Дар поён шумо метавонед барномаеро дар бораи «Ҳисоботи нодурусти коршиносон» тамошо кунед.
Маҷбуран бурдани кӯдакон
Мондан дар хона ва оқибатҳои он
Қабул кардани кӯдакон ба парасторӣ – тиҷорати калон
Бориши зиёд дар идораҳои ҳифзи ҳуқуқи ноболиғон
Дарро барои тиҷорати кӯдакон боз кунед
Дар соли 2022 дар Олмон беш аз 66 000 ҳолат сабт шуд, ки кӯдакон ва ҷавонон ба парасторӣ гирифта шуданд.
Онҳоро ба парастории давлатӣ супурданд ва дар оилаҳои парасторӣ ё хонаҳои давлатӣ ҷойгир карданд.
Дар миёни онҳо 28 600 кӯдакони паноҳҷӯи бе ҳамроҳӣ буданд.
Солиён ин рақамҳо одатан меафзуданд ё дар сатҳи шабеҳ боқӣ мемонданд.
Олмон кишвари дорои бештарин шумораи интиқолҳои байналмилалӣ мебошад.
Оё дар ҳақиқат дар Олмон хатарноктарин ва нотавонтарин волидон дар ҷаҳон ҳастанд, ё дар паси ин
рақамҳои нигаронкунандаи баланд чизе дигар пинҳон аст?
Ин барнома масъаларо равшан мекунад ва ба низоми паси ин хориҷкуниҳо бодиққат назар меандозад.
Дар аксари 66 000 ҳолат сабабҳои ҷудо кардани кӯдакон аз парастории волидон хушунат, беэътиноӣ ё
нашъамандӣ ё алкоголизм аз ҷониби волидон нестанд.
Аксари кӯдакон ба парасторӣ гирифта мешаванд, зеро гӯё волидонашон наметавонанд бо ӯҳдадориҳояшон сар кунанд.
Сабабҳои дигар инҳоро дар бар мегиранд: «бемориҳои пайванди» байни волидон ва кӯдакон, «ноқабулият ба пайванд» аз
ҷониби яке аз волидон ё – бовар кунед ё не – дар бисёр ҳолатҳо «муносибати аз ҳад наздик байни модар ва кӯдак».
Дар чунин ҳолатҳо кӯдак аксар вақт бо модар муносибати хубу ҳамоҳанг дорад.
Гузоришҳои нодуруст
Ҳисоботҳои равоншиносии судӣ дар бораи сарпарастон аксар вақт ҳангоми қабули кӯдакон ба парасторӣ омода мешаванд.
Ин гузоришҳо асоси муҳими арзёбӣ аз ҷониби додрасҳои салоҳиятдори суди оилавӣ мебошанд ва вобаста ба
натиҷаҳои онҳо тақдири ояндаи кӯдакон муайян карда мешавад.
Ин назари коршиносон такрор ба такрор зарари калон мерасонанд, зеро онҳо ба дахолати
густурда дар ҳаёти оилавӣ оварда мерасонанд.
Онҳо инчунин барои онҳое, ки аз он осеб дидаанд, хароҷоти баланд доранд.
Онҳо метавонанд барои волидон то 15 000 евро харҷ шаванд ва агар онҳо натавонанд пардохт кунанд, андозсупоранда пардохт мекунад.
Ин дар як сол дар маҷмӯъ чандсад миллион евро даромад меорад.
Аммо ин гузоришҳо аксар вақт камбудиҳои возеҳ доранд.
Доктор Андреа Христидис, равоншинос, шоҳиди коршинос, равоншиноси судӣ ва рафтортерапевт, ки зиёда аз 1000 гузориши коршиносӣ дар
масъалаҳои оилавӣ навиштааст, дар ин мавзӯъ изҳори ақида мекунад:
Ман то ҳол ягон гузоришеро надидаам, ки воқеан ҳамаи талаботи техникӣ-ро қонеъ кунад.
