אונטן קענט איר קוקן אַ פּראָגראַם וועגן: "פעלערישע עקספּערטן־באַריכטן"
צווינגענדיקע אַרויסנעמונג פֿון קינדער
בלײַבן אין דער היים און אירע קאָנסעקווענצן
נעמען קינדער אין זאָרג – גרויס געשעפֿט
איבערלאָד אין יוגנט־וועלפֿער־ביוראָען
"עפֿנטלעכע טיר פֿאַר קינדער־האַנדל"
אין יאָר 2022 זענען אין דײַטשלאַנד איבער 66,000 פֿאַלן פֿון קינדער און יונגע לײַט, וואָס זענען אַרײַנגענומען געוואָרן אין שוץ.
זיי זענען אַרײַנגענומען געוואָרן אין שטאַטלעכע זאָרג און געשטעלט געוואָרן אין פֿאָסטער־משפּחות אָדער הייזער.
צווישן זיי זענען געווען 28,600 אומבאגלייטע מינדעריאָריקע פליטים.
פֿאַר יאָרן זײַנען די ציפֿערן בכלל געשטיגן אָדער געבליבן אויף אַן ענלעכן ניוואָ.
דײַטשלאַנד איז דאָס לאַנד מיט דער העכסטער צאָל אינטערנאַציאָנאַלע אַריבערפֿירונגען.
צי האָט דײַטשלאַנד טאַקע די סאַמע געפֿערלעכסטע און אומפֿעיִקע עלטערן אין דער וועלט, אָדער איז דאָ
עפּעס אַנדערש הינטער די אַלערמירנדיק הויכע ציפֿערן?
דער פּראָגראַם לייגט ליכט אויף דעם ענין און נעמט אַ נאָענטן קוק אויף דעם סיסטעם הינטער די אַרויסוואָרפֿונגען.
אין רובֿ פֿון די 66,000 פאַלן זענען די סיבות צו נעמען קינדער פֿון דער זאָרג פֿון זייערע עלטערן נישט גוואַלד, פֿאַרנאַכלעסיקונג
אָדער אַלקאָהאָל־ אָדער דראָג־אַדיקטיאָן פֿון די עלטערן.
די מערסטע קינדער ווערן אַרײַנגענומען אין פֿאַרזאָרגונג, ווײַל זייערע עלטערן זײַנען לויט דער אָפּשאַצונג נישט ביכולת צו קלאָרן.
אַנדערע סיבות אַרײַננעמען "אַטאַטשמענט־דיסאָרדערס" צווישן עלטערן און קינדער, "אַטאַטשמענט־ינטאָלעראַנץ" פֿון איין
עלטער אָדער – גלייב עס אָדער נישט – אין פילע פאַלן אַ "צו נאָענטע באַציִונג צווישן מוטער און קינד".
אין די פאַלן האָט דאָס קינד אָפֿט פשוט אַ גוטע און האַרמאָנישע באַציִונג מיט דער מוטער.
אומריכטיקע באריכטן
פסיכאָלאָגישע געריכט־באַריכטן וועגן די לעגאַלע גאַרדיאַנז ווערן אָפֿט צוגעגרייט בײַם אָננעמען קינדער אין זאָרג.
די באַריכטן זענען אַ וויכטיקער יסוד פֿאַר דער אָפּשאַצונג דורך די קאָמפּעטענטע משפּחה־געריכט־ריכטער, און לויט זייער אויסגאַנג
וועט באַשטימט ווערן די צוקונפֿטיקע גורל פֿון די קינדער.
די עקספּערטן־מיינונגען פאַרשאַפֿן ווידער און ווידער גרויס שאָדן, ווײַל זיי פירן צו ריזיקער אַרײַנמישונג אין משפּחה־לעבן.
זיי קומען אויך מיט אַ הויכן פּרײַז פֿאַר די באַטראָפֿענע.
זיי קענען קאָסטן עלטערן ביז 15,000 עוראָ, און אויב זיי קענען נישט באַצאָלן, דער שטייערצאָלער.
דאָס גענערירט יערלעך אַ סך פֿון עטלעכע הונדערט מיליאָן אייראָס.
די באַריכטן אַנטהאַלטן אָפֿט קלאָרע חסרונות.
ד״ר אַנדרעאַ כריסטידיס, פּסיכאָלאָגין, עקספּערט־עדות, פֿאָרענזישע פּסיכאָלאָגין און אויפֿפֿירונג־טעראַפּעווטקע, וואָס
האָט געשריבן איבער 1,000 עקספּערט־באַריכטן וועגן משפּחה־ענינים, גיט די פֿאָלגנדיקע דערקלערונג וועגן דעם ענין:
איך האָב נאָך נישט געזען קיין איין באַריכט וואָס טאַקע האָט דערפֿילט אַלע טעכנישע פֿאָדערונגען.
