Më poshtë mund të shikoni një program për: "Raporte të gabueshme të ekspertëve"
Heqje me forcë e fëmijëve
Qëndrimi në shtëpi dhe pasojat e tij
Marrja e fëmijëve në kujdes – biznes i madh
Mbingarkesë në zyrat e mirëqenies së të rinjve
"Dera e hapur për trafikimin e fëmijëve"
Në vitin 2022, në Gjermani pati më shumë se 66,000 raste të fëmijëve dhe të rinjve që u vendosën në kujdes.
Ata u vendosën në kujdesin e shtetit dhe u akomoduan në familje pritëse ose në shtëpi.
Ndër ta ishin 28,600 refugjatë të mitur pa shoqërues.
Për vite me radhë, këto shifra zakonisht kanë qenë në rritje ose kanë mbetur në një nivel të ngjashëm.
Gjermania është vendi me numrin më të lartë të zhvendosjeve ndërkombëtare.
A ka Gjermania me të vërtetë prindërit më të rrezikshëm dhe më të paaftë në botë, apo fshihet diçka
tjetër pas këtyre shifrave alarmueshëm të larta?
Ky program hedh dritë mbi çështjen dhe shqyrton nga afër sistemin pas heqjeve.
Në shumicën e 66,000 rasteve, arsyet për heqjen e fëmijëve nga kujdesi i prindërve të tyre nuk janë dhuna, neglizhenca
ose varësia nga alkooli ose drogat nga ana e prindërve.
Shumica e fëmijëve merren në kujdes sepse thuhet se prindërit e tyre nuk janë në gjendje t'i përballojnë.
Arsye të tjera përfshijnë "çrregullimet e lidhjes" midis prindërve dhe fëmijës, "intolerancën ndaj lidhjes" nga
ana e një prindi ose – besoni apo jo – në shumë raste, një "marrëdhënie tepër e ngushtë midis nënës dhe fëmijës".
Në këto raste, fëmija shpesh thjesht ka një marrëdhënie të mirë dhe të harmonishme me nënën e tij.
Raporte të pasakta
Raportet psikologjike gjyqësore mbi kujdestarët ligjorë shpesh përgatiten gjatë marrjes së fëmijëve në kujdes.
Këto raporte janë një bazë e rëndësishme për vlerësimin nga gjyqtarët përgjegjës të gjykatës familjare, dhe në varësi të
rezultateve të tyre do të vendoset fati i ardhshëm i fëmijëve.
Këto mendime të ekspertëve përsëritësisht shkaktojnë dëm të madh, pasi çojnë në ndërhyrje masive në jetën familjare.
Ato gjithashtu sjellin një kosto të lartë për të prekurit.
Ato mund t'u kushtojnë prindërve deri në 15,000 euro, dhe nëse ata nuk janë në gjendje të paguajnë, tatimpaguesit.
Kjo gjeneron një total prej disa qindra milionë eurosh në vit.
Këto raporte shpesh përmbajnë mangësi të dukshme.
Dr Andrea Christidis, psikolog, dëshmitar ekspert, psikolog forenzik dhe terapist sjellës, i cili ka shkruar
më shumë se 1,000 raporte ekspertësh mbi çështje familjare, bën deklaratën e mëposhtme mbi këtë temë:
Ende nuk kam parë asnjë raport që me të vërtetë ka përmbushur të gjitha kërkesat teknike.
U gjetën mangësi serioze në pothuajse të gjitha prej tyre.
Në shumë raste, prindërit ose prindi i përfshirë u diagnostikuan nga vlerësuesit pas bisedash të
shkurtra, ndonjëherë vetëm pas bisedash telefonike.
Dr Christidis shpjegon këtë:
"Fatkeqësisht, sipas ligjit aktual, çdo person i emëruar nga gjyqtari lejohet të përgatisë një opinion ekspertësh."
Nëse ai mund ta bëjë, është një pyetje tjetër.
Nëse gjyqtari thotë: "Po, ai është i mirë në këtë, e konsideroj kompetent," atëherë ai mund të përgatisë raporte ekspertësh.
Shpesh vërehet se edhe psikologët e trajnuar punojnë shpesh në mënyrë jo-shkencore.
Për shembull, testi i njollave me bojë Rohrschach përdoret me fëmijë.
Atje, ajo sheh njolla boje dhe i kërkohet të përshkruajë çfarë njeh në to.
