Hieronder ziet u een uitzending over: Onjuiste deskundigenrapporten.
Gewelddadig wegnemen van kinderen
Verblijf in tehuizen en de gevolgen
Kinderen onder toezicht plaatsen - big business
Overbelasting bij bureaus voor jeugdzorg
Open deur voor kinderhandel
In 2022 waren in Duitsland meer dan 66.000 kinderen en jongeren onder toezicht geplaatst.
Ze werden overgebracht onder toezicht door de staat en in pleeggezinnen of tehuizen ondergebracht.
Hieronder waren ook 28.600 niet-begeleide minderjarige vluchtelingen.
Deze cijfers stijgen doorgaans al jaren of blijven op een vergelijkbaar niveau.
Duitsland is internationaal gezien het land met het grootste onder toezicht gestelde aantal kinderen.
Heeft Duitsland echt de gevaarlijkste en onbekwaamste ouders ter wereld of verbergen
deze alarmerend hoge cijfers iets heel anders?
Deze uitzending brengt licht in de duisternis en neemt het systeem dat achter het onder
toezicht plaatsen zit nauwkeurig onder de loep.
In de meeste van de 66.000 gevallen zijn de redenen voor het wegnemen van kinder niet geweld,
verwaarlozing of alcohol- of drugsverslaving van de ouders.
De meeste kinderen worden onder toezicht geplaatst vanwege zogenaamde overbelasting van hun ouders.
Andere redenen zijn bindingsstoornissen tussen ouders en kind, bindings-intolerantie van één ouder of - let op - in
veel gevallen een te enge relatie tussen moeder en kind.
In deze gevallen heeft het kind vaak gewoon een goede en harmonieuze relatie met de moeder.
Onjuiste deskundigenrapporten
Tijdens de ondertoezichtstelling worden vaak psychologische rechtbankrapporten opgesteld over de wettelijke opvoeders.
Deze rapporten vormen een belangrijke beoordelingsbasis voor de verantwoordelijke rechters van de
familierechtbank en afhankelijk van de uitkomst wordt het verdere lot van de kinderen bepaald.
Deze beoordelingen veroorzaken altijd grote schade, omdat ze leiden tot grote ingrepen in het gezin.
Bovendien komen ze de getroffenen duur te staan.
Ze kunnen de ouders tot 15.000 euro kosten en, als ze niet kunnen betalen, de belastingbetaler.
In totaal wordt er jaarlijks meerdere 100 miljoenen euro’s verdiend.
Deze rapporten bevatten vaak flagrante gebreken.
Dr. Andrea Christidis, psycholoog, deskundige, forensisch psycholoog en gedragstherapeut, die al meer
dan 1000 rapporten over gezinsadviezen heeft geschreven, legt de volgende verklaring af:
Ik heb geen enkel deskundigerapport gehad dat echt aan alle vaktechnische eisen voldeed.
In bijna allemaal werden ernstige gebreken vastgesteld.
In veel gevallen werden de getroffen ouders, respectievelijk ouderdelen na korte gesprekken, gedeeltelijk alleen
na telefoongesprekken door de experts gediagnosticeerd.
Dr. Christidis legt dit uit:
Helaas is de huidige juridische situatie zo dat iedereen die door de rechter is
aangewezen deskundigenrapporten mag opstellen.
Of hij het kan is een andere vraag.
Als de rechter zegt: Ja, hij is er goed in, ik denk dat hij competent is, dan kan hij deskundigenrapporten opstellen.
Vaak wordt vastgesteld dat zelfs opgeleide psychologen vaak onwetenschappelijk te werk gaan.
Bij de kinderen wordt bijvoorbeeld de Rohrschach inktvlekken methode gebruikt.
Daar zien ze klodders inkt en moeten ze beschrijven wat ze erin herkennen.
Dergelijke tests zijn volledig ongeschikt als bewijs in de rechtszaal en toch worden ze aangehaald als
basis voor een beslissing over het welzijn van het kind.
Dr Christidis zegt hierover:
Je kunt erin interpreteren wat je wilt. Je bent er gewoon vrij in.
Het hangt af van de psyche van de expert, wat hij erin ziet en niet noodzakelijkerwijs wat het kind ziet.
Elk door de expert gewenst resultaat kan worden gediagnosticeerd op deze
onwetenschappelijke en in vakkringen hoog omstreden basis.
In de meeste gevallen zijn de gevolgen fataal.
Ouders worden in de rapporten vaak gediagnosticeerd met een gebrek aan
opvoedingsvaardigheden of persoonlijkheidsstoornissen.
