Sa ibaba maaari mong panoorin ang isang programa tungkol sa: "Maling ulat ng mga eksperto"
Mapilit na pag-alis ng mga bata
Ang pananatili sa bahay at ang mga kahihinatnan nito
Ang pag-aalaga sa mga bata – malaking negosyo
Sobrang dami ng trabaho sa mga opisina ng kapakanan ng kabataan
Bukas na pinto para sa trafficking ng mga bata
Noong 2022, may mahigit 66,000 kaso ng mga bata at kabataang inilagay sa pangangalaga sa Alemanya.
Inilagay sila sa pangangalaga ng estado at tinuluyan sa mga pamilyang tagapag-alaga o sa mga tahanan.
Kabilang sa kanila ang 28,600 na mga batang refugee na walang kasamang matanda.
Sa loob ng maraming taon, karaniwang tumataas o nanatiling nasa katulad na antas ang mga numerong ito.
Ang Alemanya ang bansang may pinakamataas na bilang ng internasyonal na paglilipat.
Talaga bang ang Alemanya ang may pinakamapanganib at pinaka-hindi magagaling na mga magulang sa buong mundo, o may iba pa bang
dahilan sa likod ng nakakabahalang taas ng mga bilang na ito?
Ang programang ito ay nagbibigay-liwanag sa isyu at masusing tinitingnan ang sistema sa likod ng mga pag-aalis.
Sa karamihan sa 66,000 kaso, ang mga dahilan ng pag-alis ng mga bata mula sa pangangalaga ng kanilang mga
magulang ay hindi karahasan, pagpapabaya, o pagkaadik sa alak o droga ng mga magulang.
Karamihan sa mga bata ay inilalagay sa pangangalaga dahil diumano'y hindi kayang harapin ng kanilang mga magulang.
Kasama sa iba pang mga dahilan ang "mga karamdaman sa pagdikit" sa pagitan ng magulang at anak, "intoleransiya sa pagdikit"
ng isa sa mga magulang o – maniwala ka man o hindi – sa maraming kaso, isang "sobrang malapit na relasyon ng ina at anak".
Sa mga ganitong kaso, madalas na mayroon lamang ang bata ng mabuti at maayos na relasyon sa ina.
Maling ulat
Ang mga sikolohikal na ulat ng korte tungkol sa mga legal na tagapag-alaga ay madalas na
inihahanda sa proseso ng pag-aalaga sa mga bata.
Ang mga ulat na ito ay mahalagang batayan para sa pagsusuri ng mga karampatang hukom ng hukuman sa pamilya, at depende
sa kinalabasan nito, matutukoy ang hinaharap ng mga bata.
Ang mga opinyong ito ng mga eksperto ay paulit-ulit na nagdudulot ng malaking pinsala, dahil
nagdudulot ito ng malawakang pakikialam sa buhay-pamilya.
May mataas din itong gastos para sa mga apektado.
Maaaring umabot sa €15,000 ang gastos ng mga magulang, at kung hindi nila mabayaran, ang mga nagbabayad ng buwis ang magbabayad.
Nakakalikha ito ng kabuuang ilang daang milyong euro bawat taon.
Ang mga ulat na ito ay madalas na naglalaman ng malinaw na kakulangan.
Si Dr. Andrea Christidis, psychologist, expert witness, forensic psychologist at behavioural therapist, na nakasulat ng
mahigit 1,000 expert report hinggil sa mga usaping pampamilya, ay naglalahad ng sumusunod na pahayag tungkol sa paksang ito:
Hindi ko pa nakakakita ng kahit isang ulat na tunay na nakatugon sa lahat ng teknikal na kinakailangan.
Natuklasan nito ang malulubhang kakulangan sa halos lahat ng mga ito.
Sa maraming kaso, ang mga magulang o ang magulang na kinauukulan ay na-diagnose ng mga tagasuri matapos ang maikling pag-uusap,
minsan ay sa pamamagitan lamang ng pag-uusap sa telepono.
