ადამიანების მართვა და მანიპულირება ყველაზე ადვილია, როდესაც მათ მასობრივად შიშის განცდას უნერგავენ.
დღეს, მსოფლიო ომის ან კლიმატური კატასტროფის საფრთხის მოჩვენებით, მთელი მოსახლეობა მასობრივი ჰიპნოზის, ზოგჯერ კი შოკით გამოწვეული
პარალიზაციის მდგომარეობაშია მოყვანილი და, ამგვარად, უძლური ხდება.
შიშისგან ტრავმირებული ხალხი შეიძლება აიძულონ, მიიღოს ყველაზე კრიმინალური კანონები, მათ შორის, საკუთარი უფლებების ჩამორთმევაც,
როგორც ეს უკვე მოხდა დადგმული კორონავირუსის პანდემიის დროს.
მსოფლიოს აღსასრულის შიშებისგან პარალიზებული მოსახლეობა შემდეგ ან ყლაპავს უაზრო მითითებებს, როგორიც მაშინ მტვრის
ნიღბების მუდმივი ტარება იყო, ან უაზრო გათბობის კანონებს, რომლებიც დღეს ბინებს მიუწვდომელს ხდის.
შემდეგი დოკუმენტური ფილმი, "მასობრივი ფსიქოზი", რომელიც კორონავირუსის პანდემიის მაგალითზე ხსნის
კაცობრიობის წინააღმდეგ მიმართულ ამ დახვეწილ ფსიქოლოგიური ომის სტრატეგიებს, დღეს უფრო აქტუალურია, ვიდრე ოდესმე!
ზოგადი ტერმინი "ფსიქოზი" აღნიშნავს მძიმე ფსიქიკურ აშლილობებს, რომელთა დროსაც დაზარალებულები რეალობასთან კავშირს კარგავენ.
როდესაც ეს სიმპტომები ადამიანთა მთელ ჯგუფში ვლინდება, ამას "მასობრივ ფსიქოზს" უწოდებენ.
საუკუნეების განმავლობაში, გავლენიანმა ფიგურებმა ქმნიდნენ და იყენებდნენ შფოთვის ამ აშლილობას, როდესაც სურდათ ტოტალიტარული
სისტემის დამყარება, რადგან მხოლოდ მცდარი რწმენის შელოცვის ქვეშ არიან ადამიანები მზად, უარი თქვან თავიანთ უფლებებზე.
დღეს, ამისთვის საჭირო შიში, უმთავრესად მედიის მიერ გენერირდება.
მაგრამ როგორ შეუძლიათ ამ მომავალ ტირანებს, რომ ადამიანის გონება ისე გარდაქმნან, რომ ის
საკუთარი ინტერესების საწინააღმდეგოდ იმოქმედოს?
პასუხს გვაძლევს ფსიქოლოგია, რომელმაც შემოიღო ისეთი ტერმინები, როგორიცაა "გონების რეცხვა", "გონების კონტროლი" და,
როგორც უმწვავესი ფორმა, "მენტისიდე" – გონების მკვლელობა.
ივან პავლოვს მეთოდები: წარმატებული ინდოკრინაციის გასაღები ივან პეტროვიჩ პავლოვი იყო რუსი ექიმი და ფიზიოლოგი, რომელმაც ძაღლებზე
ჩატარებული წარმატებული გაწვრთნის ექსპერიმენტების მეშვეობით დაამტკიცა, რომ ძაღლებისა და ადამიანების
აზროვნებისა და ქცევის მოდელების "გადაპროგრამება" შესაძლებელია.
მისი ექსპერიმენტებისთვის ძაღლებზე, მას მხოლოდ ზარი, ძაღლის საკვები, ძაღლი და დრო სჭირდებოდა.
მშიერ ძაღლს პირში წყალი უჩნდებოდა, როცა საჭმელს ხედავდა.
შემდეგ პავლოვი ყოველ ჯერზე, როდესაც ძაღლს კვებავდა, ზარს რეკავდა. მრავალი გამეორების შემდეგ ძაღლი იმდენად
დაეჩვია, რომ მხოლოდ ზარის ხმაც კი პირის სველებას უწყობდა, მიუხედავად იმისა, რომ საკვები არ იყო.
პავლოვი დარწმუნებული იყო, რომ ადამიანის გონების ფორმირებაც მსგავსად იყო შესაძლებელი.
ის ადამიანებს ცხოველებად მიიჩნევდა, თუმცა ოდნავ უფრო განვითარებულებად, მაგრამ არსებითად მაინც ცხოველებად, რომელთა
პირობითი რეაქციების ჩამოყალიბებაც სტიმულებით იყო შესაძლებელი – და ამგვარ შეხედულებას იმ დროის საბჭოთა მმართველებიც იზიარებდნენ.
ამ მიზეზით, პავლოვმა დიდი სტიმული მიიღო საბჭოთა კავშირის მიერ ძალაუფლების ხელში ჩაგდებისა და
ადამიანებზე ექსპერიმენტების გაგრძელების ნებართვის შემდეგ.
