ქვემოთ შეგიძლიათ უყუროთ გადაცემას: "დეფექტური ექსპერტიზის დასკვნები"
ბავშვთა ძალდატანებით გადაყვანა
სახლში დარჩენა და მისი შედეგები
ბავშვების მზრუნველობაში აღება – დიდი ბიზნესი
დატვირთვა ახალგაზრდობის კეთილდღეობის ოფისებში
ღია კარი ბავშვთა ტრეფიკინგისთვის
2022 წელს გერმანიაში 66,000-ზე მეტი შემთხვევა დაფიქსირდა, როდესაც ბავშვები და ახალგაზრდები მზრუნველობის ქვეშ გადაიყვანეს.
ისინი სახელმწიფო მზრუნველობის ქვეშ გადაიყვანეს და მინდობით აღზრდაში, ოჯახებსა თუ სახლებში განათავსეს.
მათ შორის იყვნენ 28,600 არასრულწლოვანი ლტოლვილი მშობლების გარეშე.
წლების განმავლობაში ეს ციფრები, როგორც წესი, იზრდებოდა ან მსგავსი დონეზე რჩებოდა.
გერმანია საერთაშორისო გადაზიდვების რაოდენობით ყველაზე წამყვანი ქვეყანაა.
ნამდვილად ჰყავს გერმანიას მსოფლიოში ყველაზე სახიფათო და არაკომპეტენტური მშობლები, თუ ამ
შემაშფოთებლად მაღალი მაჩვენებლების მიღმა რაღაც სხვა დგას?
ეს პროგრამა ნათელს ჰფენს საკითხს და დეტალურად იკვლევს გაწვევების მიღმა მდგარ სისტემას.
შემთხვევათა უმეტესობაში, 66,000-დან, ბავშვების მშობლების მზრუნველობისგან ჩამორთმევის მიზეზები არ
არის ძალადობა, უგულებელყოფა ან მშობლების მხრიდან ალკოჰოლზე ან ნარკოტიკებზე დამოკიდებულება.
ბავშვთა უმეტესობას მინდობით აღზრდაში იბარებენ იმის გამო, რომ მათი მშობლები, სავარაუდოდ, ვერ უმკლავდებიან.
სხვა მიზეზებია მშობლებსა და შვილებს შორის "მიჯაჭვობის დარღვევები", ერთი მშობლის მხრიდან "მიჯაჭვობის
აუტანლობა" ან – დაიჯერებთ თუ არა – ბევრ შემთხვევაში, "დედასა და შვილს შორის ზედმეტად ახლო ურთიერთობა".
ასეთ შემთხვევებში ბავშვს ხშირად უბრალოდ კარგი და ჰარმონიული ურთიერთობა აქვს დედასთან.
არასწორი ანგარიშები
ფსიქოლოგიური სასამართლო დასკვნები მეურვეების შესახებ ხშირად დგება ბავშვების მინდობით აღზრდაში გადაცემის პროცესში.
ეს ანგარიშები წარმოადგენს მნიშვნელოვან საფუძველს საქმის განხილვისთვის პასუხისმგებელი საოჯახო
სასამართლოს მოსამართლეების მიერ და მათი შედეგების მიხედვით გადაწყდება ბავშვების მომავალი ბედი.
ეს ექსპერტული მოსაზრებები არაერთხელ იწვევს დიდ ზიანს, რადგან ისინი ხელს უწყობენ ოჯახურ ცხოვრებაში მასიურ ჩარევას.
ისინი ასევე მაღალ ფასად უჯდებათ დაზარალებულებს.
მათ შეიძლება მშობლებს 15,000 ევრომდე დაუჯდეთ, ხოლო თუ ისინი გადახდას ვერ შეძლებენ, გადასახადის გადამხდელი.
ეს ყოველწლიურად ჯამში რამდენიმე ასეულ მილიონ ევროს გენერირებს.
თუმცა, ეს ანგარიშები ხშირად აშკარა ნაკლოვანებებს შეიცავს.
