فعالانه علیه این بی‌عدالتی مبارزه کند.
در پروندهٔ زیر، مادر متهم است که پسرش را از پدرش بیگانه کرده است، زیرا خود پسر گفته بود که نمی‌خواهد به دیدن پدرش برود.
سپس مادر بر اساس یک ارزیابی نادرست به اختلال شخصیت مبتلا تشخیص داده شد و حقوق حضانت او لغو شد.
اگرچه پسر چهار ساله به دلیل تب در تختخواب بود، اما همان‌طور که در زیر دیده می‌شود، از مادرش ربوده شد.
پدربزرگ و مادربزرگ آن روز حضور داشتند و صحنه را با تلفن همراه خود فیلم‌برداری کردند.
«و دختر داشت کار می‌کرد، و بعد زنگ به صدا درآمد، و سپس خدمات اجتماعی و پدر کودک به راهرو هجوم آوردند.»
و یک پا درِ خانه گذاشته شد.
و سپس تصمیم گرفتند که الیاس تحت سرپرستی قرار گیرد و به زندگی با پدرش منتقل شود.
و دختر مستقیماً از سر کار به خانه آمد.
مدت کوتاهی بعد، زنگ در دوباره به صدا درآمد و مأمور اجرا رسید.
و سپس مامور اجرا از الیاس پرسید: «پدرت بیرون در ایستاده؛ می‌خواهد همین حالا تو را با خود ببرد.»
و بعد شروع کرد به گریه کردن و گفت: «نه، من نمی‌خواهم آنجا بروم.»
و سپس مأمور اجرا دوباره رفت و گفت که الیاس فعلاً اینجا بماند و خوب شود.
و بعد پنج یا شش افسر آمدند، الان دقیق نمی‌توانم بگویم، و دور تخت ایستادند که دختر با الیاس
روی آن دراز کشیده بود و می‌خواستند او را ببرند.
«سپس من و همسرم خونسردی‌مان را حفظ کردیم و به‌سادگی تلفن‌های همراهمان را بیرون آوردیم و
آن‌ها را بالا گرفتیم تا چیزی را مستند کنیم.»
"آخ، آخ، آخ." "من فقط می‌خواهم با پدر کودک صحبت کنم."
می‌توانیم برای کودک یک ژاکت و یک جفت کفش تهیه کنیم؟ ببخشید؟ یک ژاکت و یک جفت کفش برای کودک!
«می‌خواهی آن را برداری؟»
بیای اینجا، استفی. بیای اینجا. حداقل خداحافظی کن.
یک بار خداحافظ بگو. یک بار خداحافظ بگو. یک بار خداحافظ بگو. ۱۲۳۴۳۲۱ در را رها کن. در را رها کن.
«چقدر است که پسرت را ندیده‌ای؟»
«بله، بعد از آن چهار ماه بود که اصلاً او را ندیدم.»
در پرونده بعدی، مادر به‌اشتباه بر اساس یک نظر کارشناسی معیوب به اختلال شخصیت متهم شد و حقوق حضانت او سلب گردید.
دخترش فیلم می‌گیرد که چگونه ساعت پنج و نیم صبح، کارکنان اداره رفاه جوانان به همراه پلیس جلوی در
می‌ایستند و پسر هفت‌ساله‌اش را با زور می‌برند.
«بله، و وقتی می‌گوییم برادرمان نمی‌خواهد برود، نمی‌خواهد دور شود، پس...» «من نمی‌خواهم!»
فقط به این دلیل که کسی ادعایی می‌کند که درست نیست...
نمی‌خواهم! نمی‌خواهم بروم!
اما تو نمی‌توانی مرا به انجام کار اشتباه متهم کنی.
چیزی واقعاً بد. کودکان جایی در حال گرسنگی هستند و هیچ اقدامی برای رفع آن انجام نمی‌شود.
فرزندم به خوبی مراقبت می‌شود و او را از اینجا بیرون خواهند برد.
نه، اگر نخواهم. من نمی‌خواهم!
اما من نمی‌خواهم بروم!
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ «تا امروز هنوز نتوانسته‌ام صدای فریادهای پسرم را از گوش‌هایم دور کنم، وقتی او را از پله‌ها پایین می‌کشیدند.»
و همسایهٔ روبه‌روی خیابان همه‌چیز را دید.
