Poniżej można zobaczyć program na temat: Wadliwe opinie ekspertów
Uprowadzenie dziecka z użyciem przemocy
Opieka mieszkaniowa i jej konsekwencje
Opieka nad dziećmi - wielki biznes
Przeciążenie w urzędach ds. młodzieży
Otwarte drzwi dla handlu dziećmi
W 2022 r. w Niemczech opieką objęto ponad 66 000 dzieci i młodzieży.
Zostały one przekazane pod opiekę państwa i umieszczone w rodzinach zastępczych lub domach dziecka.
Wśród nich znalazło się 28 600 małoletnich uchodźców bez opieki.
Liczby te generalnie rosną od lat lub utrzymują się na podobnym poziomie.
Niemcy są krajem o największej liczbie dzieci objętych opieką na świecie.
Czy Niemcy naprawdę mają najbardziej niebezpiecznych i niekompetentnych rodziców na świecie, czy też te
alarmująco wysokie liczby ukrywają coś zupełnie innego?
Ten program rzuca światło na ciemność i przygląda się z bliska systemowi stojącemu za sprawami opieki.
W większości z 66 000 przypadków powodem uprowadzenia dziecka nie jest przemoc, zaniedbanie czy
uzależnienie od alkoholu lub narkotyków ze strony rodziców.
Większość dzieci trafia do placówek opiekuńczych, ponieważ ich rodzice są przeciążeni.
Inne powody to zaburzenia przywiązania między rodzicami a dzieckiem, nietolerancja przywiązania jednego
z rodziców lub - uwaga - w wielu przypadkach zbyt bliska relacja między matką a dzieckiem.
W takich przypadkach dziecko często ma po prostu dobre i harmonijne relacje z matką.
Wadliwe raporty biegłych
Psychologiczne raporty sądowe dotyczące opiekunów prawnych są często sporządzane w trakcie przejmowania ich pod opiekę.
Raporty te stanowią ważną podstawę oceny dla właściwych sędziów sądów rodzinnych i w zależności
od ich wyniku decyduje się o dalszym losie dzieci.
Takie oceny zawsze powodują ogromne szkody, ponieważ prowadzą do ogromnej ingerencji w rodzinę.
Są one również kosztowne dla osób nimi dotkniętych.
Może to kosztować rodziców do 15 000 euro, a jeśli nie są w stanie zapłacić, podatnika.
Łącznie zarabia się na tym około 100 milionów euro rocznie.
Wyceny te często zawierają rażące wady.
Dr Andrea Christidis, psycholog, biegły sądowy, psycholog sądowy i terapeuta behawioralny, która napisała już ponad 1000 ekspertyz
dotyczących oceny rodziny, składa następujące oświadczenie:
Nie miałem ani jednej ekspertyzy, która naprawdę spełniałaby wszystkie wymagania techniczne.
W prawie wszystkich z nich wykryto poważne wady.
W wielu przypadkach zainteresowani rodzice lub rodzice zostali zdiagnozowani przez ekspertów po krótkich
rozmowach, czasami tylko po rozmowach telefonicznych.
Wyjaśnia to dr Christidis:
Niestety, obecna sytuacja prawna jest taka, że każdy, kto zostanie wyznaczony przez sędziego, może przygotowywać ekspertyzy.
Czy mu się to uda, to już inna kwestia.
Jeśli sędzia powie: Tak, jest w tym dobry, myślę, że jest kompetentny, wówczas może on przygotowywać raporty biegłych.
Często zauważa się, że nawet wyszkoleni psychologowie często pracują nienaukowo.
Na przykład test plam Rohrschacha jest stosowany u dzieci.
Tam widzą plamy atramentu i muszą opisać, co w nich rozpoznają.
Takie testy są całkowicie nieprzydatne jako dowód w sądzie, a mimo to są przywoływane
jako podstawa decyzji w sprawie dobra dziecka.
Dr Christidis mówi: .
Możesz w to włożyć, co tylko chcesz. Jesteś po prostu wolny.
To zależy od psychiki oceniającego, od tego, co on w tym widzi, a niekoniecznie od tego, co widzi dziecko.
Każdy wynik pożądany przez eksperta może zostać zdiagnozowany na tej nienaukowej i wysoce kontrowersyjnej podstawie.
W większości przypadków konsekwencje są śmiertelne.
W raportach często diagnozuje się u rodziców brak umiejętności rodzicielskich lub zaburzenia osobowości.
Są to zatem powody utraty opieki i umieszczenia dzieci w rodzinach zastępczych lub domach dziecka.
