Ing ngisor iki sampeyan bisa nonton program babagan: "Laporan ahli sing cacat"
Pembuangan paksa bocah-bocah
Ninggal ing omah lan akibaté
Ngrawat bocah-bocah – bisnis gedhe
Kebanjiran ing kantor kesejahteraan pemuda
Mbukak lawang kanggo perdagangan bocah
Ing taun 2022, ana luwih saka 66.000 kasus bocah-bocah lan para mudha sing dijupuk mlebu pangayoman ing Jerman.
Padha dibawa menyang pangayoman negara lan dipasrahaké marang kulawarga asuh utawa omah asuh.
Antarane ana 28.600 pangungsi bocah cilik sing tanpa pangiring.
Wis pirang-pirang taun, angka-angka iki umume munggah utawa tetep ing tingkat sing padha.
Jerman iku negara sing nduwéni jumlah pangalihan internasional paling akèh.
Apa pancen ing Jerman duwé wong tuwa sing paling mbebayani lan ora kompeten ing donya, utawa apa ana
bab liya ing balik angka-angka sing ngagetake iki?
Program iki nerangake masalah kasebut lan mirsani kanthi teliti sistem ing balik pangusiran.
Ing umume saka 66.000 kasus, alesané anak-anak dijupuk saka pangreksan wong tuwané ora amarga kekerasan, kelalaian,
utawa kecanduan alkohol utawa narkoba saka pihak wong tuwa.
Umume bocah-bocah dijupuk mlebu pangayoman amarga konon wong tuwane ora bisa ngadhepi.
Alesan liyane kalebu "gangguan ikatan" antarane wong tuwa lan anak, "toleransi ikatan" saka salah siji wong tuwa
utawa – percayaa utawa ora – ing akèh kasus, "hubungan sing kakehan cedhak antarane ibu lan anak".
Ing kasus kaya ngene, bocah asring mung nduwé hubungan sing apik lan harmoni karo ibuné.
Laporan sing salah
Laporan pengadilan psikologis babagan wali sah asring disiapake nalika anak-anak dijupuk mlebu pangayoman.
Laporan-laporan iki minangka dhasar penting kanggo penilaian déning hakim pengadilan keluarga sing
kompeten, lan gumantung marang asilé, nasib bocah-bocah ing mangsa ngarep bakal ditemtokake.
Panemu para ahli iki bola-bali nyebabake cilaka gedhe, amarga nimbulake gangguan gedhe ing urip kulawarga.
Iku uga ngetokake biaya sing dhuwur kanggo wong-wong sing kena pengaruh.
Bisa ngentekake wong tuwa nganti €15.000, lan yen ora bisa mbayar, sing mbayar yaiku wajib pajak.
Iki ngasilake total sawetara atus yuta euro saben taun.
Laporan-laporan iki asring ngemot kekurangan sing nyolok.
Dr Andrea Christidis, psikolog, saksi ahli, psikolog forensik lan terapis prilaku, sing wis nulis luwih saka
1.000 laporan ahli babagan urusan kulawarga, nggawe pernyataan ing ngisor iki babagan topik iki:
Aku durung weruh siji laporan waé sing pancen nyukupi kabèh syarat teknis.
Iku nemokake cacat serius meh ing kabèh mau.
Ing akèh kasus, wong tuwa utawa salah siji wong tuwa sing dimaksud didiagnosa déning para penilai sawisé
obrolan cekak, kadhangkala mung sawisé obrolan liwat telepon.
Dr Christidis nerangake iki:
Sayangé, miturut undang-undang saiki, sapa waé sing ditunjuk déning hakim diijini nyiyapaké pendapat ahli.
Apa dhèwèké bisa nindakake iku iku pitakon liya.
Yen hakim kandha, "Ya, dhèwèké pinter ing bab kuwi, aku nganggep dhèwèké pantes," banjur dhèwèké bisa nyiapake laporan ahli.
Asring dicathet manawa sanajan psikolog sing wis dilatih kerep makarya kanthi cara sing ora ilmiah.
Contone, tes noda tinta Rohrschach digunakake karo bocah-bocah.