او دیده بود که وقتی پلیس‌ها او را می‌کشیدند، تلاش می‌کرد به چهارچوب در بچسبد.
و سپس این پلیس، مردی بزرگ و قوی‌هیکل، بازوهای پسر کوچک هفت‌ساله‌ام را پیچاند و او را از من دور کرد.
و سپس خودش را روی شانه‌اش انداخت و با او فرار کرد.
و پسرم فریاد زد و فریاد زد و فریاد زد و فریاد زد.
و تو نمی‌توانی آن را از گوشت بیرون کنی.
ممکن است کسی فکر کند که این‌ها فقط موارد جداافتاده و استثنای مطلق هستند.
متأسفانه، با این حال، بسیاری از والدین و کودکان چنین حوادث وحشیانه‌ای را گزارش می‌کنند.
پیامدهای این تجربیات آسیب‌زا اغلب در طول زندگی قابل حل نیستند.
اضطراب، حملات هراس و اختلالات دلبستگی تنها چند نمونه از پیامدهایی هستند که کودکان و خانواده‌ها
معمولاً برای تمام عمر با آن‌ها دست‌وپنجه نرم می‌کنند.
در اینجا دو مطالعه موردی برای روشن‌سازی این موضوع آورده شده است:
وقتی برگشتم، خیلی می‌ترسیدم که یک زمانی دو نفر، یا چند مرد، آنجا ایستاده باشند و دوباره مرا با خود ببرند.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ «من به مدت شش ماه او را تا مدرسه همراهی کردم، کنارش نشستم و بله، هر کاری که به ذهنم می‌رسید انجام
دادم تا از او حمایت کنم و ترسی را که داشت از بین ببرم.»
«پل تنها دو ساله بود که از خانواده‌اش جدا شد.»
او از صحبت کردن دست کشید و هنوز هم مشکل گفتار دارد.
علاوه بر این، بسیاری از کودکان نیز از ترومای جدا شدن از محیط آشنای خود رنج می‌برند.
این امر ناگزیر به تروماهای عمیق و تغییرات رفتاری در کودکان منجر می‌شود.
اگر به والدین اجازه داده شود که از فرزندانشان دیدار کنند، این دیدارها معمولاً تحت نظارت هستند.
برای این جلسات مقررات سخت‌گیرانه‌ای اعمال می‌شود که معمولاً بسیار نادر هستند.
والدین نباید هیچ احساسی را نشان دهند یا دربارهٔ گذشتهٔ مشترکشان صحبت کنند.
اگر قوانین شکسته شوند، بازدیدها به‌طور کامل ممنوع خواهند شد.
اقامت در خانه و پیامدهای آن
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ اگرچه تمرکز باید بر رفاه کودکان باشد، در اغلب موارد ماندن در خانه وضعیت آن‌ها را به‌طور چشمگیری بدتر می‌کند.
ماندن در یک خانهٔ کودکان اغلب پیامدهای جدی برای کودکان و نوجوانان دارد.
دوباره واکیا را به‌عنوان مثال در نظر بگیرید.
«سه سال زندگی در خانه چه تأثیری بر واکیا شادمانه گذاشته است؟»
این موضوع مرا تا حد زیادی تغییر داده است.
مهم نیست کسی که تازه با او آشنا شده‌اید چقدر هم خوب باشد، باز هم نباید واقعاً به او اعتماد کنید.
این چیزی است که من از آن آموختم.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ دکتر کریستیدیس توضیح می‌دهد که این یک مورد جداگانه نیست:
"پس، خلاصه اینکه: در مؤسسات به کودکان اصلاً کمک نمی‌شود."
این تنها در مورد کودکانی صادق است که مورد آزار شدید قرار گرفته‌اند و پزشکی قانونی شواهد
روشنی از جراحات جدی در آنها شناسایی کرده است:
آزار جنسی – مهم نیست چه – بله؟
اما مطالعات کاملی دربارهٔ خانه‌های کودکان، مانند خانه‌های کودکان کاتولیک یا مؤسسات
دیاکونی، به‌صورت آنلاین در دسترس عموم قرار دارند.
من چند مورد را دانلود کرده‌ام که نشان می‌دهد تقریباً ۹۰٪ کودکان – یا بعدها جوانان – قبل
از اینکه بیرون بیایند به نحوی آسیب‌دیده‌اند.
آنها یا معتاد به مواد مخدر هستند، یا الکلی، یا به جرم روی آورده‌اند.