Większość ludzi nie jest świadoma tych faktów.
Wszystkie te procedury nie są publicznie dostępne i prawie nikt nie ma do nich dostępu.
Uprowadzenie dziecka z użyciem przemocy i jego konsekwencje
To, co wydanie tych nieadekwatnych, często przesadzonych i błędnych raportów może oznaczać w praktyce
dla zainteresowanych rodzin, zostało zilustrowane poniżej za pomocą studiów przypadków.
Poniższe sceny mogą być bardzo niepokojące.
Jednak wiele dzieci i ich rodziców doświadcza tego okrucieństwa na własnej skórze.
Dlatego prosimy, aby nie odwracać wzroku i stawić czoła cierpieniu dzieci i rodzin.
Dzieci są słabe i bezradne, nie mają lobby i nikt ich nie słucha.
Chyba że każdy z nas spojrzy i podejmie działania przeciwko tej niesprawiedliwości.
W poniższej sprawie matka została oskarżona o zrażenie syna do ojca dziecka, ponieważ
chłopiec sam powiedział, że nie chce odwiedzać ojca.
Następnie u matki zdiagnozowano zaburzenia osobowości w wyniku błędnej opinii biegłego i odebrano jej prawo do opieki.
Chociaż 4-letni chłopiec leżał w łóżku z gorączką, został wyrwany matce, co widać poniżej.
Dziadkowie byli obecni tego dnia i sfilmowali scenę swoimi telefonami komórkowymi.
A córka była w pracy i wtedy zadzwonił dzwonek, a potem urząd ds. młodzieży i ojciec dziecka wpadł na korytarz.
I stopa została włożona w drzwi.
Następnie podjęli decyzję, że Elias zostanie objęty opieką i zamieszka z ojcem.
Córka od razu wróciła z pracy.
Niedługo później dzwonek znów się odezwał i przyszedł komornik.
Wtedy komornik zapytał Eliasa: Twój tata jest przy drzwiach, chce cię teraz zabrać ze sobą.
Potem zaczął płakać i powiedział: Nie, nie chcę tam iść.
A potem komornik znowu wyszedł i powiedział, że Elias powinien na razie tu zostać i wyzdrowieć.
A potem pięciu lub sześciu funkcjonariuszy, nawet nie potrafię teraz dokładnie powiedzieć, przyszło i stanęło wokół
łóżka, na którym córka leżała z Eliasem, i chciało go zabrać.
Moja żona i ja mieliśmy wtedy na tyle przytomności umysłu, że wyciągnęliśmy nasze telefony
komórkowe i trzymaliśmy je w górze, aby coś udokumentować.
Auć, auć, auć. Chcę tylko porozmawiać z ojcem dziecka.
Czy możemy dostać kurtkę i buty dla dziecka?. Proszę? Kurtkę i buty dla dziecka!
Chcesz to dostać?.
Chodź tutaj, Steffi. Podejdź tutaj. Przynajmniej się pożegnaj.
Pożegnaj się raz. Pożegnaj się raz. Pożegnaj się raz. Puść drzwi. Puść drzwi.
Jak długo nie widziałeś swojego syna?.
Tak, potem były cztery miesiące, w których w ogóle go nie widziałam.
W kolejnej sprawie matka została fałszywie oskarżona o posiadanie zaburzeń osobowości na podstawie
nieodpowiedniej opinii biegłego, a tym samym pozbawiona opieki.
Jej córka filmuje, jak o wpół do piątej rano pracownicy urzędu ds. młodzieży stają przed drzwiami w
towarzystwie policji i siłą zabierają jej 7-letniego syna.
Tak, a jeśli powiemy, że nasz brat nie chce wyjść, nie chce wyjść, to .... Nie chcę!.
Tylko dlatego, że ktoś twierdzi coś, co nie jest prawdą...
Nie chcę tego! Nie chcę jechać!
Ale nie możesz oskarżyć mnie o zrobienie czegoś złego.
Coś naprawdę złego. Dzieci umierają z głodu i nic się nie dzieje.
Moje dziecko jest pod dobrą opieką i zostało stąd zabrane.
Nie, ale jeśli nie chcę. Nie chcę!
Ale ja nie chcę jechać!
Wciąż nie mogę wyrzucić z uszu krzyku mojego syna, kiedy ciągnęli go po schodach.
A sąsiad z naprzeciwka wszystko zauważył.
Widziała, jak próbował przytrzymać się framugi drzwi, gdy policja go odciągnęła.