Testet e tilla janë krejtësisht të papërshtatshme si provë në gjykatë, megjithatë ato citohen si
bazë për vendimet që lidhen me mirëqenien e fëmijës.
Dr Christidis komenton:
Mund ta interpretosh si të duash. Je thjesht i lirë.
Varet nga psikika e ekspertit se çfarë sheh ai në të dhe jo domosdoshmërisht se çfarë sheh fëmija.
Në këto baza jo-shkencore dhe jashtëzakonisht kontraverse, mund të diagnostikohet çdo rezultat që dëshiron eksperti.
Pasojat janë fatale në shumicën e rasteve.
Prindërit shpesh diagnostikohen në raportet me mungesë të aftësive prindërore ose me çrregullime të personalitetit.
Këto janë pra arsyet për humbjen e kujdestarisë dhe vendosjen e fëmijëve në familje pritëse ose në shtëpi pritëse.
Shumica e njerëzve nuk janë të vetëdijshëm për këto fakte.
Asnjë nga këto procedura nuk është e hapur për publikun, dhe pothuajse askush nuk ka akses në këto procese.
Heqja me forcë e fëmijëve dhe pasojat e saj
Implikimet praktike për familjet e prekura nga këto vlerësime të pamjaftueshme, shpesh të ekzagjeruara dhe të
gabuara, ilustrohen më poshtë përmes studimeve të rasteve.
Skenat e mëposhtme mund të jenë shumë shqetësuese.
Megjithatë, shumë fëmijë dhe prindërit e tyre përjetojnë këto mizoritë nga afër.
Prandaj ju kërkojmë të mos shikoni anash, por të përballeni me vuajtjet e këtyre fëmijëve dhe familjeve të tyre.
Fëmijët janë të dobët dhe të pambrojtur, ata nuk kanë lobistë dhe askush nuk i dëgjon.
Përveç nëse secili prej nesh merr qëndrim dhe lufton aktivisht kundër kësaj padrejtësie.
Në rastin e mëposhtëm, nëna akuzohet për largimin e djalit të saj nga babai i tij, sepse vetë
djali tha se nuk donte ta vizitonte babanë e tij.
Nëna më pas u diagnostikua me një çrregullim të personalitetit bazuar në një vlerësim të
pasaktë dhe iu hoqën të drejtat e kujdestarisë.
Edhe pse djali 4-vjeçar ishte në shtrat me ethe, ai u rrëmbye nga nëna e tij, siç shihet më poshtë.
Gjyshërit ishin të pranishëm atë ditë dhe filmuan skenën me telefonat e tyre celularë.
"Dhe vajza po punonte, dhe pastaj u dëgjua zilja, dhe pastaj shërbimet sociale dhe babai i fëmijës u hodhën në korridor."
Dhe u fut një këmbë në derë.
Dhe pastaj ata vendosën që Elias të merrej në kujdes dhe të zhvendosej për të jetuar me babanë e tij.
Dhe vajza erdhi drejtpërdrejt në shtëpi nga puna.
Pak më vonë, zile e derës tingëlloi përsëri dhe mbërriti ekzekutori.
Dhe pastaj sherifi i pyeti Elias: "Babai yt po qëndron te dera; ai dëshiron të të marrë me vete tani."
Dhe pastaj ai filloi të qante dhe tha, "Jo, nuk dua të shkoj atje."
Dhe pastaj shërbëtori u largua përsëri dhe tha se Elias duhej të qëndronte këtu për momentin dhe të shërohej.
Dhe pastaj erdhën pesë apo gjashtë oficerë, nuk mund ta them saktë tani, dhe qëndruan pranë shtratit ku
vajza po flinte me Elias dhe donin ta merrnin atë.
"Unë dhe gruaja ime atëherë patëm gjykimin e mprehtë për të nxjerrë thjesht telefonat tanë celularë
dhe për t'i ngritur lart për të dokumentuar diçka."
"Auu, auu, auu." "Unë dua vetëm të flas me babanë e fëmijës."
"A mund të marrim një xhaketë dhe këpucë për fëmijën?" "Përgjë?" "Një xhaketë dhe këpucë për fëmijën!"
"A do të doje ta sjellje atë?"
Eja këtu, Steffi. Eja këtu. Të paktën thuaj lamtumirë.
Thuaj lamtumirë një herë. Thuaj lamtumirë një herë. Thuaj lamtumirë një herë. Lësho derën. Lësho derën.