დოქტორი ანდრეა კრისტიდისი, ფსიქოლოგი, ექსპერტი-მსწავნე, სასამართლო ფსიქოლოგი და ქცევითი თერაპევტი,
რომელმაც ოჯახურ საკითხებზე 1000-ზე მეტი საექსპერტო დასკვნა შეადგინა, ამ თემაზე აკეთებს შემდეგ განცხადებას:
ჯერ არ მინახავს არც ერთი ანგარიში, რომელიც ნამდვილად აკმაყოფილებდა ყველა ტექნიკურ მოთხოვნას.
მათ თითქმის ყველა მათგანში სერიოზული ხარვეზები გამოავლინეს.
ბევრ შემთხვევაში, მშობლებს ან მშობელს, რომელიც შეფასების საგანი იყო, შემფასებლები მოკლე საუბრების შემდეგ აკეთებდნენ
დიაგნოზს, ზოგჯერ მხოლოდ სატელეფონო საუბრების საფუძველზე.
დოქტორი ქრისტიდისი ამას ხსნის:
სამწუხაროდ, მოქმედი კანონმდებლობით, ნებისმიერ პირს, რომელსაც მოსამართლე დანიშნავს,
ეძლევა უფლება, მოამზადოს ექსპერტიზის დასკვნა.
შეძლებს თუ არა ამას, სხვა საკითხია.
თუ მოსამართლე იტყვის: "დიახ, ის ამ საქმეში კარგია, მე მას კომპეტენტურად მივიჩნევ", მაშინ მას
ეძლევა უფლება, მოამზადოს ექსპერტული დასკვნები.
ხშირად აღინიშნება, რომ გამოცდილი ფსიქოლოგებიც კი ხშირად არამეცნიერულად მუშაობენ.
მაგალითად, რორშახის მელნის ლაქების ტესტი ბავშვებზე გამოიყენება.
იქ მას მელნის ლაქებს აჩვენებენ და სთხოვენ, აღწეროს, რას აღიქვამს მათში.
ასეთი ტესტები სრულიად შეუფერებელია სასამართლოში მტკიცებულებად, თუმცა მათ ბავშვის კეთილდღეობასთან
დაკავშირებული გადაწყვეტილებების საფუძვლად იყენებენ.
დოქტორი ქრისტოდისი შენიშნავს:
შეგიძლია, როგორც გინდა, ისე განმარტო. შენ უბრალოდ თავისუფალი ხარ.
ის, თუ რას ხედავს მასში ექსპერტი, მისი ფსიქიკის დამოკიდებულებაა და არა აუცილებლად იმის, რასაც ბავშვი ხედავს.
ამ არამეცნიერულ და მეტად საკამათო საფუძვლებზე ექსპერტს შეუძლია დაასკვნას ნებისმიერი მისთვის სასურველი შედეგი.
შედეგები უმეტეს შემთხვევაში ფატალურია.
ანგარიშებში მშობლებს ხშირად უდგენენ მშობლის უნარების ნაკლებობის ან პიროვნული აშლილობების დიაგნოზს.
ეს არის მიზეზები, რის გამოც ხდება მეურვეობის ჩამორთმევა და ბავშვების მინდობით აღზრდაში ან ბავშვთა სახლებში განთავსება.
ადამიანების უმეტესობას არ იცის ეს ფაქტები.
არცერთი ამ პროცედურა არ არის საჯარო და ამ პროცესებზე წვდომა თითქმის არავის აქვს.
ბავშვთა ძალოვანი წართმევა და მისი შედეგები
ამ არასათანადო, ხშირად გადაჭარბებული და მცდარი შეფასებების პრაქტიკული შედეგები დაზარალებული ოჯახებისთვის
ნაჩვენებია ქვემოთ, შემთხვევების ანალიზის მაგალითებით.
შემდეგმა სცენებმა შეიძლება ძლიერი შეშფოთება გამოიწვიოს.
თუმცა, ბევრი ბავშვი და მათი მშობლები ამ საშინელებებს პირადად განიცდიან.
სწორედ ამიტომ გთხოვთ, არ აიხედოთ, არამედ შეეგებოთ ამ ბავშვებისა და მათი ოჯახების ტანჯვას.
ბავშვები სუსტები და უმწეოები არიან, მათ არ ჰყავთ მხარდამჭერი და არავინ უსმენს მათ.
