مردم وقتی به‌صورت جمعی در وحشت فرو می‌روند، به‌سادگی تحت تأثیر و کنترل قرار می‌گیرند.
امروز با ایجاد تهدید جنگ جهانی یا فاجعه اقلیمی، کل جمعیت‌ها در حالت هیپنوتیزم جمعی و حتی فلج ناشی از
شوک فرو برده می‌شوند و بدین ترتیب ناتوان می‌گردند.
جمعیتی که از ترس دچار تروما شده باشد، آنگاه می‌توان آن را وادار کرد تا جنایت‌بارترین قوانین، از جمله سلب
حقوق، را بپذیرد؛ همان‌طور که پیش از این در جریان همه‌گیری نمایشی ویروس کرونا اتفاق افتاده است.
۱۲۳۴۳۲۱ فلج‌شده از ترس پایان دنیا، جمعیت سپس یا دستورالعمل‌های بی‌فایده‌ای مانند استفاده مداوم از ماسک‌های ضد گرد
و غبار در آن زمان را می‌بلعد – یا قوانین بی‌فایده گرمایشی که امروزه یک آپارتمان را غیرقابل‌خرید می‌کند.
فیلم مستند زیر، «جنون جمعی»، که این استراتژی‌های پیچیده جنگ روانی علیه بشریت را با استفاده از مثال همه‌گیری ویروس
کرونا توضیح می‌دهد، امروز بیش از هر زمان دیگری مرتبط است!
اصطلاح کلی «سایکوز» به اختلالات روانی شدید اطلاق می‌شود که در آن افراد مبتلا ارتباط خود را با واقعیت از دست می‌دهند.
وقتی این علائم در یک گروه کامل از افراد رخ می‌دهد، به آن «روان‌پریشی جمعی» گفته می‌شود.
برای قرن‌ها، شخصیت‌های قدرتمند این اختلال اضطرابی را زمانی که می‌خواهند نظامی تمامیت‌خواه را معرفی کنند، ایجاد و
از آن سوءاستفاده کرده‌اند، زیرا تنها در زیر سیطره‌ی یک توهم است که مردم حاضرند حقوق خود را واگذار کنند.
امروزه ترسی که برای این منظور لازم است عمدتاً توسط رسانه‌ها ایجاد می‌شود.
اما این ستمگران آینده چگونه می‌توانند ذهن انسان را چنان دگرگون کنند که برخلاف منافع خود عمل کند؟
پاسخ را روان‌شناسی ارائه می‌دهد که اصطلاحاتی مانند «شست‌وشوی مغزی»، «کنترل ذهن» و به‌عنوان شکل
نهایی «مغزکشی» – کشتن ذهن – را ابداع کرده است.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱روش‌های ایوان پاولف: کلید تلقین موفق ۱۲۳۴۳۲۱ایوان پتروویچ پاولف پزشک و فیزیولوژیست روس بود که از طریق
آزمایش‌های موفق آموزش سگ‌ها توانست نشان دهد الگوهای فکری و رفتاری سگ‌ها و انسان‌ها را می‌توان «بازبرنامه‌ریزی» کرد.
برای آزمایش‌هایش روی سگ، تنها چیزی که نیاز داشت یک زنگوله، غذای سگ، یک سگ و زمان بود.
دهان سگ گرسنه همیشه وقتی غذا را می‌دید آب می‌افتاد.
پاولوف سپس هر بار که به سگ غذا می‌داد، زنگ می‌زد. پس از تکرارهای مکرر، سگ چنان شرطی شد که تنها با
شنیدن صدای زنگ دهانش آب می‌افتاد، حتی بدون هیچ غذایی.
۱۲۳۴۳۲۱ پاولوف قانع بود که ذهن انسان را می‌توان به شکلی مشابه شکل داد.
او انسان‌ها را حیوان می‌دانست، هرچند تا حدی پیشرفته‌تر، اما اساساً هنوز حیواناتی بودند که می‌توانستند با
محرک‌ها شرطی شوند – و این دیدگاه دربارهٔ بشریت توسط حاکمان شوروی آن زمان نیز پذیرفته شده بود.
به همین دلیل، پس از به قدرت رسیدن شوروی‌ها، پاولوف بسیار دلگرم شد و اجازه یافت آزمایش‌های خود را روی انسان‌ها ادامه دهد.