آنها هیچ مدرک قابل‌قبولی ندارند، اصلاً هیچ‌کدام، حتی یک مدرک شغلی مناسب هم ندارند، بنابراین
اغلب به باری بر دوش دولت تبدیل می‌شوند چون در، در …
در خانه‌های کودکان چه اتفاقی می‌افتد؟
آنها در بازداشت امن نگهداری می‌شوند.
نسبت کارکنانشان وحشتناک است، درست است؟
پس در آنجا هم صرفه‌جویی می‌شود، چون همه‌چیز خصوصی‌سازی شده است.
آنها همه فقط می‌خواهند سود کنند.
پس کودکان نادیده گرفته می‌شوند و تشویق نمی‌شوند.
تمام حرف‌هایی که آنها می‌زنند چرند است.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ نگهداری از کودکان – یک تجارت بزرگ
در سال ۲۰۲۲، ۱۲۱٬۰۰۰ کودک در خانه‌های کودکان زندگی می‌کردند و حدود ۸۶٬۰۰۰ کودک با خانواده‌های سرپرستی زندگی می‌کردند.
هزینه نگهداری یک کودک در خانه کودکان برای یک سال بین ۴۲٬۰۰۰ تا ۵۴٬۰۰۰ یورو است.
خانواده‌ها برای پذیرش یک کودک تحت سرپرستی، ماهانه بین ۷۰۰ تا ۹۰۰ یورو کمک‌هزینه دریافت می‌کنند که بسته به سن کودک متغیر است.
مالیات‌دهندگان سالانه ۴٫۹ میلیارد یورو برای این اقدامات پرداخت می‌کنند.
۱۲۳۴۳۲۱ گزیدهٔ زیر از گفت‌وگو با کارمندی که دهه‌ها در زمینهٔ رفاه جوانان کار کرده است، وضعیت را نشان می‌دهد.
«بخش مسکونی قطعاً حوزه‌ای است که بیشترین درآمد را به همراه دارد.»
منظورم این است که می‌توانید ببینید که مراکز بستری در طول سال‌ها بیش از پیش گسترش یافته‌اند.
آن‌هایی که، به اصطلاح، کودکان را به بازار می‌سپارند، ادارات رفاه جوانان هستند.
«آن را به بازار عرضه کن؟»
۱۲۳۴۳۲۱ «من این را کاملاً عمدی می‌گویم:»
آن را به بازار عرضه کن! چون همین است: همه‌چیز پول است، همه‌چیز دربارهٔ پول است.
و اگر اداره رفاه جوانان یک جوان را با نرخ روزانه یا ماهانه مشخص به من پیشنهاد دهد، من به اداره رفاه جوانان پیشنهادی می‌دهم و
اداره رفاه جوانان می‌گوید که آیا این پیشنهاد را می‌پذیرد یا خیر.
بالاخره این یک کسب‌وکار است.
و در نهایت، ادارات رفاه جوانان خوشحال‌اند که سازمانی وجود دارد که جوانان را از دستشان برمی‌دارد.
کارکنان دفتر رفاه جوانان اغلب در ارزیابی مناسب وضعیت کودکان در این مراکز و اینکه آیا اقدامات انجام‌شده در
آنجا برای کودکان مناسب و مفید است یا خیر، ناکام می‌مانند.
رسوایی‌هایی مکرراً فاش شد که کودکانی از آلمان به خانواده‌های سرپرستی و خانه‌های خارج از کشور فرستاده می‌شدند.
آنها در آنجا به مدرسه نمی‌رفتند و سایر فعالیت‌هایشان نیز تحت نظارت یا سرپرستی قرار نداشت.
در اینجا جنبه مالی بر رفاه کودک ارجحیت دارد.
یک مؤسسه به‌ازای هر کودک تا سقف ۵۰۰۰ یورو در ماه از اداره رفاه جوانان دریافت می‌کند.
اگر، برای مثال، مؤسسه کودک را به یک خانوادهٔ سرپرستی در لهستان بفرستد، تنها ۶۰۰ یورو در ماه برای این منظور لازم است.
اغلب بررسی نمی‌شود که با پول باقی‌مانده چه می‌شود.
بار کاری بیش از حد در ادارات رفاه جوانان
اکثر دفاتر رفاه جوانان نیز با کمبود نیروی انسانی مواجه هستند و کارکنان از بار کاری مداوم رنج می‌برند.
