Wong-wong paling gampang dimanipulasi lan dikendhaleni nalika padha diwenehi rasa wedi bebarengan.
Dina iki, kanthi ngundang ancaman perang donya utawa bencana iklim, sakabèhé populasi dipunlebokaké ing kahanan hipnosis
massal, malah lumpuh amarga kejut, lan mula dadi tanpa daya.
Rakyat sing traumatis amarga wedi banjur bisa dipaksa nampa undang-undang paling kriminal, kalebu nyabut hak-haké, kaya
sing wis kelakon nalika pandemi coronavirus sing disengaja.
Lumpuh amarga wedi kiamat donya, masyarakat banjur nampa pandhuan sing ora masuk akal kaya mesthi nganggo masker debu
biyen – utawa undang-undang pemanasan sing ora masuk akal sing saiki ndadekake apartemen dadi ora terjangkau.
Film dokumenter ing ngisor iki, "Mass Psychosis", sing nerangake strategi perang psikologis canggih iki marang
manungsa kanthi nggunakake conto pandemi coronavirus, saiki luwih relevan tinimbang sadurunge!
Istilah payung "psikosis" nuduhaké gangguan mental sing abot ing ngendi wong sing kena nganti kelangan sambungan karo kasunyatan.
Nalika gejala-gejala iki muncul ing sak klompok wong, iku diarani "psikosis massal".
Sajeroning atusan taun, tokoh-tokoh kuwasa wis nggawe lan nguntungake gangguan kecemasan iki nalika padha
kepengin ngenalake sistem totaliter, amarga mung ing sangisoré pesona delusi wong-wong gelem ngorbanake hak-haké.
Dina iki, rasa wedi sing dibutuhake kanggo iki utamane digawé déning media.
Nanging kepiye carane para tiran mbesuk iki bisa mbentuk maneh semangat manungsa supaya tumindak nglawan kapentingané dhéwé?
Wangsulané diwènèhaké déning psikologi, sing wis nyipta istilah kaya "brainwashing", "mind control" lan,
minangka wujud paling pungkasan, "menticide" – matèni pikiran.
Metode Ivan Pavlov: Kunci kanggo indoktrinasi sing sukses Ivan Petrovich Pavlov iku dhokter lan fisiolog Rusia sing, liwat
eksperimen latihan sing sukses karo asu, bisa mbuktèkaké yèn pola pikir lan prilaku asu lan manungsa bisa "diatur manèh".
Kanggo eksperimené karo asu, kabèh sing dibutuhaké mung lonceng, panganan asu, asu, lan wektu.
Asu sing luwe tansah ngeces nalika ndeleng panganan.
Pavlov banjur muni bel saben wektu dhèwèké maringi panganan marang asu. Sawisé bola-bali, asu kuwi dadi
kaku banget nganti mung krungu swara bel waé wis nggawe tutuké ngiler, sanajan ora ana panganan.
Pavlov yakin yèn pikiran manungsa bisa dibentuk kanthi cara sing padha.
Dheweke nganggep manungsa minangka kéwan, sanajan rada luwih maju, nanging saktenane isih kéwan sing bisa
dikondisikaké déning rangsangan – lan pandangan iki uga dianut déning para panguwasa Soviet ing wektu kuwi.
Mulane, Pavlov krasa semangat banget sawisé wong-wong Soviet njupuk kuwasa lan diijini nerusaké eksperimené marang manungsa.
Ing taun 1919, Vladimir Lenin ngendika ing sawijining dialog karo Pavlov, lan aku nyitir: "Aku kepengin wong
akèh ing Rusia ngetutaké pola mikir lan tumindak komunis."
Wong bisa dibenerake lan dibentuk dadi apa sing kita karepake.
Tujuan pungkasan saka sistem komunis yaiku transformasi sifat manungsa.
Lan panaliten Pavlov nyedhiyakake dhasar teoretis kanggo nggayuh tujuan iki.