Dit zijn dan de redenen voor het verlies van het ouderlijk gezag en de plaatsing van
de kinderen in pleeggezinnen of tehuizen.
De meeste mensen zijn niet bekent met deze feiten.
Al deze procedures zijn niet toegankelijk voor de openbare mening en bijna niemand heeft toegang tot deze processen.
Gewelddadig wegnemen van kinderen en de gevolgen daarvan
Hieronder wordt aan de hand van concrete gevallen geïllustreerd wat de afgifte van deze gebrekkige
en vaak overdreven en onjuiste rapporten in de praktijk kan betekenen voor de betrokken gezinnen.
De nu volgende scènes kunnen zeer verwoestend zijn.
Veel kinderen en hun ouders maken deze wreedheid echter aan den lijve mee.
Daarom vragen we u om niet weg te kijken en de confrontatie aan te gaan met het lijden van kinderen en de gezinnen.
Kinderen zijn zwak en hulpeloos, ze hebben geen lobby en worden door niemand gehoord.
Tenzij ieder afzonderlijk van ons kijkt en actief wordt tegen dit onrecht.
In het volgende geval wordt de moeder ervan beschuldigd dat ze haar zoon heeft vervreemd van de
vader van het kind, omdat de jongen zelf zei dat hij zijn vader niet wilde bezoeken.
De moeder werd vervolgens gediagnosticeerd met een persoonlijkheidsstoornis als gevolg van een onjuist
deskundigenoordeel en haar voogdij werd ingetrokken.
Hoewel het 4-jarige jongetje met koorts in bed lag, werd hij bij zijn moeder weggehaald, zoals hierna te zien is.
De grootouders waren die dag aanwezig en filmden de scène met hun mobiele telefoons.
En de dochter was aan het werk en toen ging de bel en dan stormde het Bureau voor
Jeugdzorg en de vader van het kind de gang in.
En er werd een voet tussen de deur gezet.
Toen namen ze een beslissing en Elias zou onder toezicht komen te staan en naar zijn vader gaan.
En de dochter kwam dan meteen thuis van haar werk.
En even later ging de bel weer en dan kwam de deurwaarder.
En toen vroeg de deurwaarder aan Elias: Je papa staat voor de deur, hij wil je nu meenemen.
En toen begon hij te huilen en zei: Nee, daar wil ik niet heen.
En toen ging de deurwaarder weer weg en zei dat Elias voorlopig hier moest blijven om beter te worden.
En toen kwamen er vijf of zes functionarissen, ik kan het nu niet eens precies zeggen, rond het bed staan
waar de dochter met Elias lag en wilden hem meenemen.
Mijn vrouw en ik hadden toen de tegenwoordigheid van geest om onze mobiele telefoons te pakken en
erop in te zomen om toch nog iets te documenteren.
Ai, ai, ai,.Ik wil alleen met de vader van het kind praten.
Kunnen we een jack en schoenen voor het kind krijgen? Alstublieft? Jack en schoenen voor het kind!
Wilt u dit misschien halen?
Kom hier, Steffi. Kom eens hier. Zeg tenminste gedag.
Zeg één keer tot ziens. Zeg één keer tot ziens. Zeg één keer tot ziens. Laat u de deur los. Laat u de deur los.
Hoe lang heeft u uw zoon dan niet gezien?
Ja, toen waren er vier maanden waarin ik hem helemaal niet zag.
In het volgende geval werd de moeder valselijk beschuldigd van een persoonlijkheidsstoornis op basis van een gebrekkig
deskundigenrapport en werd haar daarom de voogdij ontnomen.
Haar dochter filmt hoe om half zes 's ochtends medewerkers van Bureau Jeugdzorg met de politiebegeleiding voor
de deur staan en haar 7-jarige zoon met geweld meenemen.
Ja, en als we vertellen dat onze broer niet naar buiten wil, niet weg wil, dan... Ik wil niet!
Alleen omdat iemand iets beweert dat helemaal niet waar is...
Ik wil dit niet! Ik wil niet gaan!
Maar je kunt me er niet van beschuldigen dat ik iets slechts heb gedaan.
Iets echt ergs. Ergens sterven kinderen van de honger en er gebeurt niets.
Er wordt goed voor mijn kind gezorgd en het wordt hier weggehaald.
Nee, maar als ik niet wil. Ik wil het niet!
Maar ik wil niet mee!
Ik krijg dat geschreeuw van mijn zoon nog steeds niet uit mijn oren toen ze hem de trap af sleepten.
En de overbuurvrouw heeft alles meegekregen.
