Ստորև կարող եք դիտել հաղորդում՝ «Սխալ փորձագիտական զեկույցներ» թեմայով։
Երեխաների բռնի հեռացում
Տանը մնալը և դրա հետևանքները
Երեխաներին խնամքի վերցնելը՝ մեծ բիզնես
Երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակներում ծանրաբեռնվածություն
«Երեխաների թրաֆիքինգի համար բաց դուռ»
2022 թվականին Գերմանիայում երեխաների և երիտասարդների խնամքի տակ վերցվելու դեպքերի թիվը գերազանցել է 66 000-ը։
Նրանց ընդգրկեցին պետական խնամքի տակ և տեղավորեցին խնամակալական ընտանիքներում կամ խնամակալական տներում։
Նրանց թվում կային 28 600 անուղեկցող փոքրամարմին փախստականներ։
Տարիներ շարունակ այս թվերը ընդհանուր առմամբ աճել են կամ մնացել նույն մակարդակի վրա։
Գերմանիան միջազգային տեղափոխությունների թվով առաջատար երկիրն է։
Իրոք Գերմանիայում են աշխարհի ամենավտանգավոր և անպիտան ծնողները, թե՞ այս ահազանգող բարձր թվերի հետևում կա ինչ-որ այլ բան։
Այս ծրագիրը լուսաբանում է խնդիրը և մանրամասնորեն ուսումնասիրում է տեղահանությունների ետևում կանգնած համակարգը։
66 000 դեպքերից մեծ մասում երեխաներին ծնողների խնամքից հեռացնելու պատճառները բռնությունը, անուշադրությունը կամ
ծնողների ալկոհոլի կամ թմրամիջոցների կախվածությունը չեն։
Մեծ մասը երեխաների ընդունվում է խնամքի, քանի որ նրանց ծնողները, ըստ ամենայնի, չեն կարողանում հոգ տանել նրանց մասին։
Այլ պատճառների թվում են ծնողների և երեխաների միջև «կապի խանգարումները», մեկ ծնողի կողմից «կապի
հանդուրժողականության բացակայությունը» կամ՝ հավատացեք թե ոչ, շատ դեպքերում «մոր և երեխայի չափազանց մտերիմ հարաբերությունը»։
Այս դեպքերում երեխան հաճախ պարզապես ունի լավ և ներդաշնակ հարաբերություններ իր մոր հետ։
Սխալ զեկույցներ
Հոգեկան դատարանական զեկույցները խնամակալների վերաբերյալ հաճախ կազմվում են երեխաներին խնամքի վերցնելու ընթացքում։
Այս զեկույցները հանդիսանում են համապատասխան ընտանեկան դատարանի դատավորների գնահատման կարևոր հիմք, և դրանց
արդյունքներից կախված կորոշվի երեխաների ապագա ճակատագիրը։
Այս փորձագիտական կարծիքները բազմիցս մեծ վնաս են պատճառում, քանի որ դրանք հանգեցնում են ընտանեկան կյանքի զանգվածային միջամտության։
Դրանք նաև մեծ ծախս են առաջացնում տուժածների համար։
Դրանք ծնողներին կարող են արժենալ մինչև 15 000 եվրո, և եթե ծնողները չեն կարող վճարել, վճարում է հարկատուն։
Սա տարեկան ընդհանուր առմամբ մի քանի հարյուր միլիոն եվրո է բերում։
Այնուամենայնիվ, այս զեկույցները հաճախ պարունակում են ակնհայտ թերություններ։
Դոկտոր Անդրեա Քրիստիդիսը, հոգեբան, փորձագետ վկա, դատահոգեբան և վարքային թերապևտ, ով գրել է ավելի քան 1000