Metode Pavlov dirancang khusus kanggo inti ideologi Marxis – pendidikan ulang lan panyetelan ulang manungsa.
Biasane, pikiran sing cetha tumindak minangka tameng pelindung nglawan pangaribawa kaya ngono, nanging liwat kesel sing
disengaja, kelemahan fisik lan stres psikologis, eksperimen-eksperimen mau
"ngrusak semangat" lan mateni pikiran logis.
Wong pinter bisa diindoktrinasi – malah bisa diarani dilatih – kanthi gampang kaya wong sing pikirané prasaja.
Pencucian otak, panyiksaan mental lan pangakuan palsu
Pencucian otak lan pangakuan palsu sing diasilake ora kena dibayangake nganggo istilah abad tengahan, kaya
nalika mburu penyihir, nalika korban sing disiksa mung ngakoni apa wae supaya sangsara fisik mau mandheg.
Nanging, iki sawijining ritual canggih saka indoktrinasi sistematis lan paksaan kanggo ngowahi kapercayan lan
nyalahké dhiri, kanthi tujuan ngrusak sikap dhasar lan persepsi kasunyatané wong mau lan nggantèkaké karo sing anyar.
Dokter lan psikolog Walanda Joost Meerloo nggawé istilah "menticide," sing artiné matèni pikiran.
Uga bisa diomongake: pambunuhan pamikiran sing cetha.
Nanging, kejahatan kuna marang akal iki mung sacara efektif disistematisasi lan luwih disempurnakake sajrone abad kaping 20.
Korban saka teror psikologis kaya ngono pungkasane padha ngakoni kesalahan sing ora tau ditindakake, sing
malah dipercaya déning awaké dhéwé, lan padha ngakoni tindak pidana sing ora tau dilakoni.
Video ing ngisor iki nerangake sepira nganti terror psikologis iki digunakake utawa dites ing kamp tahanan.
Teror psikologis iki digunakake utawa dites ing kamp tawanan:
Fase 1:
Kaping pisan, korban-korban mau saya ringkih, umume ora amarga kekerasan fisik sing parah,
nanging amarga luwe, adhem, kesepian, lan wedi.
Masker sing matesi ambegan uga digunakake, contone ing kamp tahanan Guantanamo.
Pitakon terus-terusan lan kekurangan turu nyebabake kesel banget lan putus asa total, nganti tekan
titik sing dikarepake para wong sing ngumbah otak.
Ambruké korban biasané dumadakan.
Meerloo nulis babagan fase iki, lan aku kutip: "Kaya-kaya dumadakan malih dadi pasrah lan pangakuan."
Wiwit saiki, miturut istilah psikoanalisis, superego parasit manggon ing nurani individu, ngucapaké swara saka tuan anyaré.
Penyerahan diri dumadakan iki minangka proses tanpa kesadaran lan murni emosional lan malah bisa memicu sing
diarani "sindrom Stockholm", ing ngendi korban kejahatan ngrasakake simpati marang pelaku.
Fase 2:
Sawisé ambruk mental, pangakuan palsu mau diwaca bola-bali lan kanthi mangkono mlebu ing otak korban.
Argumen lan alesan tambahan uga diwenehake supaya narasi katon sak kredibelé bisa, sanajan kabèh mau goroh.
Fase 3:
Saiki terdakwa bisa nggawe pangakuan palsu lan nyalahake wong liya uga.
Salah siji conto (saka akèh) yaiku Frank H. Schwable, anggota pangkat dhuwur Korps Marinir Amerika Serikat
sing tiba ing tangan Komunis Cina nalika Perang Korea.
Sawisé pirang-pirang wulan dadi tawanan, dhèwèké ngakoni – kanthi rinci banget – yèn Amérika
Sarékat nindakake kejahatan perang biologi ing Korea.
Nalika bali ing Amerika Serikat, dhèwèké mbela dhiri ing ngarep pangadilan militer, kandha, "Tembung-tembung mau
kagunganku, nanging pikiran mau kagungane wong-wong mau."