Он дар қариб ҳамаи онҳо камбудиҳои ҷиддӣ ошкор кард.
Дар бисёр ҳолатҳо арзёбонҳо пас аз гуфтугӯҳои кӯтоҳ, баъзан танҳо пас аз гуфтугӯҳои телефонӣ,
ба волидон ё волиди дахлдор ташхис гузоштанд.
Доктор Христидис инро шарҳ медиҳад:
"Мутаассифона, тибқи қонуни ҳозира, ҳар касе, ки аз ҷониби додрас таъин мешавад, иҷозат
дорад, ки хулосаи коршиносиро омода кунад."
Оё ӯ метавонад ин корро анҷом диҳад, саволи дигар аст.
Агар додрас бигӯяд: «Бале, ӯ дар ин кор хуб аст, ман ӯро қобили эътимод мешуморам», пас ӯ
метавонад гузоришҳои коршиносиро омода кунад.
Аксаран қайд мешавад, ки ҳатто равоншиносони ботаҷриба аксаран ба таври ғайриилмӣ кор мекунанд.
Масалан, санҷиши доғҳои сиёҳи Роршах дар кӯдакон истифода мешавад.
Он ҷо он доғҳои сиёҳро мебинад ва аз ӯ хоҳиш мекунанд, ки тасвир кунад, чӣ мебинад.
Ин гуна санҷишҳо ҳамчун далел дар суд комилан номақбул мебошанд, вале онҳоро ҳамчун асоси қабули
қарорҳо оид ба некӯаҳволии кӯдак истифода мебаранд.
Доктор Христидис шарҳ медиҳад:
Шумо метавонед онро ҳар тавре хоҳед тафсир кунед. Шумо озодед.
Ин вобаста ба равонии коршинос аст, ки дар он чӣ мебинад, ва на ҳатман он чи кӯдак мебинад.
Бар асоси ин асосҳои ғайриилмӣ ва хеле баҳсбарангез, мутахассис метавонад ҳар натиҷаеро, ки хоҳиш дорад, ташхис кунад.
Дар аксар ҳолатҳо оқибатҳо ҳалокатоваранд.
Дар гузоришҳо аксар вақт барои волидон набудани малакаҳои тарбияи фарзанд ё ихтилоли шахсият ташхис карда мешавад.
Инҳоянд сабабҳои аз даст додани ҳуқуқи парасторӣ ва ҷойгиркунии кӯдакон дар оилаҳои парасторӣ ё хонаҳои парасторӣ.
Аксари одамон аз ин далелҳо огоҳ нестанд.
Ҳеҷ кадоме аз ин равандҳо барои омма боз нестанд ва қариб ҳеҷ кас ба онҳо дастрасӣ надорад.
Ҷудо кардани кӯдакон бо зӯрӣ ва оқибатҳои он
Оқибатҳои амалӣ барои оилаҳои осебдида аз ин арзёбиҳои нокифоя, ки аксаран аз ҳад зиёд ва хато буданд, дар
зер бо истифода аз мисолҳои мавридӣ нишон дода шудаанд.
Саҳнаҳои зерин метавонанд хеле нороҳаткунанда бошанд.
Аммо бисёре аз кӯдакон ва волидони онҳо ин зулмҳоро бевосита аз сар мегузаронанд.
Аз ин рӯ мо аз шумо хоҳиш мекунем, ки чашм наравонед, балки бо азобҳои ин кӯдакон ва оилаҳои онҳо рӯбарӯ шавед.
Кӯдакон заиф ва бечораанд, онҳо ҳеҷ гуна ҳимоя надоранд ва касе онҳоро намешунавад.
Магар он ки ҳар яки мо мавқеъ гирифта, фаъолона бар зидди ин беадолатӣ мубориза барем.
Дар ҳолати зерин модар айбдор мешавад, ки писарашро аз падараш дур кардааст, зеро худи писар
гуфтааст, ки намехоҳад ба дидори падараш равад.