Ze had nog gezien hoe hij zich aan het deurkozijn probeerde vast te klampen toen de politie hem daar wegsleepte.
En toen draaide die politieagent, een heel sterke man, de armen van mijn zoontje van zeven om en trok hem van me weg.
En toen gooide deze hem over zijn schouder en vertrok met hem.
En mijn zoon schreeuwde en schreeuwde en schreeuwde en schreeuwde.
En dat krijg je niet meer uit je oren.
Je zou kunnen denken dat dit slechts geïsoleerde gevallen en de absolute uitzondering zijn.
Helaas maken veel ouders en kinderen melding van dergelijke brute voorvallen.
De gevolgen van deze traumatische ervaringen blijven vaak een leven lang onverwerkt.
Angsttoestanden, paniekaanvallen en bindingsstoornissen zijn slechts een kleine greep uit de gevolgen waar kinderen
en gezinnen meestal de rest van hun leven mee worstelen.
Hier zijn twee voorbeelden ter illustratie:
Ik kwam toch terug, en ik was heel bang dat er op een gegeven moment weer twee mensen of mannen
zouden staan die me dan gewoon weer mee zouden nemen.
Ik heb hem dan zes maanden lang naar school begeleid, ik heb naast hem gezeten en ja, ik heb eigenlijk alles
gedaan wat je je maar kunt voorstellen om het kind te begeleiden en zijn angst weg te nemen.
Paul was nog maar twee toen hij bij het gezin werd weggehaald.
Hij stopte met praten en heeft tot vandaag nog steeds een spraakprobleem.
Veel kinderen lijden ook onder het trauma dat ze uit hun vertrouwde omgeving worden weggerukt.
Dit leidt onherroepelijk tot diepe verwondingen en gedragsveranderingen bij de kinderen.
Als de ouders de kinderen dan mogen bezoeken, vinden deze bezoeken meestal onder toezicht plaats.
Er gelden strikte regels voor de bijeenkomsten, die meestal zeer zelden zijn.
De ouders mogen geen gevoelens tonen of praten over hun gemeenschappelijke verleden.
Als de regels worden overtreden, wordt bezoek helemaal verboden.
Tehuisverblijven en de gevolgen daarvan
Hoewel het om het welzijn van de kinderen zou moeten gaan, verslechtert een verblijf in een tehuis de
situatie van de kinderen in de meeste gevallen dramatisch.
Verblijven in tehuizen hebben vaak ernstige gevolgen voor kinderen en jongeren.
Wakia is hier een ander voorbeeld van.
Wat hebben meer dan drie jaar in het tehuis gedaan met de vrolijke Wakia?
Het heeft me tamelijk veranderd.
Hoe aardig iemand die je net hebt ontmoet ook is, je moet hem nog steeds niet echt vertrouwen.
Dat is wat ik ervan heb geleerd.
Dr Christidis legt uit dat dit geen op zichzelf staand geval is:
Dus in... heel kort: kinderen worden helemaal niet geholpen in inrichtingen.
Dit kan hooguit het geval zijn bij kinderen die daadwerkelijk ernstig mishandeld zijn en
waarbij de forensische geneeskunde duidelijk ernstige verwondingen bij kinderen heeft vastgesteld:
Seksueel misbruik - wat het ook is- ja?
Maar de - er zijn hele studies - de kindertehuizen, bijvoorbeeld katholieke kindertehuizen
of diaconale werken, zijn openbaar op het net.
Ik heb er een paar gedownload die zelf hebben vastgesteld dat bijna 90% van de kinderen voor - of
tieners later - voordat ze eruit komen op de een of andere manier beschadigd zijn.
Het zijn of drugsverslaafden, alcoholisten of criminelen geworden.
Ze krijgen geen redelijke eindexamen, geen enkele, zelfs geen fatsoenlijke beroepsexamen, zodat ze vaak achteraf
op de zak van de staat leven, omdat ze in, in wat ...
Wat wordt er gedaan met de kinderen in de kindertehuizen?
Ze wordenopgeborgen.
Ze hebben een personeelsbezetting om te huilen – ja?
Dus ook daar wordt bespaard, alles wordt geprivatiseerd.
Ze willen allemaal alleen maar winst maken.
De kinderen worden dus opgeborgen en niet vooruitgeholpen.
Het is allemaal onzin wat ze daar zeggen.
Onder toezicht stellen - big business
In 2022 verbleven 121.000 kinderen in tehuizen en ongeveer 86.000 kinderen in pleeggezinnen. (in Duitsland)
Verblijf in het tehuis kost €42.000 - €54.000 per kind voor een jaar.