Dheweke mbatalake kesaksiané lan mbukak cara-cara pencucian otak sing wis dialami.
Nanging, ora kabeh wong nduwé ketahanan mental sing padha kaya Schwable.
Kira-kira sepertiga saka prajurit AS sing dadi tawanan déning wong Cina banjur dadi komunis sejati.
Ngumbah otak sakabehe masyarakat
Kaya déné bisa sacara sistematis nancepake pikiran manca marang siji individu, uga bisa nindakake kuwi marang klompok gedhé.
Amarga sawijining masyarakat dumadi saka individu-individu sing bisa dimanipulasi kanthi nyuntikake rasa
ragu-ragu, ketidakpastian, lan wedi marang wong-wong mau.
Ing artikel taun 1969 ing Die Zeit, psikolog Ceko Ivo Planava (lair taun 1934) nerangake macem-macem cara sing
digunakake sacara sistematis kanggo ngilangi kepribadian individu lan kolektif kaya ing ngisor iki:
Miturut Planava, populasi umum ing rezim totaliter asring dadi apatis (ora peduli) marang kedadéan.
Wong-wong apatis iki ora bisa maneh nggawe keputusan kanthi sadar lan nguber tujuan sing
ngluwihi mung kanggo golek panguripan saben dina.
Ketiadaan minat iki bisa kelakon, kaya sing diterangake, liwat ambruk mental sing dumadakan,
utawa liwat proses alon-alon ninggalake awak dhéwé.
Metode alon-alon lan jangka panjang iki kanggo ngelemahake pikiran dianggep luwih efektif lan lestari,
utamane nalika wong-wong sing dimanipulasi kanthi cara sing padha manggon ing lingkungan sing padha.
Sawetara padha wigati ing varian iki yaiku kompleks rasa salah – yaiku nyalahake dhiri – lan dolanan karo pangarep-arep.
Bolak-balik, wong-wong diwenehi pangarep-arep marang sawijining prakara – sing banjur ora
kelakon – supaya padha tetep apatis lan ora mbrontak.
Pambandingan karo kabijakan "koronavirus" saiki pancen nggumunake banget ing kene.
Ing kéné uga, pamaréntah kanthi sistematis gawé janji kaslametan yèn rakyat mung nindakake iki utawa kuwi.
Nalika "re-education" individu nyegah kontak karo donya njaba, komunikasi dikontrol ing klompok wong sing luwih gedhe.
– dina iki kita ngalami iki liwat media sing disinkronake.
Propaganda sing terus-terusan nimbulaké loro efek sing bertentangan:
Siji klompok dadi apatis, ora peduli, dene klompok liyane sing luwih cilik ngetokake reaksi nentang
lan kepengin nemokake bebener ing balik propaganda.
Kahanan ideal kanggo mecah masyarakat sing biyen urip bebarengan kanthi tentrem kanthi jero, sing saiki kedadeyan maneh!
Diagram Paksa Biderman lan Ukuran "Corona"
Albert D. Biderman, sawijining ilmuwan sosial ing Angkatan Udara AS, nerangake ing sing diarani "diagram paksaan" cara-cara
panyiksaan Tionghoa lan Korea sing digunakake kanggo ngedidik maneh kanthi sistematis para tawanan perang Amerika.
Miturut Biderman, telung unsur utama kanggo iki yaiku: gumantung, ringkih, lan wedi.
Wolu teknik béda saka "metode panyiksaan alus", sing raket gegandhèngan, ngowahi wong-wong sing mandhiri sacara mental
dadi subjek sing patuh sing dibutuhaké déning rezim totaliter.
Ayo padha ndeleng luwih jero marang wolung prinsip iki lan mbandhingake karo langkah-langkah coronavirus saiki!
Metode pencucian otak paksa miturut Albert Biderman Metode 1: Isolasi / monoton paksa / deprivasi sensorik
Liwat isolasi individu utawa kelompok, para tahanan kelangan kabèh dhukungan sosial lan ora bisa mbela awaké dhéwé maneh.