1919 წელს ვლადიმერ ლენინმა პავლოვთან დიალოგში თქვა, და ციტირებ: "მინდა, რომ რუსეთის მასები
კომუნისტური აზროვნებისა და რეაგირების მოდელს მიჰყვნენ".
ადამიანების გამოსწორება და იმად ქცევაა შესაძლებელი, როგორებიც გვინდა, რომ იყვნენ.
კომუნისტური სისტემის უმთავრესი მიზანი ადამიანის ბუნების ტრანსფორმაცია იყო.
და პავლოვმა თავისი კვლევებით ამ მიზნის მისაღწევად თეორიული საფუძველი შექმნა.
პავლოვოს მეთოდები იდეალურად ერგებოდა მარქსისტული იდეოლოგიის არსს – ადამიანთა გადასაზრდელად და
ხელახლა პირობითი რეფლექსების ჩამოსაყალიბებლად.
ჩვეულებრივ, სუფთა გონება ასეთი გავლენისგან დამცავ ფარს ქმნის, მაგრამ განზრახ გამოწვეული დაღლილობის, ფიზიკური
სისუსტისა და ფსიქოლოგიური სტრესის მეშვეობით, ექსპერიმენტებმა "გატეხეს სული" და ლოგიკური აზროვნება დათრგუნეს.
ჭკვიანი ადამიანების იდეოლოგიურად დამუშავება — შეიძლება ითქვას, გაწვრთნაც კი — ისევე მარტივია, როგორც უბრალო გონების მქონეთა.
ტვინის რეცხვა, ფსიქიკური წამება და ცრუ აღიარებები
ტვინის რეცხვა და მისგან გამოწვეული ცრუ აღიარებები არ უნდა წარმოვიდგინოთ შუა საუკუნეების პერსპექტივით, მაგალითად, ალქაჯებზე
ნადირობის დროს, როდესაც წამებული მსხვერპლი უბრალოდ აღიარებდა ყველაფერს, მხოლოდ იმისთვის, რომ ფიზიკური ტანჯვა შეწყვეტილიყო.
სინამდვილეში, ეს არის დახვეწილი რიტუალი, რომელიც გულისხმობს სისტემურ ინდოკტრინაციასა და იძულებას, რათა ადამიანი მოექცეს და
საკუთარი თავის წინააღმდეგ დანაშაული აღიაროს, რაც მიზნად ისახავს პიროვნების ძირითადი დამოკიდებულებებისა და
რეალობის აღქმის განადგურებას და მათ ახლით ჩანაცვლებას.
ჰოლანდიელმა ექიმმა და ფსიქოლოგმა იუსტ მერლომ დაამკვიდრა ტერმინი "მენტისიდე", რაც გონების მკვლელობას ნიშნავს.
ასეც შეიძლება ითქვას: ნათელი აზროვნების მკვლელობა.
თუმცა, გონების წინააღმდეგ მიმართული ეს უხსოვარი დანაშაული მხოლოდ მე-20 საუკუნის მსვლელობისას იქნა
ეფექტიანად სისტემატიზებული და შემდგომი დახვეწილი.
ასეთი ფსიქოლოგიური ტერორის მსხვერპლები საბოლოოდ იძლეოდნენ ცრუ აღიარებებს, რომლებსაც თავადვე სჯეროდათ, და
აღიარებდნენ დანაშაულებს, რომლებიც არასდროს ჩაუდენია.
ქვემოთ მოცემული ვიდეო განმარტავს, თუ რა დონეზე გამოიყენებოდა ან ტესტირდებოდა ეს ფსიქოლოგიური ტერორი საპატიმრო ბანაკებში.
ეს ფსიქოლოგიური ტერორი გამოიყენებოდა ან გამოცდილი იყო საკონცენტრაციო ბანაკებში:
ფაზა 1:
პირველ რიგში, მსხვერპლები გატეხეს, უმეტესად არა მძიმე ფიზიკური ძალადობით, არამედ შიმშილით, სიცივით, იზოლაციითა და შიშით.
ასევე გამოიყენებოდა სუნთქვის დამცველი ნიღბები, მაგალითად, გუანტანამოს ციხის ბანაკში.
უწყვეტმა დაკითხვებმა და უძილობამ გამოიწვია უკიდურესი დაღლილობა და სრული სასოწარკვეთა, იმ
დონემდე, რომელსაც ტვინის გამრეცხავები მიაღწიეს.
მსხვერპლის კოლაფსი, როგორც წესი, მოულოდნელი იყო.
მიერლუმ ამ ეტაპზე დაწერა და მე ციტირებ: "თითქოს მოულოდნელად მორჩილებად და დადასტურებად იქცევა".
ამ მომენტიდან, ფსიქოანალიტიკური ტერმინოლოგიით, ინდივიდის სინდისში პარაზიტული ზე-მე
ცხოვრობს, რომელიც თავისი ახალი ბატონის ხმით საუბრობს.