Voor het opnemen van een pleegkind ontvangen gezinnen een maandelijkse zorgvergoeding van 700 tot
900 euro, afhankelijk van de leeftijd van het kind.
De belastingbetalers betalen €4,9 miljard per jaar voor deze maatregelen.
Het volgende fragment uit een gesprek met een medewerker die al tientallen jaren in de
jeugdzorg werkt, verduidelijkt de situatie.
Het stationaire gebied is het gebied dat het meeste geld oplevert.
Ik bedoel, uiteindelijk kun je zien dat de stationaire voorzieningen in de loop
der jaren steeds meer uitgebreid worden.
Degenen die de kinderen bij wijze van spreken op de markt gooien, zijn de bureaus voor jeugdzorg.
Op de markt gooien?
Ik zeg dit heel bewust:
Op de markt gooien! Want zo is het: het gaat om geld, het gaat om geld.
En als ik een jongere aangeboden krijg van Bureau Jeugdzorg voor een bepaald dag- of maandtarief, dan doe ik een
aanbod aan Bureau Jeugdzorg en Bureau Jeugdzorg zegt dan: ik accepteer dit aanbod of ik accepteer het niet.
Het is tenslotte een bedrijf.
En de bureaus voor jeugdzorg zijn uiteindelijk blij als ze een verantwoordelijke
hebben die de jongeren uit handen neemt.
Hoe het met de kinderen gaat in de inrichtingen en of de maatregelen die daar worden genomen zinvol en nuttig
zijn voor de kinderen, wordt vaak niet voldoende gecontroleerd door de medewerkers van Bureau Jeugdzorg.
Steeds weer kwamen er schandalen aan het licht over kinderen uit Duitsland die werden overgedragen
aan pleeggezinnen en tehuizen in het buitenland.
Ze gingen daar niet naar school en hun andere wedervaren werden niet gecontroleerd - of bewaakt.
In dit geval heeft het financiële aspect voorrang op het welzijn van het kind.
Een inrichting ontvangt tot €5.000 per maand voor het kind van Bureau Jeugdzorg.
Als de inrichting het kind bijvoorbeeld naar een pleeggezin in Polen stuurt, hoeft
hiervoor slechts €600 per maand te worden betaald.
Wat er met de rest van het geld gebeurt, wordt vaak niet gecontroleerd.
Overbelasting bij bureaus jeugdzorg
Er is ook een tekort aan personeel bij de meeste bureaus voor jeugdzorg en de werknemers zijn voortdurend overbelast.
Er is dus een gebrek aan tijd en personeel om de verblijfplaats en het
welzijn van de kinderen te controleren.
Veel maatschappelijk werkers zeggen hun baan op omdat ze de manier waarop het werk
wordt gedaan niet langer kunnen behartigen.
Een jeugdzorg ambtenares uit Berlijn over dit onderwerp:
Het is gewoon zo dat mensen hier niet meer willen blijven en niet meer onder de werkvoorwaarden willen werken, collega's
vertrekken die het gewoon te druk hebben en zeggen:
Nee, voor mij is dat niet langer sociaal werk in de zin dat ik het wil doen - en dan ergens anders heen willen gaan.
Dit maakt de situatie alleen maar erger.
De vraag blijft ook wie daar het werk dan gaat doen.
Dr. Christidis, die zich al jaren bezighoudt met onwettige onder toezicht stellingen en veel zaken
persoonlijk begeleidt, zegt hierover het volgende:
En de administratie, d.w.z. het personeel van Bureau Jeugdzorg, ik zou zeggen dat zij slechts uitvoerders zijn.
Denk maar niet dat er psychologen of sociaal pedagogen tussen zitten, zoals vroeger wel
eens gebeurde, dat gebeurt enkel sporadisch.
Soms hebben we een kleuterleidster, soms hebben we een motoloog, die verantwoordelijk
is voor bewegingstherapie of iets dergelijks.
Mensen die helemaal geen idee hebben, sommigen van hen. Ook studiestakers; echt en masse.
Dat betekent dat ze geen deskunfigheid hebben, ze hebben alleen ambtsbevoegdheid, toch?
Hiervoor krijgen ze geld, dat ze zoiets doen.
Dit personeelstekort betekent ook dat de veiligheid en dus het welzijn van kinderen die in existentiële
nood verkeren door misbruik, verwaarlozing of geweld niet langer kan worden gegarandeerd.
Dit laat duidelijk zien dat de staat, die al jaren op de hoogte is van deze misstanden, zich
niet bekommert om de kinderen en hun welzijn.