სანამ თითოეული ჩვენგანი პოზიციას არ დაიკავებს და აქტიურად არ იბრძოლებს ამ უსამართლობის წინააღმდეგ.
შემდეგ შემთხვევაში დედას ადანაშაულებენ, რომ შვილი მამას უშორებს, რადგან ბიჭმა თავად თქვა, რომ მამასთან სტუმრობა არ სურს.
მას შემდეგ დედას არასწორი შეფასების საფუძველზე დაუსვეს პიროვნების აშლილობის დიაგნოზი და ჩამოართვეს მეურვეობის უფლება.
მიუხედავად იმისა, რომ 4 წლის ბიჭი სიცხით საწოლში იწვა, ის დედას წაართვეს, როგორც ქვემოთ ჩანს.
იმ დღეს ბებია და ბაბუა იქ იყვნენ და სცენას მობილური ტელეფონებით იღებდნენ.
"და ქალიშვილი სამსახურში იყო, მერე ზარმა დარეკა, და სოციალური სამსახური და ბავშვის მამა დერეფანში შემოიჭრნენ."
და ფეხი კარში შეაყოფინეს.
და შემდეგ მათ გადაწყვიტეს, რომ ელია მზრუნველობის ქვეშ აეყვანათ და მამასთან გადაეყვანათ საცხოვრებლად.
და ქალიშვილი სამსახურიდან პირდაპირ სახლში მოვიდა.
მალევე კარზე ზარი დარეკეს და შემოვიდა სამართალწარმოების აღმასრულებელი.
და მაშინ მსახურმა ჰკითხა ელიაშს: "შენი მამა კართან დგას; ახლა უნდა წაგიყვანოს".
და მერე ატირდა და თქვა: "არა, იქ წასვლა არ მინდა".
და შემდეგ მებატონე ისევ წავიდა და თქვა, რომ ელიას დროებით აქ დარჩენილიყო და გამოჯანმრთელებულიყო.
და შემდეგ ხუთი თუ ექვსი ოფიცერი მოვიდა, ახლა ზუსტად ვერც ვიტყვი, და ისინი საწოლის გარშემო შეიკრიბნენ, სადაც
ქალიშვილი ელიაასთან ერთად იწვა, და მისი წაყვანა უნდოდათ.
"მე და ჩემმა მეუღლემ მაშინ სიმშვიდე შევინარჩუნეთ, უბრალოდ ამოვიღეთ მობილური ტელეფონები და რაღაცის დასაფიქსირებლად ავუწიეთ."
"აუ, აუ, აუ." "მე უბრალოდ ბავშვის მამასთან საუბარი მინდა."
შეგვიძლია ბავშვისთვის ქურთუკი და ფეხსაცმელი ვიყიდოთ? უკაცრავად? ბავშვისთვის ქურთუკი და ფეხსაცმელი!
"გინდა ის მოიტანო?"
მოდი აქ, სტეფი. მოდი აქ. ბოლოს და ბოლოს, დამშვიდობე.
"ერთხელ დაემშვიდობე. ერთხელ დაემშვიდობე. ერთხელ დაემშვიდობე." "ხელი გაუშვი კარს. ხელი გაუშვი კარს."
"რამდენი ხანია შენი შვილი არ გინახავს?"
"დიახ, შემდეგ იყო ოთხი თვე, როდესაც ის სულაც არ მინახავს."
შემდეგ შემთხვევაში დედა არასწორად დაადანაშაულეს პიროვნების აშლილობაში ხარვეზიანი ექსპერტიზის დასკვნის
საფუძველზე და შედეგად მას ბავშვზე მეურვეობის უფლება ჩამოართვეს.
მისი ქალიშვილი იღებს ვიდეოზე, თუ როგორ დგანან დილის ხუთ საათ ნახევარზე, ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურის თანამშრომლები
პოლიციის თანხლებით, კართან და ძალით მიჰყავთ მისი 7 წლის ვაჟი.
"დიახ, და თუ ვიტყვით, რომ ჩვენს ძმას არ სურს წასვლა, არ სურს გაქრობა, მაშინ..." "არ მინდა!"
მხოლოდ იმიტომ, რომ ვიღაც რაღაცას ამბობს, რაც სიმართლე არ არის...