Сипас ба модар бо асоси арзёбии нодуруст ташхиси ихтилоли шахсият гузошта шуд ва ҳуқуқҳои ӯ
оид ба нигоҳубини фарзанд бекор карда шуданд.
Ҳарчанд писари чорсола бо таб дар бистар буд, ӯро аз назди модараш рабуданд, чунон ки дар зер дида мешавад.
Он рӯз бобову бибӣ ҳозир буданд ва саҳнаро бо телефонҳои мобилии худ сабт карданд.
"Ва духтар кор мекард, ва сипас занг занг зад, ва сипас хадамоти иҷтимоӣ ва падари кӯдак ба даҳлез давиданд."
Ва пой дар дари даромад гузошта шуд.
Ва сипас онҳо қарор карданд, ки Элиасро ба парасторӣ гиранд ва ӯро ба назди падараш кӯчонанд.
Ва духтар бевосита аз кор ба хона омад.
Пас аз каме вақт дари хона боз занг зад ва судмаъмур омад.
Ва сипас балиёф аз Элиас пурсид: «Падари ту дар беруни дар истодааст; ӯ мехоҳад ҳоло туро бо худ барад.»
Ва сипас ӯ гирист ва гуфт: «Не, ман намехоҳам ба он ҷо равам.»
Ва сипас байллиф боз рафт ва гуфт, ки Элиас муваққатан инҷо бимонад ва сиҳат шавад.
Ва сипас панҷ ё шаш афсар омаданд, ҳоло дақиқ наметавонам бигӯям, ва онҳо дар атрофи кате, ки духтар бо Элиас дар
он хобида буд, истоданд ва мехостанд Элиасро бурда раванд.
"Ман ва ҳамсарам он замон ҳушёрӣ нишон додем, телефонҳои мобилии худро берун оварда,
онҳоро боло бардоштем, то чизеро сабт кунем."
"Оҳ, оҳ, оҳ." "Ман танҳо мехоҳам бо падари кӯдак сӯҳбат кунам."
Мо метавонем барои кӯдак як куртка ва як ҷуфт пойафзол бигирем? Узр? Як куртка ва як ҷуфт пойафзол барои кӯдак!
"Мехоҳӣ онро биёварӣ?"
Биё инҷо, Стеффи. Биё инҷо. Ҳадди ақал хайр мегӯӣ.
Як бор хайр бигӯ. Як бор хайр бигӯ. Як бор хайр бигӯ. Дастро аз дар раҳо кун. Дастро аз дар раҳо кун.
"Чанд вақт мешавад, ки шумо писаратонро надидаед?"
"Бале, сипас чор моҳ буд, ки ман ӯро тамоман намебинам."
Дар парвандаи навбатӣ модар бар асоси хулосаи нодурусти коршинос беасос дар ихтилоли шахсият айбдор шуд ва дар
натиҷа ҳуқуқҳои ӯ оид ба нигоҳубини фарзанд бекор карда шуданд.
Духтараш сабт мекунад, ки соати панҷу ним саҳар кормандони идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон бо ҳамроҳии полис дар
назди дар меистанд ва писари 7-солаашро бо зӯрӣ мебаранд.
"Бале, ва агар мо бигӯем, ки бародари мо намехоҳад биравад, намехоҳад дур шавад, пас ..." "Ман намехоҳам!"
Фақат аз он сабаб, ки касе чизеро даъво мекунад, ки дуруст нест...
Ман намехоҳам! Ман намехоҳам равам!
Аммо шумо наметавонед маро дар он айбдор кунед, ки ман кори нодуруст кардаам.
Чизе воқеан бад. Кӯдакон дар ҷое гуруснаанд ва дар ин бора ҳеҷ коре намешавад.
Фарзанди ман хуб нигоҳдорӣ мешавад ва аз ин ҷо берун оварда мешавад.