ეს მოულოდნელი კაპიტულაცია არაცნობიერი და წმინდად ემოციური პროცესია და მას შეიძლება გამოეწვია ის, რაც ცნობილია
როგორც "სტოკჰოლმის სინდრომი", რომლის დროსაც დანაშაულის მსხვერპლი დამნაშავის მიმართ გარკვეულ თანაგრძნობას განიცდის.
ფაზა 2:
გატეხვის შემდეგ, ცრუ აღიარებას გამუდმებით უკითხავდნენ და ამგვარად ტვინში უჩრდილავდნენ მსხვერპლს.
დამატებითი არგუმენტები და დასაბუთებებიც კი იქნა წარმოდგენილი, რათა ნარატივი მაქსიმალურად დამაჯერებლად
გამოჩენილიყო, მიუხედავად იმისა, რომ ეს ყველაფერი სიცრუე იყო.
ფაზა 3:
ახლა ბრალდებულს შეეძლო გაეკეთებინა ცრუ აღიარება და სხვებიც დაედანაშაულებინა.
ერთი მაგალითი (ბევრს შორის) იყო ფრენკ ჰ. შვაბლი, ამერიკის შეერთებული შტატების საზღვაო ქვეითთა
კორპუსის მაღალი რანგის ოფიცერი, რომელიც კორეის ომის დროს ჩინელ კომუნისტებს ჩაუვარდა ხელში.
მრავალთვიანი ტყვეობის შემდეგ, მან დეტალურად აღიარა, რომ აშშ კორეაში ბიოლოგიურ ომის დანაშაულებს სჩადიოდა.
შეერთებულ შტატებში დაბრუნების შემდეგ, მან სამხედრო სასამართლოში თავი დაიცვა და თქვა: "სიტყვები ჩემი იყო, მაგრამ აზრები — მათი".
მან უკან გაიწვია თავისი ჩვენება და ამხილა ტვინის რეცხვის მეთოდები, რომლებსაც ექვემდებარებოდა.
თუმცა, ყველას არ ჰქონდა შვაბლისნაირი ფსიქიკური გამძლეობა.
ჩინელების მიერ ტყვედ ჩავარდნილი ამერიკელი ჯარისკაცების დაახლოებით მესამედი ერთგული კომუნისტები გახდნენ.
მთელი საზოგადოების ტვინის რეცხვა
როგორც ინდივიდში უცხო აზრების სისტემატურად ჩანერგვაა შესაძლებელი, ასევე შესაძლებელია ამის გაკეთება დიდი ჯგუფის მიმართაც.
რადგან საზოგადოება ინდივიდებისგან შედგება, რომლებზეც შესაძლებელია მანიპულირება მათში
სკეპტიციზმის, გაურკვევლობისა და შიშის ჩანერგვით.
1969 წელს Die Zeit-ში გამოქვეყნებულ სტატიაში ჩეხმა ფსიქოლოგმა ივო პლანავამ (დაიბადა 1934 წელს) ინდივიდებისა და
კოლექტივების სისტემატური დეპერსონალიზაციისთვის გამოყენებული სხვადასხვა მეთოდი შემდეგნაირად აღწერა:
პლანავას თანახმად, ტოტალიტარულ რეჟიმებში ზოგადი მოსახლეობა მოვლენების მიმართ აპათიაში (გულგრილობაში) ვარდება.
ეს აპათიური ადამიანები აღარ არიან უნარიანნი, მიიღონ გაცნობიერებული გადაწყვეტილებები და ისწრაფონ ისეთი
მიზნებისკენ, რომლებიც ყოველდღიური საარსებო წყაროს შოვნას სცდება.
ეს აპათია შეიძლება გამოიწვიოს ან, როგორც აღწერილია, მოულოდნელმა ფსიქიკურმა ჩავარდნამ, ან საკუთარი თავის მიტოვების ნელმა პროცესმა.
ამბობენ, რომ გონების დაქანცვის ეს თანდათანობითი, გრძელვადიანი მეთოდი კიდევ უფრო ეფექტური და მდგრადია,
განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც მსგავსად მანიპულირებული ადამიანები ერთსა და იმავე გარემოში ცხოვრობენ.
ამ ვარიანტში თანაბრად მნიშვნელოვანია დანაშაულის კომპლექსი – ანუ თვითსაბრალო – და იმედით თამაში.
ხშირად აძლევენ ხალხს იმედს რაღაცაში, რომელიც შემდეგ არ სრულდება, რათა ისინი აპათიურები შეინარჩუნონ და არ აჯანყდნენ.
აქ "კორონავირუსის" ამჟამინდელ პოლიტიკასთან შედარება მართლაც თვალშისაცემია.
აქაც მთავრობა სისტემატურად მუშაობს ხსნის დაპირებებით, თითქოს მასები მხოლოდ ამას ან იმას გააკეთებენ.