I wtedy ten policjant, bardzo silny mężczyzna, wykręcił ramiona mojego małego siedmioletniego syna i odciągnął go ode mnie.
A potem przerzuciła się przez jego ramię i odeszła razem z nim.
A mój syn krzyczał, krzyczał i krzyczał.
I nie da się tego wyrzucić z uszu.
Można by pomyśleć, że są to tylko pojedyncze przypadki i absolutne wyjątki.
Niestety, wielu rodziców i dzieci zgłasza takie brutalne incydenty.
Konsekwencje tych traumatycznych doświadczeń często pozostają nierozwiązane przez całe życie.
Lęk, ataki paniki i zaburzenia przywiązania to tylko niewielka część konsekwencji, z którymi
dzieci i rodziny muszą zmagać się przez resztę życia.
Oto dwa studia przypadków, które to ilustrują:
Kiedy wróciłem, bardzo się bałem, że w pewnym momencie znajdę tam dwóch ludzi lub mężczyzn, którzy znów mnie zabiorą.
Potem przez sześć miesięcy towarzyszyłam mu w szkole, siedziałam obok niego i tak, właściwie robiłam wszystko, co można sobie
wyobrazić, aby towarzyszyć dziecku i pozbyć się jego strachu.
Paul miał zaledwie dwa lata, kiedy został zabrany od rodziny.
Przestał mówić i do dziś ma problemy z mową.
Wiele dzieci cierpi również z powodu traumy związanej z oderwaniem od znanego im otoczenia.
Prowadzi to nieodwracalnie do głębokich urazów i zmian w zachowaniu dzieci.
Jeśli rodzice mogą odwiedzać dzieci, wizyty te zwykle odbywają się pod nadzorem.
Na spotkaniach, które zazwyczaj odbywają się bardzo rzadko, obowiązują surowe zasady.
Rodzicom nie wolno okazywać uczuć ani rozmawiać o wspólnej przeszłości.
Jeśli zasady zostaną złamane, wizyty zostaną całkowicie zablokowane.
Pozostanie w domu i jego konsekwencje
Podczas gdy w założeniu chodzi o dobro dzieci, pobyt w domu opieki w większości przypadków dramatycznie pogarsza ich sytuację.
Opieka domowa często ma poważne konsekwencje dla dzieci i młodzieży.
Wakia jest tego kolejnym przykładem.
Co ponad trzy lata w domu zrobiły z wesołą Wakią?.
Bardzo mnie to zmieniło.
Bez względu na to, jak miła jest osoba, którą właśnie poznałeś, nadal nie powinieneś jej ufać.
Tego właśnie się nauczyłem.
Dr Christidis wyjaśnia, że nie jest to odosobniony przypadek:
A więc... bardzo krótko: dzieci nie otrzymują żadnej pomocy w placówkach.
Może to mieć miejsce tylko w przypadku dzieci, które rzeczywiście zostały poważnie wykorzystane i gdzie medycyna
sądowa wyraźnie stwierdziła poważne obrażenia u dzieci:
Wykorzystywanie seksualne - bez względu na wszystko - tak?
Ale - są całe badania - domy dziecka, np. katolickie domy dziecka lub organizacje diakonijne, są publiczne w sieci.
Ściągnąłem kilku, którzy sami zdali sobie sprawę, że prawie 90% dzieci przed - lub nastolatków później -
zanim wyjdą na wolność, jest w jakiś sposób uszkodzonych.
Są to albo narkomani, alkoholicy, albo przestępcy.
Nie uzyskują żadnych przyzwoitych kwalifikacji, żadnych, nawet przyzwoitych kwalifikacji zawodowych, więc
często kończą płacąc potem państwu, ponieważ są w...
Co robi się z dziećmi w domach dziecka?
Są one przechowywane.
Mają współczynnik zatrudnienia, który doprowadza do płaczu - tak?
Tak więc i tam wprowadza się oszczędności, wszystko jest prywatyzowane.
Oni wszyscy chcą tylko zarobić.
Tak więc dzieci są wstrzymywane i nie są zachęcane.
To wszystko, co mówią, to bzdury.
Opieka zastępcza - wielki biznes
W 2022 roku 121 000 dzieci mieszkało w placówkach opiekuńczych, a około 86 000 w rodzinach zastępczych.
<Zakwaterowanie w domu kosztuje od 42 000 do 54 000 euro za dziecko na rok.
Za przyjęcie dziecka do rodziny zastępczej rodziny otrzymują miesięczny zasiłek opiekuńczy w
wysokości od 700 do 900 euro w zależności od wieku dziecka.