در سال ۱۹۱۹، ولادیمیر لنین در گفت‌وگویی با پاولوف گفت و من نقل می‌کنم: «می‌خواهم توده‌های
روسیه از الگوی تفکر و واکنش کمونیستی پیروی کنند.»
انسان‌ها را می‌توان اصلاح کرد و به شکلی که می‌خواهیم درآورد.
هدف نهایی نظام کمونیستی دگرگونی طبیعت انسانی بود.
و تحقیقات پاولوف پایهٔ نظری لازم برای دستیابی به این هدف را فراهم کرد.
روش‌های پاولوف به‌طور ویژه برای هستهٔ ایدئولوژی مارکسیستی – آموزش مجدد و شرطی‌سازی مجدد انسان‌ها – طراحی شده بودند.
معمولاً ذهن شفاف سپر محافظی در برابر چنین تأثیری ایجاد می‌کند، اما از طریق خستگی عمدی، ضعف جسمانی و فشار روانی،
آزمایش‌ها «روح را شکستند» و تفکر منطقی را خاموش کردند.
افراد باهوش را می‌توان به همان آسانی ذهن‌های ساده‌انگار تلقین کرد – یا حتی می‌توان گفت آموزش داد.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ شستشوی مغزی، شکنجهٔ روانی و اعترافات دروغین
شستشوی مغزی و اعترافات دروغینی که ایجاد می‌کند نباید در چارچوب قرون وسطی، مانند دوران شکار جادوگران، تصور
شود؛ دورانی که قربانی شکنجه‌شده صرفاً برای پایان دادن به عذاب جسمانی به هر چیزی اعتراف می‌کرد.
بلکه این یک آیین پیچیدهٔ تلقین نظام‌مند و اجبار است برای وادار کردن فرد به تغییر عقیده و متهم کردن خود، با
هدف نابودی نگرش‌ها و ادراکات بنیادی او از واقعیت و جایگزینی آن‌ها با نگرش‌ها و ادراکات جدید.
پزشک و روان‌شناس هلندی، یوست میرلو، اصطلاح «منتساید» را ابداع کرد که به معنای کشتن ذهن است.
همچنین می‌توان گفت: قتل تفکر روشن.
با این حال، این جنایت دیرینه علیه عقل تنها در طول قرن بیستم به‌طور مؤثر ساماندهی و بیش از پیش پالایش شد.
قربانیان چنین وحشت‌افکنی روانی در نهایت اعترافات دروغینی را بیان کردند که خودشان نیز به آن باور داشتند و به
ارتکاب جرائمی اعتراف کردند که هرگز مرتکب آن نشده بودند.
ویدیوی زیر توضیح می‌دهد که تا چه حد از این وحشت روانی در اردوگاه‌های زندان استفاده یا آزمایش شده است.
این وحشت روانی در اردوگاه‌های زندان به کار گرفته یا آزمایش شد:
فاز 1:
ابتدا قربانیان فرسوده شدند، عمدتاً نه از طریق خشونت شدید جسمی، بلکه از طریق گرسنگی، سرما، انزوا و ترس.
ماسک‌های تنفسی محدودکننده نیز استفاده می‌شدند، برای مثال در اردوگاه زندان گوانتانامو.
پرسشگری مداوم و محرومیت از خواب منجر به خستگی شدید و ناامیدی کامل شد، تا جایی که مغزشویان می‌خواستند به آن دست یابند.
فروپاشی قربانی معمولاً ناگهانی بود.
میرلو دربارهٔ این مرحله نوشت و من نقل می‌کنم: «گویی ناگهان به تسلیم و تأیید تبدیل می‌شود.»
از این نقطه به بعد، به تعبیر روانکاوانه، یک فراخود انگلی در وجدان فرد زندگی می‌کند و صدای ارباب جدیدش را بر زبان می‌آورد.
این تسلیم ناگهانی یک فرایند ناخودآگاه و کاملاً احساسی است و حتی می‌تواند به آنچه «سندروم استکهلم» نامیده می‌شود منجر
شود، که در آن قربانی جرم نسبت به مجرم احساس همدردی می‌کند.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱
فاز ۲:
پس از فروپاشی، اعتراف دروغین بارها خوانده شد و بدین ترتیب در مغز قربانی حک شد.
