Pinakamadaling manipulahin at kontrolin ang mga tao kapag sabay-sabay silang pinupusuan ng takot.
Ngayon, sa pamamagitan ng paglikha ng banta ng pandaigdigang digmaan o trahedya sa klima, inilalagay ang buong populasyon
sa kalagayan ng malawakang hipnosis, maging paralisis dulot ng pagkabigla, at dahil dito ay nawawalan sila ng kapangyarihan.
Ang mga taong traumatisado ng takot ay maaaring pilitin na tanggapin ang pinakamalalalang batas, kabilang
ang pag-aalis ng kanilang mga karapatan, gaya ng nangyari na sa pinagdramang pandemya ng coronavirus.
Naparalisa ng takot sa katapusan ng mundo, nilulunok ng populasyon ang alinman sa walang-saysay na mga tagubilin gaya ng
patuloy na pagsusuot noon ng mga maskara laban sa alikabok – o ang mga walang-saysay na batas sa pag-init na
ginagawang hindi kayang bilhin ang isang apartment ngayon.
Ang sumusunod na dokumentaryong pelikula, "Mass Psychosis", na nagpapaliwanag ng mga sopistikadong estratehiya ng sikolohikal
na digmaan laban sa sangkatauhan gamit ang halimbawa ng pandemya ng coronavirus, ay mas napapanahon ngayon kaysa dati!
Ang pangkalahatang terminong "psychosis" ay tumutukoy sa malulubhang karamdaman sa pag-iisip kung saan
nawawalan ng ugnayan sa realidad ang mga apektado.
Kapag ang mga sintomas na ito ay lumilitaw sa isang buong grupo ng mga tao, tinatawag itong "mass psychosis".
Sa loob ng maraming siglo, ginamit at sinamantala ng mga makapangyarihang tao ang karamdaman sa pagkabalisa na ito kapag
nais nilang ipatupad ang isang totalitaryong sistema, dahil tanging sa ilalim ng mahiwagang ilusyon lamang
handang isuko ng mga tao ang kanilang mga karapatan.
Ngayon, ang kinakailangang takot para dito ay pangunahing nililikha ng media.
Ngunit paano kaya ng mga hinaharap na tirano na ito na baguhin ang isipan ng tao sa
paraang kumikilos ito laban sa sariling interes?
Ang sagot ay ibinibigay ng sikolohiya, na lumikha ng mga terminong gaya ng "brainwashing", "mind control" at, bilang
pinakamataas na anyo, "menticide" – ang pagpatay sa isipan.
Mga pamamaraan ni Ivan Pavlov: Ang susi sa matagumpay na pag-iindoktrina Si Ivan Petrovich Pavlov ay isang Rusong
manggagamot at fisiologo na, sa pamamagitan ng kanyang matagumpay na mga eksperimento sa pagsasanay sa mga aso, ay
nagawang ipakita na ang mga pattern ng pag-iisip at pag-uugali ng mga aso at tao ay maaaring "muling i-programa."
Para sa kanyang mga eksperimento sa aso, ang kailangan lang niya ay isang kampanilya, pagkain ng aso, isang aso, at oras.
Palaging nanlalaway ang asong nagugutom tuwing nakikita niya ang pagkain.
Pagkatapos, tinunog ni Pavlov ang kampanilya sa tuwing pinapakain niya ang aso. Matapos ang maraming ulit,
napakondisyon ang aso na sa pagdinig lang ng kampanilya ay natutulo na ang laway nito, kahit walang pagkain.
Kumbinsido si Pavlov na maaaring hubugin ang isip ng tao sa katulad na paraan.
Tinuturing niya ang mga tao bilang mga hayop, bagaman medyo mas mataas ang antas ng pag-unlad, ngunit sa esensya ay hayop pa rin
na maaaring sanayin upang tumugon sa mga stimuli – at ang pananaw na ito sa sangkatauhan ay hinati
rin ng mga pinuno ng Sobyet noong panahong iyon.
Dahil dito, labis na naudyukan si Pavlov nang makuha ng mga Sobyet ang kapangyarihan at pinayagang
ipagpatuloy ang kanyang mga eksperimento sa mga tao.