მაშინ, როდესაც ინდივიდუალური "გადაზრდა" გარესამყაროსთან კონტაქტს გამორიცხავს,
კომუნიკაცია ადამიანთა უფრო დიდ ჯგუფებში კონტროლდება.
– დღეს ამას სინქრონიზებული მედიის მეშვეობით განვიცდით.
მუდმივი პროპაგანდა ორ საპირისპირო ეფექტამდე მიდის:
ერთი ჯგუფი აპათიას ივითარებს და გულგრილი ხდება, ხოლო მეორე, უფრო მცირე ჯგუფი, წინააღმდეგობით რეაგირებს და
სიმართლის პოვნის სურვილი უჩნდება პროპაგანდის მიღმა.
იდეალური პირობებია საზოგადოების ღრმად დასაყოფად, რომელიც ადრე მშვიდობიანად თანაცხოვრობდა, და რაც ახლაც კვლავ ხდება!
ბიდერმანის "იძულების დიაგრამა" და "კორონას" ზომები
ალბერტ დ. ბიდერმანმა, აშშ-ის საჰაერო ძალების სოციალურმა მეცნიერმა, თავის ეგრეთ წოდებულ "დამორჩილების დიაგრამაში"
აღწერა ჩინური და კორეული წამების მეთოდები, რომლებსაც იყენებდნენ ამერიკელი სამხედრო ტყვეების სისტემატური გადასაზრდელად.
ბიდერმანის თანახმად, ამის სამი მთავარი ელემენტია: დამოკიდებულება, სისუსტე და შიში.
რვა განსხვავებული, მჭიდროდ დაკავშირებული "რბილი წამების მეთოდი", ფსიქიკურად დამოუკიდებელ ადამიანებს იმ მორჩილ
სუბიექტებად აქცევს, რომლებიც ტოტალიტარულ რეჟიმს სჭირდება.
მოდით, უფრო ახლოს განვიხილოთ ეს რვა პრინციპი და შევადაროთ ისინი კორონავირუსის წინააღმდეგ მიმართულ ამჟამინდელ ზომებს!
კოერციული ტვინის რეცხვის მეთოდები ალბერტ ბიდერმანის მიხედვით მეთოდი 1: იზოლაცია / იძულებითი მონოტონურობა / სენსორული მოკლება
სრული ან ჯგუფური იზოლაციის შედეგად, პატიმრებმა დაკარგეს ყოველგვარი სოციალური მხარდაჭერა
და ვეღარ ახერხებდნენ საკუთარი თავის დაცვას.
უნდა მუდმივად გქონოდათ საქმე, არ გყოფნიდათ ფიზიკური აქტივობა და ყოველდღე ერთი და იგივე მოსაწყენი რუტინა გქონდათ.
კორონავირუსის ლოქდაუნებსა და დისტანცირების წესებს იგივე ეფექტი აქვთ.
უქმდება კულტურული, სპორტული და საოჯახო ტრადიციები, და რაც უფრო დიდხანს გრძელდება იზოლაცია, მით უფრო მძიმეა მისი
შედეგები დაზარალებულთა ფიზიკური და ფსიქიკური ჯანმრთელობისთვის.
ლოქდაუნების დროს ფსიქიკური ჯანმრთელობის პრობლემები მნიშვნელოვნად გაიზარდა, განსაკუთრებით ბავშვებში.
მეთოდი 2: აღქმის მონოპოლიზაცია
ყურადღება მხოლოდ უშუალო საგანგებო სიტუაციაზე შეიძლება იყოს გამახვილებული.
სხვა სტიმულები, რომლებიც ამისგან ყურადღებას გადაიტანდა, დაბლოკილია.
პატიმრებს სიბნელეს ან კაშკაშა სინათლეს უმართავდნენ, მაგრამ არანაკლებ ეფექტური იყო მუდმივი ლექციები და სიცრუისა და
დოგმების ხშირად გამეორება, რომლებსაც თავში უტვინებდნენ.
განა ეს არ გვახსენებს მედიაში კორონავირუსის "შემთხვევების" შესახებ უსასრულო ციფრებით მუდმივ ბომბარდირებას?
და, რა თქმა უნდა, მზარდი მცდელობები, ცენზურა დაუწესდეს ყველა განსხვავებულ აზრს და საზოგადოებისგან
დამალულ იქნას ისინი, მიუხედავად იმისა, თუ რა მაღალი რანგის და პატივცემული არიან ექსპერტები.
მეთოდი 3: გამოწვეული დაღლილობა, დასუსტება ცხადია, რომ გარკვეულ ეტაპზე ადამიანები იღლებიან.
მწამებლები რიგრიგობით მოქმედებდნენ, პატიმარს კი არ შეეძლო.
შიმშილი, ხელოვნურად გამოწვეული დაავადებები, უძილობა და ხანგრძლივი დაკითხვები მხოლოდ ზოგიერთი იმ მეთოდიდან
იყო, რომელსაც განზრახ გამოფიტვის გამოსაწვევად იყენებდნენ.