עס האָט געפֿונען ערנסטע חסרונות אין כּמעט אַלע פֿון זיי.
אין פילע פאַלן זענען די עלטערן אָדער דער באַטרעפֿנדיקער עלטער געדיאַגנאָזירט געוואָרן דורך די אָפּשאַצער
נאָך קורצע שמועסן, מאָל נאָר נאָך טעלעפֿאָנישע שמועסן.
ד״ר כריסטידיס דערקלערט דאָס:
"ליידער, לויט דער איצטיקער געזעץ, איז יעדער וואָס דער ריכטער באַשטימט ערלויבט צו צוגרייטן אַ מומחה־מיינונג."
צי ער קען דאָס טאָן איז אַ אַנדערע פֿראַגע.
אויב דער ריכטער זאָגט, "יאָ, ער איז גוט דערין, איך האַלט אים פֿאַר קאָמפּעטענט," דאַן קען ער צוגרייטן עקספּערט־באַריכטן.
עס ווערט אָפֿט באַמערקט אַז אפילו געטריינטע פּסיכאָלאָגן אָפֿט אַרבעטן אויף אַ ניט־וויסנשאַפֿטלעכן אופֿן.
למשל, דער ראָרשאַך־טינטפֿלעקן־טעסט ווערט גענוצט אויף קינדער.
דאָרט זעט עס טינט־פֿלעקן און מען בעט עס צו באַשרײַבן וואָס עס דערקענט אין זיי.
אַזעלכע טעסטן זענען גאָר נישט פּאַסיק ווי עדות אין בית־משפט, אָבער מען ציטירט זיי ווי
יסוד פֿאַר באַשלוסן וועגן דעם קינדס וווילזײַן.
ד״ר קריסטידיס באַמערקט:
דו קענסט עס אויסטײַטשן ווי דו ווילסט. דו ביסט פשוט פֿרײַ.
עס הענגט פֿון דעם מומחה'ס געדאַנקען־גאַנג, וואָס ער זעט דערין, און נישט דווקא וואָס דאָס קינד זעט.
אויף די אומוויסנשאַפֿטלעכע און זייער קאָנטראָווערסאַלע יסודות קען מען דיאַגנאָזירן יעדן רעזולטאַט וואָס דער מומחה וויל.
די קאַנסעקווענצן זענען טויטברענגנדיק אין רובֿ פֿאַלן.
אין די באַריכטן ווערן עלטערן אָפֿט דיאַגנאָזירט מיט אַ מאַנגל אין עלטערן־פֿאַכיקייטן אָדער מיט פּערזענלעכקייט־שטערונגען.
דאָס זענען דעמאָלט די סיבות פֿאַרן פאַרלוסט פֿון דער משמורת און פֿאַרן אָרטן פֿון די קינדער אין פֿאָסטער־משפּחות אָדער היימען.
רוב מענטשן זענען נישט באַקאַנט מיט די פאקטן.
קיין פֿון די פּראָצעדורן איז נישט עפֿנטלעך, און כּמעט קיינער האָט נישט צוטריט צו די פּראָצעסן.
געצווונגענע אַרויסנעמען פֿון קינדער און זייערע קאָנסעקווענצן
די פּראַקטישע אימפּליקאַציעס פֿאַר די באַטראָפֿענע משפּחות פֿון די אומגענוגנדיקע, אָפֿט איבערגעטריבענע און
פֿאַלשע אָפּשאַצונגען ווערן אונטן אילוסטרירט מיט פאַל־שטודיעס.
די פאלגנדיקע סצענעס קענען זיין זייער שטורענדיק.
אָבער פילע קינדער און זייערע עלטערן דערלעבן די אַכזריות פּערזענלעך.
דערפֿאַר בעטן מיר אײַך, נישט אַוועקצוקוקן, נאָר זיך צו שטעלן קעגן די ליידן פֿון די קינדער און זייערע משפּחות.
קינדער זענען שוואַך און הילפֿלאָז, זיי האָבן נישט קיין לאָבי און קיינער הערט זיי נישט.
אויב נישט יעדער איינער פֿון אונדז נעמט אַ שטעלונג און קעמפֿט אַקטיוו קעגן דעם אומגערעכטיקייט.
אין דעם פאל איז די מוטער באַשולדיקט געוואָרן אַז זי האָט איר זון פֿון זײַן פֿאָטער אָפּגעפֿרעמד, ווײַל דער יינגל
אַליין האָט געזאָגט אַז ער וויל נישט באַזוכן זײַן פֿאָטער.