Kowe kudu tansah ngisi wektu, ora cukup olahraga, lan nduwé rutinitas sing mboseni saben dina.
Lockdown koronavirus lan aturan jaga jarak nduwèni efek sing padha.
Tradisi kabudayan, olahraga, lan kulawarga dibatalake, lan suwene isolasi iki lumaku, saya dramatis akibaté kanggo
kesehatan fisik lan mental wong-wong sing kena pengaruh.
Masalah kesehatan mental wis mundhak kanthi signifikan sajrone lockdown, utamane ing bocah-bocah.
Metode 2: Monopoli persepsi
Perhatian mung bisa fokus marang kahanan darurat langsung.
Stimulus liya sing bisa ngganggu saka iki diblokir.
Para narapidana dipeksa ngalami pepeteng utawa cahya padhang, nanging ceramah terus-terusan lan pangulangan kerep saka
goroh lan dogma sing kudu dipukul mlebu ing otaké padha efektif.
Apa iki ora ngelingake kita marang banjiran angka tanpa entek babagan "kasus" coronavirus ing media?
Lan mesthi wae, upaya sing saya tambah kanggo nyensor kabeh swara sing beda pendapat lan nyegah supaya ora disebarake marang
publik, sanajan para ahli iku duwé pangkat dhuwur lan dihormati.
Metode 3: Ngundang kesel lan melemah Cetha, ing sawijining wektu, wong-wong bakal kesel.
Para penyiksa gantian, nanging tawanan ora bisa.
Lapar, panyakit sing disengaja, kekurangan turu, lan interogasi dawa mung sawetara cara sing
digunakake kanggo nyebabake kesel kanthi sengaja.
Paralel karo coronavirus:
Sawisé setaun setengah propaganda tanpa kendhat, akèh wong wis nyerah lan ngidini narasi pamaréntah mlebu ing pikirané.
Padha mung kesel karo kuwi... lan entah piye kowe malah isa ngerti kuwi!
Sampeyan wis tekan kahanan apatis sing diterangake dening Ivo Planava.
Metode 4: Ancaman
Para penyiksa nggunakake ancaman pati, isolasi tanpa wates lan panjara, uga ancaman marang
kulawarga korban, kanggo nandur rasa wedi lan putus asa.
Mung panik sing digawe sacara buatan babagan infeksi coronavirus sing wis ndadekake kita
nampa langkah-langkah sing dijupuk para politikus.
Bocah-bocah diandhani yèn yèn padha sowan marang eyangé, malah ngeluk-ngeluk, bakal mbebayani eyangé.
Sejatine, wis cetha ing mangsa semi taun 2020 yèn tingkat pati saka coronavirus padha karo flu musiman normal.
Sanadyan mangkono, liputan media sing kaya perang terus tanpa kendhat.
Kertas strategi internal saka Kementerian Dalam Negeri Jerman nuduhaké yèn rasa wedi iki sengaja digawé lan dimanipulasi.
Metode 5: Kelonggaran sakkadhang
Saiki para pelaku dadi apikan... saka wektu ke wektu. Kabecikan lan ganjaran sing ora disangka-sangka nggawe ikatan
emosional lan njamin yèn narapidana manut marang aturan.
Padha ngangkat pangarep-arep bakal ana perbaikan ing kahanané – pangarep-arep sing biasané ora
kasembadan, nanging malah mbingungaké lan nyuda semangaté.
Kuwi uga muni akrab, ya ora?
Lockdown ya – lockdown ora, aturan iki – aturan kuwi, lan ana panglipur sing katon.
Mung sawetara minggu maneh, banjur kita bakal rampung...
Bolak-balik, pangarep-arep saya mundhak manawa kita bakal enggal bali menyang kahanan normal.
Iku pérangan saka strategi psikologis!