"Sa kohë është që nuk e ke parë djalin tënd?"
"Po, pastaj ishin katër muaj që nuk e pashë fare."
Në rastin tjetër, nëna u akuzua padrejtësisht për një çrregullim të personalitetit bazuar në një opinion ekspertësh
të mangët, dhe si pasojë iu hoqën të drejtat e kujdestarisë.
Vajza e saj xhiron se si, në orën pesë e gjysmë të mëngjesit, punonjësit e zyrës së mirëqenies së të rinjve,
të shoqëruar nga policia, qëndrojnë te dera dhe me forcë i marrin djalin e saj shtatëvjeçar.
"Po, dhe nëse themi se vëllai ynë nuk dëshiron të largohet, nuk dëshiron të ikë, atëherë ..." "Nuk dua!"
Vetëm sepse dikush pretendon diçka që nuk është e vërtetë...
Nuk dua! Nuk dua të shkoj!
Por ti nuk mund të më akuzosh se kam bërë ndonjë gjë të gabuar.
Diçka shumë e keqe. Fëmijët po vdesin urie diku dhe nuk po bëhet asgjë për këtë.
Fëmija im kujdeset mirë, dhe ai do të nxirret nga këtu.
Jo, nëse nuk dua. Nuk dua!
Por unë nuk dua të shkoj!
"Edhe sot e kësaj dite, ende nuk mund t'i heq nga veshët tingullin e britmave të djalit tim kur e tërhoqën poshtë shkallëve."
Dhe fqinj i përballë rrugës pa gjithçka.
Ajo e kishte parë duke u përpjekur të ngjitej në kornizën e derës kur policia e tërhoqi larg.
Dhe pastaj ky polic, një burrë i madh e i fuqishëm, i shtrembëroi krahët djalit tim të
vogël shtatëvjeçar dhe e tërhoqi larg nga unë.
Dhe pastaj ajo u hodh mbi supin e tij dhe iku me të.
Dhe djali im bërtiti e bërtiti e bërtiti e bërtiti.
Dhe nuk do të mund ta nxjerrësh nga veshët e tu.
Mund të mendohet se këto janë vetëm raste të izoluara dhe përjashtim absolut.
Fatkeqësisht, megjithatë, shumë prindër dhe fëmijë raportojnë incidente kaq brutale.
Pasojat e këtyre përvojave traumatike shpesh nuk mund të përballohen për pjesën tjetër të jetës.
Ankthi, sulmet e panikut dhe çrregullimet e lidhjes janë vetëm disa nga pasojat me të cilat fëmijët dhe familjet
zakonisht duhet të përballen për pjesën tjetër të jetës së tyre.
Ja dy studime rastesh për të ilustruar këtë:
"Kur u ktheva, kisha shumë frikë se në një moment do të ishin aty dy persona, ose burra, që do të më merrnin përsëri."
"E shoqërova në shkollë për gjashtë muaj, u ula pranë tij dhe, po, bëra gjithçka që më shkonte
mendje për ta mbështetur dhe për t'i hequr frikën."
"Paul ishte vetëm dy vjeç kur u mor nga familja e tij.
Ai ndaloi së foluri dhe edhe sot ka probleme me të folurit.
Për më tepër, shumë fëmijë vuajnë gjithashtu nga trauma e largimit nga mjedisi i tyre i njohur.
Kjo pashmangshmërisht çon në trauma të thella dhe ndryshime në sjelljen e fëmijëve.
Kur prindërve u lejohet të vizitojnë fëmijët e tyre, këto vizita zakonisht janë të mbikëqyrura.
Zbatohen rregullore të rrepta për këto takime, të cilat zakonisht janë shumë të rralla.
Prindërit nuk duhet të shfaqin asnjë ndjenjë apo të flasin për të kaluarën e tyre të përbashkët.
Nëse rregullat thyhen, vizitat do të ndalohen plotësisht.
Qëndrimet në shtëpi dhe pasojat e tyre
Edhe pse fokusi duhet të jetë te mirëqenia e fëmijëve, në shumicën e rasteve qëndrimi në
një shtëpi përkeqëson ndjeshëm situatën e tyre.
Qëndrimi në një shtëpi për fëmijë shpesh ka pasoja serioze për fëmijët dhe të rinjtë.
Merr përsëri Wakia si shembull.