די מוטער איז דאַן דיאַגנאָזירט געוואָרן מיט אַ פּערזענלעכקייט־שטערונג אויף דער באַזע פֿון אַ פאַלשער
אָפּשאַצונג, און אירע משמורת־רעכטן זענען אָפּגענומען געוואָרן.
כאָטש דער פֿיר־יאָריקער יינגל איז געווען אין בעט מיט אַ פֿיבער, איז ער אַרויסגעריסן
געוואָרן פֿון זײַן מוטער, ווי מען קען זען אונטן.
די זיידע־באָבע זענען געווען דאָרט יענעם טאָג און האָבן די סצענע געפֿילמט מיט זייערע מאָביל־טעלעפֿאָנען.
"און די טאָכטער איז געווען בײַ דער אַרבעט, און דאַן האָט דער טירגלעקל געקלונגען, און דאַן זענען די געזעלשאַפֿטלעכע סערוויסן
און דער פאטער פונעם קינד אַרײַנגעשטאָרמט אין דעם גאַנג."
און אַ פֿוס איז אַרײַנגעשטעלט געוואָרן אין דער טיר.
און דאַן האָבן זיי באַשלאָסן אַז עליאס זאָל ווערן גענומען אין זאָרג און אַריבערגעצויגן צו לעבן מיט זײַן טאַטע.
און די טאָכטער איז גלייך פֿון דער אַרבעט היים געקומען.
אַ קורצע צײַט שפּעטער האָט דער טירגלעקל ווידער געקלונגען און דער באַליף איז אָנגעקומען.
און דערנאָך האָט דער באַליפֿ געפרעגט עליאס: "דײַן טאַטע שטייט אינדרויסן בײַ דער טיר; ער וויל דיך איצט מיטנעמען."
און דאַן האָט ער אָנגעהויבן וויינען און געזאָגט: "ניין, איך וויל נישט דאָרט גיין."
און דאַן איז דער באַליף ווידער אַוועקגעגאַנגען און האָט געזאָגט אַז אליעס זאָל דערווייל דאָ בלײַבן און זיך געזונט ווערן.
און דאַן זענען געקומען פינף אָדער זעקס אָפֿיצירן, איך קען איצט נישט אַמאָל גענוי זאָגן, און זיי האָבן זיך
געשטאַנען אַרום דעם בעט, וווּ די טאָכטער ליגט מיט עליאס, און האָבן געוואָלט אים נעמען אַוועק.
"מײַן פֿרוי און איך האָבן דאַן געהאַט די קלאָרקייט פֿון גײַסט צו פשוט אַרויסצונעמען אונדזערע מאָביל־טעלעפֿאָנען
און זיי אויפֿצוהייבן כּדי עפּעס צו דאָקומענטירן."
" אוי, אוי, אוי." "איך וויל נאָר רעדן מיטן פאטער פונעם קינד."
קען מען קריגן אַ יאַקע און שיך פֿאַר דעם קינד? אַנטשולדיקט? אַ יאַקע און שיך פֿאַר דעם קינד!
"ווילסטו דאָס ברענגען?"
קום דאָ, סטעפֿי. קום דאָ. לפּחות זאָג אַ גוטן בייַ.
זאָג אַמאָל אַ גוטן. זאָג אַמאָל אַ גוטן. זאָג אַמאָל אַ גוטן. לאָז די טיר. לאָז די טיר.
"ווי לאַנג האָסטו נישט געזען דײַן זון?"
"יאָ, דאַן זענען געווען פֿיר חדשים ווען איך האָב אים בכלל נישט געזען."
אין דעם קומענדיקן פאַל איז די מוטער אומגערעכט באַשולדיקט געוואָרן אַז זי האָט אַ פּערזענלעכקייט־שטערונג לויט
אַ פאַלשער עקספּערט־מיינונג, און דערפֿאַר זענען אירע משמורת־רעכטן אָפּגענומען געוואָרן.
איר טאָכטער פֿילמירט ווי בײַ האַלב זעקס אין דער פֿרי, די אָנגעשטעלטע פֿון דעם יוגנט־וועלפֿאַר־אַמט,
באַגלייט דורך די פּאָליציי, שטייען בײַ דער טיר און נעמען מיט כּוח איר זיבן־יאָריקן זון.
"יאָ, און אויב מיר זאָגן אַז אונדזער ברודער וויל נישט גיין, וויל נישט אַוועקגיין, דאַן ..." "איך וויל נישט!"
נאָר ווײַל עמעצער טענהט עפּעס וואָס איז נישט אמת...
איך וויל נישט! איך וויל נישט גיין!
אָבער דו קענסט מיר נישט באַשולדיקן אַז איך האָב עפּעס פאַלש געטאָן.
עפּעס ממש שלעכט. קינדער הונגערן ערגעץ, און מען טוט גאָרנישט דערפֿון.