بنابراین کمبود وقت و نیروی انسانی برای نظارت بر محل و وضعیت رفاهی کودکان وجود دارد.
بسیاری از مددکاران اجتماعی از شغل خود استعفا می‌دهند زیرا دیگر نمی‌توانند از شیوه‌ای که
از آن‌ها انتظار می‌رود کار کنند، حمایت کنند.
یک کارمند اداره رفاه جوانان از برلین اظهار نظر می‌کند:
«واقعیت این است که مردم دیگر نمی‌خواهند اینجا بمانند و دیگر نمی‌خواهند تحت این شرایط کار کنند. همکاران در
حال ترک هستند چون تحت فشار زیادی قرار دارند و می‌گویند:
نه، برای من دیگر این کار اجتماعی به آن معنا نیست که بخواهم آن را انجام دهم و بعد به جای دیگری بروم.
این وضعیت را وخیم‌تر می‌کند.
علاوه بر این، این سؤال باقی است که در آن صورت چه کسی آنجا کار را انجام خواهد داد.
دکتر کریستیدیس که سال‌هاست با تخلیه‌های غیرقانونی سروکار دارد و شخصاً پرونده‌های زیادی را رسیدگی کرده است، چنین اظهار می‌دارد:
«و مسئولان، یعنی کارکنان اداره رفاه جوانان، صرفاً مجریان هستند، به نظر من.»
و فکر نکنید که مثل گذشته در آنجا روان‌شناس یا مددکار اجتماعی وجود دارد، هرچند اینجا و آنجا چند نفری هستند.
ما اکنون یک معلم مهدکودک پاره‌وقت داریم و یک متخصص حرکت‌درمانی که مسئول درمان حرکتی یا چیزی شبیه آن است.
کسانی که در برخی موارد اصلاً هیچ ایده‌ای ندارند. همچنین ترک‌کنندگان دانشگاه؛ واقعاً به صورت انبوه.
یعنی آن‌ها هیچ تخصص حرفه‌ای ندارند، فقط اختیار رسمی دارند، درست است؟
آنها برای انجام چنین کارهایی دستمزد می‌گیرند.
این تنگنای نیروی انسانی همچنین به این معناست که ایمنی و در نتیجه رفاه کودکانی که به دلیل سوءاستفاده، غفلت یا
خشونت در بحران وجودی به سر می‌برند، دیگر قابل تضمین نیست.
۱۲۳۴۳۲۱ از این روشن است که دولت، که سال‌هاست از این سوءاستفاده‌ها آگاه بوده، به کودکان و رفاه آن‌ها اهمیتی نمی‌دهد.
با توجه به وضعیت تنگناهای بودجه‌ای، بخش اجتماعی اکنون نیز با کاهش‌هایی به ارزش میلیون‌ها پوند مواجه است.
در این نقطه باید بر موارد زیر تأکید شود:
بسیاری از کارکنان ادارات رفاه جوانان و مربیان حاضر در این خانه‌ها از کار خود لذت می‌برند و به آن متعهد هستند.
آنها دل‌رحم هستند و بر کودکان و رفاه آنها تمرکز می‌کنند.
با این حال، همان‌طور که در بالا به تفصیل توضیح داده شد، انجام کارشان با وجدان کاری و با مراقبت
و توجه لازم برای آن‌ها روزبه‌روز دشوارتر می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ در را برای قاچاق کودکان باز کنید*
جنبهٔ دیگری که در اینجا تنها به‌طور مختصر به آن اشاره می‌شود، قاچاق کودکان است.
در این سیستم غیرشفاف و تقریباً بدون نظارت، به راحتی می‌توان کودکان را ناپدید کرد بدون اینکه کسی متوجه شود.
ثابت شده است که این اتفاق هر سال برای هزاران کودک رخ می‌دهد.
این کودکان ممکن است در فاحشه‌خانه‌های کودکان به اسارت گرفته شوند و همچنین برای آزار و اذیت آیینی مورد استفاده قرار گیرند.
در مؤسسات و خانه‌ها، کودکان اغلب در رحم مراقبان خود هستند و کاملاً به آن‌ها وابسته هستند.
این امر راه را برای سوءاستفاده باز می‌کند و رسوایی‌های زیادی در این زمینه تاکنون فاش شده است.