"Çfarë ka bërë qëndrimi më shumë se tre vjet në shtëpi me Wakia-n e gëzuar?"
Më ka ndryshuar mjaft.
Pavarësisht se sa i sjellshëm mund të jetë dikush që sapo e ke takuar, prapë nuk duhet t'i besosh vërtet.
Kjo është ajo që mësova prej tij.
Dr Christidis shpjegon se kjo nuk është një rast i izoluar:
"Pra, në... në pak fjalë: Fëmijët nuk ndihmohen fare në institucione.
Kjo mund të ndodhë vetëm me fëmijë që kanë qenë të keqtrajtuar rëndë dhe ku mjekësia ligjore ka
identifikuar shenja të qarta të lëndimeve serioze tek fëmijët:
Abuzimi seksual – pa marrë parasysh çfarë – po?
Por ka studime të tëra mbi këtë – shtëpitë e fëmijëve, p.sh. shtëpitë katolike të fëmijëve ose
institucionet diakone, janë të disponueshme publikisht online.
Kam shkarkuar disa që kanë zbuluar se pothuajse 90% e fëmijëve – ose të rinjve më vonë – janë
në njëfarë mënyre të dëmtuar para se të dalin.
Ata janë ose të varur nga drogërat, alkoolistë, ose janë përfshirë në krim.
Ata nuk marrin asnjë kualifikim të denjë, asnjë fare, madje as një kualifikim të mirë pune, kështu që shpesh përfundojnë
duke qenë një barrë për shtetin sepse janë në, në atë që ...
Çfarë ndodh me fëmijët në shtëpitë e fëmijëve?
Ata mbahen në paraburgim të sigurt.
Ata kanë një raport stafi që është tmerrësor, apo jo?
Pra, atje gjithashtu po bëhen kursime, pasi gjithçka është privatizuar.
Të gjithë ata thjesht duan të bëjnë fitim.
Pra, fëmijët janë të neglizhuar dhe nuk inkurajohen.
Të gjitha janë budallallëqe, çfarë po thonë ata.
Marrja e fëmijëve në kujdes – një biznes i madh
Në vitin 2022, 121,000 fëmijë jetonin në shtëpi për fëmijë dhe rreth 86,000 fëmijë jetonin me familje pritëse.
Kostoja e vendosjes së një fëmije në një shtëpi për fëmijë për një vit është midis 42,000 dhe 54,000 euro.
Familjet marrin një ndihmë mujore për kujdesin në familje pritëse prej 700 deri në 900 euro, në varësi të moshës
së fëmijës, për të pritur një fëmijë në familje pritëse.
Tatimpaguesit paguajnë 4,9 miliardë euro në vit për këto masa.
Ekstrakti i mëposhtëm nga një bisedë me një punonjës që ka punuar në mirëqenien e të rinjve për dekada ilustron situatën.
"Sektori rezidencial është padyshim fusha që sjell më shumë para."
Domethënë, mund ta shihni që institucionet për pacientë të shtrirë janë bërë gjithnjë e më të përhapura me kalimin e viteve.
Ata që, për të thënë kështu, hedhin fëmijët në treg janë zyrat e mirëqenies së të rinjve.
"Hidhje në treg?"
"Do ta them këtë me qëllim:
Hidhje në treg! Sepse kështu është: bëhet fjalë për para, gjithçka është për para.
Dhe nëse zyra e mirëqenies së të rinjve më ofron një të ri për një tarifë të caktuar ditore ose mujore, atëherë unë i bëj një
ofertë zyrës së mirëqenies së të rinjve, dhe zyra e mirëqenies së të rinjve thotë nëse do ta pranojë këtë ofertë apo jo.
Është një biznes, përfundimisht.
Dhe në fund të fundit, zyrat e mirëqenies së të rinjve janë të lumtura që kanë një
organizatë që i heq të rinjtë nga duart e tyre.
Stafi i zyrës së mirëqenies së të rinjve shpesh dështon të vlerësojë në mënyrë adekuate se si po kalojnë
fëmijët në këto qendra dhe nëse masat e ndërmarra atje janë të përshtatshme dhe të dobishme për ta.
Skandale dolën përsëri në shesh se fëmijë nga Gjermania po dërgoheshin jashtë vendit në familje pritëse dhe në shtëpi.
Ata nuk ndjekin shkollë atje, as aktivitetet e tyre të tjera nuk u monitoruan apo mbikëqyrën.