Ipinapaliwanag ni Dr. Christidis ito:
Sa kasamaang palad, sa ilalim ng kasalukuyang batas, sinumang hinirang ng hukom ay pinapayagang maghanda ng opinyong eksperto.
Kung kaya niya ito ay ibang tanong.
Kung sasabihin ng hukom, "Oo, magaling siya rito, itinuturing ko siyang kompetente,"
maaari siyang maghanda ng mga ulat ng eksperto.
Madalas napapansin na kahit ang mga sanay na sikolohista ay madalas na nagtatrabaho sa paraang hindi siyentipiko.
Halimbawa, ginagamit ang Rohrschach inkblot test sa mga bata.
Doon, nakikita nito ang mga mantsa ng tinta at hinihiling na ilarawan kung ano ang nakikilala nito sa mga ito.
Ang mga ganitong pagsusuri ay lubos na hindi angkop bilang ebidensya sa hukuman, ngunit ginagamit ang mga ito
bilang batayan ng mga desisyon tungkol sa kapakanan ng bata.
Komento ni Dr. Christidis:
Maaari mo itong bigyang-kahulugan kung paano mo man gusto. Malaya ka lang.
Nakasalalay sa kaisipan ng eksperto kung ano ang nakikita niya rito, at hindi kinakailangang iyon ang nakikita ng bata.
Sa mga hindi siyentipiko at lubhang kontrobersyal na batayan na ito, maaaring ma-diagnose
ang anumang resulta na ninanais ng eksperto.
Sa karamihan ng mga kaso, nakamamatay ang mga kahihinatnan.
Madalas na na-diagnose sa mga ulat na ang mga magulang ay kulang sa kasanayan sa pagiging
magulang o may mga karamdaman sa personalidad.
Ito ang mga dahilan ng pagkawala ng kustodiya at ng paglalagay ng mga bata sa mga pamilyang tagapag-alaga o sa mga tahanan.
Hindi alam ng karamihan sa mga tao ang mga katotohanang ito.
Wala sa mga prosesong ito ang bukas sa publiko, at halos walang sinuman ang may access sa mga ito.
Mapilit na pag-alis ng mga bata at ang mga kahihinatnan nito
Ang mga praktikal na implikasyon para sa mga pamilyang apektado ng mga hindi sapat, madalas na pinalabis at maling pagtataya
ay ipinapakita sa ibaba gamit ang mga pag-aaral ng kaso.
Maaaring labis na nakakagambala ang mga sumusunod na eksena.
Gayunpaman, maraming mga bata at ang kanilang mga magulang ang nakakaranas nang personal ng mga karumal-dumal na ito.
Kaya hinihiling namin sa inyo na huwag lumingon, kundi harapin ang pagdurusa ng mga batang ito at ng kanilang mga pamilya.
Ang mga bata ay mahina at walang magawa, wala silang kakampi at walang nakikinig sa kanila.
Maliban kung bawat isa sa atin ay magtindig at aktibong lumaban sa kawalang-katarungang ito.
Sa sumusunod na kaso, inaakusahan ang ina ng paglayo sa kanyang anak na lalaki mula sa kanyang ama dahil ang batang lalaki
mismo ang nagsabi na ayaw niyang bisitahin ang kanyang ama.
Noong pagkatapos, na-diagnose ang ina na may personality disorder batay sa isang maling opinyon ng
eksperto, at binawi ang kanyang karapatan sa kustodiya.
Bagaman nakahiga sa kama ang apat na taong gulang na batang lalaki dahil sa lagnat, siya ay
dinukot mula sa kanyang ina, gaya ng makikita sa ibaba.
Nandoon ang mga lolo at lola noong araw na iyon at kinuhanan nila ng video ang tagpo gamit ang kanilang mga cellphone.
"At nagtatrabaho ang anak na babae, at pagkatapos ay tumunog ang kampana, at pagkatapos ay pumasok nang
biglaan sa pasilyo ang social services at ang ama ng bata."
At may ipinasok na paa sa pinto.
At pagkatapos ay nagpasya sila na dapat alagaan si Elias at ilipat siya upang manirahan kasama ang kanyang ama.