دلایل و توجیهات اضافی نیز ارائه شد تا روایت تا حد امکان معتبر به نظر برسد، هرچند همه‌اش دروغ بود.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ فاز ۳:
اکنون متهم می‌توانست اعتراف دروغین خود را بدهد و دیگران را نیز متهم کند.
یک نمونه (در میان نمونه‌های بسیار) فرانک اچ. شوابل بود، یک عضو ارشد سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده
که در جریان جنگ کره به دست کمونیست‌های چینی افتاد.
پس از ماه‌ها اسارت، او با جزئیات فراوان اعتراف کرد که ایالات متحده در کره مرتکب جنایات جنگی بیولوژیکی می‌شود.
در بازگشت به ایالات متحده، او در دادگاه نظامی از خود دفاع کرد و گفت: «کلمات از آن من بود، اما افکار از آن آنها بود.»
او از شهادتش صرف‌نظر کرد و روش‌های شستشوی مغزی‌ای را که بر او اعمال شده بود، فاش کرد.
۱۲۳۴۳۲۱ با این حال، همه مانند شوابل از تاب‌آوری روانی یکسانی برخوردار نبودند.
حدود یک‌سوم از سربازان آمریکایی که توسط چینی‌ها اسیر شدند، به کمونیست‌های سرسخت تبدیل شدند.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ شستشوی مغزی یک جامعهٔ کامل
همان‌طور که می‌توان به‌طور سیستماتیک افکار بیگانه را در یک فرد کاشت، می‌توان این کار را با یک گروه بزرگ نیز انجام داد.
زیرا جامعه از افرادی تشکیل شده است که می‌توان با القای شک، تردید و ترس در آن‌ها، آن‌ها را دستکاری کرد.
در مقاله‌ای در سال ۱۹۶۹ در دی تسایت، روان‌شناس چکی ایوو پلاناوا (متولد ۱۹۳۴) روش‌های مختلف به‌کاررفته برای
شخص‌زدایی نظام‌مند افراد و جمع‌ها را به‌شرح زیر توصیف کرد:
۱۲۳۴۳۲۱ طبق پلاناوا، جمعیت عمومی در رژیم‌های توتالیتر نسبت به رویدادها دچار بی‌تفاوتی می‌شود.
این افراد بی‌تفاوت دیگر قادر به اتخاذ تصمیم‌های آگاهانه و دنبال کردن اهدافی فراتر از تأمین نان روزانه خود نیستند.
این بی‌تفاوتی می‌تواند یا همان‌طور که توصیف شد از طریق یک فروپاشی روانی ناگهانی رخ دهد، یا از طریق فرآیندی آهستهٔ خودرهائی.
گفته می‌شود این روش تدریجی و بلندمدت فرسایش ذهن حتی مؤثرتر و پایدارتر است، به‌ویژه زمانی که افراد به‌طور
مشابه تحت تأثیر قرار گرفته در یک محیط زندگی می‌کنند.
در این واریانت، کمپلکس گناه – یعنی خوداتهام – و بازی با امید به همان اندازه مهم هستند.
بارها و بارها به مردم امید چیزی داده می‌شود که سپس محقق نمی‌شود تا آن‌ها را بی‌تفاوت نگه دارند و شورش نکنند.
مقایسه با سیاست فعلی «ویروس کرونا» در اینجا واقعاً چشمگیر است.
اینجا نیز دولت به‌طور سیستماتیک با وعدهٔ نجات کار می‌کند، اگر توده‌ها فقط این یا آن کار را انجام دهند.
۱۲۳۴۳۲۱ در حالی که «تأدیب مجدد» فردی مانع تماس با دنیای خارج می‌شود، در گروه‌های بزرگ‌تر ارتباط کنترل می‌شود.
– امروز ما این را از طریق رسانه‌های هماهنگ تجربه می‌کنیم.
تبلیغات مداوم به دو اثر متضاد منجر می‌شود:
یک گروه دچار بی‌تفاوتی می‌شود و نسبت به همه چیز بی‌اعتنا می‌گردد، در حالی که گروه کوچکتر واکنش سرکشانه
نشان می‌دهد و مشتاق است تا حقیقت پشت تبلیغات را کشف کند.