Metode 6: Demonstrasi "omnipotensi" lan "omnisciensi" Wong tahanan diyakinke manawa saben perlawanan ora ana
gunane, manawa dheweke kurang lan bakal tansah tetep kaya ngono.
Paralel karo coronavirus: Kekuatan polisi sing digunakake marang para demonstran nuduhake kaunggulan fisik kekuwatan negara.
Malah Pelapor Khusus PBB resmi babagan Penyiksaan, Nils Melzer, wis ngelingake, lan aku kutip: "Kekerasan polisi saya
mundhak ing saindenging jagad lan ngrusak kapercayan umum, katentreman sosial, kekompakan, lan demokrasi."
Pamaréntah kudu mandheg nganggep wong-wongé dhéwé minangka mungsuh!
Metode 7: Degradasi Dadi sakabehe ing kersane wong liya ngrusak kabeh pangarep-arep manawa perlawanan bakal ngasilake apa-apa.
Iki nurunake tahanan menyang tingkat bocah utawa kéwan.
Para penyiksa nggayuh iki liwat paukuman sing ngremehake, lingkungan sing reged, cacian lan
ejekan, utawa kanthi ora maringi tahanan privasi.
Maskeran waé wis dadi isin tenan, banjur ana tes-tes sing akèh wong nganggep banget ora nyenengake.
China malah nganti njupuk swab dubur saka warga Jepang sing mlebu menyang negara kasebut.
Nganga utawa ngolok-olok wong sing ora divaksinasi wis lumrah.
Lan sepira efektif upaya kanggo nggodha wong supaya divaksinasi nganggo bratwurst utawa burger?
Apa kuwi ora ngelingake kowe marang asu-asu Pavlov, sing lambe-lambe padha ngiler
nalika bel muni minangka pratandha wektu mangan?
Metode 8: Penegakan klaim sing sepele
Para narapidana kudu netepi aturan protokol sing mboseni lan ora ana gunane.
Iki ndadekake wong-wong mau biasa netepi dhawuh panguwasa, sanajan dhawuh kuwi ora masuk akal.
Tindakan sing ora ana gunané wis dadi kabiasaan saben dina wiwit wiwitan pandemi sing diarani.
Contone, jarak minimal kudu dijaga nalika mlebu ing bandara, nanging penumpang sing padha mung
sawetara menit sawisé padha lungguh cedhak ing pesawat.
Aku yakin kowe bisa mikirake akèh conto liyane langsung saka pikirane, para pamirsa!
Niat para ahli strategi ing mburi iki prasaja: kita ora kena mikir, kita ora kena pitakon apa-apa, nanging kudu sinau manut.
Ciri khas sawijining diktator!
Kesimpulan nganti saiki: Kayane kabèh wolu poin saka "diagram paksaan" iki wis kacumponi ing kasus coronavirus.
Kepiye carane ngadegake kekuwatan negara totaliter?
Pitakonané: Kepiye carané ngyakinaké wong-wong sing wis biasa karo kabebasan lan demokrasi
supaya padha nyerahaké hak-hak dhasaré manèh?
Kepiye carane wong merdéka bisa diowahi dadi kawanan ing sistem totaliter?
Sayange, iki wis bola-bali ditindakake sajrone sajarah, lan saiki upaya iki lagi dilakoni maneh – ing skala global.
Psikosis massal sing disengaja digawé kaya sing wis diterangaké ing ndhuwur iku kunci kanggo iki.
Miturut sarjana agama Arthur Versluis, totaliterisme iku fenomena modhèren saka kekuwatan nagara sing terpusat sakabehe
digabung karo pangremukan hak-hak asasi manungsa individu.
Masyarakat dipérang dadi loro klompok: para panguwasa, sing diunggahaké nganti meh kaya déwa, lan rakyat umum,
sing dadi wong sing gumantung marang sing diarani "elit".
Kalorone bertentangan karo kodrat manungsa, amarga para panguwasa uga manungsa sing bisa kliru, lan ngowahi
rakyat dadi subjek mung bisa digayuh liwat ilusi sing padha karo reaksi wong skizofrenia.