Ing kana, iku ndeleng noda tinta lan dijaluk nerangake apa sing dideleng ing noda-noda kuwi.
Tes kaya ngono pancen ora pantes dadi bukti ing pengadilan, nanging isih dianggep dadi dhasar
kanggo njupuk keputusan babagan kesejahteraan bocah.
Dr Christidis ngomentari:
Kowe bisa nerangake kaya apa waé sing kowe karepake. Kowe pancen bébas.
Iku gumantung marang pola pikir ahli, apa sing dideleng dening dheweke, lan ora mesthi
padha karo apa sing dideleng dening bocah.
Ing dhasar sing ora ilmiah lan banget kontroversial iki, asil apa wae sing dikarepake déning ahli bisa didiagnosa.
Akibate bisa mateni ing umume kasus.
Asring wong tuwa ing laporan didiagnosa ora duwe katrampilan ngasuh anak utawa duwe gangguan kepribadian.
Iki minangka sebab-sebab kelangan hak asuh lan penempatan bocah-bocah ing kulawarga asuh utawa omah asuh.
Umume wong ora ngerti babagan fakta-fakta iki.
Ora ana siji wae saka prosedur iki sing kabuka kanggo umum, lan meh ora ana sing duwe akses marang proses-proses iki.
Pangusiran paksa bocah-bocah lan akibaté
Implikasi praktis kanggo kulawarga sing kena pengaruh saka penilaian sing ora cukup, asring dibesar-besarké lan
keliru iki diterangaké ing ngisor iki kanthi studi kasus.
Adegan-adegan ing ngisor iki bisa banget ngganggu.
Nanging, akèh bocah lan wong tuwané ngalami kekejeman iki langsung.
Mulane kita nyuwun supaya sampeyan ora ngalihaké pandangan, nanging ngadhepi sangsara bocah-bocah iki lan keluargané.
Bocah-bocah iku ringkih lan ora berdaya, ora duwe lobi lan ora dirungokake sapa wae.
Kajaba yen saben siji-sijine saka kita padha njupuk sikap lan aktif nglawan ketidakadilan iki.
Ing kasus ing ngisor iki, ibune dituduh misahake putrane saka bapake amarga bocah lanang iku dhewe
ngomong yen dheweke ora kepengin sowan marang bapake.
Banjur ibune didiagnosa ngalami gangguan kepribadian adhedhasar penilaian sing salah lan hak asuhé dicabut.
Sanajan bocah lanang umur patang taun lagi turu amarga demam, dheweke diculik saka
ibune, kaya sing bisa dideleng ing ngisor iki.
Eyang kakung lan eyang putri ana ing kana dina iku lan ngrekam adegan kasebut nganggo ponsel.
"Lan putrine lagi kerja, banjur bel muni, banjur layanan sosial lan bapaké bocah mlebu kenceng ing lorong."
Lan sikil wis dilebokake ing lawang.
Lan banjur padha mutusaké yèn Elias kudu dirumat lan dipindhah supaya manggon karo bapaké.
Lan putrine langsung mulih saka gaweyan.
Sawisé sawatara wektu, bel lawang muni maneh lan juru sita teka.
Lan banjur juru panagih utang takon marang Elias, "Bapakmu lagi ngadeg ing njaba lawang; dhèwèké péngin nggawa kowe saiki."
Lan banjur dhèwèké wiwit nangis lan kandha, "Ora, aku ora péngin menyang kana."
Lan banjur juru sita lunga maneh lan kandha yen Elias kudu tetep ing kene sauntara wektu lan mari.
Lan banjur ana limang utawa enem petugas teka, aku saiki ora bisa ngomong persis, lan padha ngadeg ing sacedhake amben ing ngendi
anak wadon lagi ngglethak karo Elias lan kepengin nggawa Elias.
"Bojoku lan aku banjur éling tenan, langsung njupuk ponsel lan ngangkaté kanggo ngrekam soko."
"Aduh, aduh, aduh." "Aku mung pengin ngomong karo bapaké bocah."
Apa kita bisa entuk jaket lan sepatu kanggo bocah? Nyuwun pangapunten? Jaket lan sepatu kanggo bocah!
"Apa kowe kepengin njupuk kuwi?"