Не, агар ман нахоҳам. Ман намехоҳам!
Аммо ман намехоҳам равам!
"То имрӯз ман ҳанӯз ҳам садои фарёдҳои писарамро, вақте ки ӯро аз зинапояҳо поён мекашиданд, аз гӯшҳоям берун карда наметавонам."
Ва ҳамсояе, ки дар тарафи дигари кӯча буд, ҳама чизро дид.
Ӯ дида буд, ки вақте полис ӯро мекашид, ӯ кӯшиш мекард ба чаҳорчӯбаи дар часпида бимонад.
Ва он гоҳ ин полис, марди калонҷусса ва қавӣ, дастҳои хурди писари ҳафтсолаи маро печид ва ӯро аз ман дур кашид.
Ва сипас ӯ худро ба китфаш андохт ва бо ӯ давида рафт.
Ва писари ман фарёд мезад ва фарёд мезад ва фарёд мезад ва фарёд мезад.
Ва ту наметавонӣ онро аз гӯшҳоят берун кунӣ.
Шояд касе фикр кунад, ки инҳо танҳо ҳолатҳои ҷудогона ва истисноии комиланд.
Мутаассифона, бисёре аз волидон ва кӯдакон чунин ҳодисаҳои ваҳшиёнаро хабар медиҳанд.
Оқибатҳои ин таҷрибаҳои травматикӣ аксаран то охири умр бартараф карда намешаванд.
Нигаронӣ, ҳамлаҳои паникӣ ва ихтилоли пайванд танҳо чандто аз он оқибатҳоянд, ки кӯдакон ва
оилаҳо одатан то охири умр бо онҳо рӯбарӯ мешаванд.
Инҷо ду мавриди омӯзишӣ ҳастанд, ки инро нишон медиҳанд:
"Вақте ки ман баргаштам, ман хеле метарсидам, ки дар як лаҳза ду нафар ё ду мард танҳо меистанд ва маро боз мебаранд."
"Ман шаш моҳ ӯро то мактаб ҳамроҳӣ кардам, дар паҳлӯяш менишастам ва, ҳа, ҳама кореро, ки метавонистам, анҷом
додам, то ӯро дастгирӣ кунам ва тарсашро бартараф созам."
"Пол ҳанӯз дусола буд, ки ӯро аз оилааш ҷудо карданд."
Ӯ аз гап задан даст кашид ва то ҳол мушкилоти нутқ дорад.
Илова бар ин, бисёре аз кӯдакон низ аз травмаи ҷудо шудан аз муҳити ошноашон ранҷ мекашанд.
Ин ногузир ба травмаи амиқ ва тағйироти рафторӣ дар кӯдакон меорад.
Вақте ки ба волидон иҷозат дода мешавад, ки ба фарзандонашон ташриф оранд, ин ташрифҳо одатан таҳти назорат сурат мегиранд.
Барои ин вохӯриҳо, ки одатан хеле кам рух медиҳанд, қоидаҳои сахт ҷорӣ мешаванд.
Волидон набояд ягон эҳсосотро нишон диҳанд ва набояд дар бораи гузаштаи муштараки худ сӯҳбат кунанд.
Агар қоидаҳо вайрон шаванд, боздидҳо комилан манъ карда мешаванд.
Манзилҳои хонагӣ ва оқибатҳои онҳо
Гарчанде ки бояд ба некӯаҳволии кӯдакон таваҷҷӯҳ кард, дар аксар ҳолатҳо мондан дар хонаи
кӯдакон вазъи онҳоро ба таври назаррас бадтар мекунад.
Мондан дар хонаи кӯдакон аксаран барои кӯдакон ва ҷавонон оқибатҳои ҷиддӣ дорад.
Боз Вакиаро ҳамчун намуна гиред.
"Чӣ гуна зиёда аз се сол дар хона будан ба Вакияи хушҳол таъсир кардааст?"
Ин маро хеле тағйир дод.