מײַן קינד ווערט גוט באַזאָרגט, און מען וועט אים אַרויסנעמען פֿון דאָ.
ניין, אויב איך וויל נישט. איך וויל נישט!
אָבער איך וויל נישט גיין!
"ביז הײַנט קען איך נאָך נישט אַרויסקריגן פֿון מײַנע אויערן דעם קול פֿון מײַן זון'ס שרײַען,
ווען זיי האָבן אים אַראָפּגעצויגן די טרעפּ."
און דער שכן אַריבער די גאַס האָט אַלץ געזען.
זי האָט אים געזען ווי ער האָט פּרוּווירט זיך צו האַלטן בײַם טיר־ראַם, ווען די פּאָליציי האָבן אים אַוועקגעצויגן.
און דאַן דער פּאָליציי־מאַן, אַ ריזיקער, שטאַרקער מאַן, האָט געדרייט די אַרמעלעך פֿון מײַן קליינעם
זיבן־יאָריקן זון און האָט אים פֿון מיר אַוועקגעצויגן.
און דאַן האָט זי זיך איבער זײַן שאָולדער געוואָרפֿן און איז מיט אים אַוועקגעלאָפֿן.
און מײַן זון האָט געשריגן און געשריגן און געשריגן און געשריגן.
און דו וועסט נישט קענען דאָס פֿון דײַנע אויערן אַרויסקריגן.
מען קען מיינען אַז דאָס זענען נאָר איינצעלנע פאַלן און דער גאַנצער אויסנעם.
ליידער, אָבער, פילע עלטערן און קינדער מעלדן אַזעלכע ברוטאַלע אינצידענטן.
די קאָנסעקווענצן פֿון די טראומאַטישע דערפֿאַרונגען קען מען אָפֿט נישט באַהאַנדלען במשך דעם גאַנצן לעבן.
אַנגסט, פּאַניק־אַטאַקן און ביינבונד־שטערונגען זענען נאָר אַ פּאָר פֿון די קאָנסעקווענצן, מיט וועלכע קינדער און
משפּחות געוויינטלעך מוזן זיך קעמפן פֿאַר דער גאַנצער לעבן.
דאָ זענען צוויי פאַל־שטודיעס צו ווײַזן דאָס:
"ווען איך בין צוריקגעקומען, האָב איך זייער מורא געהאַט אַז אין אַ מאָמענט וועלן נאָר צוויי מענטשן דאָרט שטיין,
אָדער מענער, וואָס וועלן פשוט ווידער מיך נעמען אַוועק."
"איך האָב אים פֿאַר זעקס חדשים געפֿירט אין שול, איך האָב זיך געזעצט נעבן אים און, יאָ, איך האָב געטאָן אַלץ וואָס איך
האָב געקענט טראַכטן, צו שטיצן אים און אָפּנעמען זײַנע פּחדים."
פאול איז געווען נאָר צוויי יאָר אַלט, ווען ער איז גענומען געוואָרן פֿון זײַן משפּחה.
ער האָט אויפֿגעהערט צו רעדן און האָט נאָך הײַנט רעד־שוועריקייטן.
דערצו ליידן אויך פילע קינדער פֿון דער טראומע, ווען זיי ווערן אַרויסגעריסן פֿון זייער באַקאַנטער סביבה.
דאָס פֿירט אומפֿאַרמײַדלעך צו טיפֿער טראַוומע און אויפֿפֿירונג־ענדערונגען בײַ קינדער.
ווען עלטערן ווערן דערלויבט צו באַזוכן זייערע קינדער, זענען די באַזוכן געוויינטלעך אונטער אויפזיכט.
שטרענגע רעגולאציעס געלטן פֿאַר די זיצונגען, וואָס זענען געוויינטלעך זייער זעלטן.
עלטערן זאָלן נישט ווײַזן קיין געפילן און נישט רעדן וועגן זייער געמיינזאַמער פאַרגאַנגענהייט.
אויב די כּללים ווערן צעבראָכן, וועלן באַזוכן גאָר פֿאַרבאָטן ווערן.
היים־בלײַבן און זייערע קאָנסעקווענצן
כאָטש דער פאָקוס זאָל זײַן אויף דער געזונטהייט און גליק פֿון די קינדער, אין רובֿ פאַלן פֿאַרערגערט זיך
זייער מצב דראַמאַטיש ווען זיי בלײַבן אין אַ קינדער־היים.
בלײַבן אין אַ קינדער־היים האָט אָפֿט ערנסטע קאָנסעקווענצן פֿאַר קינדער און יונגע מענטשן.
נעם וויאַקיאַ ווי אַ בײַשפּיל ווידער.
"וואָס האָט מער ווי דרײַ יאָר אין דער היים געטאָן צו דער פריילעכער וואַקיאַ?"