Ayo mrene, Steffi. Ayo mrene. Paling ora ngomong pamit.
Ngucap pamit sepisan. Ngucap pamit sepisan. Ngucap pamit sepisan. Lepaskan lawang. Lepaskan lawang.
"Suwé pira kowe ora ketemu anakmu?"
"Ya, banjur ana patang wulan aku ora ndeleng dheweke babar pisan."
Ing kasus sabanjure, ibune dituduh salah duwe gangguan kepribadian adhedhasar pendapat ahli sing cacat, lan hak asuhé dicabut.
Putriné ngrekam carané, jam setengah enem esuk, para pegawai kantor kesejahteraan pemuda, sing dibarengi polisi, ngadeg ing
lawang lan kanthi paksa nggawa anak lanangé umur pitung taun.
"Ya, lan yen kita ngomong yen sedulur kita ora kepengin lunga, ora kepengin adoh, banjur ..." "Aku ora kepengin!"
Mung amarga ana wong ngaku bab sing ora bener...
Aku ora pengin! Aku ora pengin lunga!
Nanging kowe ora bisa nuduh aku wis nindakake apa-apa sing salah.
Ana sing pancen ala banget. Ana bocah-bocah sing lagi keluwen ing endi wae lan ora ana sing nindakake apa-apa.
Anakku dirawat kanthi apik lan bakal digawa metu saka kene.
Ora, yen aku ora kepengin. Aku ora kepengin!
Nanging aku ora pengin lunga!
"Nganti saiki, aku isih ora bisa mbusak swara jeritan anakku saka kupingku nalika dheweke diseret mudhun ing tangga."
Lan tangga teparo ing sebrang dalan weruh kabeh.
Dheweke wis weruh nalika polisi nyeret dheweke, dheweke nyoba nyekel pigura lawang.
Lan banjur polisi iki, wong ageng lan kuwat, muter lengené anakku sing cilik umur pitung taun lan narik dheweke adoh saka aku.
Lan banjur dheweke nyandhak ing pundhaké lan mlayu adoh bareng karo dheweke.
Lan anakku njerit lan njerit lan njerit lan njerit.
Lan kowe ora bakal bisa mbusak kuwi saka kupingmu.
Sapa waé bisa mikir yèn iki mung kasus-kasus sing kapisah lan pancèn arang banget.
Sayange, akeh wong tuwa lan bocah nglaporake kedadeyan kejem kaya ngono.
Akibat saka pengalaman traumatis iki asring ora bisa diatasi nganti pungkasaning urip.
Kacemasan, serangan panik, lan gangguan ikatan mung sawetara saka akibat sing biasane kudu
diadhepi bocah-bocah lan kulawarga sajrone sisa uripe.
Iki ana loro studi kasus kanggo nggambaraké iki:
"Nalika aku bali, aku banget wedi yen ing sawijining wektu bakal ana loro wong, utawa priya, sing mung bakal nggawa aku maneh."
"Aku ngancani dheweke menyang sekolah suwene enem wulan, aku lungguh ing jejere dheweke lan, ya, aku nindakake kabeh sing tak
pikirake kanggo ndhukung dheweke lan ngilangake rasa wedine."
Paul mung umur loro nalika dhèwèké dijupuk saka keluargané.
Dheweke mandheg ngomong lan nganti saiki isih duwe masalah ngomong.
Saliyane, akèh bocah uga ngalami trauma amarga dipisahake saka lingkungan sing wis lumrah.
Iki mesthi nyebabake trauma jero lan owah-owahan prilaku ing bocah-bocah.
Nalika wong tuwa diijini ngunjungi anak-anake, kunjungan kasebut biasane diawasi.
Peraturan sing ketat ditrapake kanggo rapat-rapat iki, sing biasane arang banget.
Wong tuwa ora diijini nuduhake perasaane utawa ngomongake babagan jaman kepungkur sing padha dialami.
Yen aturan dilanggar, kunjungan bakal dilarang sakabehe.
Nginep ing omah lan akibaté
Sanajan fokusé kuduné ana ing kabecikan bocah-bocah, ing akèh kasus, tetep manggon ing
omah malah ndadèkaké kahanané dadi luwih parah.