არ მინდა! არ მინდა წასვლა!
მაგრამ შენ ვერ დამადანაშაულებ, რომ რაიმე არასწორად მოვიქეცი.
რამე ძალიან ცუდი. სადღაც ბავშვები შიმშილობენ და ამასთან დაკავშირებით არაფერი კეთდება.
ჩემს შვილს კარგად უვლიან და აქედან წავიყვან.
არა, თუ არ მინდა. არ მინდა!
მაგრამ მე არ მინდა წასვლა!
"დღემდე არ მშორდება ყურში ჩემი შვილის კივილი, როდესაც კიბეზე ჩაათრიეს."
და ქუჩის გადაღმა მეზობელმა ყველაფერი დაინახა.
მან დაინახა, როგორ ცდილობდა კარის ჩარჩოს ჩაჭიდებას, როდესაც პოლიცია მიათრევდა.
და შემდეგ ამ პოლიციელმა, ძალიან ძლიერმა კაცმა, ჩემს პატარა, შვიდწლიან შვილს ხელები დაუჭირა და ჩემგან მომიშორა.
და შემდეგ ის მის მხარზე გადაიგდო და მასთან ერთად გაიქცა.
და ჩემი შვილი კიოდა და კიოდა და კიოდა და კიოდა.
და ეს ყურში ჩაგრჩება.
შეიძლება იფიქროთ, რომ ეს მხოლოდ იზოლირებული შემთხვევები და აბსოლუტური გამონაკლისია.
სამწუხაროდ, თუმცა, ბევრი მშობელი და ბავშვი ასეთ სასტიკ ინციდენტებს იუწყება.
ამ ტრავმული გამოცდილებების შედეგებთან გამკლავება ხშირად მთელი ცხოვრების განმავლობაში უწევს ადამიანს.
ანქსიეტეტი, პანიკური შეტევები და მიჯაჭვობის აშლილობები მხოლოდ რამდენიმე ის შედეგია, რომელთან გამკლავებაც
ბავშვებსა და ოჯახებს, როგორც წესი, მთელი ცხოვრება უწევთ.
აი ორი შემთხვევის ანალიზი ამის საილუსტრაციოდ:
"როცა დავბრუნდი, ძალიან მეშინოდა, რომ ერთ დღესაც იქ ორი ადამიანი, ან კაცები იდგებოდნენ, რომლებიც უბრალოდ ისევ წამიყვანდნენ."
"ექვსი თვის განმავლობაში სკოლაში ახლდა, მის გვერდით ვჯდებოდი და, დიახ, ყველაფერს ვაკეთებდი, რაც კი
მომივიდოდა, რომ მხარი დავუჭირო და შიში მოვუხსნა."
პოლს მხოლოდ ორი წლის იყო, როდესაც ოჯახს წაართვეს.
მან საუბარი შეწყვიტა და დღემდე აქვს მეტყველების პრობლემები.
გარდა ამისა, ბევრი ბავშვი ასევე იტანჯება ნაცნობი გარემოსგან მოწყვეტის ტრავმით.
ეს გარდაუვლად იწვევს ბავშვებში ღრმა ტრავმასა და ქცევით ცვლილებებს.
როდესაც მშობლებს შვილებთან ვიზიტის უფლება ეძლევათ, ეს ვიზიტები, როგორც წესი, მეთვალყურეობის ქვეშ იმართება.
ამ შეხვედრებზე ვრცელდება მკაცრი რეგულაციები, რომლებიც, როგორც წესი, ძალიან იშვიათია.
მშობლებმა არ უნდა გამოხატონ ემოციები ან ისაუბრონ თავიანთ საერთო წარსულზე.
წესების დარღვევის შემთხვევაში, ვიზიტები სრულად აიკრძალება.
საოჯახო პირობები და მათი შედეგები
მიუხედავად იმისა, რომ ყურადღება ბავშვების კეთილდღეობაზე უნდა იყოს გამახვილებული, უმეტეს შემთხვევაში,
სახლში დარჩენა მათ მდგომარეობას დრამატულად აუარესებს.