עס האָט מיך גאַנץ אַ ביסל געביטן.
ניט געקוקט אויף ווי פֿרײַנדלעך עמעצער איז, וואָס איר האָט נאָר וואָס באַגעגנט, זאָלט איר זיי טאַקע נישט טרויען.
דאָס איז וואָס איך האָב דערפֿון געלערנט.
ד״ר כריסטידיס דערקלערט אַז דאָס איז נישט אַ איינצעלער פאַל:
"אַזוי, אין... אין קורצן: קינדער ווערן בכלל נישט געהאָלפֿן אין אינסטיטוציעס."
דאָס קען נאָר זײַן דער פאַל מיט קינדער וואָס זענען ערנסט מיסבראַכט געוואָרן און וווּ די פֿאָרענזישע מעדיצין האָט געפֿונען
קלאָרע בײַװײַזן פֿון ערנסטע פֿאַרווונדונגען בײַ די קינדער:
סעקסועלער מיסברויך – קיין חילוק – יאָ?
אָבער עס זענען גאַנץ שטודיעס וועגן קינדער־היימער, למשל קאַטאָלישע קינדער־היימער אָדער דיאַקאָנאַלע
אינסטיטוציעס, וואָס זענען פּובליק צוטריטלעך אָנליין.
איך האָב אַראָפּגעלאָדן עטלעכע, וואָס האָבן געפֿונען אַז כּמעט 90% פֿון קינדער – אָדער יונגע מענטשן שפּעטער –
זענען אויף אַ מין אופֿן געשעדיקט איידער זיי קומען אַרויס.
זיי זענען אָדער נאַרקאָמאַנען, אַלכאָליקער, אָדער האָבן זיך געווענדט צו פשע.
זיי קריגן נישט קיין גוטע קוואַליפיקאַציעס, גאָרנישט, ניט אַמאָל אַ גוטע פאַכמעסיקע קוואַליפיקאַציע, אַזוי זיי ענדיקן אָפֿט צו
זײַן אַ לאַסט אויף דער מדינה, ווײַל זיי זענען אין, אין וואָס...
וואָס פּאַסירט מיט די קינדער אין די קינדער־היימער?
זיי ווערן געהאלטן אין זיכערער היטונג.
זיי האָבן אַ שטאַפּל־פֿאַרהעלטעניש וואָס איז שרעקלעך, צי ניט?
אַזוי ווערן דאָרט אויך געשפּאָרט, ווײַל אַלץ איז פּריוואַטיזירט געוואָרן.
זיי אַלע ווילן נאָר מאַכן אַ פּראָפֿיט.
אַזוי ווערן די קינדער פאַרנאַכלעסיקט און ניט דערמוטיקט.
דאָס איז אַלע נאַרישקייט וואָס זיי זאָגן.
נעמען קינדער אין זאָרג – גרויס געשעפֿט
אין 2022, האָבן 121,000 קינדער געוווינט אין קינדער־היימען און אַרום 86,000 קינדער האָבן געוווינט מיט פֿאָסטער־משפּחות.
די קאָסטן פֿון אַרײַנשטעלן אַ קינד אין אַ קינדער־היים פֿאַר איין יאָר זענען צווישן €42,000 און €54,000.
משפּחות באַקומען אַ חודשלעכע פֿאָסטער־זאָרג־אַללאָוואַנס פֿון 700 ביז 900 אייראָ, לויט דעם עלטער
פֿון דעם קינד, פֿאַרן אויפנעמען אַ פֿאָסטער־קינד.
שטייערצאָלער צאָלן יעדן יאָר 4.9 ביליאָן עוראָ פֿאַר די מיטלען.
דער פאלגנדיקער אויסצוג פֿון אַ שמועס מיט אַ מיטאַרבעטער, וואָס האָט שוין דעקאַדעס
געאַרבעט אין יוגנט־וועלפֿאַר, ווײַזט די סיטואַציע.
"דער רעזידענציעלער סעקטאָר איז זיכער דער געגנט וואָס ברענגט די מערסטע געלט."
איך מיין, דו קענסט זען אַז די אינסיפּאַציענט־אַנשטאַלטן זענען איבער די יאָרן מער און מער פֿאַרשפּרייט געוואָרן.
די וואָס, אַזוי צו זאָגן, וואַרפֿן די קינדער אויף דעם מאַרק, זענען די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס.
"וואַרפֿן עס אויף דעם מאַרק?"
"איך וועל דאָס גאַנץ באַוווּסט זאָגן:"
וואָרף עס אויף דעם מאַרק! ווייל אַזוי איז עס: עס גייט וועגן געלט, אַלץ גייט וועגן געלט.