Новобаста аз он ки шахсе, ки шумо ҳоло вохӯрдед, то чӣ андоза хуб бошад, шумо бояд воқеан ба ӯ эътимод накунед.
Ин чизест, ки ман аз он омӯхтам.
Доктор Христидис шарҳ медиҳад, ки ин ҳолат ҷудогона нест:
"Пас, дар... дар як ҷумла: Дар муассисаҳо ба кӯдакон умуман кӯмак намекунанд."
Ин танҳо дар он ҳолатҳо мумкин аст, ки кӯдакон ба таври шадид озор дидаанд ва тибби судӣ далелҳои
возеҳи ҷароҳатҳои ҷиддиро дар онҳо муайян кардааст:
Зӯроварии ҷинсӣ – новобаста аз ҳама чиз – ҳа?
Аммо дар бораи ин мавзӯъ таҳқиқоти пурра вуҷуд доранд – хонаҳои кӯдакон, масалан хонаҳои кӯдакони католикӣ ё
муассисаҳои диаконалӣ, ки дар интернет барои ҳама дастрасанд.
Ман чандторо зеркашӣ кардам, ки дар онҳо маълум шудааст, ки қариб 90% кӯдакон — ё баъдтар ҷавонон — пеш аз
он ки онҳо берун оянд, ба таври гуногун осеб дидаанд.
Онҳо ё нашъаманд ҳастанд, ё алкоголик, ё ба ҷиноят даст задаанд.
Онҳо ҳеҷ гуна ихтисоси муносиб намегиранд, ҳеҷ кадоме, ҳатто ихтисоси муносиб барои кор, бинобар ин онҳо аксар вақт ба бори
давлат табдил меёбанд, зеро онҳо дар, дар он чизе ҳастанд, ки ...
Дар хонаҳои кӯдакон бо кӯдакон чӣ мешавад?
Онҳо дар ҳифзи бехатар нигоҳ дошта мешаванд.
Нисбати кормандони онҳо даҳшатовар аст, не?
Пас дар он ҷо низ сарфаҷӯӣ мешавад, зеро ҳама чиз хусусӣ карда шудааст.
Онҳо ҳама танҳо мехоҳанд фоида ба даст оранд.
Пас кӯдакон нодида гирифта мешаванд ва ташвиқ намешаванд.
Ҳамаи он чи онҳо мегӯянд, беҳуда аст.
Гирифтани кӯдакон ба парасторӣ – тиҷорати калон
Дар соли 2022, 121,000 кӯдак дар хонаҳои кӯдакон зиндагӣ мекарданд ва тақрибан 86,000
кӯдак бо оилаҳои парасторӣ зиндагӣ мекарданд.
Хароҷоти ҷойгир кардани кӯдак дар хонаи кӯдакон барои як сол байни 42 000 ва 54 000 евро мебошад.
Оилаҳо барои қабули кӯдаки тарбиявӣ вобаста ба синни ӯ ҳар моҳ аз 700 то 900 евро ҷубронпулӣ мегиранд.
Андозсупорандагон барои ин чораҳо ҳар сол 4,9 миллиард евро пардохт мекунанд.
Иқтибоси зерин аз суҳбат бо корманде, ки даҳсолаҳо дар соҳаи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон кор кардааст, вазъиятро нишон медиҳад.
"Соҳаи истиқоматӣ бешубҳа он соҳаест, ки бештар аз ҳама пул меорад."
Яъне, шумо мебинед, ки муассисаҳои бистари дар тӯли солҳо бештар ва бештар паҳн шудаанд.
Онҳое, ки, метавон гуфт, кӯдаконро ба бозор мепартоянд, идораҳои ҳифзи ҳуқуқи ҷавонон мебошанд.
"Онро ба бозор партоед?"
"Ман инро бо тамоми ният мегӯям:"
Онро ба бозор парто! Зеро ҳамин тавр аст: ҳамааш дар бораи пул аст, ҳамааш пул аст.