At dumiretso sa bahay ang anak na babae mula sa trabaho.
Makaraan ng ilang sandali, muling tumunog ang kampanilya ng pinto at dumating ang tagapaglingkod ng hukuman.
At saka tinanong ng tagapaglingkod si Elias, "Nakatayo sa labas ng pinto ang tatay mo; gusto ka niyang isama ngayon."
At saka siya nagsimulang umiyak at sinabi, "Hindi, ayokong pumunta roon."
At pagkatapos ay umalis muli ang tagapaglingkod at sinabi na manatili muna si Elias dito at gumaling.
At pagkatapos ay dumating ang lima o anim na opisyal, hindi ko na matukoy nang eksakto ngayon, at tumayo sila sa
paligid ng kama kung saan nakahiga ang anak na babae kasama si Elias at gusto nilang kunin siya.
"Nangyari noon na ako at ang aking asawa ay nagkaroon ng sapat na pag-iisip na kunin lang ang aming mga
cellphone at itapat ito para makuha ang isang bagay."
"Aray, aray, aray." "Gusto ko lang makausap ang ama ng bata."
Maaari ba tayong kumuha ng dyaket at sapatos para sa bata? Pasensya? Isang dyaket at sapatos para sa bata!
"Gusto mo bang kunin iyon?"
Halika rito, Steffi. Halika rito. Sabihin mo man lang na paalam.
Magpaalam nang isang beses. Magpaalam nang isang beses. Magpaalam nang isang beses. Bitawan ang pinto. Bitawan ang pinto.
"Gaano na katagal mong hindi nakita ang iyong anak?"
"Oo, pagkatapos ay apat na buwan na hindi ko siya nakita kahit kailan."
Sa susunod na kaso, maling inakusahan ang ina na may personality disorder batay sa isang depektibong opinyon ng
eksperto, at inalis ang kanyang karapatan sa kustodiya.
Kinukuhanan ng video ng kanyang anak na babae kung paano, sa alas sais y medya ng umaga, tumitindig sa pintuan ang mga empleyado ng
tanggapan para sa kapakanan ng kabataan, kasama ang pulisya, at sapilitan nilang kinukuha ang
kanyang pitong taong gulang na anak na lalaki.
"Oo, at kung sasabihin nating ayaw umalis ng kapatid natin, ayaw lumayo, pagkatapos ..." "Ayaw ko!"
Hindi dahil lang may nagsasabing hindi totoo ang isang bagay...
Ayaw ko! Ayaw kong pumunta!
Ngunit hindi mo ako maaaring paratanganan ng pagkakagawa ng anumang mali.
Isang napakasamang bagay. May mga batang nagugutom sa isang lugar at walang ginagawa tungkol dito.
Maayos ang pag-aalaga sa aking anak, at siya ay ilalabas dito.
Hindi, hindi kung ayaw ko. Ayaw ko!
Pero ayaw kong pumunta!
"Hanggang ngayon, hindi ko pa rin matanggal sa tenga ko ang tunog ng sigaw ng anak ko nang hinila nila siya pababa ng hagdan."
At nakita ng kapitbahay sa kabila ng kalsada ang lahat.
Nakita niya siyang sinusubukang kumapit sa kuwadro ng pinto nang hinihila siya ng mga pulis.
At saka ang pulis na ito, isang napakalakas na lalaki, ay pinilipit ang mga braso ng aking pitong taong
gulang na anak na lalaki at hinila siya palayo sa akin.
At saka siya tumalon sa balikat niya at tumakbo palayo kasama siya.
At sumigaw nang sumigaw nang sumigaw nang sumigaw ang anak ko.
At hindi mo na aalisin iyon sa iyong mga tenga.
Maaaring isipin ng ilan na mga hiwalay na kaso lamang ito at lubos na eksepsiyon.
Sa kasamaang palad, maraming magulang at mga bata ang nag-uulat ng ganitong malupit na insidente.
Ang mga kahihinatnan ng mga traumatikong karanasang ito ay madalas na hindi na kayang harapin sa buong buhay ng isang tao.