شرایط ایده‌آل برای تفرقه‌ی عمیق در جامعه‌ای که پیش‌تر در کنار هم به‌طور مسالمت‌آمیز
زندگی می‌کرد، که اکنون بار دیگر در حال وقوع است!
نمودار اجبار بیدرمن و تدابیر «کرونا»
آلبرت دی. بیدرمن، یک دانشمند علوم اجتماعی در نیروی هوایی ایالات متحده، در آنچه « نمودار اجبار» نامیده می‌شود،
روش‌های شکنجه چینی و کره‌ای را که برای بازآموزی نظام‌مند اسیران جنگی آمریکایی به کار می‌رفت، توصیف کرد.
به گفته بیدرمن، سه عنصر اصلی برای این عبارتند از: وابستگی، ضعف و ترس.
هشت تکنیک متفاوت از «روش‌های شکنجه ملایم» که ارتباطی تنگاتنگ با یکدیگر دارند، افراد مستقل ذهنی را به آن تابعان
مطیعی تبدیل می‌کنند که یک رژیم توتالیتر به آن‌ها نیاز دارد.
بیایید نگاهی دقیق‌تر به این هشت اصل بیندازیم و آن‌ها را با اقدامات فعلی مقابله با ویروس کرونا مقایسه کنیم!
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ روش‌های شستشوی مغزی اجباری بر اساس آلبرت بیدرمن ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ روش ۱: انزوا / یکنواختی اجباری / محرومیت حسی
۱۲۳۴۳۲۱ از طریق انزوای کامل یا گروهی، زندانیان تمام حمایت‌های اجتماعی را از دست دادند و دیگر قادر به دفاع از خود نبودند.
تو مجبور بودی مدام خودت را مشغول نگه داری، ورزش کافی نمی‌کردی و هر روز یکنواختی و خسته‌کنندگی یکسانی داشتی.
۱۲۳۴۳۲۱ محدودیت‌های قرنطینه ویروس کرونا و قوانین فاصله‌گذاری تأثیر یکسانی دارند.
سنت‌های فرهنگی، ورزشی و خانوادگی لغو شده‌اند و هرچه انزوا طولانی‌تر شود، پیامدهای آن برای سلامت
جسمی و روانی افراد درگیر، فاجعه‌بارتر خواهد بود.
مشکلات سلامت روان در دوران قرنطینه‌ها، به‌ویژه در میان کودکان، به‌طور قابل توجهی افزایش یافته است.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ روش دوم: انحصار ادراک
توجه فقط می‌تواند بر وضعیت اضطراری فوری متمرکز شود.
سایر محرک‌هایی که حواس را از این پرت می‌کنند، مسدود شده‌اند.
زندانیان در تاریکی یا نور شدید قرار می‌گرفتند، اما سخنرانی‌های مداوم و تکرار مکرر دروغ‌ها و dogماهایی که
قرار بود در سرشان کوبیده شود، به همان اندازه مؤثر بود.
۱۲۳۴۳۲۱ آیا این ما را به یاد بمباران مداوم اعداد بی‌پایان در مورد «موارد» ویروس کرونا در رسانه‌ها نمی‌اندازد؟
و البته، تلاش‌های فزاینده برای سانسور کردن تمام صداهای مخالف و دور نگه داشتن آنها از مردم، فارغ از
اینکه کارشناسان تا چه اندازه عالی‌رتبه و محترم باشند.
روش ۳: خستگی القایی، تضعیف بدیهی است که در مقطعی افراد خسته می‌شوند.
شکنجه‌گران به‌نوبت عمل می‌کردند، اما زندانی نمی‌توانست.
گرسنگی، بیماری‌های عمدی، محرومیت از خواب و بازجویی‌های طولانی تنها برخی از روش‌هایی بودند
که عمداً برای ایجاد خستگی به کار گرفته می‌شدند.
۱۲۳۴۳۲۱ شباهت‌ها با ویروس کرونا:
پس از یک سال و نیم تبلیغات بی‌امان، بسیاری از مردم از پیش تسلیم شده‌اند و اجازه داده‌اند روایت دولت به ذهنشان نفوذ کند.
آنها صرفاً از آن خسته‌اند... و به نوعی حتی می‌توانی این را درک کنی!