Ва агар идораи ҳифзи ҳуқуқи наврасон ба ман як нафар ҷавонро бо музди муайяни рӯзона ё моҳона пешниҳод кунад, ман ба идораи
ҳифзи ҳуқуқи наврасон пешниҳод мекунам ва идораи ҳифзи ҳуқуқи наврасон мегӯяд, ки оё ин пешниҳодро қабул мекунад ё не.
Дар ниҳоят, ин тиҷорат аст.
Ва ниҳоят, идораҳои ҳифзи ҳуқуқи ҷавонон хурсанданд, ки созмоне ҷавононро аз дасти онҳо мегирад.
Кормандони идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон аксар вақт наметавонанд ба таври кофӣ арзёбӣ кунанд, ки кӯдакон дар
муассисаҳо чӣ гуна зиндагӣ мекунанд ва оё чораҳои андешидашуда дар он ҷо барои онҳо муносиб ва муфиданд.
Такрор ба такрор скандалҳо ошкор мешуданд, ки кӯдакон аз Олмон ба хориҷа ба оилаҳои
парасторӣ ва хонаҳои парасторӣ фиристода мешуданд.
Онҳо дар он ҷо ба мактаб намерафтанд ва дигар фаъолиятҳои онҳо низ назорат ё роҳбарӣ намешуданд.
Дар ин ҷо ҷанбаи молиявӣ бар некӯаҳволии кӯдак афзалият дорад.
Муассиса барои ҳар кӯдак аз идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон то 5 000 евро дар як моҳ мегирад.
Агар, масалан, муассиса кӯдакро ба оилаи парасторӣ дар Полша фиристад, барои ин танҳо
600 евро дар як моҳ пардохт кардан лозим аст.
Одатан назорат намешавад, ки бо пули боқимонда чӣ мешавад.
Бориши зиёд дар идораҳои ҳифзи ҳуқуқи наврасон
Аксари идораҳои ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон низ ками корманданд ва кормандон аз бори доимии корӣ ранҷ мекашанд.
Аз ин рӯ, барои назорат кардани макон ва некӯаҳволии кӯдакон вақти кофӣ ва кормандон надоранд.
Бисёре аз кормандони иҷтимоӣ аз кор истеъфо медиҳанд, зеро дигар наметавонанд тарзи иҷрои корҳоро дастгирӣ кунанд.
Як корманди идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон аз Берлин изҳор мекунад:
"Ҳақиқат ин аст, ки мардум дигар намехоҳанд дар ин ҷо бимонанд ва дигар намехоҳанд дар чунин шароит кор кунанд.
Ҳамкорон мераванд, зеро онҳо зери фишори зиёданд ва мегӯянд:
Не, барои ман ин дигар кори иҷтимоӣ нест дар он маъно, ки ман онро анҷом диҳам – ва сипас ба ҷои дигар равам.
Ин вазъиятро боз ҳам бадтар мекунад.
Илова бар ин, савол боқӣ мемонад, ки пас кӣ онҷо кор хоҳад кард.
Доктор Христидис, ки солҳо боз бо хориҷкуниҳои ғайриқонунӣ сарукор дорад ва шахсан парвандаҳои
зиёдеро баррасӣ кардааст, чунин изҳор медорад:
"Ва маъмурият, яъне кормандони идораи ҳифзи ҳуқуқи ҷавонон, ба назари ман танҳо иҷрокунандагон ҳастанд."
Ва фикр накунед, ки мисли гузашта дар он ҷо равоншиносон ё кормандони иҷтимоӣ ҳастанд, ҳарчанд чанд нафар ҳастанд.
Ҳоло мо як муаллими нимрӯзонаи боғчаи кӯдакон дорем ва як мотолог дорем, ки масъули терапияи ҳаракат ё чизи монанди он аст.