Langkah pisanan mesthi nyebarake rasa wedi, sing utamane efektif ing gelombang teror psikologis.
Meerloo nulis, lan aku kutip: "Saben gelombang teror mbukak efeké luwih kuwat tinimbang sing sadurungé sawisé ana jeda,
amarga wong-wong isih keganggu déning pengalaman sadurungé."
Semangat saya mudhun terus lan pengaruh psikologis saka saben kampanye propaganda anyar saya kuwat;
iki nyasar marang masyarakat sing wis alus atine.
Ing wektu sing padha, propaganda nyumbang marang mbingungake pikirané wong akèh.
Informasi sing salah babagan sumber "ancaman" lan sifat "krisis" disebarake kanthi sistematis.
Ing jaman internet, informasi disasarake kanthi khusus utawa malah diblokir sakabehe, yaiku disensor, liwat algoritma.
Gumantung marang apa sing wis dideleng pangguna sadurunge ing internet, informasi sing
padha bakal ditampilake maneh marang dheweke.
Mula saka iku, kelompok sasaran sing beda-beda bisa ngembangake persepsi kasunyatan sing pancen beda banget.
Teknologi minangka faktor kecanduan, isolasi minangka katalis Amarga propaganda modhèren teka ing wangun teknologi sing narik
kawigaten – smartphone, internet, televisi, lan sapiturute – propaganda iki dipigunakaké kanthi wiyar
lan semangat, lan akèh wong kecanduan marang kuwi.
Lan iki paling efektif nalika wong-wong diwatesi ing kontak sosialé.
Ora kabeh wong kabut dening propaganda, mulane istilah "jaga jarak sosial" digunakake kanggo netralake daya
koreksi saka wong-wong sing durung kena pengaruh banjir informasi palsu sing terus-terusan.
Joost Meerloo nulis, lan aku kutip: "Isolasi lan pangulangan stimulus kanthi sabar perlu kanggo nglembutake kewan galak."
Para totalitarian ngetutake aturan iki.
Padha ngerti yèn padha bisa ngondisi korban politiké kanthi paling cepet yèn padha disendiriake.
Nalika sawijining populasi wis diguncang déning gelombang teror psikologis suwéné cukup suwe, populasi kuwi dadi putus
asa lan rentan. Wong-wong ngidam-idamake donya sing tertib.
Ing titik iki, para totalitarian nawakake donya kaya ngono – nanging kanthi rega
kamardikan, kanthi rega pangendalian marang uripé dhéwé.
Wong-wong sing biyen bébas lan mandhiri saiki wis dadi kawanan sing patuh lan manut!
Bohongan lan kebingungan minangka piranti sing migunani Para korban rezim totaliter kanthi sengaja diajari goroh.
Tansah krungu pesen palsu sing sengaja ngganti arah bola-bali nganti nggawe pikiran logis dadi bingung banget, nganti
sawetara wong mandheg mbela awake dhewe saka goroh-goroh kuwi.
Wong-wong dadi pasif lan nyerep narasi sakabehe.
Pikiran bebas dadi ing mburi lan indoktrinasi njupuk panggonané.
Basa iku komponen penting saka propaganda kaya ngono.
Tembung-tembung kelangan makna asline, lan kuwi uga serangan frontal marang pikiran.
Manungsa iku makhluk kang seneng kebiasaan.
Alon-alon, bertahap, nanging mesthi, warga wis wiwit biasa karo sistem sing cacat.
Gampang ngenali struktur totaliter ing negara adoh utawa ing tinjauan sejarah.
Nalika ndeleng Korea Lor, umpama, saben wong ing Kulon mesthi kandha: Wah, kultus edan tenan! Sayange, wiwitané ora
gampang katon nalika kowe kepepet ing kono, kaya saiki kita!
Kita uga lagi biasa manut lan ngajeni marang panguwasa!