Ang pagkabalisa, mga pag-atake ng takot, at mga karamdaman sa pagdikit ay ilan lamang sa mga
kahihinatnan na karaniwang kailangang pagtagumpayan ng mga bata at pamilya sa buong buhay nila.
Narito ang dalawang pag-aaral ng kaso upang ipakita ang puntong ito:
"Nang bumalik ako, natakot ako nang husto na sa isang punto ay may dalawang tao roon, o mga
lalaki, na basta na lang ako'y dadalhin ulit."
"Sinamahan ko siya sa paaralan nang anim na buwan, umupo ako sa tabi niya at, oo, ginawa ko ang lahat ng
maisip ko para suportahan siya at alisin ang kanyang takot."
Dalawang taong gulang pa lamang si Paul nang siya ay inalis sa kanyang pamilya.
Tumigil siyang magsalita at hanggang ngayon ay may problema pa rin siya sa pagsasalita.
Bukod dito, maraming bata rin ang nakararanas ng trauma dahil sa pagkahiwalay sa kanilang pamilyar na kapaligiran.
Ito ay hindi maiiwasang humantong sa malalim na trauma at pagbabago sa pag-uugali ng mga bata.
Kung pinapayagan ang mga magulang na bisitahin ang kanilang mga anak, karaniwang isinasagawa
ang mga pagbisitang ito sa ilalim ng pangangasiwa.
May mahigpit na regulasyon sa mga pagpupulong na ito, na karaniwang napakabihira.
Hindi dapat ipakita ng mga magulang ang anumang damdamin o pag-usapan ang kanilang pinagsamang nakaraan.
Kung lalabagin ang mga patakaran, ipagbabawal nang tuluyan ang mga pagbisita.
Paninirahan sa bahay at ang mga kahihinatnan nito
Bagaman ang pokus ay dapat nakatuon sa kapakanan ng mga bata, sa karamihan ng mga kaso, ang pananatili sa isang tahanan
para sa mga bata ay lubhang nagpapalala ng kanilang kalagayan.
Ang pananatili sa isang tahanan para sa mga bata ay madalas na nagdudulot ng malubhang
kahihinatnan para sa mga bata at kabataan.
Kunin muli si Wakia bilang halimbawa.
"Ano ang nagawa ng tatlong taon sa bahay kay masiglang Wakia?"
Malaki ang pagbabago sa akin nito.
Hindi mahalaga kung gaano kabait ang taong kakakilala mo lang, hindi mo pa rin talaga dapat siyang pagkatiwalaan.
Iyon ang natutunan ko mula rito.
Ipinapaliwanag ni Dr. Christidis na hindi ito isang hiwalay na kaso:
"Kaya, sa... sa madaling sabi: Hindi talaga natutulungan ang mga bata sa mga institusyon.
Maaari lamang itong mangyari sa mga batang matinding inabuso at kung saan ang medisinang forensiko ay nakapagtuklas
ng malinaw na ebidensya ng malulubhang pinsala sa mga bata:
Pang-aabusong sekswal – kahit ano pa man – oo?
Ngunit may mga buong pag-aaral tungkol sa paksang ito – ang mga tahanan ng mga bata, gaya ng mga Katolikong tahanan ng mga bata
o mga diakoniyang institusyon, ay makikita online nang malaya.
Nag-download ako ng ilang pag-aaral na nakapagtuklas na halos 90% ng mga bata – o ng mga kabataan sa kalaunan – ay sa
isang paraan o iba pa ay nasisira bago pa man sila lumabas.
Sila ay mga adik sa droga, mga alkoholiko, o lumihis sa krimen.
Hindi sila nakakakuha ng anumang disenteng kwalipikasyon, wala talaga, hindi man lang isang disenteng
kwalipikasyon sa trabaho, kaya madalas silang nauwi na pasanin ng estado dahil sila ay nasa, sa ano ...
Ano ang nangyayari sa mga bata sa mga tahanan ng mga bata?
Sila ay pinananatiling ligtas sa kustodiya.