փորձագիտական եզրակացություն ընտանեկան հարցերի շուրջ, այս թեմայով ներկայացնում է հետևյալ հայտարարությունը։
Ես դեռ չեմ տեսել միակ զեկույց, որը իսկապես բավարարում է բոլոր տեխնիկական պահանջները։
Այն գրեթե բոլորում լուրջ թերություններ հայտնաբերեց։
Շատ դեպքերում գնահատողները կարճ զրույցներից հետո, երբեմն միայն հեռախոսազրույցների հիման վրա, ախտորոշել են տվյալ ծնող(ներ)ին։
Դոկտոր Քրիստիդիսը բացատրում է սա:
"Ցավոք, գործող օրենսդրությամբ դատավորի նշանակած ցանկացած անձ իրավունք ունի պատրաստել փորձագիտական եզրակացություն։"
Արդյոք նա կարող է դա անել, այլ հարց է։
Եթե դատավորը ասի՝ «Այո, նա դրա մեջ լավ է, ես նրան համարում եմ պրոֆեսիոնալ», ապա նա կարող է պատրաստել փորձագիտական զեկույցներ։
Հաճախ նշվում է, որ նույնիսկ մասնագիտական պատրաստված հոգեբանները հաճախ աշխատում են ոչ գիտական ձևով։
Օրինակ՝ Ռորշախի թանաքային թեստը կիրառվում է երեխաների վրա։
Այնտեղ այն տեսնում է թանաքի բծեր և նրան խնդրում են նկարագրել, թե ինչ է դրանցում ճանաչում։
Այսպիսի թեստերը դատարանում որպես ապացույց ամբողջությամբ անպիտան են, սակայն դրանք հղվում են որպես հիմք
երեխայի բարեկեցության վերաբերյալ որոշումներ կայացնելիս։
Դոկտոր Քրիստիդիսը մեկնաբանում է՝
Դու կարող ես այն մեկնաբանել այնպես, ինչպես ուզում ես։ Դու պարզապես ազատ ես։
Դա կախված է փորձագետի մտածելակերպից՝ նրանից, թե նա դրա մեջ ինչ է տեսնում, և ոչ պարտադիր է, որ
դա համընկնի այն բանի հետ, ինչ երեխան է տեսնում։
Այս ոչ գիտական և չափազանց վիճահարույց հիմքերի վրա փորձագետը կարող է ախտորոշել ցանկացած ցանկալի արդյունք։
Հետևանքները մեծ մասամբ մահացու են։
Զեկույցներում ծնողներին հաճախ ախտորոշում են ծնողական հմտությունների պակաս կամ անհատական խանգարումներ։
Սրանք են այն պատճառները, որոնց պատճառով զրկվում են երեխաների խնամակալության իրավունքից և նրանց տեղավորում
են խնամակալական ընտանիքներում կամ խնամակալական տներում։
Մարդկանց մեծամասնությունը չի տեղյակ այս փաստերի մասին։
Այս ընթացակարգերից ոչ մեկը հասարակության համար բաց չէ, և գրեթե ոչ ոք չի կարող դրանց հասնել։
Երեխաների բռնի հեռացումն ու դրա հետևանքները
Այս անբավարար, հաճախ չափազանցված և սխալ գնահատականների ազդեցությունը տուժած ընտանիքների վրա գործնականում
ներկայացվում է ստորև՝ դեպքերի ուսումնասիրությունների միջոցով։
Հաջորդ տեսարանները կարող են շատ անհանգստացնող լինել։
Այնուամենայնիվ, շատ երեխաներ և նրանց ծնողները անձամբ են ապրում այս դաժանությունները։
Դրա համար մենք խնդրում ենք ձեզ չդիտել կողքից, այլ դիմակայել այս երեխաների և նրանց ընտանիքների տառապանքին։
Երեխաները թույլ ու անօգնական են, նրանք չունեն լոբբի և ոչ ոք նրանց ձայնը չի լսում։