Одамоне, ки дар баъзе ҳолатҳо тамоман ҳеҷ тасаввур надоранд. Ҳамчунин онҳое, ки таҳсилро дар
донишгоҳ тарк кардаанд; воқеан дар миқёси васеъ.
Ин маънои онро дорад, ки онҳо ягон таҷрибаи касбӣ надоранд, танҳо ваколатҳои расмӣ доранд, дуруст?
Барои иҷрои чунин корҳо ба онҳо пул медиҳанд.
Ин маҳдудияти кадрӣ инчунин маънои онро дорад, ки бехатарӣ ва, бинобар ин, некӯаҳволии кӯдаконе, ки аз сабаби
зӯроварӣ, беэътиноӣ ё хушунат дар вазъияти буҳрони мавҷудият қарор доранд, дигар кафолат дода намешавад.
Аз ин бармеояд, ки давлат, ки солҳо боз аз ин сӯистифодаҳо огоҳ аст, ба кӯдакон ва некӯаҳволии онҳо аҳамият намедиҳад.
Бо назардошти вазъи танг буҷетӣ, соҳаи иҷтимоӣ ҳоло низ бо коҳишҳо ба маблағи миллионҳо фунт рӯбарӯ аст.
Дар ин нуқта бояд таъкид шавад:
Дар хонаҳо бисёре аз кормандони идораи ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон ва омӯзгорон ҳастанд, ки аз
кори худ лаззат мебаранд ва ба он содиқанд.
Онҳо дилсӯзанд ва ба кӯдакон ва некӯаҳволии онҳо тамаркуз мекунанд.
Аммо, чун дар боло ба таври муфассал шарҳ дода шуд, барои онҳо иҷрои кори худ бо виҷдон ва бо
эҳтиёт ва диққати зарурӣ рӯз ба рӯз мушкилтар мегардад.
Дарро барои тиҷорати кӯдакон боз кунед*
Яке аз ҷанбаҳои дигаре, ки дар ин ҷо танҳо мухтасаран баррасӣ мешавад, тиҷорати кӯдакон аст.
Дар ин низоми ғайришаффоф ва қариб бе назорат, осон аст, ки кӯдаконро нопадид кунанд, бе он ки касе пай барад.
Собит шудааст, ки ин ҳар сол ба ҳазорҳо кӯдакон рӯй медиҳад.
Ин кӯдакон метавонанд дар борделҳои кӯдакон ба асорат гирифта шаванд ва инчунин барои зӯроварии маросимӣ истифода шаванд.
Дар муассисаҳо ва хонаҳо кӯдакон аксар вақт дар ихтиёри парасторони худ қарор доранд ва комилан ба онҳо вобастаанд.
Ин дарро ба сӯи сӯистифода мекушояд ва дар ин замина аллакай бисёр скандалҳо ошкор шудаанд.
Маълум шуд, ки мансабдорони баландпоя, додрасон, кормандони пулис ва кормандони иҷтимоӣ
аксаран дар хушунати кӯдакон даст доштанд.
Ба барномаҳои дигари Kla.TV дар ин мавзӯъ, ки аллакай пахш шудаанд ва дар титрҳои поёни барнома номбар шудаанд, нигаред.
Хулоса Маълум шуд, ки кӯдакон бо ҷудо шудан аз оилаҳояшон аз ҷониби идораҳои ҳифзи ҳуқуқи кӯдакон барои
тамоми умр осеб мебинанд ва ба таври доимӣ зарар мебинанд.
Дар бисёр ҳолатҳо масъала дар бораи фоида аст ва кӯдаконро ҳамчун «мол» меҳисобанд, на
барои ҳифз ва бехатар нигоҳ доштани онҳо аз зарар.
Низом ин зӯровариро пинҳон мекунад ва ташвиқ менамояд.
Хонум Христидис инро чунин шарҳ медиҳад:
Оё ин дар бораи он аст, ки давлат маорифро ба даст мегирад?