Nakakagulat ang kanilang ratio ng tauhan, hindi ba?
Kaya nakakatipid din doon, dahil na-privatize na ang lahat.
Lahat sila ay gusto lang kumita.
Kaya ang mga bata ay pinababayaan at hindi hinihikayat.
Kalokohan lang ang sinasabi nila.
Pagtanggap ng mga bata sa pangangalaga – malaking negosyo
Noong 2022, 121,000 na mga bata ang nanirahan sa mga tahanan para sa mga bata at humigit-kumulang 86,000
na mga bata ang nanirahan sa mga pamilyang nag-aalaga.
Ang gastos sa paglalagay ng isang bata sa isang tahanan para sa mga bata sa loob ng isang
taon ay nasa pagitan ng €42,000 at €54,000.
Tumatanggap ang mga pamilya ng buwanang allowance para sa foster care na €700 hanggang €900, depende sa
edad ng bata, para sa pag-aalaga ng isang foster child.
Nagbabayad ang mga nagbabayad ng buwis ng €4.9 bilyon bawat taon para sa mga hakbang na ito.
Ang sumusunod na sipi mula sa isang pag-uusap sa isang empleyado na matagal nang nagtatrabaho sa
kapakanan ng kabataan ay naglalarawan ng sitwasyon.
"Ang sektor ng paninirahan ay tiyak na ang bahagi na nagdadala ng pinakamaraming pera."
Ibig kong sabihin, makikita mong lalong lumaganap ang mga pasilidad para sa pananatili ng
mga pasyente sa ospital sa paglipas ng mga taon.
Ang mga tinatawag na naghahagis sa mga bata sa merkado ay ang mga tanggapan ng kapakanan ng kabataan.
"Ibenta mo lang sa merkado?"
"Sinasabi ko ito nang may sadyang layunin:"
Ibenta mo na lang sa merkado! Dahil ganyan talaga: pera lang ang usapan, puro pera.
At kung mag-aalok sa akin ang opisina ng kapakanan ng kabataan ng isang kabataan sa isang tiyak na araw-araw o buwanang bayad, saka
ako mag-aalok sa opisina ng kapakanan ng kabataan, at sasabihin ng opisina ng kapakanan ng
kabataan kung tatanggapin nito ang alok o hindi.
Negosyo ito, sa huli.
At sa huli, ikinagagalak ng mga opisina ng kapakanan ng kabataan na may organisasyong kumukuha
sa mga kabataan mula sa kanilang pangangalaga.
Madalas nabibigo ang mga kawani ng opisina para sa kapakanan ng kabataan na sapat na masuri kung kumusta na ang
kalagayan ng mga bata sa mga pasilidad at kung ang mga hakbang na isinasagawa doon ay angkop at nakakatulong sa kanila.
Paulit-ulit na lumitaw ang mga iskandalo na ang mga batang mula sa Alemanya ay ipinapadala sa ibang
bansa sa mga pamilyang nag-aalaga at sa mga tahanan.
Hindi sila nag-aral doon, at hindi rin minonitor o sinu-superbisa ang iba nilang mga gawain.
Dito, mas inuuna ang aspeto ng pananalapi kaysa sa kapakanan ng bata.
Tumatanggap ang isang institusyon ng hanggang €5,000 bawat buwan para sa bata mula sa tanggapan ng kapakanan ng kabataan.
Kung, halimbawa, ipapadala ng institusyon ang bata sa isang pamilyang tagapag-alaga sa Poland, €600
lamang kada buwan ang kailangang bayaran para rito.
Ang nangyayari sa natitirang pera ay madalas hindi sinusuri.
Sobrang dami ng trabaho sa mga opisina ng kapakanan ng kabataan
Karamihan sa mga opisina para sa kapakanan ng kabataan ay kulang din sa tauhan, at ang mga
empleyado ay patuloy na nabibigatan sa trabaho.
Kaya naman kulang ang oras at tauhan para subaybayan ang kinaroroonan at kapakanan ng mga bata.