Noong 1919, sinabi ni Vladimir Lenin sa isang diyalogo kay Pavlov, at sinipi ko: "Nais kong ang malawak na masa ng Rusya ay
sumunod sa isang komunistang paraan ng pag-iisip at pag-react."
Maaaring itama at hulmahin ang mga tao upang maging kung ano ang gusto nating maging sila.
Ang panghuling layunin ng sistemang komunista ay ang pagbabago ng kalikasan ng tao.
At ang pananaliksik ni Pavlov ang nagbigay ng teoretikal na pundasyon para makamit ang layuning ito.
Ang mga pamamaraan ni Pavlov ay sadyang idinisenyo para sa pinakapuso ng ideolohiyang Marxista – ang
muling edukasyon at muling pagsasanay ng mga tao.
Karaniwan, ang malinaw na isip ay bumubuo ng pananggalang laban sa ganitong impluwensya, ngunit sa pamamagitan ng sinadyang
pagkapagod, pisikal na kahinaan, at sikolohikal na stress, winasak ng mga eksperimento ang
espiritu at pinatay ang lohikal na pag-iisip.
Maaaring ma-indoktrina ang mga matatalinong tao – masasabi pa ngang naituturo sila – nang kasing dali ng mga payak na isipan.
Paghuhugas ng utak, mental na pagpapahirap at mga huwad na pag-amin
Ang pag-uugoy ng utak at ang mga huwad na pag-amin na dulot nito ay hindi dapat isipin sa makalumang paraan ng Gitnang Panahon,
gaya ng sa mga panghuhuli sa mangkukulam, kung saan ang biktimang pinahirapan ay basta na lang umamin ng
kahit ano para lang tumigil ang pisikal na pagdurusa.
Sa halip, ito ay isang sopistikadong ritwal ng sistematikong pag-iindoktrina at pagpipilít upang pilitin ang isang tao na
magbago ng pananampalataya at magparatang ng sarili, na may layuning wasakin ang mga pangunahing saloobin at persepsyon
ng tao tungkol sa realidad at palitan ang mga ito ng bago.
Ang Olandes na doktor at sikolohista na si Joost Meerloo ang nagbunsod ng salitang
"menticide," na nangangahulugang pagpatay sa isip.
Maaari ring sabihin: ang pagpatay sa malinaw na pag-iisip.
Gayunpaman, ang matagal nang krimen na ito laban sa katwiran ay epektibong naisistematisa at
higit pang pinino lamang sa pagdaan ng ika-20 siglo.
Sa huli, ang mga biktima ng ganitong sikolohikal na terorismo ay napilitan magbigay ng mga huwad na
pag-amin na kanilang pinaniwalaan, at inamin ang mga krimeng hindi nila kailanman ginawa.
Ipinapaliwanag ng sumusunod na video kung hanggang saan ginamit o sinubok ang sikolohikal
na teror na ito sa mga kampo ng bilangguan.
Ang sikolohikal na teror na ito ay ginamit o sinubok sa mga kampo ng bilangguan:
Yugto 1:
Una, napaubos ang mga biktima, karamihan ay hindi dahil sa matinding pisikal na karahasan, kundi
dahil sa gutom, lamig, pagkakahiwalay, at takot.
Ginamit din ang mga maskara na nagpapahirap sa paghinga, halimbawa sa kampo ng bilangguan sa Guantanamo.
Ang patuloy na pagtatanong at kakulangan sa tulog ay nagdulot ng matinding pagkapagod at ganap na kawalan ng pag-asa, hanggang
sa puntong nais ng mga nag-uutos ng pag-iisip na maabot.
Karaniwang biglaan ang pagbagsak ng biktima.
Sinulat ni Meerloo tungkol sa yugtong ito, at sinipi ko: "Parang biglang nagiging pagsunod at pagpapatibay ang ."
Mula ngayon, sa mga terminong psychoanalytikal, isang parasitikong superego ang naninirahan sa konsensya ng
indibidwal, na nagsasalita ng tinig ng kanyang bagong panginoon.