ბავშვთა სახლში ცხოვრებას ხშირად სერიოზული შედეგები მოჰყვება ბავშვებისა და ახალგაზრდებისთვის.
კვლავ ავიღოთ ვაკია მაგალითად.
რა დაუშავა სახლში სამ წელზე მეტი ხნის გატარებულმა მხიარულ ვაკიას?
ამან საკმაოდ შეცვალა.
რაც არ უნდა კარგი ადამიანი იყოს ის, ვისაც ახლახან გაიცანით, მაინც არ უნდა ენდოთ მას.
სწორედ ეს ვისწავლე მისგან.
დოქტორი ქრისტიდისი განმარტავს, რომ ეს არ არის იზოლირებული შემთხვევა:
"ასე რომ, მოკლედ რომ ვთქვათ: ბავშვებს დაწესებულებებში საერთოდ არ ეხმარებიან.
ეს შესაძლებელია მხოლოდ იმ ბავშვების შემთხვევაში, რომლებიც რეალურად სერიოზულად იძალადეს და სადაც სასამართლო-სამედიცინო ექსპერტიზამ
ბავშვებში ძალიან ნათელი, სერიოზული დაზიანებები დაადგინა:
სექსუალური ძალადობა – რაც არ უნდა მოხდეს – მაინც?
მაგრამ ამ თემაზე არსებობს მთელი კვლევები – მაგალითად, ბავშვთა სახლები, კათოლიკური ბავშვთა სახლები ან
დიაკონიური დაწესებულებები, საჯაროდ ხელმისაწვდომია ონლაინ.
ჩამოტვირთე რაღაცები, რომლებმაც აღმოაჩინეს, რომ ბავშვების თითქმის 90% — ან მოგვიანებით
ახალგაზრდები — რაღაცნაირად დაზიანებულია, სანამ გარეთ გამოვა.
ისინი ან ნარკომანები არიან, ან ალკოჰოლიკები, ან დანაშაულს მიჰყვეს.
ისინი არ იღებენ რაიმე ღირსეულ კვალიფიკაციას, სულაც არაფერს, არც კი ღირსეულ პროფესიულ კვალიფიკაციას, ამიტომ ისინი ხშირად
სახელმწიფოს ტვირთად იქცევიან, რადგან იმყოფებიან, იმ, რაც...
რა ემართებათ ბავშვებს ბავშვთა სახლებში?
ისინი უსაფრთხოების ზომების დაცვით ინახებიან.
მათ საშინელი თანამშრომელთა თანაფარდობა აქვთ, არა?
ასე რომ, იქაც ზოგონა ხდება, რადგან ყველაფერი პრივატიზებულია.
მათ ყველას უბრალოდ მოგების მიღება უნდათ.
ასე რომ, ბავშვები უყურადღებოდ არიან და არ უწახალისებენ.
სულ სისულელეა, რასაც ისინი ამბობენ.
ბავშვების აღზრდაში აყვანა – დიდი ბიზნესი
2022 წელს 121 000 ბავშვი ბავშვთა სახლებში ცხოვრობდა, ხოლო დაახლოებით 86 000 ბავშვი — მინდობით აღზრდაში.
ბავშვის ბავშვთა სახლში ერთი წლის განმავლობაში განთავსების ღირებულება 42,000-დან 54,000 ევრომდეა.
ოჯახები მეურვეობისთვის ყოველთვიურად იღებენ 700-დან 900 ევრომდე დახმარებას, ბავშვის ასაკის მიხედვით.
გადასახადის გადამხდელები ამ ზომებისთვის წელიწადში 4,9 მილიარდ ევროს იხდიან.
შემდეგი ამონარიდი საუბრიდან თანამშრომელთან, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში
ახალგაზრდულ კეთილდღეობაზე მუშაობს, ასახავს სიტუაციას.
"საცხოვრებელი სექტორი ნამდვილად არის სფერო, რომელიც ყველაზე მეტ ფულს შოულებს."
ანუ, ხედავთ, რომ სტაციონარული დაწესებულებები წლების განმავლობაში სულ უფრო და უფრო გავრცელებული გახდა.
ისინი, ვინც, ასე ვთქვათ, ბავშვებს ბაზარზე უშვებენ, ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურები არიან.