Maraming mga social worker ang nagbitiw sa kanilang mga trabaho dahil hindi na nila
matiis ang paraan ng pagpapatakbo ng mga gawain.
Isang empleyado ng opisina para sa kapakanan ng kabataan mula sa Berlin ang nagkomento:
"Ang katotohanan ay ayaw na ng mga tao na manatili rito at ayaw na rin nilang magtrabaho sa ilalim ng
kasalukuyang mga kondisyon. Umalis na ang mga kasamahan dahil sobra silang naiipit at sinasabi nila:
Hindi, para sa akin ay hindi na iyon ang social work sa diwa na gusto kong gawin iyon – at pagkatapos ay lumipat sa ibang lugar.
Pinapalala nito ang kalagayan.
Bukod dito, nananatiling tanong kung sino ang gagawa ng trabaho doon.
Si Dr. Christidis, na matagal nang humahawak sa mga iligal na pag-alis at personal na
namahala sa maraming kaso, ay nagkomento ng sumusunod:
"At ang administrasyon, ibig sabihin ang mga kawani ng tanggapan para sa kapakanan ng kabataan,
ay mga tagapagpaganap lamang, sa aking palagay.
At huwag mong isipin na, tulad ng dati, may mga psychologist o social worker doon, kahit na may ilan dito't doon.
Ngayon ay mayroon na kaming guro sa nursery school, at mayroon kaming motologo na
responsable sa movement therapy o katulad nito.
Mga taong walang kahit kaunting ideya – sa ilang pagkakataon. Kasama na ang mga nag-dropout sa unibersidad; talagang maramihan.
Ibig sabihin, wala silang propesyonal na kadalubhasaan, opisyal na awtoridad lang, di ba?
Binabayaran sila para gumawa ng ganoong bagay.
Ang pagsisikip na ito sa tauhan ay nangangahulugan din na hindi na matitiyak ang kaligtasan at kapakanan ng mga batang nasa
matinding panganib dahil sa pang-aabuso, pagpapabaya o karahasan.
Malinaw mula rito na ang estado, na matagal nang nakakaalam ng mga pang-aabusong ito, ay hindi
nagmamalasakit sa mga bata at sa kanilang kapakanan.
Dahil sa masikip na sitwasyon sa badyet, ang sektor panlipunan ay ngayon nakararanas din ng
mga pagbawas na umaabot sa milyun-milyong pounds.
Dapat bigyang-diin sa puntong ito ang mga sumusunod:
Maraming empleyado ng opisina para sa kapakanan ng kabataan at mga guro sa mga tahanan ang
nasisiyahan sa kanilang trabaho at nakatuon dito.
Mabait sila at nakatuon sa mga bata at sa kanilang kapakanan.
Gayunpaman, tulad ng ipinaliwanag nang detalyado sa itaas, lalo nang nagiging mahirap para sa kanila na
isagawa ang kanilang trabaho nang may budhi at may kinakailangang pag-iingat at pansin.
Bukas na pinto para sa trafficking ng mga bata*
Isa pang aspeto na maikling ilalahad lamang dito ay ang trafficking ng mga bata.
Sa sistemang ito na malabo at halos hindi minomonitor, madaling gawing 'mawala' ang mga bata nang walang nakapansin.
Napatunayan na nangyayari ito sa libu-libong mga bata bawat taon.
Maaaring ikulong ang mga batang ito sa mga bordel ng bata at gamitin din para sa ritwal na pang-aabuso.
Sa mga institusyon at tahanan, madalas na nasa awa ng kanilang mga tagapag-alaga ang mga bata at lubos na nakadepende sa kanila.
Nagbubukas ito ng pinto sa pang-aabuso, at maraming iskandalo hinggil dito ang lumabas na.
Naging malinaw na madalas na sangkot sa pang-aabuso sa bata ang mga mataas na ranggong
pulitiko, mga hukom, mga pulis, at mga social worker.
Tingnan ang iba pang mga programa na naipalabas na ng Kla.TV tungkol sa paksang ito, na
nakalista sa mga kredito sa ilalim ng programa.