Këtu, aspekti financiar ka përparësi mbi mirëqenien e fëmijës.
Një institucion merr deri në 5,000 € në muaj për fëmijën nga zyra e mirëqenies së të rinjve.
Nëse, për shembull, institucioni dërgon fëmijën te një familje pritëse në Poloni, për
këtë duhet të paguhen vetëm 600 euro në muaj.
Çfarë ndodh me paratë e mbetura shpesh nuk kontrollohet.
Ngarkesë në zyrat e mirëqenies së të rinjve
Shumica e zyrave për mirëqenien e të rinjve gjithashtu kanë mungesë stafi, dhe
punonjësit vuajnë nga mbingarkesa e vazhdueshme.
Prandaj ka mungesë kohe dhe stafi për të monitoruar vendndodhjen dhe mirëqenien e fëmijëve.
Shumë punonjës socialë po japin dorëheqjen nga puna e tyre sepse nuk mund të mbështesin mënyrën si pritet të punojnë.
Një punonjës i zyrës së mirëqenies së të rinjve nga Berlini komenton:
"Fakti është se njerëzit nuk duan më të qëndrojnë këtu dhe nuk duan më të punojnë në këto kushte. Kolegët
po largohen sepse janë nën shumë presion dhe thonë:
Jo, për mua, kjo nuk është më punë sociale në kuptimin që dua ta bëj – dhe pastaj të shkoj diku tjetër.
Kjo e përkeqëson gjendjen.
Për më tepër, mbetet pyetja se kush do ta bëjë pastaj punën atje.
Dr Christidis, i cili prej vitesh merret me largime të paligjshme dhe personalisht ka
trajtuar shumë raste, komenton si më poshtë:
"Dhe administrata, dmth stafi i zyrës së mirëqenies së të rinjve, janë thjesht ekzekutorë, sipas mendimit tim.
Dhe mos mendoni se, si më parë, aty ka psikologë apo punonjës socialë, megjithëse ka disa këtu e atje.
Tani kemi një mësuese në kopësht me kohë të pjesshme, dhe kemi një motolog, i cili është
përgjegjës për terapinë e lëvizjes ose diçka të tillë.
Njerëz që nuk kanë asnjë ide fare – në disa raste. Gjithashtu studentë që braktisin
universitetin; me të vërtetë në masë të madhe.
Kjo do të thotë se ata nuk kanë ekspertizë profesionale, vetëm autoritet zyrtar, apo jo?
Ata paguhen për të bërë gjëra të tilla.
Ky ngushtim i personelit gjithashtu do të thotë se siguria dhe, rrjedhimisht, mirëqenia e fëmijëve që janë në
krizë ekzistenciale për shkak të abuzimit, neglizhencës ose dhunës nuk mund të garantohen më.
Nga kjo është e qartë se shteti, i cili ka qenë i vetëdijshëm për këto abuzime për vite me radhë, nuk
është i shqetësuar për fëmijët dhe mirëqenien e tyre.
Duke marrë parasysh situatën e ngushtë buxhetore, sektori social tani po përballet
gjithashtu me prerje që arrijnë në miliona paund.
Duhet theksuar sa vijon në këtë pikë:
Ka shumë punonjës të zyrave për mirëqenien e të rinjve dhe edukatorë në shtëpi që e pëlqejnë
punën e tyre dhe janë të përkushtuar ndaj saj.
Ata janë zemërmirë dhe përqendrohen te fëmijët dhe mirëqenia e tyre.
Megjithatë, siç është shpjeguar më hollësisht më sipër, po bëhet gjithnjë e më e pamundur për ta që të kryejnë punën e
tyre me ndërgjegje dhe me kujdesin dhe vëmendjen e nevojshme.
Derë e hapur për trafikimin e fëmijëve*
Një aspekt tjetër që do të trajtohet vetëm shkurtimisht këtu është trafikimi i fëmijëve.
Në këtë sistem të paqartë dhe thuajse të papërfillur, është e lehtë t'i bësh fëmijët të 'zhduken' pa vënë re askush.
Është vërtetuar se kjo ndodh me mijëra fëmijë çdo vit.
Këta fëmijë mund të mbahen të kapur në shtëpi prostitucioni për fëmijë dhe gjithashtu të përdoren për keqtrajtim ritual.