Gezien de bedenkelijke begrotingssituatie wordt de sociale sector nu ook bedreigd met
bezuinigingen die in totaal miljoenen bedragen.
Het volgende moet op deze plaats worden benadrukt:
Er zijn veel jeugdzorgwerkers en opvoeders in de tehuizen die hun werk graag doen en toegewijd zijn.
Ze zijn goedhartig en richten zich op de kinderen en hun welzijn.
Zoals hierboven in detail is uitgelegd, wordt het voor hen echter steeds onmogelijker om hun werk
nauwgezet en met de nodige zorg en steun uit te voeren.
Open deur voor kinderhandel*
Een ander aspect dat hier slechts kort aan bod komt, is kinderhandel.
In dit ondoorzichtige en nauwelijks gecontroleerde systeem is het gemakkelijk om
kinderen ongemerkt te laten verdwijnen.
Het is aangetoond dat dit duizenden kinderen per jaar overkomt.
Deze kinderen kunnen gevangen worden gehouden in kinderbordelen en ook worden gebruikt voor ritueel misbruik.
In de instellingen en tehuizen zijn de kinderen vaak overgeleverd aan de verzorgers en volledig afhankelijk.
Dit zet de deur open voor misbruik en er zijn al veel schandalen dit aangaande aan het licht gekomen.
Het werd duidelijk dat hooggeplaatste politici, rechters, politieagenten en maatschappelijk
werkers vaak betrokken waren bij kindermisbruik.
Zie over dit thema andere al gepubliceerde Kla.TV-uitzendingen, die worden vermeld
in de ondertiteling onder de uitzending.
Conclusie Het is duidelijk geworden dat kinderen getraumatiseerd en voor het leven beschadigd zijn als
gevolg van het wegnemen van kinderen door bureau jeugdzorg.
In veel gevallen gaat het om winst en het kind als handelswaar en niet om bescherming en bewaring voor schade.
Het systeem verdoezelt en stimuleert dit misbruik.
Mevrouw Christidis legt dit als volgt uit:
Gaat het er hier om dat de opvoeding wordt overgenomen door de staat?
Worden ouders al hun rechten ontnomen?
In 2002 zei Olaf Scholz al tegen de krant Die Welt: We willen de hoogste soevereiniteit over de kinderbedden veroveren.
En kort daarna had hij gezegd: We hebben, de SPD heeft al controle als hoogste soevereiniteit over de kinderbedden.
In duidelijke taal betekent dit dat de staat zoveel mogelijk invloed heeft op de opvoeding van kinderen.
Ouderlijke rechten worden geminacht en er wordt van buitenaf ingegrepen in het gezin.
Dit is in overeenstemming met de door de VN besloten genderagenda.
Een van de doelen is om de rechten van ouders over hun kinderen af te schaffen om een globaal, gelijkgeschakeld
gezins- en maatschappelijk model door te zetten.
Want volgens de genderideologie ligt de verantwoordelijkheid voor de opvoeding en het welzijn van kinderen niet in
de eerste plaats bij het gezin, maar bij de staat en zijn instellingen, scholen, jeugdtehuizen, internaten enz.
Ondanks alle schandalen en feiten die blijven uitlekken met betrekking tot het wegnemen van kinderen, kinderroof en
kinderhandel, zijn er geen gefundeerde onderzoeken en onthullingen tot op de bodem van de zogenaamde rechtsstaat.
De publieke media zwijgen ook grotendeels en geven geen ruchtbaarheid aan de schandalen op grote
schaal of eisen geen verantwoording van de daders.
Sommige explosieve en misleidende berichten werden gedeeltelijk uit de media-archieven verwijderd.
Wat is nu de eis van het ogenblik om dit te stoppen?
Talloze organisaties, individuen zoals toegewijde artsen, psychologen en advocaten die zich inzetten voor de rechten
van kinderen hebben hier een duidelijk antwoord op: pr-werk.
Deze feiten moeten openbaar worden gemaakt.
In december 2023 werd er bijvoorbeeld een perssymposium georganiseerd door de MWGFD e.V. over het
onderwerp Institutionele inbreuken op onze kinderen.
Het is de wens van de MWGFD en van iedereen die geeft om het welzijn van onze kinderen dat dit thema
dagelijks onder de aandacht wordt gebracht van al onze medeburgers als een rood waarschuwingslicht.
We moeten er allemaal voor zorgen dat deze informatie op grote schaal wordt verspreid.
Juist alle rechters, openbare aanklagers, leraren, opvoeders en artsen in het bijzonder moeten worden
geïnformeerd en opgeroepen om hun steentje bij te dragen aan het droogleggen van dit ontzettende moeras.