مشخص شد که سیاستمداران ارشد، قضات، افسران پلیس و مددکاران اجتماعی اغلب در سوءاستفاده از کودکان دست داشتند.
سایر برنامه‌های پخش‌شده توسط Kla.TV در این زمینه را که در بخش تیتراژ زیر برنامه فهرست شده‌اند، ببینید.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ نتیجه‌گیری ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ مشخص شد که کودکان با جدا شدن از خانواده‌هایشان توسط ادارات
رفاه جوانان دچار تروما شده و برای همیشه آسیب می‌بینند.
در بسیاری از موارد، موضوع سودجویی و برخورد با کودکان به‌عنوان «کالا» است، نه محافظت
از آن‌ها و ایمن نگه‌داشتن‌شان در برابر آسیب.
این سیستم این سوءاستفاده را پنهان می‌کند و تشویق می‌کند.
خانم کریستیدیس این را به شرح زیر توضیح می‌دهد:
آیا این دربارهٔ تصاحب آموزش توسط دولت است؟
آیا والدین از تمام حقوق خود محروم خواهند شد؟
در سال ۲۰۰۲، اولاف شولتز به روزنامه «دی ولت» گفت: «ما می‌خواهیم فضای هوایی بالای تخت‌های کودکان را فتح کنیم.»
و اندکی بعد گفت: «ما، اس‌پی‌دی، قبلاً برتری هوایی را بر تخت‌های کودکان به‌دست آورده‌ایم.»
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ به زبان ساده، این بدان معناست که دولت تا حد امکان بر تربیت کودکان تأثیر دارد.
حقوق والدین نادیده گرفته می‌شود و دخالت خارجی در خانواده وجود دارد.
این با دستورکار جنسیتی که از سوی سازمان ملل متحد پذیرفته شده است، همسو است.
از جمله موارد دیگر، این شامل لغو حقوق والدین بر فرزندانشان است تا یک الگوی خانوادگی و اجتماعی استاندارد جهانی را تحمیل کند.
بر اساس ایدئولوژی جنسیتی، مسئولیت پرورش کودکان و تأمین رفاه آن‌ها عمدتاً بر عهده خانواده نیست، بلکه بر عهده دولت
و نهادهای آن، مدارس، مراکز جوانان، خوابگاه‌ها و غیره است.
با وجود همه رسوایی‌ها و حقایقی که بارها در مورد آدم‌ربایی، دزدی و قاچاق کودکان فاش می‌شود، از سوی آنچه «دولت
قانون اساسی» خوانده می‌شود هیچ تحقیق یا افشاگری جامعی برای روشن شدن ماهیت موضوع انجام نشده است.
رسانه‌های عمومی نیز عمدتاً ساکت مانده‌اند، نه رسوایی‌ها را به طور گسترده منتشر می‌کنند
و نه از عاملان آن خواستار پاسخگویی می‌شوند.
گزارش‌های جنجالی و محکوم‌کننده تا حدی از آرشیوهای رسانه‌ای حذف شدند.
پس برای متوقف کردن این چه باید کرد؟
سازمان‌ها و افراد متعددی، از جمله پزشکان متعهد، روان‌شناسان و وکلا که برای حقوق کودکان مبارزه
می‌کنند، پاسخ روشنی به این سؤال دارند: کار روابط عمومی.
این حقایق باید علنی شوند.
برای مثال، در دسامبر ۲۰۲۳، MWGFD e.V. یک سمپوزیوم مطبوعاتی با موضوع «سوءاستفاده نهادی از کودکان ما» برگزار کرد.
آرزوی MWGFD و همهٔ کسانی که به رفاه فرزندان ما اهمیت می‌دهند این است که این موضوع هر روز مانند
چراغ هشدار قرمز به اطلاع همهٔ شهروندان ما برسد.
این مستلزم کمک همه ما برای انتشار گسترده این اطلاعات است.
قضات، دادستان‌ها، معلمان، مربیان و به‌ویژه پزشکان باید مطلع شوند و از آن‌ها خواسته شود تا سهم خود را در
خشکاندن این باتلاق ناگفتنی ایفا کنند. ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱
نتیجه‌گیری باید این باشد: ما به انسان‌های شجاع نیاز داریم – زمان سکوت و چشم‌پوشی به پایان رسیده
است – اکنون همه فراخوانده شده‌اند تا اقدام کنند.