"ბაზარზე მოვაგდოთ?"
"ამას განზრახ ვიტყვი:
გაუშვი ბაზარზე! იმიტომ, რომ ასეა: ყველაფერი ფულზეა, მხოლოდ ფულზე.
და თუ ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახური შემომთავაზებს ახალგაზრდას გარკვეული დღიური ან ყოველთვიური ანაზღაურებით,
მაშინ მე ვთავაზობ წინადადებას ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურს, რომელიც შემდეგ ამბობს, მიიღებს თუ არა ამ წინადადებას.
ბიზნესია, ბოლოს და ბოლოს.
და საბოლოო ჯამში, ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურებიც კმაყოფილნი არიან, რომ არსებობს
ორგანიზაცია, რომელიც მათ ახალგაზრდებს თავიდან იშორებს.
ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურის თანამშრომლები ხშირად ვერ ახერხებენ სათანადოდ შეაფასონ, თუ როგორ არიან
ბავშვები დაწესებულებებში და რამდენად შესაფერისი და სასარგებლოა იქ გატარებული ზომები მათთვის.
მუდმივად ვრცელდებოდა სკანდალური ინფორმაცია იმის შესახებ, რომ გერმანიიდან ბავშვებს საზღვარგარეთ,
მეურვე ოჯახებსა და ბავშვთა სახლებში აგზავნიდნენ.
ისინი იქ სკოლაში არ დადიოდნენ და არც მათი სხვა საქმიანობა იყო კონტროლირებული ან ზედამხედველობის ქვეშ.
აქ ფინანსური ასპექტი ბავშვის კეთილდღეობაზე მაღლა დგას.
დაწესებულება იღებს ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურისგან თვეში 5,000 ევრომდე თანხას თითოეული ბავშვისთვის.
თუ, მაგალითად, დაწესებულება ბავშვს პოლონეთში მინდობით აღზრდაში გაგზავნის, ამისთვის თვეში მხოლოდ 600 ევროს გადახდაა საჭირო.
რას უშვრებიან დარჩენილ ფულს, ხშირად არ ამოწმდება.
გადატვირთვა ახალგაზრდობის კეთილდღეობის ოფისებში
ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურების უმეტესობას ასევე აკლია პერსონალი და თანამშრომლები მუდმივი გადატვირთვით იტანჯებიან.
შესაბამისად, არ არის საკმარისი დრო და პერსონალი ბავშვების ადგილსამყოფელისა და კეთილდღეობის შესამოწმებლად.
ბევრი სოციალური მუშაკი ტოვებს სამსახურს, რადგან აღარ შეუძლიათ არსებული მდგომარეობით შეგუება.
ბერლინის ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურის თანამშრომელი აღნიშნავს:
"ფაქტია, რომ ხალხს აღარ სურს აქ დარჩენა და აღარ სურს ამ პირობებში მუშაობა. კოლეგები მიდიან,
რადგან მათზე ზედმეტად დიდი წნეხია და ამბობენ:
არა, ჩემთვის ეს სოციალური სამუშაო აღარ არის იმ გაგებით, რომ მინდოდეს მისი კეთება და შემდეგ სხვაგან წასვლა.
ეს ამძიმებს მდგომარეობას.
გარდა ამისა, კითხვა კვლავ რჩება, თუ ვინ შეასრულებს იქ სამუშაოს.
დოქტორი ქრისტიდისი, რომელიც წლების განმავლობაში უკანონო გატაცებებით არის დაკავებული
და პირადად უამრავ საქმეს გაუძღვა, აღნიშნავს:
"და ადმინისტრაცია, ანუ ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურის თანამშრომლები, ჩემი აზრით, მხოლოდ აღმსრულებლები არიან.
და არ იფიქროთ, რომ იქ, როგორც წარსულში, ფსიქოლოგები ან სოციალური მუშაკები არიან, თუმცა აქა-იქ რამდენიმე მაინც არის.
ახლა გვყავს საბავშვო ბაღის მასწავლებელი და მოტოლოგი, რომელიც პასუხისმგებელია მოტორულ თერაპიაზე ან რაღაც ამდაგვარზე.