Եթե յուրաքանչյուրս չկանգնենք և ակտիվորեն չպայքարենք այս անարդարության դեմ։
Հաջորդ դեպքում մայրը մեղադրվում է որդուն հորից օտարելու մեջ, քանի որ տղան ինքն է ասել, որ չի ուզում այցելել հորը։
Այնուհետև մորը սխալ գնահատման հիման վրա ախտորոշեցին անհատականության խանգարում, և
նրա խնամակալության իրավունքները զրկվեցին։
Չնայած 4-ամյա տղան տենդով անկողնում էր, նրան, ինչպես երևում է ստորև, գողացել են մոր գրկից։
Տատիկն ու պապիկը այդ օրը ներկա էին և իրենց բջջային հեռախոսներով նկարահանեցին տեսարանը։
«Եվ դուստրը աշխատում էր, հետո զանգը հնչեց, և սոցիալական ծառայությունները ու երեխայի հայրը ներխուժեցին միջանցք։»
Եվ ոտքը դռան մեջ դրվեց։
Եվ հետո նրանք որոշեցին, որ Ելիասին պետք է հանձնել խնամքի և տեղափոխել ապրելու իր հոր մոտ։
Եվ դուստրը աշխատանքից անմիջապես տուն եկավ։
Մի փոքր անց դռան զանգը կրկին հնչեց, և դատական կատարածուն եկավ։
Եվ հետո դռնապահը հարցրեց Ելիասին. «Քո հայրը դռան դրսում է կանգնած; նա ուզում է հիմա քեզ իր հետ տանել»:
Եվ հետո նա սկսեց լաց լինել և ասաց. «Ոչ, ես չեմ ուզում այնտեղ գնալ»:
Եվ հետո գյուղապետը կրկին հեռացավ և ասաց, որ Էլիասը առայժմ մնա այստեղ և ապաքինվի։
Եվ հետո եկան հինգ-վեց ոստիկաններ, հիմա անգամ ճշգրիտ չեմ կարող ասել, և նրանք կանգնեցին մահճակալի շուրջ, որտեղ
դուստրը Էլիասի հետ պառկած էր, և ուզում էին նրան տարանել։
«Իմ կինն ու ես այդ պահին հասցրինք պարզապես հանել մեր բջջային հեռախոսները և բարձրացնել դրանք ինչ-որ բան փաստագրելու համար։»
"Այ, այ, այ." "Ես պարզապես ուզում եմ խոսել երեխայի հոր հետ."
«Կարո՞ղ ենք երեխայի համար վերցնել ժակետ և կոշիկներ?» «Ներեցեք?» «Երեխայի համար ժակետ և կոշիկներ!»
«Դու ուզում ես դա բերե՞ս»
Արի այստեղ, Ստեֆֆի։ Արի այստեղ։ Գոնե հրաժեշտ ասա։
Մի անգամ հրաժեշտ ասա։ Մի անգամ հրաժեշտ ասա։ Մի անգամ հրաժեշտ ասա։ Դուռը բաց թող։ Դուռը բաց թող։
«Որքան ժամանակ է, ինչ չեք տեսել ձեր որդուն?»
«Այո, հետո եղան չորս ամիս, երբ ես նրան ընդհանրապես չէի տեսնում։»
Հաջորդ դեպքում մայրը սխալմամբ մեղադրվեց անհատականության խանգարում ունենալու մեջ՝ հիմնվելով թերի փորձագիտական կարծիքի վրա, և
արդյունքում նրանից զրկեցին երեխայի խնամակալության իրավունքներից։
Նրա դուստրը նկարահանում է, թե ինչպես առավոտյան ժամը հինգն անց կեսին երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակի
աշխատակիցները, ոստիկանության ուղեկցությամբ, կանգնած են դռան մոտ և ուժով տանում են նրա յոթ տարեկան որդուն։
«Այո, և եթե մենք ասենք, որ մեր եղբայրը չի ուզում հեռանալ, չի ուզում գնալ, ապա...» «Ես չեմ ուզում!»
Պարզապես այն պատճառով, որ ինչ-որ մեկը պնդում է մի բան, որը ճշմարտություն չէ…
Ես չեմ ուզում! Ես չեմ ուզում գնալ!