شما پیش از این به وضعیت بی‌تفاوتی توصیف‌شده توسط ایوو پلاناوا رسیده‌اید.
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ روش ۴: تهدیدها
شکنجه‌گران با تهدید به مرگ، انزوای بی‌پایان و زندانی کردن، و همچنین تهدید علیه
خانواده‌های قربانیان، ترس و ناامیدی را القا کردند.
۱۲۳۴۳۲۱ تنها وحشت ساختگی دربارهٔ ابتلا به ویروس کرونا باعث شده است که ما اقدامات اتخاذشده توسط سیاستمداران را بپذیریم.
به کودکان گفته شد که اگر به دیدن پدربزرگ و مادربزرگ‌شان بروند و حتی آن‌ها را در آغوش بگیرند، جانشان را به خطر می‌اندازند.
در واقع، از بهار ۲۰۲۰ مشخص بود که نرخ مرگ‌ومیر ناشی از ویروس کرونا با آنفولانزای فصلی معمولی برابر بود.
با این حال، پوشش رسانه‌ای جنگ‌طلبانه بی‌وقفه ادامه یافت.
یک سند استراتژی داخلی از وزارت کشور آلمان نشان می‌دهد که این ترس‌ها عمداً ایجاد و دستکاری شده‌اند.
روش ۵: سهل‌گیری گاه‌به‌گاه
اکنون عاملان از وقت به وقت مهربان می‌شوند. مهربانی‌ها و پاداش‌های غیرمنتظره پیوند عاطفی ایجاد می‌کنند
و تضمین می‌کنند که زندانی به قوانین پایبند بماند.
آنها امید بهبود وضعیت او را برمی‌انگیزند – امیدهایی که معمولاً برآورده نمی‌شوند، اما او را سردرگم و دلسرد می‌کنند.
این هم آشنا به نظر می‌رسد، مگر نه؟
قرنطینه بله – قرنطینه نه، این قانون – آن قانون، و چشم‌انداز امید.
فقط چند هفتهٔ دیگر، بعدش کارمان تمام می‌شود...
بارها و بارها امیدها زنده می‌شود که به‌زودی می‌توانیم به حالت عادی بازگردیم.
این بخشی از استراتژی روانی است!
روش ۶: نمایش «قدرت مطلق» و «دانایی مطلق» زندانی متقاعد می‌شود که هرگونه مقاومت بیهوده
است، او پست‌تر است و همیشه چنین باقی خواهد ماند.
۱۲۳۴۳۲۱موازنه با ویروس کرونا: نیروی پلیس به کار گرفته شده علیه تظاهرکنندگان، برتری فیزیکی قدرت دولتی را به نمایش می‌گذارد.
حتی گزارشگر ویژه رسمی سازمان ملل در امور شکنجه، نیلز ملزر، هشدار داد و من نقل می‌کنم: «خشونت پلیس در سراسر جهان در حال افزایش است
و اعتماد عمومی، صلح اجتماعی، انسجام و دموکراسی را نابود می‌کند.»
دولت‌ها باید دست از دشمن‌پنداشتن مردم خود بردارند!
روش ۷: تخریب ۱۲۳۴۳۲۱ کاملاً در رحم و دست کسی بودن، هر امیدی را برای دستیابی به چیزی از طریق مقاومت از بین می‌برد.
این زندانی را به سطح یک کودک یا حیوان تنزل می‌دهد.
شکنجه‌گران این کار را از طریق مجازات‌های تحقیرآمیز، محیط کثیف، توهین و تمسخر یا سلب هرگونه حریم خصوصی از زندانی انجام می‌دهند.
فقط ماسک‌ها به خودی خود تحقیر محض هستند و بعد هم آزمایش‌ها که بسیاری آن‌ها را بسیار ناخوشایند می‌دانند.
چین حتی تا آنجا پیش رفت که از شهروندان ژاپنی ورودی به کشور، نمونه‌های آزمایشی مقعدی گرفت.
توهین یا تمسخر افرادی که واکسن نمی‌زنند امری رایج است.