ადამიანები, რომლებსაც ზოგ შემთხვევაში სრულიად არაფერი გაეგებათ. ასევე, უნივერსიტეტის დატოვებულები; მართლაც, დიდი რაოდენობით.
ეს ნიშნავს, რომ მათ არ აქვთ პროფესიული კომპეტენცია, მხოლოდ ოფიციალური უფლებამოსილება, ხომ ასეა?
მათ ამის გაკეთებაში ფულს უხდიან.
ეს საკადრო კოლაფსი ასევე ნიშნავს, რომ ვეღარ იგარანტირება ბავშვების უსაფრთხოება და, შესაბამისად, კეთილდღეობა, რომლებიც ძალადობის,
უგულებელყოფის ან ჩაგვრის გამო არსებობის კრიზისში არიან.
ამიდან ნათელია, რომ სახელმწიფო, რომელსაც წლების განმავლობაში იცის ამ ბოროტად გამოყენების
შესახებ, არ ზრუნავს ბავშვებსა და მათ კეთილდღეობაზე.
ბიუჯეტის მწვავე დეფიციტის გამო, სოციალური სექტორი ახლა ასევე მილიონობით ფუნტით შემცირებას განიცდის.
ამ ეტაპზე აუცილებელია ხაზი გაესვას შემდეგს:
ბევრია ახალგაზრდობის კეთილდღეობის სამსახურის თანამშრომელი და აღმზრდელი სახლებში, რომლებსაც
უყვართ თავიანთი საქმე და ერთგულნი არიან მისი.
ისინი კეთილები არიან და ყურადღებას ბავშვებსა და მათ კეთილდღეობაზე ამახვილებენ.
თუმცა, როგორც ზემოთ დეტალურად იქნა განმარტებული, მათთვის სულ უფრო შეუძლებელი ხდება საკუთარი სამუშაოს
კეთიესად და საჭირო გულმოდგინებითა და ყურადღებით შესრულება.
ღია კარი ბავშვთა ტრეფიკინგისთვის*
კიდევ ერთი ასპექტი, რომელიც აქ მხოლოდ მოკლედ იქნება განხილული, არის ბავშვთა ტრეფიკინგი.
ამ გაუმჭვირვალე და თითქმის უკონტროლო სისტემაში, ადვილია ბავშვების "გაქრობა" ისე, რომ არავინ შეამჩნიოს.
დადასტურებულია, რომ ეს ყოველწლიურად ათასობით ბავშვს ემართება.
ეს ბავშვები შესაძლოა ტყვეობაში ჰყავდეთ ბავშვთა საროსკიპოებში და ასევე გამოიყენონ რიტუალური ძალადობისთვის.
დაწესებულებებსა და სახლებში ბავშვები ხშირად მზრუნველთა მარწუხებში არიან და მათზე სრულად არიან დამოკიდებულნი.
ეს ბოროტად გამოყენების კარს აღებს და ამ მხრივ უკვე მრავალი სკანდალი გახმაურდა.
გასაჯაროვდა, რომ მაღალჩინოსანი პოლიტიკოსები, მოსამართლეები, პოლიციის ოფიცრები და სოციალური მუშაკები
ხშირად არიან ჩართულნი ბავშვთა მიმართ ძალადობაში.
იხილეთ Kla.TV-ის მიერ ამ თემაზე უკვე გასული სხვა გადაცემები, რომლებიც ჩამოთვლილია პროგრამის ქვემოთ მოცემულ ტიტრებში.
დასკვნა ცხადი გახდა, რომ ბავშვთა კეთილდღეობის სამსახურების მიერ ბავშვების წაყვანა მათ მთელი
ცხოვრების განმავლობაში ტრავმას აყენებს და აზიანებს.
ბევრ შემთხვევაში, საქმე ეხება მოგებას და ბავშვების "სავაჭრო პროდუქტებად" მიჩნევის საკითხს, და არა
მათ დაცვასა და ზიანისგან დაცულობის უზრუნველყოფას.
სისტემა ამ ბოროტად გამოყენებას ფარავს და ხელს უწყობს.
ქალბატონი კრისტიდისი ამას შემდეგნაირად ხსნის:
ეს ეხება განათლების სახელმწიფოს მიერ მონოპოლიზაციას?