Բայց դու չես կարող ինձ մեղադրել, որ ես որևէ սխալ բան եմ արել։
Ինչ-որ շատ վատ բան։ Երեխաները ինչ-որ տեղ սովամահ են լինում, և դրա համար ոչինչ չի արվում։
Իմ երեխային լավ են խնամում, և նրան այստեղից դուրս կբերեն։
Ոչ, եթե չեմ ուզում։ Ես չեմ ուզում։
Բայց ես չեմ ուզում գնալ։
«Մինչ օրս էլ ականջներիցս դուրս չի գալիս որդուս գոչոցի ձայնը, երբ նրան սանդուղքներով քաշքշում էին։»
Եվ փողոցի մյուս կողմի հարևանը ամեն ինչ տեսավ։
Նա տեսել էր, թե ինչպես նա փորձում էր կպչել դռան շրջանակին, երբ ոստիկանները քաշում էին նրան։
Եվ հետո այս ոստիկանն, շատ ուժեղ մարդ, պտտեցրեց իմ փոքրիկ յոթ տարեկան որդուս ձեռքերը և քաշեց ինձնից հեռու։
Եվ հետո նա գցվեց նրա ուսին ու փախավ նրա հետ։
Եվ իմ որդին գոռաց ու գոռաց ու գոռաց ու գոռաց։
Եվ դու դա ականջներիցդ հանել չես կարողանա։
Մեկը կարող է մտածել, որ սրանք պարզապես առանձին դեպքեր են և բացարձակ բացառություն։
Ցավոք, սակայն, շատ ծնողներ և երեխաներ հաղորդում են նման դաժան դեպքերի մասին։
Այս տրավմատիկ փորձառությունների հետևանքները հաճախ ողջ կյանքի ընթացքում հնարավոր չէ հաղթահարել։
Անհանգստությունը, պանիկային նոպաները և կցվածության խանգարումները ընդամենը մի քանիսն են այն հետևանքներից, որոնց հետ երեխաներն ու
ընտանիքները սովորաբար ստիպված են պայքարել ողջ կյանքի ընթացքում։
Ահա երկու դեպքի ուսումնասիրություն՝ սա պատկերացնելու համար:
«Երբ ես վերադարձա, շատ վախենում էի, որ մի օր այնտեղ կմնան միայն երկու մարդ, կամ տղամարդիկ, որոնք պարզապես կրկին ինձ կտանեն։»
«Ես վեց ամիս նրան ուղեկցեցի դպրոց, նստում էի նրա կողքին և, այո, անում էի ամեն ինչ, ինչ կարող էի
մտածել՝ նրան աջակցելու և նրա վախը վերացնելու համար։»
Պոլը ընդամենը երկու տարեկան էր, երբ նրան տարան իր ընտանիքից։
Նա դադարեց խոսել և մինչ օրս ունի խոսքի խնդիրներ։
Բացի այդ, շատ երեխաներ նույնպես տառապում են ծանոթ միջավայրից բաժանվելու տրավմայից։
Սա անխուսափելիորեն հանգեցնում է երեխաների մոտ խորը տրավմայի և վարքագծային փոփոխությունների։
Երբ ծնողներին թույլատրվում է այցելել իրենց երեխաներին, այդ այցերը սովորաբար հսկվում են։
Այս հանդիպումներին կիրառվում են խիստ կանոնակարգեր, որոնք սովորաբար շատ հազվադեպ են։
Ծնողները չպետք է ցուցաբերեն որևէ զգացմունք կամ խոսեն իրենց համատեղ անցյալի մասին։
Եթե կանոնները խախտվեն, այցելությունները ամբողջությամբ արգելվելու են։
Տնային մնալը և դրա հետևանքները
Չնայած ուշադրությունը պետք է կենտրոնացած լինի երեխաների բարեկեցության վրա, սակայն մեծ մասամբ
մանկատանը մնալը դրաստատապես վատթարացնում է նրանց իրավիճակը։
Երեխաների տանը մնալը հաճախ լուրջ հետևանքներ է ունենում երեխաների և երիտասարդների համար։
Վերցրեք Վակիային կրկին որպես օրինակ։
«Տանը երեք տարուց ավելի մնալը ինչ է արել ուրախ Վակիային?»