Në institucione dhe në shtëpi, fëmijët shpesh janë në mëshirën e kujdestarëve të tyre dhe plotësisht të varur prej tyre.
Kjo hap derën për abuzim, dhe shumë skandale në këtë drejtim tashmë kanë dalë në dritë.
U bë e qartë se politikanë të rangut të lartë, gjyqtarë, oficerë policie dhe punonjës socialë
shpesh ishin të përfshirë në keqtrajtimin e fëmijëve.
Shikoni programe të tjera që Kla.TV ka transmetuar tashmë mbi këtë temë, të cilat janë të listuara në kredite poshtë programit.
Përfundim U bë e qartë se fëmijët traumatizohen dhe dëmtohen për jetë kur u hiqen nga
familjet e tyre nga zyrat e mbrojtjes së të rinjve.
Në shumë raste, bëhet fjalë për fitim dhe trajtim të fëmijëve si "mallra" në vend që
t'i mbrojnë dhe t'i mbajnë të sigurt nga dëmi.
Sistemi e mbulon dhe e inkurajon këtë abuzim.
Znj. Christidis e shpjegon këtë si më poshtë:
A ka të bëjë kjo me shtetin që merr nën kontroll arsimin?
A do t'u mohohen prindërve të gjitha të drejtat?
Në vitin 2002, Olaf Scholz i tha gazetës Die Welt: "Ne duam të fitojmë mbizotërim ajror mbi krevatet e fëmijëve."
Dhe pak më vonë, ai tha: "Ne, SPD-ja, tashmë kemi fituar epërsinë ajrore mbi krevatet e fëmijëve."
Në gjuhë të thjeshtë, kjo do të thotë që shteti ka sa më shumë ndikim të jetë e mundur në rritjen e fëmijëve.
Të drejtat prindërore injorohen dhe ka ndërhyrje të jashtme në familje.
Kjo është në përputhje me agjendën gjinore të miratuar nga OKB-ja.
Ndër të tjera, kjo përfshin shfuqizimin e të drejtave të prindërve mbi fëmijët e tyre për të zbatuar një
model familjar dhe shoqëror globalisht të standardizuar.
Sipas ideologjisë gjinore, përgjegjësia për rritjen e fëmijëve dhe sigurimin e mirëqenies së tyre nuk qëndron
kryesisht tek familja, por tek shteti dhe institucionet e tij, shkollat, qendrat rinore, internatet, etj.
Pavarësisht të gjithë skandaleve dhe fakteve që herë pas here dalin në dritë lidhur me rrëmbimin e fëmijëve, vjedhjen e
fëmijëve dhe trafikimin e fëmijëve, nuk janë kryer hetime të thella apo zbardhje për të hedhur dritë mbi
çështjen nga ana e ashtuquajturës shtet kushtetues.
Media publike gjithashtu mbeten kryesisht të heshtura, as nuk bëjnë publike skandalet në shkallë
të gjerë, as nuk kërkojnë përgjegjësi nga autorët.
Raporte kontroverse dhe komprometuese u fshinë pjesërisht nga arkivat e mediave.
Pra, çfarë duhet bërë për ta ndaluar këtë?
Shumë organizata dhe individë, si mjekë të përkushtuar, psikologë dhe avokatë që bëjnë fushatë për të drejtat
e fëmijëve, kanë një përgjigje të qartë për këtë pyetje: puna me marrëdhëniet publike.
Këto fakte duhet të bëhen publike.
Për shembull, në dhjetor 2023, MWGFD e.V. mbajti një simpozium për shtyp mbi temën "Abuzimi institucional i fëmijëve tanë".
Është dëshira e MWGFD-së dhe e të gjithë atyre që kujdesen për mirëqenien e fëmijëve tanë që kjo çështje të
vihet në vëmendjen e të gjithë qytetarëve tanë çdo ditë, si një dritë paralajmëruese e kuqe.
Kjo kërkon që të gjithë ne të ndihmojmë në përhapjen e gjerë të kësaj informacioni.
Gjyqtarët, prokurorët, mësuesit, edukatorët dhe profesionistët mjekësorë në veçanti duhet të informohen dhe të thirren të
bëjnë pjesën e tyre për të tharë këtë moçal të pashpjegueshëm.
Përfundimi duhet të jetë: na duhen njerëz të guximshëm – koha e heshtjes dhe e mbylljes së syve ka
përfunduar – tani të gjithë janë të thirrur të veprojnë.