Podatnicy płacą za te środki 4,9 miliarda euro rocznie.
Poniższy fragment rozmowy z pracownikiem, który od dziesięcioleci pracuje w opiece nad młodzieżą, ilustruje tę sytuację.
Obszar szpitalny to obszar, który przynosi najwięcej pieniędzy.
Ostatecznie można zauważyć, że placówki szpitalne stają się z biegiem lat coraz bardziej powszechne.
Ci, którzy wyrzucają dzieci na rynek, że tak powiem, to urzędy ds. młodzieży.
Wrzucić to na rynek?.
Mówię to całkiem świadomie:
Rzuć to na rynek! Bo tak to już jest: chodzi o pieniądze, chodzi o pieniądze.
A jeśli urząd ds. młodzieży zaoferuje mi młodego człowieka za określoną stawkę dzienną lub miesięczną, to składam
ofertę do urzędu ds. młodzieży, a urząd ds. młodzieży mówi, że przyjmuję lub nie przyjmuję tej oferty.
W końcu to biznes.
A urzędy ds. młodzieży są ostatecznie zadowolone, jeśli mają organizację, która zabiera młodych ludzi z ich rąk.
To, jak dzieci radzą sobie w ośrodkach i czy podejmowane tam działania są rozsądne i pomocne dla dzieci, często nie jest
wystarczająco sprawdzane przez pracowników urzędu ds. młodzieży.
Raz po raz wychodziły na jaw skandale związane z przekazywaniem dzieci z Niemiec do rodzin zastępczych i domów za granicą.
Nie chodzili tam do szkoły, a ich inne działania nie były monitorowane ani nadzorowane.
W tym przypadku aspekt finansowy ma pierwszeństwo przed dobrem dziecka.
Organizacja otrzymuje do 5 000 euro miesięcznie na dziecko z urzędu ds. młodzieży.
Jeśli na przykład organizacja wyśle dziecko do rodziny zastępczej w Polsce, trzeba za to zapłacić tylko 600 euro miesięcznie.
To, co dzieje się z resztą pieniędzy, często nie jest sprawdzane.
Przeciążenie w urzędach ds. młodzieży
W większości urzędów ds. młodzieży brakuje również personelu, a pracownicy są stale przepracowani.
Brakuje więc czasu i personelu, aby monitorować miejsce pobytu i dobrostan dzieci.
Wielu pracowników socjalnych odchodzi z pracy, ponieważ nie mogą dłużej wspierać sposobu, w jaki wykonywana jest praca.
Urzędnik ds. młodzieży z Berlina na ten temat:
Po prostu ludzie nie chcą już tu zostawać i nie chcą pracować w takich warunkach, odchodzą
koledzy, którzy są po prostu zbyt zajęci i mówią:
Nie, dla mnie to już nie jest praca społeczna w tym sensie, że chcę ją wykonywać - a potem pójść gdzie indziej.
To pogarsza sytuację.
Pozostaje również pytanie, kto będzie wykonywał tam pracę.
Dr Christidis, który od lat zajmuje się bezprawnymi zatrzymaniami i osobiście nadzoruje
wiele spraw, komentuje to w następujący sposób:
A administracja, tj. pracownicy urzędu ds. młodzieży, powiedziałbym, że są tylko wykonawcami.
I nie trzeba myśleć, że są tam psychologowie czy pedagodzy społeczni, jak to było kiedyś, czasami.
Czasami mamy nauczyciela w przedszkolu, czasami mamy motologa, który jest
odpowiedzialny za terapię ruchową lub coś w tym rodzaju.
Ludzie, którzy w ogóle nie mają pojęcia - niektórzy z nich. Również osoby porzucające studia; naprawdę masowo.
Oznacza to, że nie mają wiedzy specjalistycznej, a jedynie oficjalne kompetencje, tak?
Dostają za to pieniądze.
Ten niedobór personelu oznacza również, że nie można zagwarantować bezpieczeństwa, a tym samym dobra
dzieci, które znajdują się w egzystencjalnej potrzebie z powodu wykorzystywania, zaniedbania lub przemocy.
To wyraźnie pokazuje, że państwo, które od lat wie o tych nadużyciach, nie troszczy się o dzieci i ich dobro.
W związku z napiętą sytuacją budżetową, sektor społeczny jest obecnie również zagrożony milionowymi cięciami w finansowaniu.
W tym miejscu należy podkreślić następujące kwestie:
W domach jest wielu pracowników opieki nad młodzieżą i wychowawców, którzy lubią swoją pracę i są zaangażowani.