Ang biglaang pagsuko na ito ay isang hindi sinasadya at purong emosyonal na proseso at maaari pa ngang mag-udyok ng
tinatawag na "Stockholm syndrome", kung saan ang biktima ng krimen ay nakararamdam ng simpatiya para sa salarin.
Ikalawang yugto:
Pagkatapos ng pagbagsak ng loob, paulit-ulit na binasa ang huwad na pag-amin at dahil dito ay naitatak ito sa utak ng biktima.
Nagbigay din ng karagdagang mga argumento at mga pagbibigay-katwiran upang gawing kasing-kapani-paniwala hangga't
maaari ang salaysay, kahit na lahat ng iyon ay kasinungalingan.
Yugto 3:
Ngayon ay maaaring gawin ng nasasakdal ang kanyang maling pag-amin at isangkot din ang iba.
Isang halimbawa (sa marami) ay si Frank H. Schwable, isang mataas na ranggong miyembro ng United States Marine Corps na nahulog
sa kamay ng mga Komunistang Tsino noong Digmaang Koreano.
Pagkatapos ng maraming buwang pagkakakulong, inamin niya – nang detalyado – na ang Estados Unidos ay
gumagawa ng mga krimen sa digmaan na biyolohikal sa Korea.
Pagbalik niya sa Estados Unidos, ipinagtanggol niya ang sarili sa harap ng hukuman militar, at sinabi, "Sa
akin ang mga salita, ngunit sa kanila ang mga iniisip."
Inurong niya ang kanyang testimonya at ibinunyag ang mga pamamaraan ng pag-uutos ng isip na pinagdaanan niya.
Gayunpaman, hindi lahat ay may parehong katatagan ng isip tulad ni Schwable.
Mga isang katlo ng mga sundalong Amerikano na naging bihag ng mga Tsino ay naging matatag na mga komunista.
Pag-uugis ng buong lipunan
Tulad ng kung paano posible na sistematikong itanim ang dayuhang kaisipan sa isang indibidwal,
posible rin itong gawin sa isang malaking grupo.
Dahil ang lipunan ay binubuo ng mga indibidwal na maaaring manipulahin sa pamamagitan ng pagtanim ng
pag-aalinlangan, kawalang-katiyakan, at takot sa kanila.
Sa isang artikulo noong 1969 sa Die Zeit, inilarawan ng Czech na sikolohistang si Ivo Planava (ipinanganak noong 1934) ang iba't
ibang pamamaraan na ginagamit upang sistematikong alisin ang personalidad ng mga
indibidwal at ng mga kolektibo, gaya ng sumusunod:
Ayon sa Planava, ang pangkalahatang populasyon sa mga totalitaryong rehimen ay nagiging
apatiko (walang pakialam) sa mga pangyayari.
Ang mga apatetikong indibidwal na ito ay hindi na kayang gumawa ng mga sadyang desisyon at habulin ang mga layunin
na lampas sa kanilang pang-araw-araw na paghahanap-buhay.
Ang apathy na ito ay maaaring mangyari, gaya ng inilarawan, sa pamamagitan ng biglaang pagkasira ng pag-iisip, o sa
pamamagitan ng mabagal na proseso ng pagpapabaya sa sarili.
Ang unti-unti at pangmatagalang pamamaraan na ito ng pagpapahina ng isip ay sinasabing mas epektibo at mas
napapanatili, lalo na kapag ang mga taong kapareho ang manipulasyon ay naninirahan sa iisang kapaligiran.
Parehong mahalaga sa baryanteng ito ang kompleks ng kasalanan – ibig sabihin, pagsisi sa sarili – at ang paglalaro sa pag-asa.
Muli't muli, binibigyan ang mga tao ng pag-asa para sa isang bagay – na sa huli'y hindi natutupad – upang
panatilihing walang pakialam sila at hindi maghimagsik.
Talagang kapansin-pansin ang paghahambing sa kasalukuyang patakaran sa "coronavirus" dito.
Dito rin, sistematikong gumagawa ang pamahalaan ng mga pangakong kaligtasan kung
gagawin lamang ng nakararami ang ganito o ganoon.
Habang pinipigilan ng indibidwal na "re-edukasyon" ang pakikipag-ugnayan sa labas ng mundo, kinokontrol
ang komunikasyon sa mas malalaking grupo ng mga tao.