Դա ինձ բավականին փոխել է։
Չնայած որքան բարեհամբույր լինի նոր ծանոթացած մարդը, այնուամենայնիվ չպետք է իսկապես վստահեք նրան։
Դա է այն, ինչ ես դրանից սովորեցի։
Դոկտոր Քրիստիդիսը բացատրում է, որ սա մեկուսացված դեպք չէ:
"Այսպիսով, կարճ ասած՝ հաստատություններում երեխաներին ընդհանրապես չեն օգնում։"
Սա կարող է լինել միայն այն դեպքում, երբ երեխաները ծանրորեն բռնության են ենթարկվել և դատաբժշկությունը
երեխաների վրա պարզել է լուրջ վնասվածքների հստակ ապացույցներ:
Սեռական բռնություն – ինչ էլ լինի – այո՞
Բայց այս թեմայով կան ամբողջական ուսումնասիրություններ՝ օրինակ՝ կաթոլիկ մանկատներ կամ դիակոնական
հաստատություններ, որոնք հանրային հասանելի են առցանց։
Ես ներբեռնել եմ մի քանի հետազոտություններ, որոնք պարզել են, որ մոտ 90%-ը երեխաների կամ ավելի ուշ՝
երիտասարդների, ինչ-որ կերպ վնասված են մինչև դուրս գալը։
Նրանք կամ թմրամոլներ են, կամ ալկոհոլիկներ, կամ դիմել են հանցագործության։
Նրանք չեն ստանում որևէ պատշաճ որակավորում, ընդհանրապես ոչ մի, անգամ ոչ աշխատանքային պատշաճ որակավորում, ուստի հաճախ վերջում
դառնում են պետության բեռ, քանի որ նրանք գտնվում են, ինչ-որ…
Ի՞նչ է լինում մանկատներում ապրող երեխաների հետ?
Նրանք պահվում են ապահով պահպանության տակ։
Նրանց անձնակազմի հարաբերակցությունը սարսափելի է, չէ՞?
Այստեղ նույնպես խնայողություններ են արվում, քանի որ ամեն ինչ մասնավորեցվել է։
Նրանք բոլորը պարզապես ուզում են շահույթ ստանալ։
Այսպիսով, երեխաները անուշադրության են մատնվում և չեն խրախուսվում։
«Այդ ամենը անհեթեթություն է, ինչ նրանք ասում են։»
Երեխաներին խնամքի վերցնելը՝ մեծ բիզնես
2022 թվականին 121 000 երեխա ապրել է մանկատներում, իսկ մոտ 86 000 երեխա՝ խնամակալական ընտանիքներում։
Մեկ երեխային մեկ տարի մանկատանը տեղավորելու ծախսը կազմում է 42 000–54 000 եվրո։
Ընտանիքները խնամակալության համար ամսական ստանում են 700–900 եվրո, կախված երեխայի տարիքից։
Հարկատուները տարեկան €4.9 միլիարդ են վճարում այս միջոցառումների համար։
Հաջորդ հատվածը, որը վերցված է մի աշխատակցի հետ զրույցից, ով տասնամյակներ շարունակ աշխատել է
երիտասարդների բարեկեցության ոլորտում, պատկերացնում է իրավիճակը։
«Բնակելի հատվածը անշուշտ այն ոլորտն է, որը ամենաշատ գումար է բերում։»
Ես նկատի ունեմ, որ տարիների ընթացքում հիվանդանոցային հաստատությունները ավելի ու ավելի տարածված են դարձել։
Երեխաներին, կարելի է ասել, շուկա նետողները երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակներն են։
«Նետիր այն շուկա՞»
«Ես սա կասեմ լիովին դիտավորությամբ:»
Վաճառիր այն շուկայում։ Որովհետև այդպես է՝ ամեն ինչ փողի մասին է, միայն փողի։
Եվ եթե երիտասարդների բարեկեցության գրասենյակը առաջարկում է ինձ մի երիտասարդ որոշակի օրական կամ ամսական վճարի դիմաց, ապա ես
երիտասարդների բարեկեցության գրասենյակին առաջարկ եմ ներկայացնում, և երիտասարդների բարեկեցության
գրասենյակը ասում է՝ ընդունո՞ւմ է այդ առաջարկը, թե ոչ։