און אויב דער יוגנט־וועלפֿער־אָפיס אָפפערט מיר אַ יונגן מענטש פֿאַר אַ באַשטימטן טעגלעכן אָדער חודשלעכן פּרײַז, דאַן מאַך איך
דעם יוגנט־וועלפֿער־אָפיס אַ אָפֿער, און דער יוגנט־וועלפֿער־אָפיס זאָגט צי ער וועט אָננעמען דעם אָפֿער אָדער נישט.
עס איז דאָך אַ געשעפֿט.
און לעסאָף זענען די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס צופרידן צו האָבן אַ אָרגאַניזאַציע וואָס נעמט די יונגע מענטשן פֿון זייערע הענט.
די שטאב פֿון דער יוגנט־וועלפֿער־אָפֿיס פֿאַרפֿעלן אָפֿט צו גענוג אָפּשאַצן ווי די קינדער זיך האַלטן אין די אינסטיטוציעס און צי די
דאָרט גענומענע מיטלען זענען פּאַסיק און נוצלעך פֿאַר די קינדער.
עס זענען כּסדר אַנטפּלעקט געוואָרן סקאַנדאַלן, אַז קינדער פֿון דײַטשלאַנד זענען געשיקט
געוואָרן אין אויסלאַנד צו פֿאָסטער־משפּחות און הייזער.
זיי האָבן דאָרט נישט געגאַנגען אין שול, און זייערע אַנדערע אַקטיוויטעטן זענען אויך נישט איבערוואכט אָדער אויפגעזען געוואָרן.
דאָ האָט דער פינאַנציעלער אַספּעקט העכערקייט איבער דער געזונטהייט פֿון דעם קינד.
אַן אינסטיטוציע באַקומט ביז €5,000 פּער חודש פֿאַר דעם קינד פֿון דער יוגנט־וועלפֿער־אָפיס.
אויב, למשל, די אינסטיטוציע שיקט דאָס קינד צו אַ פֿאָסטער־משפּחה אין פּוילן, דאַרף מען
דערפֿאַר בלויז 600 עוראָ פּער חודש באַצאָלן.
וואָס פּאַסירט מיטן איבעריקן געלט, ווערט אָפֿט נישט געפּרוּווט.
איבערלאָד אין יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס
די מערסטע יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס זענען אויך אונטערבאַשטעלט, און די אָנגעשטעלטע ליידן פֿון שטענדיקער איבערלאַדונג.
דעריבער פֿעלט עס צײַט און פּערסאָנאַל צו איבערוואַכן וווּ די קינדער זענען און זייער געזונט־צושטאַנד.
פֿילע סאָציאַל־אַרבעטער טרעטן צוריק פֿון זייערע שטעלעס, ווײַל זיי קענען מער נישט שטיצן דעם
אופֿן ווי מען דערוואַרט אַז זיי זאָלן אַרבעטן.
אַ מיטאַרבעטער פֿון אַ יוגנט־וועלפֿער־אַמט פֿון בערלין באַמערקט:
"דער פאקט איז אַז מענטשן ווילן ניט מער בלײַבן דאָ און ניט מער אַרבעטן אונטער די באַדינגונגען. קאָלעגעס גייען
אַרויס, ווײַל זיי זײַנען אונטער צו פיל דרוק, און זאָגן:"
ניין, פֿאַר מיר איז דאָס שוין נישט קיין געזעלשאַפֿטלעכע אַרבעט אין דעם זין, אַז איך
וויל עס טאָן – און דערנאָך גיין ערגעץ אַנדערש.
דאָס פֿאַרערגערט די נויט.
דערצו בלײַבט די פֿראַגע, ווער וועט דאַן דאָרט די אַרבעט טאָן.
ד״ר כריסטידיס, וואָס האָט זיך יאָרן לאַנג באַשאַפֿטיקט מיט אומלעגאַלע אַרויסוואָרפֿונגען און האָט
פּערזענלעך באַהאַנדלט אַ סך פֿאַלן, באַמערקט ווי פֿאָלגנדיק:
"און די אַדמיניסטראַציע, דאָס הייסט די שטאב פֿון דער יוגנט־וועלפֿאַר־אָפיס, זענען לויט מײַן מיינונג נאָר אויספֿירער."
און טראַכט נישט אַז, ווי אין דער פאַרגאַנגענהייט, זענען דאָרט פּסיכאָלאָגן אָדער
געזעלשאַפֿטלעכע אַרבעטער, כאָטש דאָ און דאָרט זענען אַ פּאָר.
מיר האָבן איצט אַ נאַרסערי־שול־לערערין אויף טיילצײַט, און מיר האָבן אַ מאָטאָלאָג, וואָס איז
פאַראַנטוואָרטלעך פֿאַר באַוועגונג־טעראַפּיע אָדער עפּעס אַזוי.