მშობლებს ყველა უფლებას წაართმევენ?
2002 წელს ოლაფ შოლცმა გაზეთ "დი ველტს" უთხრა: "ჩვენ გვინდა, ბავშვების საწოლების თავზე საჰაერო უპირატესობა მოვიპოვოთ".
და მალევე მან თქვა: "ჩვენ, სპდ-მ, უკვე მოვიპოვეთ საჰაერო უპირატესობა ბავშვების საწოლების თავზე".
მარტივი ენით რომ ვთქვათ, ეს ნიშნავს, რომ სახელმწიფო ბავშვების აღზრდაზე მაქსიმალურად დიდ გავლენას ახდენს.
არ არის გათვალისწინებული მშობლის უფლებები და ოჯახში არსებობს გარე ჩარევა.
ეს შეესაბამება გაეროს მიერ მიღებულ გენდერულ დღის წესრიგს.
სხვა საკითხებთან ერთად, ეს მოიცავს მშობლების უფლებების გაუქმებას შვილებზე, რათა დაინერგოს
გლობალურად სტანდარტიზებული საოჯახო და სოციალური მოდელი.
გენდერული იდეოლოგიის თანახმად, ბავშვების აღზრდისა და კეთილდღეობაზე პასუხისმგებლობა უპირველესად ოჯახს კი
არ ეკისრება, არამედ სახელმწიფოსა და მის ინსტიტუტებს: სკოლებს, ახალგაზრდულ ცენტრებს, ინტერნატებს და ა.შ.
მიუხედავად ყველა იმ სკანდალისა და ფაქტისა, რომელიც არაერთხელ გამომჟღავნდა ბავშვთა გატაცების, ქურდობისა და ტრეფიკინგის შესახებ,
ეგრეთ წოდებული კონსტიტუციური სახელმწიფოს მხრიდან არ ჩატარებულა საფუძვლიანი გამოძიება ან გამოსვლა საკითხის არსის გამოსაკვლევად.
საზოგადოებრივი მედიაც, თავის მხრივ, უმეტესად დუმს, არც სკანდალებს აშუქებს ფართოდ და არც დამნაშავეებისგან პასუხისმგებლობას ითხოვს.
მედიის არქივებიდან საკამათო და დამამტკიცებელი ინფორმაცია ნაწილობრივ წაიშალა.
მაშ, რა უნდა გაკეთდეს ამის შესაჩერებლად?
ბევრ ორგანიზაციასა და ინდივიდს, როგორიცაა ბავშვთა უფლებების დამცველი თავდადებული ექიმები, ფსიქოლოგები და იურისტები,
ამ კითხვაზე ნათელი პასუხი აქვთ: საზოგადოებასთან ურთიერთობა.
ეს ფაქტები საჯარო უნდა გახდეს.
მაგალითად, 2023 წლის დეკემბერში, MWGFD e.V.-მ გამართა პრეს-სიმპოზიუმი თემაზე "ჩვენი ბავშვების ინსტიტუციური ძალადობა".
MWGFD-ის და ყველა იმ ადამიანის სურვილი, ვინც ჩვენი ბავშვების კეთილდღეობაზე ზრუნავს, არის ის, რომ ეს საკითხი
ყოველდღიურად, როგორც წითელი გამაფრთხილებელი ნათურა, ჩვენი ყველა თანამოქალაქის ყურადღების ცენტრში იყოს.
ეს ჩვენგან ყველასგან მოითხოვს, დავეხმაროთ ამ ინფორმაციის ფართოდ გავრცელებაში.
განსაკუთრებით მოსამართლეები, პროკურორები, მასწავლებლები, პედაგოგები და სამედიცინო სფეროს პროფესიონალები
უნდა იყვნენ ინფორმირებულნი და მოუწოდებულნი, შეიტანონ თავიანთი წვლილი ამ უსიტყვო ჭაობის გაშრობაში.
დასკვნა უნდა იყოს: ჩვენ გვჭირდება მამაცი ადამიანები – დუმილისა და თვალის დახუჭვის დრო
დასრულდა – ახლა ყველას მოეთხოვება მოქმედება.