Nginep ing panti asuhan asring nduwèni akibat serius tumrap bocah-bocah lan para mudha.
Aja maneh nganggep Wakia minangka conto.
"Apa sing wis kelakon marang Wakia sing ceria sawise telung taun ing omah?"
Iki wis ngganti aku cukup akeh.
Sanajan wong sing bubar kowe ketemu apik tenan, kowe isih ora kena percaya tenan marang dheweke.
Kuwi sing tak sinau saka iku.
Dr Christidis nerangake manawa iki dudu kasus sing kapisah:
"Dadi, ing... ing ringkesan: Bocah-bocah ora dibantu babar pisan ing lembaga-lembaga.
Iki mung bisa kelakon marang bocah-bocah sing wis dianiaya parah lan ing ngendi kedokteran forensik wis
nemokake bukti cetha babagan tatu serius ing bocah-bocah:
Pelecehan seksual – apa waé – ya?
Nanging ana panaliten lengkap babagan topik iki – omah-omah bocah, umpama omah bocah Katolik utawa
lembaga diakonial, kasedhiya sacara umum online.
Aku wis ngundhuh sawetara sing nemokake yèn meh 90% bocah – utawa para mudha mengko –
rusak kanthi cara tartamtu sadurungé padha metu.
Padha kecanduan narkoba, alkoholik, utawa wis mlebu ing jalur kejahatan.
Padha ora entuk kualifikasi sing pantes, ora ana siji wae, malah ora ana kualifikasi kerja sing pantes, mula asring
banget padha dadi beban negara amarga padha ana ing, ing apa ...
Apa sing kelakon karo bocah-bocah ing omah-omah bocah?
Padha disimpen ing pangreksan sing aman.
Padha nduwé rasio staf sing nggegirisi, ya?
Dadi ing kono uga ana tabungan, amarga kabeh wis diprivatisasi.
Kabeh mau mung pengin entuk bathi.
Dadi bocah-bocah diabaikan lan ora diajak maju.
Kabeh omong kosong sing diomongake kuwi.
Ngrawat bocah-bocah – bisnis gedhe
Ing taun 2022, ana 121.000 bocah sing manggon ing omah bocah lan watara 86.000 bocah sing manggon karo kulawarga asuh.
Biaya kanggo nempatake bocah ing panti asuhan kanggo setaun ana ing antarane €42.000 lan €54.000.
Kulawarga nampa tunjangan perawatan asuh saben wulan antara €700 lan €900, gumantung umur bocah, kanggo nampani bocah asuh.
Wajib pajak mbayar €4,9 milyar saben taun kanggo langkah-langkah iki.
Kutipan ing ngisor iki saka obrolan karo sawijining pegawai sing wis puluhan taun makarya ing
kesejahteraan pemuda nggambarke kahanan kasebut.
"Sektor perumahan pancen dadi bidang sing ngasilake dhuwit paling akeh."
Maksudku, kowe bisa weruh yen fasilitas rawat inap wis saya nyebar ing pirang-pirang taun.
Sing, bisa diomong, nglontaraké bocah-bocah menyang pasar yaiku kantor kesejahteraan pemuda.
"Dilempar ing pasar?"
"Aku bakal ngomong iki kanthi cetha:
Jual wae ing pasar! Amarga kuwi pancen kaya ngono: iki bab dhuwit, kabeh bab dhuwit.
Lan yen kantor kesejahteraan pemuda nawakake aku sawijining pemuda kanthi tarif saben dina utawa saben wulan, banjur aku
menehi tawaran marang kantor kesejahteraan pemuda, lan kantor kesejahteraan pemuda sing bakal
ngomong apa bakal nampa tawaran iki utawa ora.
Iki bisnis, sakwisé kabèh.
Lan pungkasané, kantor kesejahteraan pemuda seneng nduwèni organisasi sing njupuk para pemuda saka tangane.
Staf kantor kesejahteraan pemuda asring gagal ngevaluasi kanthi cukup kepiye kahanane bocah-bocah ing fasilitas
kasebut lan apa langkah-langkah sing dijupuk ing kana cocog lan migunani kanggo bocah-bocah.