מענטשן וואָס בכלל נישט האָבן קיין געדאַנק – אין עטלעכע פאַלן. אויך אוניווערסיטעט־אָפּגעלאָזטע; טאַקע אין גרויסע צאָלן.
דאָס מיינט אַז זיי האָבן נישט קיין פאַכמאַן־וויסן, נאָר אָפיציעלע אויטאָריטעט, רעכט?
זיי ווערן באַצאָלט צו טאָן אַזעלכע זאַכן.
דער פּערסאָנאַל־באָטלענעק מיינט אויך אַז די זיכערהייט און דערמיט דער וווילשטאַנד פֿון קינדער, וואָס זענען אין
עקזיסטענציעלער נויט צוליב מיסברויך, פאַרנאַכטונג אָדער גוואַלד, קען מען ניט מער גאַראַנטירן.
עס איז קלאָר פֿון דעם אַז דער שטאַט, וואָס האָט שוין יאָרן געוואוסט וועגן די מיסברויכן, איז
נישט באַזאָרגט וועגן די קינדער און זייער וווילזײַן.
אין ליכט פֿון דער געשפּאַנטער בודזשעט־לאַגע, שטייט דער געזעלשאַפֿטלעכער סעקטאָר איצט אויך
פֿאַר קיצוצים אין דער הייך פֿון מיליאָנען פּאַונד.
די פאלגנדע זאכן מוזן אין דעם פונקט באטאנט ווערן:
עס זענען פֿיל אָנגעשטעלטע פֿון יוגנט־וועלפֿער־אַמטן און דערציִערער אין די היימען, וואָס הנאה
האָבן פֿון זייער אַרבעט און זענען דערצו פֿאַרבונדן.
זיי זענען גוט־האַרציק און פאָקוסירן זיך אויף די קינדער און זייער געזונטהייט.
אָבער, ווי עס איז אויבן אין דעטאַל דערקלערט געוואָרן, ווערט עס פֿאַר זיי אַלץ שווערער דורכצופירן זייער אַרבעט מיט
געוויסן און מיט דער נויטיקער זאָרג און אויפמערקזאַמקייט.
עפֿנט טיר פֿאַר קינדער־האַנדל*
אַן אַנדערער אַספּעקט וואָס דאָ וועט נאָר קורץ אויסגעצייכנט ווערן איז קינדער־האַנדל.
אין דעם אומקלאָרן און כּמעט ניט איבערוואַכטן סיסטעם איז גרינג צו מאַכן קינדער פֿאַרשווינדן אָן אַז עמעצער באַמערקט עס.
עס איז באַוויזן אַז דאָס פּאַסירט יעדן יאָר צו טויזנטער קינדער.
די קינדער קענען ווערן געהאַלטן געפֿאַנגען אין קינדער־זונות־הייזער און אויך גענוצט פֿאַר ריטואַלער מיסברוך.
אין אינסטיטוציעס און היימען זענען קינדער אָפֿט אין דער רחמנות פֿון זייערע פֿאַרזאָרגערס און גאָר אָפּהענגיק פֿון זיי.
דאָס עפֿנט די טיר צו מיסברויך, און אַ סך סקאַנדאַלן אין דעם זין זענען שוין אַנטדעקט געוואָרן.
עס איז קלאָר געוואָרן אַז הויך־ראַנגיקע פּאָליטיקער, ריכטער, פּאָליציי־אָפֿיצירן און געזעלשאַפֿטלעכע
אַרבעטער זענען אָפֿט באַטייליקט געווען אין קינדער־מיסברויך.
זע אַנדערע פּראָגראַמען וועגן דעם טעמע, וואָס שוין זענען איבערגעטראָגן געוואָרן דורך Kla.TV, און וואָס
זענען אויפֿגעפֿירט אין די קרעדיטן אונטן דעם פּראָגראַם.
מסקנא עס איז קלאָר געוואָרן אַז קינדער ווערן טראומאַטיזירט און פֿאַר לעבן געשעדיקט, ווען זיי ווערן אַרויסגענומען
פֿון זייערע משפּחות דורך די יוגנט־וועלפֿער־ביוראָס.
אין פילע פאַלן גייט עס וועגן פּראָפֿיט און באַהאַנדלען קינדער ווי "סחורה", אַנשטאָט זיי
צו באַשיצן און זיי זיכער האַלטן פֿון שאָדן.
דער סיסטעם באַדעקט און דערמאָוטיקט דעם מיסברויך.
פֿרוי קריסטידיס דערקלערט דאָס אַזוי:
צי גייט דאָס וועגן דעם שטאַט וואָס נעמט איבער די בילדונג?