– ngayon nararanasan natin ito sa pamamagitan ng magkakasabay na media.
Ang patuloy na propaganda ay humahantong sa dalawang magkasalungat na epekto:
Ang isang grupo ay nagkakaroon ng apathy at nagiging walang pakialam, habang ang isa pang mas maliit na grupo
ay nagpapakita ng matigas na pagtutol at pagnanais na hanapin ang katotohanan sa likod ng propaganda.
Perpektong kondisyon para sa malalim na paghahati ng isang lipunang dati'y namumuhay
nang payapa, na muli nang nagaganap ngayon!
Ang "Diagram of Compulsion" ni Biderman at ang mga Sukatan ng "Corona"
Si Albert D. Biderman, isang sosyal na siyentipiko ng Hukbong Himpapawid ng Estados Unidos, ay inilarawan sa kanyang tinatawag
na "diagram of coercion" ang mga pamamaraan ng pagpapahirap ng Tsina at Korea na ginagamit upang sistematikong
muling turuan ang mga Amerikanong bihag ng digmaan.
Ayon kay Biderman, ang tatlong pangunahing elemento nito ay: pag-asa, kahinaan at takot.
Walong magkakaibang teknik ng banayad na pamamaraan ng pagpapahirap, na magkakaugnay, ang ginagawang
masunuring nasasakupan ang mga taong may sariling pag-iisip na kailangan ng isang totalitaryong rehimen.
Silipin natin nang mas malapitan ang walong prinsipyong ito at ihambing ang mga ito sa
kasalukuyang mga hakbang laban sa coronavirus!
Mga mapilit na pamamaraan ng paghuhugas ng utak ayon kay Albert Biderman Paraan 1: Pag-iisa
/ sapilitang pag-uulit / pagbabawal sa pandama
Sa pamamagitan ng ganap o pangkatang pagkakahiwalay, nawalan ang mga bilanggo ng lahat ng suportang panlipunan
at hindi na nila kayang ipagtanggol ang kanilang sarili.
Kailangang palaging abala ka, hindi ka nakakapag-ehersisyo nang sapat, at araw-araw pareho lang ang nakakabagot mong rutina.
Ang mga lockdown dahil sa coronavirus at ang mga patakaran sa pag-iwas sa malapit na pakikipag-ugnayan ay may parehong epekto.
Kinansela ang mga tradisyon sa kultura, palakasan, at pamilya, at habang tumatagal ang pag-iisa, mas
nagiging malala ang mga kahihinatnan para sa pisikal at mental na kalusugan ng mga apektado.
Ang mga suliranin sa kalusugang pangkaisipan ay tumaas nang malaki sa panahon ng mga lockdown, lalo na sa mga bata.
Paraan 2: Pagmomonoopolisa ng persepsyon
Ang atensyon ay maaari lamang magpokus sa agarang emerhensiya.
Ang iba pang mga stimulus na makaaabala rito ay hinarangan.
Ang mga bilanggo ay inilagay sa dilim o sa matinding liwanag, ngunit kasing epektibo rin ang patuloy na mga
lektura at ang madalas na pag-uulit ng mga kasinungalingan at mga dogma na ipinukol sa kanilang mga isipan.
Hindi ba't nagpapaalala ito sa atin ng walang tigil na pagbaha ng walang katapusang mga
numero tungkol sa mga "kasong" coronavirus sa media?
At siyempre, ang lumalawak na pagsisikap na sensura ang lahat ng mga tinig na tutol at itago ang mga ito sa publiko, kahit
gaano pa kataas ang ranggo at kagalang-galang ang mga eksperto.
Paraan 3: Pinukaw na pagkapagod, panghihina Malinaw na sa isang punto ay napapagod ang mga tao.
Nagpapalitan ang mga torturador, ngunit hindi makapagpalit ang bilanggo.
Ang gutom, mga sinadyang karamdaman, kakulangan sa tulog, at mahahabang interogasyon ay ilan lamang sa mga
pamamaraan na ginamit upang sadyang magdulot ng pagkapagod.