Skandal bola-bali kapanggih manawa bocah-bocah saka Jerman dikirim menyang luar negeri menyang kulawarga asuh lan panti.
Dheweke ora sekolah ing kana, lan kegiyatan liyane uga ora diawasi utawa disupervisi.
Ing kéné, aspek finansial luwih diutamaké tinimbang kesejahteraan bocah.
Lembaga nampa nganti €5.000 saben wulan kanggo bocah saka kantor kesejahteraan pemuda.
Yen, umpama, lembaga ngirim bocah menyang kulawarga asuh ing Polandia, mung €600 saben wulan sing kudu dibayar kanggo iki.
Apa sing kelakon karo dhuwit sing isih ana asring ora dipriksa.
Kakehan beban ing kantor kesejahteraan pemuda
Umume kantor kesejahteraan pemuda uga kekurangan staf, lan para pegawai kerep kakehan tugas.
Mula saka iku ana kekurangan wektu lan staf kanggo ngawasi panggonan lan kahanan anak-anak.
Akeh pekerja sosial sing mundur saka pakaryané amarga ora bisa maneh ndhukung cara kerja sing diarepake marang dheweke.
Sawijining pegawai kantor kesejahteraan pemuda saka Berlin menehi komentar:
Kasunyatane, wong-wong ora kepengin tetep ing kene lan ora kepengin makarya ing kahanan kaya ngene iki. Kanca-kanca
padha lunga amarga padha kakehan tekanan lan padha kandha:
Ora, kanggo aku, kuwi ora maneh dadi karya sosial ing tegesé aku kepengin nindakake – banjur lunga menyang panggonan liya.
Iki nambah parah kahanan.
Kajaba iku, pitakonané isih ana, yaiku sapa sing bakal nindakake pakaryan ing kana.
Dr Christidis, sing wis pirang-pirang taun ngurusi panyingkiran sing ora sah lan wis langsung
nangani akèh kasus, menehi komentar kaya ing ngisor iki:
Lan administrasi, yaiku staf kantor kesejahteraan pemuda, mung pelaksana, miturut panemuku.
Lan aja mikir kaya biyen ana psikolog utawa pekerja sosial ing kana, sanajan ana sawetara ing kéné lan ing kana.
Saiki kita duwe guru TK paruh waktu, lan kita uga duwe motologis sing tanggung jawab kanggo terapi gerakan utawa sing padha.
Wong-wong sing pancen ora ngerti apa-apa – ing sawetara kasus. Uga para dropout universitas; pancen akeh banget.
Iku ateges dheweke ora duwe keahlian profesional, mung duwe wewenang resmi, ta?
Padha dibayar kanggo nindakake perkara kaya ngono.
Kekurangan personel iki uga ateges yèn keamanan lan karaharjan bocah-bocah sing lagi ngalami krisis
eksistensial amarga panyalahgunaan, kelalaian, utawa kekerasan ora bisa dijamin maneh.
Iki cetha manawa negara, sing wis pirang-pirang taun ngerti panyalahgunaan iki, ora
peduli marang bocah-bocah lan kesejahteraane.
Amarga kahanan anggaran sing sempit, sektor sosial saiki uga ngadhepi pangurangan sing jumlahé yuta-yuta paun.
Ing titik iki kudu ditekankan:
Ana akèh pagawé kantor kesejahteraan pemuda lan para pendidik ing omah-omah sing seneng
karo pakaryané lan setya marang pakaryané.
Padha duwé ati sing apikan lan fokus marang bocah-bocah lan kabecikane.
Nanging, kaya sing wis diterangake kanthi rinci ing ndhuwur, saya angel kanggo dheweke nindakake pakaryane kanthi
teliti lan kanthi perhatian lan pangopènan sing dibutuhake.
Mbukak lawang kanggo perdagangan bocah*
Aspek liyane sing mung bakal diringkes kanthi cekak ing kene yaiku perdagangan bocah.
Ing sistem sing opak lan meh ora diawasi iki, gampang nggawe bocah-bocah 'ilang' tanpa ana sing nyadari.
Iki kabukten kedadeyan marang ewonan bocah saben taun.