პარალელები კორონავირუსთან:
მუდმივი პროპაგანდის ერთწლინახევრის შემდეგ, ბევრმა უკვე დანებდა და მთავრობის ნარატივს გონებაში შეღწევის უფლება მისცა.
ისინი უბრალოდ ამით დაიღალნენ... და რაღაცნაირად ამას კი ხვდები!
თქვენ უკვე მიაღწიეთ იმ აპათიურ მდგომარეობას, რომელიც ივო პლანავამ აღწერა.
მეთოდი 4: საფრთხეები
მწამებლები სიკვდილით დასჯის, უსასრულო იზოლაციისა და პატიმრობის, ასევე მსხვერპლთა ოჯახების წევრების მიმართ მუქარის
მუქარას იყენებდნენ, რათა შიში და სასოწარკვეთა დაენერგათ.
მხოლოდ კორონავირუსით ინფიცირების შესახებ ხელოვნურად შექმნილმა პანიკამ გვაიძულა, მიგვეღო პოლიტიკოსების მიერ გატარებული ზომები.
ბავშვებს ეუბნებოდნენ, რომ ბაბუებისა და ბებიების მონახულებითა და მათთან ჩახუტებითაც კი, მათ სიცოცხლეს საფრთხეს შეუქმნიდნენ.
სინამდვილეში, 2020 წლის გაზაფხულზე უკვე ნათელი იყო, რომ კორონავირუსით გამოწვეული სიკვდილიანობის
მაჩვენებელი ჩვეულებრივი სეზონური გრიპის მაჩვენებლის ტოლი იყო.
მიუხედავად ამისა, ომისშემცველი მედია გაშუქება შეუჩერებლად გრძელდებოდა.
გერმანიის შინაგან საქმეთა სამინისტროს შიდა სტრატეგიული დოკუმენტი ცხადყოფს, რომ ეს
შიშები განზრახ შეიქმნა და მასზე მანიპულირებდნენ.
მეთოდი 5: დროდადრო შემწყნარებლობა
ახლა დამნაშავეები დროდადრო კეთილები ხდებიან... მოულოდნელი სიკეთე და ჯილდოები ქმნის ემოციურ
კავშირს და უზრუნველყოფს, რომ პატიმარი იცავდეს წესებს.
ისინი მასში იმედს აღვივებენ, რომ მისი მდგომარეობა გაუმჯობესდება – იმედებს, რომლებიც, როგორც წესი, არ
სრულდება, მაგრამ რომლებიც მას აბნევს და დემორალიზებას უწევს.
ესეც ნაცნობად ჟღერს, არა?
ლოქდაუნი – დიახ, ლოქდაუნი – არა, ეს წესი, ის წესი და შვება ჰორიზონტზე.
კიდევ რამდენიმე კვირა და დავამთავრებთ...
დროდადრო ჩნდება იმედი, რომ მალე ჩვეულ რიტმს დავუბრუნდებით.
ეს ფსიქოლოგიური სტრატეგიის ნაწილია!
მეთოდი 6: "ყოვლისშემძლეობისა" და "ყოვლისმცოდნეობის" დემონსტრირება პატიმარი დარწმუნებულია, რომ ნებისმიერი წინააღმდეგობა
უსარგებლოა, რომ ის ჩამორჩენილია და ყოველთვის ასეთიც დარჩება.
კორონას პარალელურად: დემონსტრანტების წინააღმდეგ მიმართული პოლიციის ძალადობა სახელმწიფო ძალაუფლების ფიზიკურ უპირატესობას აჩვენებს.
გაეროს წამების საკითხებში სპეციალურმა მომხსენებელმა, ნილს მელზერმაც კი გააფრთხილა, და მე ციტირებ: "პოლიციის
სისასტიკე მთელ მსოფლიოში მძვინვარებს და ანადგურებს საზოგადოებრივ ნდობას, სოციალურ მშვიდობას, ერთიანობასა და დემოკრატიას".
მთავრობებმა უნდა შეწყვიტონ საკუთარი ხალხის მტრებად მიჩნევა!
მეთოდი 7: დეგრადაცია სრულიად სხვის წყალობაზე დამოკიდებულება ანადგურებს ნებისმიერ
იმედს, რომ წინააღმდეგობას რაიმე შედეგი მოაქვს.
ეს პატიმარს ბავშვის ან ცხოველის დონემდე ამცირებს.
წამების შემსრულებლები ამას აღწევენ დამამცირებელი სასჯელების, ბინძური გარემოს, შეურაცხყოფისა და
დაცინვის, ან პატიმრისთვის პირადი სივრცის მოკლების გზით.
მხოლოდ ნიღბებიც კი წმინდა წყლის დამცირებაა, და შემდეგ ტესტებია, რომლებიც ბევრისთვის უკიდურესად უსიამოვნოა.