Mga pagkakatulad sa coronavirus:
Pagkatapos ng isang taon at kalahati ng walang humpay na propaganda, marami na ang sumuko at hinayaan ang
naratibo ng pamahalaan na makapasok sa kanilang isipan.
Sawa na talaga sila rito... at sa paanuman, maiintindihan mo pa nga iyon!
Naabot mo na ang apatetikong kalagayan na inilarawan ni Ivo Planava.
Paraan 4: Mga banta
Ginamit ng mga tortyurista ang mga banta ng kamatayan, walang katapusang pagkakahiwalay at pagkakakulong, pati na
rin ang mga banta laban sa mga pamilya ng mga biktima, upang maghasik ng takot at kawalan ng pag-asa.
Tanging ang artipisyal na likhang panik tungkol sa impeksyon ng coronavirus ang nagtulak sa atin na
tanggapin ang mga hakbang na ipinatupad ng mga pulitiko.
Sinabihan ang mga bata na ilalagay nila sa panganib ang kanilang mga lolo at lola kung
bibisita sila sa kanila at kahit yakapin pa sila.
Sa katunayan, malinaw na noong tagsibol ng 2020 na ang antas ng kamatayan mula sa coronavirus ay
katumbas ng sa karaniwang panpanahong trangkaso.
Gayunpaman, nagpatuloy nang walang humpay ang digmaang pag-uulat ng media.
Isang panloob na papel ng estratehiya mula sa German Home Office ang nagpapakita na ang mga takot na ito ay sinadya at hinimok.
Paraan 5: Paminsan-minsang pagiging maluwag
Ngayon, paminsan-minsan ay nagiging mabait ang mga salarin. Ang mga hindi inaasahang kabaitan at gantimpala ay
lumilikha ng emosyonal na ugnayan at tinitiyak na sumusunod ang bilanggo sa mga patakaran.
Pinapataas nila ang pag-asa na gaganda ang kanyang kalagayan – mga pag-asang karaniwang hindi
natutupad, ngunit naguguluhan at nadidismaya siya.
Mukhang pamilyar din iyon, hindi ba?
Lockdown oo – lockdown hindi, patakarang ito – patakarang iyon, at may pag-asa nang makita.
Ilang linggo na lang, matatapos na tayo...
Muli't muli, nabubuo ang pag-asa na malapit na tayong makabalik sa normal.
Bahagi iyon ng estratehiyang sikolohikal!
Paraan 6: Pagtatanghal ng "omnipotensiya" at "omnisciencia" Hinihikayat ang bilanggo na naniniwala na ang
anumang paglaban ay walang saysay, na siya ay mababa at mananatiling ganoon magpakailanman.
Paralelo sa coronavirus: Ang puwersang pulis na ginamit laban sa mga nagpoprotesta ay nagpapakita ng
pisikal na kalamangan ng kapangyarihan ng estado.
Kahit ang opisyal na Espesyal na Rapporteur ng UN sa Tortura, si Nils Melzer, ay nagbabala, at binabanggit ko: "Ang kalupitan
ng pulisya ay lumalala sa buong mundo at sinisira ang tiwala ng publiko, kapayapaan sa lipunan, pagkakaisa, at demokrasya."
Dapat itigil ng mga pamahalaan ang pagtrato sa kanilang sariling mga mamamayan bilang mga kaaway!
Paraan 7: Pagkasira Ang pagiging lubos na nasa awa ng iba ay sumisira sa anumang pag-asa
na makakamit ng paglaban ang anumang bagay.
Ito ay nagpapababa sa bilanggo sa antas ng isang bata o hayop.
Nakakamit ito ng mga torturador sa pamamagitan ng nakahihiyang parusa, maruming kapaligiran, panlalait at
pang-iinsulto, o sa pamamagitan ng hindi pagbibigay ng anumang pribadong sandali sa bilanggo.
Ang mga maskara lamang ay purong kahihiyan, at saka nariyan pa ang mga pagsusuri, na para sa marami ay lubhang hindi kaaya-aya.
Umabot pa ang Tsina sa pagkuha ng mga swab ng puwit mula sa mga mamamayang Hapon na pumapasok sa bansa.