Վերջիվերջո սա բիզնես է։
Վերջիվերջո, երիտասարդության բարեկեցության գրասենյակները ուրախ են, որ կա մի կազմակերպություն,
որը նրանց ձեռքերից վերցնում է երիտասարդներին։
Երիտասարդության բարեկեցության գրասենյակի աշխատակիցները հաճախ չեն կարողանում պատշաճ կերպով գնահատել, թե ինչպես են
երեխաները ապրում այդ հաստատություններում և արդյոք այնտեղ կիրառվող միջոցառումները համապատասխան և օգտակար են նրանց համար։
Շարունակաբար բացահայտվում էին սկանդալներ, որ Գերմանիայից երեխաներ ուղարկվում էին արտերկիր՝ խնամակալական ընտանիքներ և խնամքի տներ։
Նրանք այնտեղ դպրոց չեն հաճախել, և նրանց մյուս գործունեությունները չեն վերահսկվել կամ հսկվել։
Այստեղ ֆինանսական կողմը գերակշռում է երեխայի բարեկեցությունը։
Հաստատությունը երեխայի համար ամսական մինչև 5 000 եվրո ստանում է երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակից։
Եթե, օրինակ, հաստատությունը երեխային ուղարկի Լեհաստանում գտնվող խնամակալական ընտանիք, դրա
համար ամսական պետք է վճարել ընդամենը 600 եվրո։
Մնացած գումարի հետ ինչ է լինում, հաճախ չի ստուգվում։
Երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակներում ծանրաբեռնվածություն
Երիտասարդության բարեկեցության գրասենյակների մեծ մասը նույնպես անձնակազմի պակաս ունի, և աշխատակիցները մշտապես ծանրաբեռնված են։
Ուստի ժամանակի և անձնակազմի պակաս կա երեխաների գտնվելու վայրն ու բարեկեցությունը հսկելու համար։
Շատ սոցիալական աշխատողներ հրաժարական են տալիս իրենց աշխատանքից, քանի որ այլևս չեն կարողանում
աջակցել այն ձևին, որով նրանցից ակնկալվում է աշխատել։
Բեռլինի երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակի աշխատակիցը մեկնաբանում է:
«Փաստն այն է, որ մարդիկ այլևս չեն ուզում մնալ այստեղ և չեն ուզում աշխատել այս պայմաններում։ Կոլեգաները հեռանում
են, քանի որ նրանց վրա չափազանց մեծ ճնշում կա, և ասում են՝»
Ոչ, ինձ համար դա այլևս սոցիալական աշխատանք չէ այն իմաստով, որ ես ուզում եմ դա անել՝ և հետո գնալ մեկ ուրիշ տեղ։
Սա ավելի է ծանրացնում վիճակը։
Բացի այդ, մնում է հարցը, թե ովքեր են այնտեղ այդ աշխատանքը կատարելու։
Դոկտոր Քրիստիդիսը, ով տարիներ շարունակ զբաղվում է ապօրինի տեղահանություններով և անձամբ վարել
է բազմաթիվ գործեր, մեկնաբանում է հետևյալ կերպ՝
«Իմ կարծիքով, վարչակազմը, այսինքն՝ երիտասարդների բարեկեցության գրասենյակի աշխատակիցները, ընդամենը կատարողներ են։»
Եվ մի մտածեք, որ այնտեղ, ինչպես նախկինում, հոգեբաններ կամ սոցիալական աշխատողներ կան, թեև այստեղ-այնտեղ մի քանիսը կան։
Մենք այժմ ունենք մանկապարտեզի ուսուցիչ կես դրույքով, և ունենք մոթոլոգ, որը պատասխանատու է
շարժողական թերապիայի կամ նման մի բանի համար։
Մարդիկ, որոնք ընդհանրապես ոչ մի պատկերացում չունեն՝ որոշ դեպքերում։ Եվ համալսարան թողածներ՝ իսկապես զանգվածաբար։
Դա նշանակում է, որ նրանք պրոֆեսիոնալ փորձ չունեն, միայն պաշտոնական լիազորություններ, չէ՞?