و تلاش برای ترغیب مردم به واکسیناسیون با یک برات‌ورست یا یک برگر چقدر مؤثر است؟
آیا این تو را به یاد سگ‌های پاولوف نمی‌اندازد که وقتی زنگ برای اعلام وقت غذا به صدا درمی‌آمد، دهانشان آب می‌افتاد؟
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ روش ۸: اجرای ادعاهای پیش‌پاافتاده
زندانیان مجبور بودند از قوانین خسته‌کننده و بی‌فایدهٔ پروتکل پیروی کنند.
این امر آنها را عادت داد که دستورات حاکمانشان را اجرا کنند، هرچقدر هم که بی‌معنی باشد.
از ابتدای به‌اصطلاح همه‌گیری، اقدامات بی‌فایده حکم‌فرما بوده‌اند.
برای مثال، هنگام انجام تشریفات پذیرش در فرودگاه باید فواصل حداقلی رعایت شود، اما تنها چند دقیقه
بعد همان مسافران در هواپیما کنار هم می‌نشینند.
مطمئنم شما بینندگان عزیز می‌توانید به راحتی مثال‌های بسیار بیشتری را به ذهن بیاورید!
نیت استراتژیست‌های پشت این موضوع ساده است: ما نباید فکر کنیم، نباید هیچ‌چیز را زیر سؤال ببریم، بلکه باید اطاعت را بیاموزیم.
ویژگی بارز یک دیکتاتوری!
نتیجه‌گیری تا اینجا: به نظر می‌رسد که همهٔ هشت مورد از این « نمودار اجبار» در مورد ویروس کرونا صدق می‌کند.
چگونه می‌توان قدرت دولتی توتالیتر را برقرار کرد؟
سؤال این است: چگونه مردمی را که به آزادی و دموکراسی عادت کرده‌اند، متقاعد می‌کنید تا بار دیگر از حقوق اساسی خود صرف‌نظر کنند؟
چگونه می‌توان مردم آزاد را در یک نظام توتالیتر به رعیت تبدیل کرد؟
متأسفانه این کار بارها در طول تاریخ انجام شده است و اکنون این تلاش بار دیگر در مقیاس جهانی در جریان است.
روان‌تنی جمعی که عمداً القا شده و در بالا توصیف گردید، کلید این موضوع است.
۱۲۳۴۳۲۱ به گفتهٔ دانشمند دینی آرتور ورسلوئیس، توتالی‌تاریانیسم پدیده‌ای مدرن است که در آن قدرت دولتی
کاملاً متمرکز با ریشه‌کنی حقوق فردی بشر همراه است.
جامعه به دو گروه تقسیم می‌شود: حاکمان که به مقام تقریباً خدایی ارتقا یافته‌اند و توده‌ها که به
رعایای وابستهٔ این به‌اصطلاح «نخبگان» تبدیل شده‌اند.
هر دو برخلاف طبیعت انسان است، زیرا حاکمان نیز انسان‌های خطاکارند و تبدیل جمعیت به رعیت تنها از طریق
توهماتی مشابه واکنش‌های یک اسکیزوفرنیک امکان‌پذیر است.
اولین گام همیشه ایجاد ترس است که در موج‌های وحشت روانی به‌ویژه مؤثر است.
میرلو می‌نویسد، و من نقل می‌کنم: «هر موج وحشت پس از یک وقفه، اثر خود را قوی‌تر از موج قبلی آشکار
می‌کند، زیرا مردم هنوز از تجربهٔ قبلی متلاطم هستند.»
روحیه به‌طور پیوسته در حال کاهش است و تأثیر روانی هر کارزار تبلیغاتی جدید قوی‌تر می‌شود؛ این
پیام به مردمی می‌رسد که پیش از این نرم شده‌اند.
در عین حال، پروپاگاندا به سردرگم کردن ذهن توده‌ها کمک می‌کند.
اطلاعات نادرست دربارهٔ منشأ «تهدید» و ماهیت «بحران» به‌طور سیستماتیک منتشر می‌شود.
در عصر اینترنت، اطلاعات به‌طور خاص هدایت یا حتی به‌طور کامل مسدود (یعنی سانسور) می‌شود، از طریق الگوریتم‌ها.
بسته به اینکه کاربر قبلاً در اینترنت چه مطالبی را مشاهده کرده باشد، اطلاعات مشابه مجدداً به او ارائه می‌شود.