ჩინეთი იმდენსაც კი მივიდა, რომ ქვეყანაში შემომსვლელ იაპონელ მოქალაქეებს ანალური ნაცხი ამოუღო.
არავაქცინირებული ადამიანების შეურაცხყოფა ან დაცინვა ჩვეულებრივი მოვლენაა.
და რამდენად ეფექტურია მცდელობა, ხალხი ვაქცინაციისკენ ბრატვურსტით ან ბურგერით წაახალისონ?
ეს პავლოვს ძაღლებს არ გაგონებთ, რომლებსაც ნერწყვი სდიოდათ, როცა ჭამის დროის მაუწყებელი ზარი რეკავდა?
მეთოდი 8: უმარტივესი პრეტენზიების აღსრულება
პატიმრებს მოუწევდათ დამქანცველი, უსარგებლო პროტოკოლის წესების დაცვა.
ამან ისინი მიაჩვია მბრძანებლების ბრძანებების შესრულებას, რამდენად უაზროც არ უნდა ყოფილიყო ისინი.
უაზრო ზომები იყო წესრიგი დღის წესრიგში ეგრეთ წოდებული პანდემიის დაწყებიდან.
მაგალითად, აეროპორტში რეგისტრაციისას მინიმალური დისტანციების დაცვაა აუცილებელი, რათა რამდენიმე წუთში იგივე
მგზავრები თვითმფრინავში ერთმანეთის გვერდით არ დასხდნენ.
დარწმუნებული ვარ, ძვირფასო მაყურებლებო, კიდევ ბევრ მაგალითს მარტივად გაიხსენებთ!
ამის უკან მდგარი სტრატეგოსების განზრახვა მარტივია: არ უნდა ვიაზროვნოთ, არ უნდა
შევკითხოთ არაფერს, არამედ უნდა ვისწავლოთ მორჩილება.
დიქტატურის ტიპური ნიშანი!
დასკვნა ჯერჯერობით: როგორც ჩანს, ამ "შანტაჟის დიაგრამის" რვავე პუნქტი კორონავირუსის შემთხვევაში დაკმაყოფილებულია.
როგორ ამყარებენ ტოტალიტარულ სახელმწიფო ძალაუფლებას?
კითხვა შემდეგშია: როგორ აიძულებთ თავისუფლებასა და დემოკრატიაზე შეჩვეულ ხალხს, კვლავ უარი თქვან თავიანთ ფუნდამენტურ უფლებებზე?
როგორ შეიძლება თავისუფალი ადამიანები ტოტალიტარულ სისტემაში ქვეშევრდომებად იქცნენ?
სამწუხაროდ, ეს ისტორიის განმავლობაში არაერთხელ გაკეთდა და ახლა ეს მცდელობა კვლავ მიმდინარეობს – უკვე გლობალურ მასშტაბზე.
ზემოთ აღწერილი, განზრახ გამოწვეული მასობრივი ფსიქოზი ამის გასაღებია.
რელიგიური მეცნიერის, არტურ ვერსლუისის, თანახმად, ტოტალიტარიზმი არის "თანამედროვე ფენომენი, რომელიც გულისხმობს
სრულიად ცენტრალიზებული სახელმწიფო ძალაუფლებისა და ინდივიდუალური ადამიანის უფლებების აღმოფხვრის შერწყმას".
საზოგადოება ორ ჯგუფად იყოფა: მმართველებად, რომლებიც თითქმის ღვთაებრივ სტატუსამდე ამაღლებულნი არიან, და მასებად, რომლებიც
ამ ეგრეთ წოდებული "ელიტის" დამოკიდებული ქვეშევრდომები ხდებიან.
ორივე ეწინააღმდეგება ადამიანის ბუნებას, რადგან მმართველებიც ფალსიფიცირებადი ადამიანები არიან და
მოსახლეობის ქვეშევრდომებად ქცევა მხოლოდ შიზოფრენიკის რეაქციების მსგავსი ილუზიებითაა შესაძლებელი.
პირველი ნაბიჯი ყოველთვის შიშის დანერგვაა, რაც განსაკუთრებით ეფექტურია ფსიქოლოგიური ტერორის ტალღების დროს.
მიერლუ წერს, და მე ციტირებ: "ტერორის ყოველი ტალღა პაუზის შემდეგ უფრო ძლიერად ვლინდება, ვიდრე წინა, რადგან
ადამიანები ჯერ კიდევ წინა გამოცდილებისგან არიან არეულები."
მორალი თანდათან ეცემა და თითოეული ახალი პროპაგანდისტული კამპანიის ფსიქოლოგიური გავლენა ძლიერდება; ის
აღწევს საზოგადოებამდე, რომელიც უკვე მომზადებულია.
ამავდროულად, პროპაგანდა ხალხის გონების დაბინდვას უწყობს ხელს.
სისტემატურად ვრცელდება დეზინფორმაცია "საფრთხის" წყაროსა და "კრიზისის" ბუნების შესახებ.