Նրանց վճարում են նման բաներ անելու համար։
Այս անձնակազմի խցանումը նաև նշանակում է, որ չարաշահումների, անուշադրության կամ բռնության պատճառով գոյական
ճգնաժամի մեջ գտնվող երեխաների անվտանգությունն ու, հետևաբար, նրանց բարօրությունը այլևս հնարավոր չէ երաշխավորել։
Այսից պարզ է, որ պետությունը, որը տարիներ շարունակ տեղյակ է եղել այս չարաշահումներից, չի հոգ
տանում երեխաների և նրանց բարեկեցության մասին։
Սահմանափակ բյուջեի պայմաններում սոցիալական ոլորտը այժմ նույնպես կանգնած է միլիոնավոր ֆունտների կրճատումների առջև։
Այս պահին պետք է ընդգծել հետևյալը:
Տներում կան բազմաթիվ երիտասարդական բարեկեցության գրասենյակի աշխատակիցներ և դասախոսներ,
որոնք սիրում են իրենց աշխատանքը և նվիրված են դրան։
Նրանք բարի սրտով են և կենտրոնացած են երեխաների և նրանց բարեկեցության վրա։
Այնուամենայնիվ, ինչպես վերևում մանրամասն բացատրվել է, նրանց համար օրեցօր ավելի ու ավելի անհնարին է իրենց աշխատանքը
խղճով և անհրաժեշտ հոգատարությամբ ու ուշադրությամբ կատարել։
Երեխաների թրաֆիքինգի* համար բաց դուռ
Մեկ այլ ասպեկտ, որը այստեղ միայն կարճ կներկայացվի, երեխաների թրաֆիքինգն է։
Այս անթափանց և գրեթե չվերահսկվող համակարգում հեշտ է երեխաներին անհետացնել այնպես, որ ոչ ոք դա չնկատի։
Սա ապացուցված է, որ ամեն տարի հազարավոր երեխաների հետ տեղի է ունենում։
Այս երեխաները կարող են պահվել մանկական պոռնկատներում որպես գերի և օգտագործվել ծիսական բռնության համար։
Հաստատություններում և տներում երեխաները հաճախ գտնվում են խնամակալների ողորմության ներքո և ամբողջությամբ կախված են նրանցից։
Սա բացում է չարաշահման դուռը, և այս առնչությամբ բազմաթիվ սկանդալներ արդեն բացահայտվել են։
Պարզ դարձավ, որ բարձր պաշտոններ զբաղեցնող քաղաքական գործիչներ, դատավորներ, ոստիկաններ և սոցիալական աշխատողներ
հաճախ ներգրավված են եղել երեխաների նկատմամբ բռնության մեջ։
Տեսեք այս թեմայով Kla.TV-ի կողմից արդեն հեռարձակված այլ ծրագրեր, որոնք նշված են ծրագրի ստորև բերված վարկածներում։
Եզրակացություն Պարզ դարձավ, որ երեխաները, երբ նրանց ընտանիքներից հեռացնում են երիտասարդական սոցիալական ծառայությունների
գրասենյակները, ամբողջ կյանքի համար տրավմատիզացվում և վնասվում են։
Շատ դեպքերում խոսքն ավելի շուտ շահույթի մասին է և երեխաներին «ապրանք» համարելը, քան
նրանց պաշտպանելն ու վնասներից ապահով պահելը։
Համակարգը ծածկում է և խրախուսում է այս չարաշահումը։
Տիկին Քրիստիդիսը սա բացատրում է հետևյալ կերպ։
Սա վերաբերու՞մ է պետության կողմից կրթության վերահսկողությանը։
Արդյո՞ք ծնողները զրկվելու են իրենց բոլոր իրավունքներից։