צי וועלן עלטערן ווערן באַרויבט פֿון אַלע זייערע רעכט?
אין 2002 האָט אָלאַף שולץ דערציילט דער צײַטונג "די וועלט": "מיר ווילן דערגרייכן לופט־הערשאַפֿט איבער די בעטן פֿון קינדער."
און באַלד דערנאָך האָט ער געזאָגט: "מיר, די SPD, האָבן שוין לופט־איבערהאַלט איבער קינדער־בעטן."
אין פּשוטער שפּראַך מיינט דאָס אַז דער שטאַט האָט אַזוי פיל השפּעה ווי מעגלעך אויף דער אויפצוגרונג פֿון קינדער.
די עלטערלעכע רעכטן ווערן איגנאָרירט און עס איז אַרײַנמישונג פֿון דרויסן אין דער משפּחה.
דאָס שטימט מיט דער געשלעכט־אַגענדע וואָס די פֿאַראייניקטע נאַציעס האָבן אָנגענומען.
צווישן אַנדערע זאַכן, דאָס אַרײַננעמט אָפּשאַפֿן די רעכטן פֿון עלטערן אויף זייערע קינדער, כּדי אויפצוצווינגען אַ
גלאבאל־סטאַנדאַרדיזירטן מאָדעל פֿון משפּחה און געזעלשאַפֿט.
לויט דער געשלעכט־אידעאָלאָגיע ליגט די אחריות פֿאַר דער אויפצוגעבונג פֿון קינדער און פֿאַר זייער וווילזײַן נישט
בעיקר בײַ דער משפּחה, נאָר בײַם שטאַט און זײַנע אינסטיטוציעס, שולן, יוגנט־צענטערס, פּענסיאָנסשולן און אַזוי ווײַטער.
טראָץ אַלע סקאַנדאַלן און פֿאַקטן וואָס כּסדר קומען אַרויס וועגן קינדער־אַנטפֿירונג, קינדער־גניבֿה און קינדער־האַנדל, זענען פֿון
דער זײַט פֿונעם אַזוי־גערופֿענעם קאָנסטיטוציאָנעלן שטאַט נישט דורכגעפֿירט געוואָרן קיין גרונטלעכע אויספֿאָרשונגען
אָדער אַנטפּלעקונגען כּדי צו דערגרייכן דעם גרונט פֿון דער זאַך.
די עפֿנטלעכע מעדיע בלײַבט אויך גראָב שטיל, ניט פּובליצירט די סקאַנדאַלן אויף אַ גרויסן
מאָס, און ניט פארלאנגט אחריות פֿון די פאַרברעכער.
קאָנטראָווערסיעלע און באַשולדיגנדיקע באריכטן זענען טיילווייז אויסגעמעקט געוואָרן פֿון מעדיע־אַרכיוון.
אַזוי וואָס דאַרף מען טאָן צו אָפּשטעלן דאָס?
צאָלרײַכע אָרגאַניזאַציעס און יחידים, אַזױ ווי איבערגעגעבענע דאָקטוירים, פּסיכאָלאָגן און אַדוואָקאַטן וואָס
קעמפֿן פֿאַר קינדער־רעכט, האָבן אַ קלאָרן ענטפֿער אויף דער פֿראַגע: פּובליק־ריליישאַנז־אַרבעט.
די פאקטן מוזן ווערן פובליק.
למשל, אין דעצעמבער 2023, האָט די MWGFD e.V. געהאַלטן אַ פּרעסע-סימפּאָזיום אויף דער טעמע
"אינסטיטוציאָנעלער מיסברויך פֿון אונדזערע קינדער".
עס איז דער ווינטש פֿון MWGFD און פֿון אַלע וואָס זאָרגן פֿאַר דער געזונטהייט פֿון אונדזערע קינדער, אַז דער ענין זאָל
יעדן טאָג געבראַכט ווערן צו דער אויפמערקזאַמקייט פֿון אַלע אונדזערע מיטבירגער, ווי אַ רויטער וואַרענונג־ליכט.
דאָס דאַרף אַז מיר אַלע העלפֿן צו פֿאַרשפּרייטן די אינפֿאָרמאַציע ברייט.
ריכטער, פּראָסקיוטאָרן, לערערס, בילדונגס־פֿאַכמענטשן און מעדיצינישע פאַכמענטשן בפרט מוזן ווערן אינפֿאָרמירט און
גערופן צו טאָן זייער טייל צו אויסטריקן דעם אומזאָגבאַרן זומפּ.
דער מסקנא מוז זײַן: מיר דאַרפֿן מוטיקע מענטשן – די צײַט פֿון שטילקייט און פֿון בלינד זײַן
איז פאַרבײַ – איצט רופֿט מען יעדן צו האַנדלען.