بنابراین گروه‌های هدف مختلف می‌توانند درک‌های کاملاً متفاوتی از واقعیت داشته باشند.
فناوری به‌عنوان عاملی اعتیادآور، انزوا به‌عنوان کاتالیزور ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ از آنجا که تبلیغات مدرن به‌صورت فناوری‌های جذاب –
تلفن‌های هوشمند، اینترنت، تلویزیون و غیره – عرضه می‌شود، به‌طور گسترده و مشتاقانه مصرف
می‌شود و بسیاری از مردم به آن اعتیاد دارند.
و این زمانی مؤثرتر است که افراد در تماس‌های اجتماعی‌شان محدود شوند.
همه با تبلیغات کور نشده‌اند، به همین دلیل است که از «فاصله اجتماعی» برای خنثی کردن قدرت اصلاح‌گر کسانی استفاده
می‌شود که تحت تأثیر هجوم مداوم اطلاعات نادرست قرار نگرفته‌اند.
یوست میرلو می‌نویسد، و من نقل می‌کنم: «انزوا و تکرار صبورانه محرک‌ها برای رام کردن حیوانات وحشی ضروری است.»
تمامیت‌خواهان از این قاعده پیروی کردند.
آنها می‌دانند که اگر قربانیان سیاسی‌شان را در انزوا نگه دارند، می‌توانند آنها را سریع‌تر شرطی کنند.
وقتی جمعیتی برای مدت کافی در برابر موج‌های وحشت روانی قرار گیرد، ناامید و آسیب‌پذیر می‌شود. مردم مشتاق دنیایی منظم هستند.
در این نقطه، تمامیت‌خواهان چنین دنیایی را عرضه می‌کنند – اما به قیمت آزادی، به قیمت کنترل بر زندگی خود.
زمانی مردم آزاد و مستقل به رعیت‌های مطیع و فرمانبردار تبدیل شده‌اند!
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱دروغ و سردرگمی به‌عنوان ابزارهای مفید ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱قربانیان رژیم‌های
توتالیتر عمداً آموزش داده می‌شوند که دروغ بگویند.
شنیدن مداوم پیام‌های دروغینی که عمداً بارها و بارها مسیر خود را تغییر می‌دهند، تفکر منطقی را تا حدی مختل می‌کند که
برخی افراد از دفاع از خود در برابر این دروغ‌ها دست می‌کشند.
مردم منفعل می‌شوند و روایت را به‌طور کلی درونی می‌کنند.
تفکر آزاد به حاشیه رانده می‌شود و تلقین جایگزین آن می‌شود.
۱۲۳۴۳۲۱ زبان جزء مهمی از چنین تبلیغاتی است.
واژه‌ها معنای اصلی خود را از دست می‌دهند و این نیز حمله‌ای مستقیم به ذهن است.
انسان‌ها موجوداتی عادت‌زده هستند.
آهسته، تدریجی اما مطمئن، شهروندان به سیستمی معیوب عادت می‌کنند.
تشخیص ساختارهای توتالیتر در کشورهای دوردست یا در بازنگری تاریخی آسان است.
وقتی به کره شمالی نگاه می‌کنیم، برای مثال، احتمالاً همه در غرب می‌گویند: چه فرقه‌ی دیوانه‌ای! متأسفانه وقتی
خودتان در آن گرفتار باشید، تشخیص آغاز کارها چندان آسان نیست، همان‌طور که ما همین حالا گرفتار آن هستیم!
ما هم داریم به اطاعت و احترام به مقامات عادت می‌کنیم!
این تو را به یاد دوران تاریک کشورمان نمی‌اندازد؟
۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱با «دلیل» شروع می‌شود و سپس به جنون می‌گراید ۱۲۳۴۳۲۱اکثر ایدئولوژی‌ها پیروان خود را با ایده‌های معقول –
یا دست‌کم ایده‌هایی که معقول به نظر می‌رسند – جذب می‌کنند.
برای مثال، ویروس کرونا را در نظر بگیرید: ایدهٔ شیوع یک بیماری واگیردار در دنیای جهانی‌شده
با دیدگاه‌های رایج در میان مردم همخوانی دارد.
به همین دلیل بیشتر مردم در ابتدا از اقدامات محافظت از سلامت حمایت کردند.