Karaniwan na ang panlalait o pagtuya sa mga taong hindi nagpapabakuna.
At gaano kaepektibo ang pagtatangkang akitin ang mga tao na magpabakuna gamit ang bratwurst o burger?
Hindi ba't naaalala mo ang mga aso ni Pavlov na nanlalaway kapag tumunog ang kampana bilang senyales ng oras ng pagkain?
Paraan 8: Pagsasakatuparan ng mga walang kabuluhang pag-aangkin
Kinailangan sumunod ng mga bilanggo sa nakakabagot at walang silbing mga patakaran ng protocol.
Ito ay nag-udyok sa kanila na tuparin ang mga utos ng kanilang mga pinuno, kahit gaano pa man ito kabalintunaan.
Ang mga walang saysay na hakbang ang naging kaayusan ng araw mula pa noong simula ng tinatawag na pandemya.
Halimbawa, kailangang panatilihin ang pinakamababang distansya kapag nag-i-check in sa paliparan, ngunit ilang
minuto lang pagkatapos ay magkakasama nang nakaupo nang magkakalapit ang mga pasaherong iyon sa eroplano.
Sigurado akong makakapag-isip pa kayo ng mas maraming halimbawa nang hindi nag-iisip nang husto, mga minamahal na manonood!
Ang layunin ng mga estratehista sa likod nito ay simple: hindi tayo dapat mag-isip, hindi tayo dapat
magtanong ng anumang bagay, kundi matuto ng pagsunod.
Isang tipikal na katangian ng isang diktadura!
Konklusyon sa ngayon: Tila natutupad ang lahat ng walong punto ng "diagram ng pagpipilít" na ito sa kaso ng coronavirus.
Paano itinatatag ang kapangyarihang totalitaryo ng estado?
Ang tanong ay: Paano mo mapapaniwala ang isang taong sanay sa kalayaan at demokrasya na
isuko muli ang kanilang mga pangunahing karapatan?
Paano maaaring gawing mga nasasakupan ang malalayang tao sa isang totalitaryong sistema?
Sa kasamaang palad, nangyari na ito nang maraming beses sa kasaysayan, at sa kasalukuyan ay isinasagawa na
naman ang pagsusumikap na ito – sa pandaigdigang antas.
Ang sinadyang pinukaw na malawakang psikosis na inilarawan sa itaas ang susi rito.
Ayon sa iskolar ng relihiyon na si Arthur Versluis, ang totalitaryanismo ay "ang makabagong penomenon ng ganap
na sentralisadong kapangyarihan ng estado na sinamahan ng pagwawasak ng mga indibidwal na karapatang pantao".
Ang lipunan ay nahahati sa dalawang grupo: ang mga namumuno, na itinaas sa halos diyos-diyosang katayuan, at ang nakararami,
na nagiging mga nasasakupan na umaasa sa tinatawag na "elite".
Pareho itong salungat sa likas na katangian ng tao, dahil ang mga pinuno ay mga taong maaaring magkamali rin, at ang
pagbabagong-anyo sa populasyon bilang mga nasasakupan ay makakamit lamang sa pamamagitan ng mga ilusyon na
kahalintulad ng mga reaksyon ng isang schizophrenic.
Ang unang hakbang ay palaging maghasik ng takot, na partikular na epektibo sa mga alon ng sikolohikal na teror.
Sumulat si Meerloo, at binabasa ko: "Bawat alon ng teror ay nagpapakita ng mas matinding epekto kaysa sa nauna
pagkatapos ng isang sandaling pahinga, dahil ang mga tao ay nananatiling nababahala pa rin sa naunang karanasan."
Patuloy na bumababa ang moral at lumalakas ang sikolohikal na epekto ng bawat bagong kampanyang
propaganda; naabot nito ang publikong dati nang pinahina.
Kasabay nito, nakakatulong ang propaganda sa pagkalito ng isipan ng nakararami.
Ang maling impormasyon tungkol sa pinagmulan ng "banta" at sa kalikasan ng "krisis" ay sistematikong ipinapamahagi.
Sa panahon ng internet, ang impormasyon ay partikular na itinuturo o kahit na ganap na hinaharang, ibig
sabihin ay sinisensor, sa pamamagitan ng mga algoritmo.