2002 թվականին Օլաֆ Շոլցը Die Welt թերթին ասել է. «Մենք ուզում ենք նվաճել երեխաների մահճակալների վերևի օդային տարածքը»։
Եվ մի փոքր անց նա ասաց. «Մենք՝ ՍՊԴ-ն, արդեն օդային գերիշխանություն ենք հաստատել երեխաների մահճակալների վրա»:
Պարզ լեզվով ասած՝ սա նշանակում է, որ պետությունը հնարավորինս մեծ ազդեցություն ունի երեխաների դաստիարակության վրա։
Ծնողական իրավունքները անտեսվում են, և ընտանիքում առկա է արտաքին միջամտություն։
Սա համահունչ է ՄԱԿ-ի ընդունած գենդերային օրակարգին։
Մյուս բաների թվում սա ենթադրում է ծնողների իրավունքների վերացում իրենց երեխաների նկատմամբ՝ համաշխարհային մասշտաբով
ստանդարտացված ընտանեկան և սոցիալական մոդելի կիրառման նպատակով։
Ըստ գենդերային իդեոլոգիայի՝ երեխաների դաստիարակության և նրանց բարեկեցության ապահովման պատասխանատվությունը առաջնային հերթին
ընտանիքի վրա չէ, այլ պետության և նրա հաստատությունների՝ դպրոցների, երիտասարդական
կենտրոնների, ներքին կացարանային դպրոցների և այլն վրա։
Չնայած բոլոր սկանդալներին և փաստերին, որոնք պարբերաբար բացահայտվում են երեխաների առևանգման, գողության և երեխաների
թրաֆիքինգի վերաբերյալ, կոչված սահմանադրական պետության կողմից որևէ համապարփակ հետաքննություն կամ
բացահայտում չի իրականացվել՝ խնդրի էությանը հասնելու համար։
Հանրային լրատվամիջոցները նույնպես մեծամասամբ լուռ են մնում՝ ոչ մեծ մասշտաբով հրապարակայնացնելով սկանդալները,
ոչ էլ հանցագործներից հաշվետվողականություն պահանջելով։
Վիճահարույց և մեղադրական զեկույցները մասամբ ջնջվել են մեդիաարխիվներից։
Ուրեմն ի՞նչ պետք է անել դա կանգնեցնելու համար?
Շատ կազմակերպություններ և անհատներ, ինչպիսիք են նվիրված բժիշկները, հոգեբանները և փաստաբանները, որոնք
պայքարում են երեխաների իրավունքների համար, այս հարցին ունեն հստակ պատասխան՝ հանրային կապերի աշխատանք։
Այս փաստերը պետք է հրապարակվեն։
Օրինակ՝ 2023 թվականի դեկտեմբերին MWGFD e.V.-ը կազմակերպեց մամուլի սիմպոզիում՝ «Մեր
երեխաների նկատմամբ ինստիտուցիոնալ չարաշահում» թեմայով։
MWGFD-ի և բոլոր նրանց, ովքեր հոգ են տանում մեր երեխաների բարեկեցության մասին, ցանկությունն է, որ այս
խնդիրը ամեն օր մեր բոլոր քաղաքացիների ուշադրության կենտրոնում լինի, կարմիր նախազգուշացնող լույսի պես։
Սա պահանջում է, որ մենք բոլորս օգնենք լայնորեն տարածել այս տեղեկությունը։
Դատավորները, դատախազները, ուսուցիչները, կրթիչները և, մասնավորապես, բժշկական մասնագետները պետք է տեղեկացվեն և կոչ արվի
կատարել իրենց բաժինը՝ այս անխոսելի ճահճավայրը չորացնելու գործում։
Եզրակացությունն այսպիսին պետք է լինի՝ մեզ անհրաժեշտ են քաջ մարդիկ։ Լռության և անտեսելու
ժամանակը ավարտվել է։ Հիմա բոլորը կոչված են գործել։