Konklusyon Naging malinaw na ang mga bata ay natrauma at nasira habang-buhay nang sila ay inalis sa kanilang mga
pamilya ng mga tanggapan ng kabutihang-loob para sa kabataan.
Sa maraming kaso, tungkol ito sa kita at sa pagtrato sa mga bata bilang "mga kalakal" sa halip na
protektahan sila at panatilihing ligtas mula sa kapahamakan.
Sinisiklop at hinihikayat ng sistema ang pang-aabusong ito.
Ipinapaliwanag ni Gng. Christidis ito sa ganitong paraan:
Ito ba ay tungkol sa pagsakop ng estado sa edukasyon?
Mapagkakaitan ba ang mga magulang ng lahat ng kanilang mga karapatan?
Noong 2002, sinabi ni Olaf Scholz sa pahayagang Die Welt, "Nais naming sakupin ang
himpapawid sa ibabaw ng mga higaan ng mga bata."
At makalipas ang ilang sandali, sinabi niya: "Kami, ang SPD, ay nakamit na ang pangingibabaw sa
himpapawid sa ibabaw ng mga higaan ng mga bata."
Sa simpleng wika, nangangahulugan ito na ang estado ay may pinakamalaking impluwensya
hangga't maaari sa pagpapalaki ng mga bata.
Binabalewala ang mga karapatan ng magulang at may panlabas na pakikialam sa pamilya.
Ito ay alinsunod sa adyendang pangkasarian na inaprubahan ng UN.
Kasama sa iba pang mga bagay, kinapapalooban nito ang pag-aalis ng mga karapatan ng mga magulang sa kanilang
mga anak upang ipatupad ang isang pandaigdigang pamantayang modelo ng pamilya at lipunan.
Ayon sa ideolohiyang kasarian, ang pananagutan sa pagpapalaki ng mga bata at pagtitiyak ng kanilang kapakanan ay hindi pangunahing
nakasalalay sa pamilya, kundi sa estado at sa mga institusyon nito, mga paaralan, mga sentro
ng kabataan, mga paaralang paninirahan, atbp.
Sa kabila ng lahat ng iskandalo at mga katotohanang paulit-ulit na lumilitaw tungkol sa pagdukot sa bata, pagnanakaw ng bata, at
trafficking ng bata, walang masusing imbestigasyon o pagbubunyag upang malaman ang pinakadiwa ng
usapin mula sa tinatawag na konstitusyonal na estado.
Nanatili ring tahimik ang pampublikong media, hindi malawakan na inilalantad ang mga iskandalo at hindi
rin hinihingi ang pananagutan mula sa mga salarin.
Ang mga kontrobersyal at nakasasangkot na ulat ay bahagyang tinanggal mula sa mga arkibo ng media.
Ano ang kailangang gawin para mapigilan ito?
Maraming mga organisasyon at indibidwal, tulad ng mga dedikadong doktor, psychologist, at abogado na nakikipaglaban
para sa karapatan ng mga bata, ay may malinaw na sagot sa tanong na ito: ang trabaho sa public relations.
Dapat ipaalam sa publiko ang mga katotohanang ito.
Halimbawa, noong Disyembre 2023, nagdaos ang MWGFD e.V. ng isang press symposium hinggil sa paksang
"Institusyonal na pang-aabuso sa ating mga anak".
Hangad ng MWGFD at ng lahat ng nagmamalasakit sa kapakanan ng ating mga anak na ang isyung ito ay maipaabot sa lahat ng
ating kababayan araw-araw, na parang pulang ilaw na babala.
Nangangailangan ito na tayong lahat ay tumulong na ikalat nang malawakan ang impormasyong ito.
Ang mga hukom, tagausig, guro, edukador, at mga propesyonal sa medisina, lalo na, ay dapat ipaalam at tawagin upang gampanan
ang kanilang bahagi sa pagpapatuyo ng hindi masabi na latian.
Ang konklusyon ay dapat: kailangan natin ng mga taong matapang – tapos na ang panahon ng katahimikan at
pagbulag-bulagan – ngayon ay inaanyayahan ang lahat na kumilos.