Bocah-bocah iki bisa ditahan ing lokalisasi bocah lan uga digunakake kanggo panyalahgunaan ritual.
Ing lembaga lan ing omah, bocah-bocah asring gumantung marang wong sing ngopeni lan sakabehe gumantung marang wong mau.
Iki mbukak lawang kanggo panyalahgunaan, lan akèh skandal ing babagan iki wis kabukten.
Dadi cetha manawa politisi pangkat dhuwur, hakim, polisi, lan pekerja sosial kerep melu nyiksa bocah.
Delengen program-program liyane sing wis disiarke dening Kla.TV babagan topik iki, sing kadhaptar ing kredit ing ngisor program.
Kesimpulan Cetha yèn bocah-bocah traumatis lan rusak saklawasé amarga dijupuk saka wong
tuwané déning kantor kesejahteraan pemuda.
Ing akèh kasus, iki babagan bathi lan nganggep bocah-bocah minangka "komoditas" tinimbang
nglindhungi lan njaga supaya padha aman saka cilaka.
Sistem iki nutupi lan nyengkuyung panyalahgunaan iki.
Bu Christidis nerangake iki kaya ing ngisor iki:
Apa iki babagan negara sing njupuk alih pendidikan?
Apa wong tuwa bakal diilangi kabèh haké?
Ing taun 2002, Olaf Scholz ngandhani Die Welt, koran kasebut, "Kita pengin ngrebut
kedaulatan udara ing ndhuwur amben bocah-bocah."
Lan ora suwe sawisé kuwi, dhèwèké kandha: "Kita, SPD, wis ngrebut kaluwihan udara ing amben bocah-bocah."
Ing basa prasaja, iki ateges negara nduwèni pangaribawa sak gedhé-gedhéé ing pangasuhan bocah.
Hak wong tuwa diabaikan lan ana campur tangan saka njaba ing kulawarga.
Iki cocog karo agenda gender sing diadopsi dening PBB.
Antarane liya-liyane, iki kalebu ngilangi hak wong tuwa marang anak-anake supaya bisa ngetrapake model
kulawarga lan sosial sing distandarisasi sacara global.
Miturut ideologi gender, tanggung jawab kanggo ngopeni anak lan njamin kesejahteraane ora dumunung utamane ing
kulawarga, nanging ing negara lan institusi-institusine, sekolah, pusat pemuda, asrama, lan sapiturute.
Sanajan ana akèh skandal lan fakta sing bola-bali metu babagan penculikan bocah, nyolong bocah, lan perdagangan bocah, durung ana
panyelidikan utawa pambocoran sing tuntas saka apa sing diarani nagara konstitusional kanggo ngungkap sakjroné masalah iki.
Media umum uga tetep meneng umume, ora nyebarake skandal kasebut kanthi wiyar lan ora nuntut pertanggungjawaban saka para pelaku.
Laporan kontroversial lan nyudutake wis dibusak sebagian saka arsip media.
Dadi apa sing kudu ditindakake kanggo mandhegake iki?
Akeh organisasi lan individu, kaya dhokter sing setya, psikolog, lan pengacara sing mbela hak-hak bocah, nduwé jawaban sing
cetha kanggo pitakon iki: makarya babagan hubungan masyarakat.
Fakta-fakta iki kudu diumumake marang umum.
Contone, ing Desember 2023, MWGFD e.V. nganakake simposium pers babagan topik
"Panyalahgunaan institusional marang anak-anak kita".
Iki minangka pangajab MWGFD lan kabèh wong sing peduli marang kabecikan anak-anak kita, supaya masalah iki diparingi perhatian
marang kabèh warga saben dina, kaya lampu peringatan abang.
Iki mbutuhake kita kabeh mbantu nyebarake informasi iki kanthi wiyar.
Hakim, jaksa, guru, pendidik, lan tenaga medis utamane kudu diwenehi informasi lan diajak supaya padha nindakake
perané kanggo ngeringake rawa sing ora bisa diomongake iki.
Kesimpulane kudu: kita butuh wong sing wani – wektu meneng lan nglirwakake wis rampung – saiki saben uwong diundang tumindak.