Depende sa kung ano ang dati nang tiningnan ng gumagamit sa internet, muling
ipinapakita sa kanila ang katulad na impormasyon.
Kaya't ang iba't ibang grupong target ay maaaring bumuo ng ganap na magkaibang persepsyon ng realidad.
Teknolohiya bilang salik na nakakaadik, pagkakahiwalay bilang katalista Dahil ang makabagong propaganda ay nasa anyo ng
kaakit-akit na teknolohiya – mga smartphone, internet, telebisyon, atbp. – malawak at masigasig itong
kinokonsumo, at maraming tao ang nakadepende rito.
At pinakaepektibo ito kapag limitado ang pakikipag-ugnayan ng mga tao sa iba.
Hindi lahat ay nabubulag ng propaganda, kaya't ginagamit ang "social distancing" upang pahinain ang
makapagwawastong kapangyarihan ng mga hindi naimpluwensyahan ng patuloy na pag-atake ng maling impormasyon.
Sumulat si Joost Meerloo, at binabasa ko: "Kinakailangan ang pagkakahiwalay at matiyagang pag-uulit ng
mga pampasigla upang masanay ang mga ligaw na hayop."
Sinunod ng mga totalitaryo ang patakarang ito.
Alam nila na pinakamabilis nilang mapapailalim sa kanilang kondisyon ang kanilang mga biktimang
pampulitika kung sila ay itatago nang hiwalay.
Kapag ang isang populasyon ay matagal nang yumanig sa mga alon ng sikolohikal na teror, nagiging walang pag-asa at
bulnerable ito. Nananabik ang mga tao sa isang maayos na mundo.
Sa puntong ito, iniaalok ng mga totalitaryo ang ganitong mundo – ngunit kapalit ng
kalayaan, kapalit ng kontrol sa sariling buhay.
Ang dating malaya at malayang tao ay naging masunurin at nagtatalim na mga nasasakupan!
Mga kasinungalingan at kalituhan bilang kapaki-pakinabang na kasangkapan Ang mga biktima ng mga
totalitaryong rehimen ay sinadyang tinuturuan na magsinungaling.
Ang patuloy na pagdinig ng mga huwad na mensahe na sadyang paulit-ulit na nagbabago ng direksyon ay naguguluhan nang husto
ang lohikal na pag-iisip, kaya't may ilang tao na tumitigil nang ipagtanggol ang kanilang sarili laban sa mga kasinungalingan.
Nagiging pasibo ang mga tao at tinatanggap nang buo ang naratibo.
Naiiwan ang malayang pag-iisip at pumapalit ang pag-iimpluwensya ng kaisipan.
Ang wika ay isang mahalagang sangkap ng ganitong propaganda.
Nawawala ang orihinal na kahulugan ng mga salita, at iyon din ay isang direktang pag-atake sa isip.
Ang mga tao ay nilalang na sanay sa nakasanayan.
Dahan-dahan, unti-unti, ngunit tiyak, nasasanay ang mga mamamayan sa isang depektibong sistema.
Madaling makilala ang mga totalitaryong istruktura sa malalayong bansa o sa pagbabalik-tanaw sa kasaysayan.
Kapag tinitingnan ang Hilagang Korea, halimbawa, malamang sasabihin ng lahat sa Kanluran: Ang baliw na kulto! Sa
kasamaang-palad, gayunpaman, hindi ganoon kadaling makita ang simula kapag ikaw mismo ay
naipit dito, gaya ng kalagayan natin ngayon!
Sanayin din kaming magsumite at magpakita ng paggalang sa awtoridad!
Hindi ba't naaalala mo ang madidilim na panahon sa ating bansa?
Nagsisimula sa "rason", pagkatapos ay unti-unting lumulubog sa kabaliwan Karamihan sa mga ideolohiya ay kumukuha
ng kanilang mga tagasunod gamit ang makatwirang – o kahit papaano'y tila makatwiran – mga ideya.
Halimbawa, ang coronavirus: ang ideya ng isang nakakahawang sakit na kumakalat sa isang globalisadong
mundo ay akma sa umiiral na pananaw ng populasyon.