ინტერნეტის ეპოქაში ინფორმაცია ალგორითმების საშუალებით კონკრეტული მიმართულებითაა
მიმართული ან სრულად დაბლოკილი, ანუ ცენზურის ქვეშაა.
იმის მიხედვით, თუ რას ათვალიერებდა მომხმარებელი ინტერნეტში, მას კვლავ ეჩვენება მსგავსი ინფორმაცია.
ამგვარად, სხვადასხვა სამიზნე ჯგუფებს რეალობის სრულიად განსხვავებული აღქმა შეიძლება განუვითარდეთ.
ტექნოლოგია, როგორც დამოკიდებულების გამომწვევი ფაქტორი, იზოლაცია, როგორც კატალიზატორი რადგან თანამედროვე პროპაგანდა მიმზიდველი
ტექნოლოგიის – სმარტფონების, ინტერნეტის, ტელევიზიის და ა.შ. – სახით გვხვდება, ის ფართოდ და მონდომებით
მოიხმარება და ბევრი ადამიანი მასზე დამოკიდებულია.
და ის ყველაზე ეფექტურია, როდესაც ადამიანების სოციალური კონტაქტები შეზღუდულია.
პროპაგანდა ყველას არ ახელებს თვალს, სწორედ ამიტომ გამოიყენება "სოციალური დისტანცირება" იმ ადამიანების
გასანეიტრალებლად, რომლებზეც არ მოახდენა გავლენა მცდარი ინფორმაციის მუდმივმა ნაკადმა.
იუსტ მიერლოუ წერს, და მე ციტირებ: "ველური ცხოველების მოსათვინიერებლად საჭიროა
იზოლაცია და სტიმულების მოთმინებით განმეორება".
ტოტალიტარისტები ამ წესს იცავდნენ.
ისინი იციან, რომ თავიანთ პოლიტიკურ მსხვერპლებს ყველაზე სწრაფად აკონდიცირებენ, თუ მათ იზოლაციაში ამყოფებენ.
როდესაც მოსახლეობა საკმარისად დიდი ხნის განმავლობაში ფსიქოლოგიური ტერორის ტალღებისგან ძვრება, ის სასოწარკვეთილი და
მოწყვლადი ხდება. ადამიანებს მოწესრიგებული სამყარო ენატრებათ.
ამ ეტაპზე ტოტალიტარები გვთავაზობენ ასეთ სამყაროს – მაგრამ თავისუფლების ფასად, საკუთარ ცხოვრებაზე კონტროლის ფასად.
ოდესღაც თავისუფალი და დამოუკიდებელი ხალხი დამორჩილებული და მორჩილი ქვეშევრდომები გახდა!
ტყუილები და დაბნეულობა, როგორც სასარგებლო ინსტრუმენტები ტოტალიტარული რეჟიმების მსხვერპლს განზრახ ასწავლიან ტყუილს.
მუდმივად მოსმენილი ცრუ ინფორმაცია, რომელიც განზრახ და განმეორებით ცვლის მიმართულებას, იმდენად აბნევს ლოგიკურ აზროვნებას,
რომ ზოგიერთი ადამიანი სიცრუისგან თავის დაცვას აღარ ცდილობს.
ადამიანები პასიურები ხდებიან და მთლიანად აინტერიგებენ ნარატივს.
თავისუფალი აზროვნება უკანა პლანზე გადადის და მის ადგილს იდეოლოგიური ინდოკტრინაცია იკავებს.
ენა ასეთი პროპაგანდის მნიშვნელოვანი კომპონენტია.
სიტყვები კარგავენ თავდაპირველ მნიშვნელობას და ესეც გონებაზე პირდაპირი თავდასხმაა.
ადამიანები ჩვევების არსებები არიან.
ნელა, თანდათანობით, მაგრამ მაინც, მოქალაქეები ხარვეზიან სისტემას ეჩვევიან.
შორეულ ქვეყნებში ან ისტორიულ წარსულში ტოტალიტარული სტრუქტურების ამოცნობა ადვილია.
ჩრდილოეთ კორეის მაგალითზე, დასავლეთში ყველა ალბათ ამბობს: რა შეშლილი კულტია! სამწუხაროდ, თუმცა, როცა თავად
ხარ მასში ჩაფლული, დასაწყისის დანახვა ასე მარტივი არ არის, როგორც ეს ახლა ჩვენ გვემართება!
ჩვენც ვეჩვევით მორჩილებასა და ხელისუფლებისადმი დაქვემდებარებას!
ეს ჩვენი ქვეყნის ბნელ დროს არ გაგონებთ?
იწყებს "მიზეზით", შემდეგ კი სიშმაგეში გადადის იდეოლოგიების უმეტესობა თავის მიმდევრებს გონივრული –
ან, სულ მცირე, გონივრულად ჟღერადი – იდეებით იზიდავს.