Są życzliwi i koncentrują się na dzieciach i ich dobru.
Jednakże, jak wyjaśniono szczegółowo powyżej, wykonywanie przez nich pracy w sposób sumienny i z
należytą starannością staje się coraz bardziej niemożliwe.
Otwarte drzwi dla handlu dziećmi*
Innym aspektem, który został tu tylko pokrótce przedstawiony, jest handel dziećmi.
W tym nieprzejrzystym i słabo monitorowanym systemie łatwo jest sprawić, by dzieci zniknęły niezauważone.
Udowodniono, że zdarza się to tysiącom dzieci każdego roku.
Dzieci te mogą być przetrzymywane w dziecięcych domach publicznych, a także wykorzystywane do nadużyć rytualnych.
W instytucjach i domach dzieci są często zdane na łaskę opiekunów i całkowicie zależne.
Otwiera to drzwi do nadużyć, a wiele skandali już wyszło na jaw.
Stało się jasne, że wysocy rangą politycy, sędziowie, policjanci i pracownicy socjalni
byli często zamieszani w wykorzystywanie dzieci.
Zobacz inne wcześniej opublikowane programy Kla.TV na ten temat, które są wymienione w napisach poniżej programu.
Wnioski Stało się jasne, że dzieci doznają traumy i szkód na całe życie w wyniku uprowadzenia przez urzędy ds. młodzieży.
W wielu przypadkach chodzi o zysk i dziecko jako towar, a nie o jego ochronę i ochronę przed krzywdą.
System tuszuje i zachęca do takich nadużyć.
Pani Christidis wyjaśnia to w następujący sposób:
Czy chodzi o przejęcie edukacji przez państwo?
Czy rodzice są pozbawiani wszystkich swoich praw?
W 2002 roku Olaf Scholz powiedział gazecie Die Welt: Chcemy zdobyć suwerenność powietrzną nad łóżkami dzieci.
Wkrótce potem powiedział: Mamy, SPD już podniosła suwerenność powietrzną nad łóżeczkami.
Mówiąc prostym językiem, oznacza to, że państwo ma jak największy wpływ na wychowanie dzieci.
Prawa rodzicielskie są lekceważone, a rodzina jest ingerowana z zewnątrz.
Jest to zgodne z agendą genderową przyjętą przez ONZ.
Jednym z celów jest tutaj zniesienie praw rodziców do ich dzieci w celu wymuszenia globalnego,
zsynchronizowanego modelu rodzinnego i społecznego.
Ponieważ zgodnie z ideologią gender odpowiedzialność za wychowanie i dobro dzieci nie należy przede
wszystkim do rodziny, ale do państwa i jego instytucji, szkół, ośrodków młodzieżowych, internatów itp.
Pomimo wszystkich skandali i faktów, które wciąż wyciekają w związku z uprowadzeniami dzieci, kradzieżą dzieci i
handlem dziećmi, nie ma dobrze uzasadnionych dochodzeń i ujawnień ze strony tak zwanego państwa konstytucyjnego.
Media publiczne również w dużej mierze milczą i ani nie nagłaśniają skandali na dużą skalę, ani
nie domagają się odpowiedzialności od sprawców.
Niektóre wybuchowe i wprowadzające w błąd raporty zostały usunięte z archiwów mediów.
Jaki jest więc porządek dnia, aby to powstrzymać?
Liczne organizacje, osoby takie jak zaangażowani lekarze, psychologowie i prawnicy, którzy prowadzą kampanię na rzecz praw
dziecka, mają na to jasną odpowiedź: praca public relations.
Fakty te muszą zostać podane do wiadomości publicznej.
Na przykład w grudniu 2023 r. odbyło się sympozjum prasowe zorganizowane przez MWGFD e.V. na
temat Instytucjonalnych ataków na nasze dzieci.
Życzeniem MWGFD i wszystkich tych, którzy troszczą się o dobro naszych dzieci, jest to, aby wszyscy nasi
współobywatele codziennie zwracali uwagę na tę kwestię jak na czerwone światło ostrzegawcze.
Wszyscy musimy zadbać o to, by informacje te były rozpowszechniane na szeroką skalę.
Wszyscy sędziowie, prokuratorzy, nauczyciele, wychowawcy i lekarze w szczególności muszą być poinformowani i wezwani do zrobienia
tego, co w ich mocy, aby osuszyć to niewypowiedziane bagno.
Wniosek musi być następujący: Potrzebujemy odważnych ludzi - czas milczenia i chowania
się dobiegł końca - teraz każdy jest potrzebny.