Kaya karamihan sa mga tao ay unang sumuporta sa mga hakbang para protektahan ang kalusugan.
Sa isang tiyak na punto sa proseso ng pag-uutos ng isip, gayunpaman, hindi na gumaganap ng papel ang lohika.
Sa hindi kapanipaniwala, kabaligtaran ang totoo.
Ang mga kontradiksyon ay lalo pang nagpapatibay sa kapangyarihan ng isang ideolohiya, gaya ng ipinapakita ng
halimbawa ng mga relihiyong fundamentalista. Malaking papel din ang ginagampanan ng tinatawag na "sunk costs".
Ang mga naibuhos na gastos – sa madaling salita, mga naibuhos o hindi na mababawi na gastos – ay nangangahulugang nakapaglaan ka
na ng napakaraming oras at enerhiya, at posibleng pera, sa isang proyekto kaya't mahirap o
imposible nang kilalanin itong isang pagkakamali.
Ang mga sirang pangako ay sistematiko Nagugulat pa ba tayo kapag kumikilos ang mga pulitiko pagkatapos ng
kanilang pagkahalal na para bang iniisip nila, "Ano'ng pakialam ko sa sinabi ko kahapon?"
Ang mga nabigong pangako ay sistematiko sa pulitika sa pangkalahatan, at pati na rin kaugnay ng coronavirus.
Walang katapusan ang mga hakbang, walang imyunidad sa pamamagitan ng pagbabakuna, walang katapusan ang pagsusuot ng
maskara at katulad na mga obligasyon para sa mga nabakunahan.
Gayunpaman, patuloy na pinagkakatiwalaan ng nakararami sa populasyon ang kanilang mga pamahalaan at maging ang media.
Ito ay isang halimbawa ng nabanggit na "Stockholm syndrome" at nagpapahiwatig ng pandaigdigang
pag-urong ng populasyon patungo sa isang ideolohiya.
Takot sa pagtatapos ng mga hakbang laban sa coronavirus Makikita natin kung gaano na kasuccessful ang propaganda
sa katotohanang ayaw nang bumalik ng ilang tao sa mundong walang mga hakbang laban sa coronavirus.
Nainternalisa nila ang ideolohiya nang husto kaya't nakabuo sila ng 'cave syndrome' – ang takot sa normalidad.
Ang mga taong iyon ay naglalapat ng presyon sa mga naiiba ang pag-iisip, na hindi nalinlang ng mga
kasinungalingan at na nananabik na makabalik sa normal na buhay.
Ito mismo ang kailangan ng isang totalitaryong rehimen: presyon hindi lamang "mula sa itaas" – ibig sabihin,
mula sa pamahalaan at sa media – kundi pati "mula sa gilid" – ibig sabihin, mula sa kapwa mamamayan.
Sa puntong ito, nais naming ipasa ito sa aming kasamahan.
Mahal na mga manonood, sa pagtingin sa pagsusuring ito ng pahayagang ExpressZeitung, hindi maiwasang maghinala na sa likod
ng lahat ng magkasalungat at madalas na lubos na walang katuturang mga patakaran at pagbabawal ay may isang
lubos na pinag-isipan at mapanlinlang na estratehiya.
Mukhang isang sopistikadong digmaang sikolohikal ang isinasagawa laban sa sangkatauhan dito.
Kapag tiningnan sa ganitong liwanag, may katuturan ang lahat ng mga hakbang na ito – mula sa pananaw ng mga nagkokontrol
sa likod ng eksena! Nakakatakot ang pagsusuring ito.
Ngunit sa pamamagitan lamang ng pagharap sa hindi kanais-nais at hindi komportableng isyung
ito, maaari tayong gumawa ng angkop na mga hakbang.
Ang isang mahalagang piraso ng impormasyon ay ang mismong impormasyon. Mangyaring ibahagi ang programang
ito! Upang mas maraming tao ang makaintindi sa nagaganap na programa ng brainwashing at mapigilan ito.
Sa mga sumusunod na sanggunian, makikita mo rin ang link sa pahayagang Express, kung saan maaari
kang mag-order ng orihinal na edisyon para basahin.