۱۲۳۴۳۲۱ در نقطه‌ای از فرایند شستشوی مغزی، اما منطق دیگر نقشی ندارد.
به طرز مضحکی، در واقع عکس آن درست است.
متناقضات، همان‌طور که مثال ادیان بنیادگرا نشان می‌دهد، قدرت یک ایدئولوژی را بیش‌تر مستحکم می‌کنند. پدیدهٔ
به‌اصطلاح «هزینه‌های غرق‌شده» نیز نقش عمده‌ای ایفا می‌کند.
هزینه‌های غرق‌شده – به عبارت دیگر، هزینه‌های غرق‌شده یا غیرقابل بازگشت – به این معناست که شما پیش از این زمان و انرژی زیادی
و احتمالاً پول را در یک پروژه سرمایه‌گذاری کرده‌اید، به‌طوری‌که تشخیص آن پروژه به‌عنوان یک اشتباه دشوار یا غیرممکن است.
وعده‌های شکسته نظام‌مند هستند آیا هنوز وقتی سیاستمداران پس از انتخاب‌شان طوری رفتار می‌کنند که انگار فکر
می‌کنند «چه اهمیتی دارد آنچه دیروز گفتم؟» شگفت‌زده می‌شویم؟
عمل نکردن به وعده‌ها، چه در سیاست به طور کلی و چه در رابطه با ویروس کرونا، سیستمی است.
پایان اقدامات، مصونیت از طریق واکسیناسیون، پایان استفاده از ماسک و تعهدات مشابه برای افراد واکسینه‌شده وجود ندارد.
با این حال، اکثریت مردم همچنان به دولت‌های خود و حتی رسانه‌ها اعتماد دارند.
این نمونه‌ای از «سندروم استکهلم» مذکور است و نشان‌دهندهٔ گرایش جهانی جمعیت به یک ایدئولوژی است.
۱۲۳۴۳۲۱ ۱۲۳۴۳۲۱ ترس از پایان اقدامات مقابله با ویروس کرونا ۱۲۳۴۳۲۱ می‌توانیم ببینیم که این پروپاگاندا تا چه حد
موفق بوده است، از این واقعیت که برخی افراد دیگر نمی‌خواهند به دنیایی بدون اقدامات مقابله با ویروس کرونا بازگردند.
آنها ایدئولوژی را تا حدی درونی کرده‌اند که به «سندرم غار» – ترس از عادی بودن – دچار شده‌اند.
چنین افرادی سپس بر کسانی که متفاوت فکر می‌کنند، کسانی که فریب دروغ‌ها را نخورده‌اند و مشتاق
بازگشت به زندگی عادی هستند، فشار وارد می‌کنند.
این دقیقاً همان چیزی است که یک رژیم توتالیتر به آن نیاز دارد: فشار نه تنها «از بالا» – یعنی از سوی دولت و
رسانه‌ها – بلکه «از کنار» – یعنی از سوی شهروندان هم‌وطن.
در این مرحله، مایلیم کار را به همکارمان واگذار کنیم.
بینندگان عزیز، با نگاهی به این تحلیل روزنامه اکسپرس‌سایتونگ، نمی‌توان جلوی این گمان را گرفت که پشت همهٔ
قوانین و ممنوعیت‌های متناقض و اغلب کاملاً مضحک، یک استراتژی بسیار سنجیده و فریبکارانه نهفته است.
به نظر می‌رسد که یک جنگ روانی پیچیده در اینجا علیه بشریت در جریان است.
از این منظر، همهٔ این اقدامات منطقی به نظر می‌رسند – از دیدگاه کسانی که پشت پردهٔ ماجرا را می‌چرخانند! این تحلیل ترسناک است.
اما تنها با روبرو شدن با این مسئله ناخوشایند و ناراحت‌کننده می‌توانیم اقدامات مقابله‌ای مناسب را انجام دهیم.
یک اطلاعات مهم خودِ اطلاعات است. لطفاً این برنامه را به اشتراک بگذارید! تا افراد بیشتری بتوانند برنامه شستشوی
مغزی را که در حال وقوع است درک کرده و آن را متوقف کنند.
در مراجع زیر، لینکی به روزنامه اکسپرس نیز خواهید یافت که می‌توانید نسخه اصلی آن را برای مطالعه سفارش دهید.