Оё волидон аз ҳамаи ҳуқуқҳояшон маҳрум хоҳанд шуд?
Дар соли 2002 Олаф Шольц ба рӯзномаи Die Welt гуфт: «Мо мехоҳем фазои ҳавоӣ болои катҳои кӯдаконро забт кунем.»
Ва каме баъд ӯ гуфт: «Мо, СДП, аллакай бартарии ҳавоӣ бар болои катҳои кӯдаконро ба даст овардаем.»
Ба забони содда, ин маънои онро дорад, ки давлат дар тарбияи кӯдакон то ҳадди имкон таъсир дорад.
Ҳуқуқҳои волидайн нодида гирифта мешаванд ва дар оила дахолати беруна вуҷуд дорад.
Ин мувофиқ аст бо барномаи гендерие, ки Созмони Милали Муттаҳид қабул кардааст.
Дар байни дигар чизҳо, ин аз байн бурдани ҳуқуқҳои волидон нисбати фарзандонашонро дар бар мегирад, то модели
оила ва ҷомеаи ҷаҳонӣ стандартизатсияшударо татбиқ кунанд.
Ба гуфтаи идеологияи гендерӣ, масъулияти тарбияи кӯдакон ва таъмини некӯаҳволии онҳо асосан бар ӯҳдаи оила
нест, балки бар ӯҳдаи давлат ва муассисаҳои он, мактабҳо, марказҳои ҷавонон, интернатҳо ва ғайра мебошад.
Бо вуҷуди ҳамаи скандалҳо ва далелҳое, ки такрор ба такрор дар бораи рабудани кӯдакон, дуздии кӯдакон ва тиҷорати кӯдакон ошкор
мешаванд, аз ҷониби он чизе, ки худро давлати конститутсионӣ меномад, ягон таҳқиқоти ҳамаҷониба ё
ошкоркунӣ барои расидан ба асли масъала анҷом дода нашудааст.
Воситаҳои ахбори умум низ асосан хомӯш мемонанд, на скандалҳоро дар миқёси васеъ нашр мекунанд
ва на аз ҷинояткорон ҷавобгарӣ талаб мекунанд.
Ҳисоботҳои баҳсбарангез ва айбдоркунанда қисман аз бойгонии ВАО ҳазф шуданд.
Пас барои қатъ кардани ин чӣ кор бояд кард?
Чандин созмонҳо ва шахсони алоҳида, аз ҷумла духтурони содиқ, равоншиносон ва вакилони ҳуқуқ, ки барои ҳифзи
ҳуқуқи кӯдакон мубориза мебаранд, ба ин савол посухи возеҳ доранд: кори равобити ҷамъиятӣ.
Ин далелҳо бояд ба омма эълон шаванд.
Масалан, дар декабри соли 2023, MWGFD e.V. симпозиуми матбуотиро дар мавзӯи «Сӯистифодаи
институционалии кӯдакони мо» баргузор кард.
MWGFD ва ҳамаи онҳое, ки ба некӯаҳволии фарзандонамон ғамхорӣ мекунанд, орзу доранд, ки ин масъала ҳар рӯз ба таваҷҷӯҳи ҳамаи
шаҳрвандони мо, мисли чароғи огоҳкунандаи сурх, расонида шавад.
Ин аз ҳамаи мо талаб мекунад, ки дар паҳн кардани ин маълумот ба таври васеъ кӯмак кунем.
Судяҳо, прокурорҳо, омӯзгорон, тарбиятгарон ва махсусан мутахассисони тиббӣ бояд огоҳ карда шаванд ва даъват шаванд, то
саҳми худро дар хушк кардани ин ботлоқи даҳшатнок гузоранд.
Хулоса бояд чунин бошад: мо ба одамони шуҷоъ ниёз дорем – замони хомӯшӣ ва нодида гирифтан тамом
шуд – ҳоло ҳар кас даъват мешавад, ки амал кунад.