Apa kuwi ora ngelingake kowe marang jaman peteng ing negara kita?
Diwiwiti karo "alasan", banjur ngambang menyang kegilaan Umume ideologi ngrekrut para pengikuté nganggo
gagasan sing masuk akal – utawa paling ora muni masuk akal.
Contone, coronavirus: gagasan babagan penyakit menular sing nyebar ing donya sing
globalisasi cocog karo pandangan umum masyarakat.
Mulane akèh wong ing wiwitan ndhukung langkah-langkah perlindungan kesehatan.
Ing sawijining titik ing proses brainwashing, nanging logika ora main peran maneh.
Kanthi absurd, kosok baline sejatine bener.
Kontraidiksi luwih nguwatake kekuwatan sawijining ideologi, kaya sing dituduhake dening conto agama-agama fundamentalis.
Fenomena sing diarani "sunk costs" uga nduweni peran gedhe.
Biaya sing wis kélangan – kanthi tembung liya, biaya sing wis kélangan utawa ora bisa dibalèkaké – ateges kowe wis nandur modal
akèh wektu lan tenaga, lan bisa uga dhuwit, ing sawijining proyek nganti angel utawa mokal ngakoni yèn proyek kuwi kaluputan.
Janji sing rusak iku sistematis Apa kita isih kaget nalika para politikus tumindak sawisé kapilih kaya
mikir, "Aku ora peduli karo apa sing tak kandhakake wingi?"
Janji sing dipecahake iku sistematis, loro ing politik sacara umum lan ing gegayutan karo coronavirus.
Ora ana pungkasané tumindak-tumindak kasebut, ora ana imunitas liwat vaksinasi, ora ana pungkasané nganggo masker
lan kewajiban sing padha kanggo wong sing wis divaksinasi.
Nanging mayoritas warga isih percaya marang pamaréntahé lan malah marang media.
Iki minangka conto saka sing kasebut mau, "sindrom Stockholm", lan nuduhake glisé populasi global menyang sawijining ideologi.
Wedi yen ukuran coronavirus bakal rampung Kita bisa weruh sepira suksesé propaganda mau saka kasunyatan manawa sawatara
wong ora kepéngin bali menyang donya tanpa ukuran coronavirus.
Padha wis nyerap ideologi kuwi nganti tekan tingkat ngono, nganti padha ngalami 'sindrom guwa' – wedi marang kahanan normal.
Wong-wong kaya ngono banjur meksa wong-wong sing mikir beda, sing durung kecemplung ing
goroh lan ngidam-idam bali menyang urip normal.
Iki pancen sing dibutuhake déning rezim totaliter: tekanan ora mung saka ndhuwur – yaiku saka pamaréntah lan
media – nanging uga saka sisih – yaiku saka warga liyané.
Ing wektu iki, kita kepengin nyerahake marang kanca kerja kita.
Para pamirsa, nalika ndeleng analisis iki saka koran ExpressZeitung, kita ora bisa ora curiga yèn ing balik kabèh
aturan lan larangan sing bertentangan lan asring pancèn absurd ana strategi sing dirancang kanthi tliti banget lan licik.
Kayane ana perang psikologis sing canggih sing lagi dilakoni marang manungsa ing kene.
Yen dideleng saka sudut pandang iki, kabèh langkah-langkah iki dadi masuk akal – saka perspektif
wong-wong sing narik tali! Analisis iki medeni.
Nanging mung kanthi ngadhepi masalah sing ora nyenengake lan ora nyaman iki, kita bisa
njupuk langkah-langkah tandha bales sing cocog.
Siji informasi penting yaiku informasi iku dhéwé. Mangga sebarke program iki! Supaya luwih akèh wong bisa mangerteni
program brainwashing sing lagi kelakon lan mandhegake.
Ing referensi ing ngisor iki, sampeyan uga bakal nemokake pranala menyang koran Express, ing
ngendi sampeyan bisa pesen edisi asli kanggo diwaca.