ავიღოთ, მაგალითად, კორონავირუსი: ინფექციური დაავადების გავრცელების იდეა გლობალიზებულ სამყაროში
შეესაბამება მოსახლეობის გაბატონებულ შეხედულებებს.
სწორედ ამიტომ, თავდაპირველად მოსახლეობის უმრავლესობა მხარს უჭერდა ჯანმრთელობის დაცვის ზომებს.
თუმცა, ტვინის რეცხვის პროცესის გარკვეულ ეტაპზე ლოგიკას აღარ აქვს ადგილი.
აბსურდულად, სინამდვილეში პირიქითაა.
წინააღმდეგობები კიდევ უფრო ამყარებს იდეოლოგიის ძალას, როგორც ფუნდამენტალისტური რელიგიების მაგალითი
გვიჩვენებს. ასევე, მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ეგრეთ წოდებული "ჩაძირული ხარჯების" ფენომენი.
ჩაძირული ხარჯები – სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ჩაძირული ან შეუქცევადი ხარჯები – ნიშნავს, რომ თქვენ უკვე დახარჯეთ
იმდენი დრო, ენერგია და, შესაძლოა, ფული პროექტში, რომ რთული ან შეუძლებელია ამ პროექტის შეცდომად აღიარება.
დარღვეული დაპირებები სისტემურია უნდა გაგვიკვირდეს კიდევ, როდესაც პოლიტიკოსები არჩევის შემდეგ ისე
იქცევიან, თითქოს ფიქრობენ: "რა მადარდებს, რა ვთქვი გუშინ?"
დარღვეული დაპირებები სისტემურია, როგორც ზოგადად პოლიტიკაში, ასევე კორონავირუსთან დაკავშირებით.
ზომების დასასრული არ ჩანს, ვაქცინაციით იმუნიტეტი არ არსებობს, ნიღბის ტარებისა და ვაქცინირებული
პირებისთვის მსგავსი ვალდებულებების დასასრული არ ჩანს.
და მაინც, მოსახლეობის უმრავლესობა აგრძელებს თავისი მთავრობებისა და მედიისაც კი ნდობას.
ეს არის ზემოხსენებული "სტოკჰოლმის სინდრომის" მაგალითი და აღნიშნავს მოსახლეობის გლობალურ გადასვლას იდეოლოგიაში.
კორონავირუსის ზომების დასრულების შიში ჩვენ ვხედავთ, თუ რაოდენ წარმატებული იყო პროპაგანდა უკვე იმ ფაქტით, რომ ზოგიერთ ადამიანს
აღარ სურს კორონავირუსის ზომების გარეშე სამყაროში დაბრუნება.
მათ იდეოლოგია იმდენად აითვისეს, რომ "ქუდის სინდრომი" – ნორმალურობის შიში – განუვითარდათ.
ასეთი ადამიანები შემდეგ ზეწოლას ახდენენ მათზე, ვინც სხვანაირად ფიქრობს, ვინც არ მოიტყუა
ტყუილებმა და ვისაც ნორმალურ ცხოვრებაში დაბრუნება სურს.
სწორედ ეს სჭირდება ტოტალიტარულ რეჟიმს: ზეწოლა არა მხოლოდ "ზემოდან" — ანუ მთავრობისა და მედიის მხრიდან —
არამედ "გვერდიდანაც" — ანუ თანამოქალაქეების მხრიდან.
ამ ეტაპზე, სიტყვა ჩვენს კოლეგას გადავცეთ.
ძვირფასო მაყურებლებო, ExpressZeitung-ის გაზეთის ამ ანალიზის დანახვისას, არ შეიძლება არ იეჭვოთ, რომ ყველა ამ
ურთიერთსაწინააღმდეგო და ხშირად აბსურდულ წესსა და აკრძალვას უკან უკიდურესად კარგად გააზრებული და perfidious სტრატეგია დგას.
როგორც ჩანს, აქ კაცობრიობის წინააღმდეგ დახვეწილი ფსიქოლოგიური ომი მიმდინარეობს.
ამ კუთხით შეხედვისას, ყველა ეს ზომა ლოგიკურია – იმ ადამიანების პერსპექტივიდან, ვინც თოქებს მართავს! ეს ანალიზი საშიშია.
მაგრამ მხოლოდ ამ უსიამოვნო და არაკომფორტული საკითხის პირისპირ დადგომით შევძლებთ შესაბამისი საპასუხო ზომების მიღებას.
ერთი მნიშვნელოვანი ინფორმაცია თავად ინფორმაციაა. გთხოვთ, გააზიაროთ ეს პროგრამა! რათა სულ უფრო მეტმა ადამიანმა გააცნობიეროს,
თუ რა გონების გამორეცხვის პროგრამა მიმდინარეობს და შეაჩეროს ის.
ქვემოთ მოცემულ წყაროებში ასევე იპოვით ბმულს გაზეთ "Express"-ზე, სადაც შეგიძლიათ შეუკვეთოთ ორიგინალი გამოცემა წასაკითხად.