بینندگان عزیز، جنگ در اوکراین اکنون بیش از دو سال است که ادامه دارد.
پایانی در چشم نیست: در ۲۴ فوریهٔ ۲۰۲۲، نیروهای روسی وارد اوکراین شدند.
در سخنرانی‌ای که ولادیمیر پوتین اندکی پیش از تهاجم ایراد کرد، او این اقدام را با ادعای محافظت از جمعیت طرفدار روسیه در مناطق
شرقی اوکراین در برابر بدرفتاری و قتل توسط رژیم کی‌یف توجیه کرد.
او قطعاً تمام حقیقت را نمی‌گفت، زیرا مسئله فقط حمایت از اقلیت نبود، بلکه حفظ قدرت او در این منطقه نیز مطرح بود.
ولادیمیر عزیز (پوتین): چرا مجبور بودی به اوکراین حمله کنی و اولین شلیک را انجام دهی؟
مگر نمی‌دانستی استراتژی‌ای هست که نگذارند کسی که اولین شلیک را انجام می‌دهد عقب‌نشینی کند… و بعد کل
ماجرا را تشدید کنند تا در نهایت واقعاً منفجر شود؟
در سخنرانی خود در بوندستاگ در مارس ۲۰۱۴، گرگور گیزی کاملاً درست گفت و این سخن تا امروز
نیز صادق است: دیپلماسی تنها راه پیش‌رو است!
و این شامل حال تو هم می‌شد!
ما در مسیر خود خوب پیش می‌رفتیم:
سفرهای دوستانه خصوصی از برلین به مسکو برگزار می‌شد که چند صد نفر در آن‌ها شرکت می‌کردند و علاقه‌مندی به آن‌ها رو به افزایش بود.
بسیاری از مردم در آلمان دوباره به یادگیری زبان روسی و خیلی چیزهای دیگر فکر کردند.
ما از تو، ولادیمیر، درخواست می‌کنیم: این جنگ را بی‌قید و شرط پایان ده!
دولت فدرال آلمان ما نیز این رویکرد دیپلماتیک را که توسط گرگور گِزی مطرح شده بود، نادیده گرفته است.
از همان ابتدا به نظر می‌رسد که دولت ما بیشتر تمایل دارد جنجال‌آفرینی کند تا اینکه به دیپلماسی بپردازد:
آنالنا عزیز (بئربوک): صحبت در شورای اروپا درباره اینکه ما در اروپا با یکدیگر نمی‌جنگیم، اما در وضعیت
جنگ با روسیه هستیم، چندان دیپلماتیک به نظر نمی‌رسد.
و حتی اگر این اظهارات یک لغزش زبان بوده باشد که رسانه‌های ما سپس کوشیدند آن را پنهان کنند، ما، مردم آلمان، همچنان بر
یک اجماع مشترک پایبندیم: هرگز جنگ دوباره، هیچ دخالت آلمانی در جنگ و هیچ ارسال تسلیحاتی به مناطق بحران‌زده!
این موارد غیرقابل مذاکره هستند.
به‌عنوان دولت ما، شما نه‌تنها باید به این توجه کنید، بلکه باید آن را به این شکل اجرا کنید!
ما می‌دانیم که افراد زیادی از بحران سود می‌برند و شما را تحریک می‌کنند؛ اما این به شما حق
نمی‌دهد که اراده دموکراتیک مردم را نادیده بگیرید.
این امر بسیار قابل توجه است و در جریان تشدید ارسال تسلیحات در ماه‌های اخیر چندین بار اتفاق افتاده است:
به محض اینکه صدراعظم ما تردیدهای نهایی خود را دربارهٔ تحویل برخی تسلیحات ابراز می‌کند، در
بحبوحهٔ هیاهوی رسانه‌ای به بی‌همبستگی متهم می‌شود.
تقریباً شبیه بازی پلیس خوب، پلیس بد به نظر می‌رسد:
نفر اول یک نظر کاملاً مضحک را مطرح می‌کند، سپس وقتی از سوی مردم اعتراضی برمی‌خیزد، نفر بعدی آن را تعدیل می‌کند، ابراز تردید
می‌کند، می‌خواهد مسئله را به شیوه‌ای متفاوت حل کند... و در نهایت، کار به هر حال انجام می‌شود – شاید به شکلی اندکی تغییر یافته.
اولاف عزیز (شولتز): لطفاً فکر نکنید که ما، مردم عادی، چنین حیله‌ای را نمی‌بینیم.
شما نمی‌توانید برای همیشه برخلاف اراده مردم حکومت کنید!
آیا از اینکه افراد کمتری در کشور از چنین سیاست‌هایی حمایت می‌کنند، شگفت‌زده‌اید؟
و رسانه‌ها مجبورند برای لاپوشانی آن به روش‌های تبلیغاتی روزبه‌روز آشکارتر متوسل شوند؟
با این حال، گاهی اوقات این تصور هم به ما دست می‌دهد که شما یکی از معدود افرادی در سیاست
آلمان هستید که هنوز به عواقب اعمالشان فکر می‌کنند.
لطفاً در نقش خود بمانید: ما را از جنگ دور نگه دارید!
و سپس: تحویل موشک‌های کروز توروس... کاری که برای آلمانی‌ها انجام شد.
برخی از ژنرال‌هایشان و حتی بازرسشان از پیش در این زمینه پیشگام بودند:
بوریس عزیز (پیستوریوس): این عدد دقیقاً شبیه یک شوخی مدرسه‌ای است که ممکن است یکی دو نفر از همکارانم در اداره انجام دهند:
شما چند تازه‌کار را به یک کنفرانس وب دربارهٔ موضوعی جنجالی دعوت می‌کنید. ... و به‌طور تصادفی لینک را از طریق
کپی مخفی برای رقبا ارسال می‌کنید، که طبیعتاً بسیار علاقه‌مند می‌شوند تا به آن گوش دهند.
شاید داده‌های دسترسی نیز توسط یکی از همکاران ارسال شده باشد – برای مثال، همکاری که می‌داند
چه کسی خط لوله نورد استریم را منفجر کرده است...
اگر در چنین موردی، رقیب موضوع را علنی کند و گزارشی از جلسه منتشر نماید، این حداکثر نشانه‌ای است از اینکه
رقیب با شرافت عمل می‌کند و نمی‌خواهد اوضاع تشدید شود:
افشای نقشه‌های پنهان و شوم جرم نیست، بلکه کار شرافتمندانه‌ای است!
ما اکنون نیز به جولیان آسانژ فکر می‌کنیم.
بعدش، مقصر دانستن رقبا به‌خاطر حماقت مردم خودتان... این واقعاً شبیه یک فars مدرن است.
شما باید خودتان تصمیم بگیرید که اکنون چه کاری انجام دهید:
به‌عنوان یک آدم ساده‌لوح، ممکن است بگویم:
۱. کارمندان خود را در فناوری ارتباطات مدرن آموزش دهید.
۲. لغو تمام برنامه‌ها در این جهت: ما چنین سیاستی را نمی‌خواهیم!
۳. به طور رسمی از مقامات ذی‌صلاح در روسیه به خاطر رفتار نادرست خود عذرخواهی کنیم.
۴. و آخرین مورد که از همه مهم‌تر است: صمیمانه از رفتار جنگ‌جویانه خود و ما توبه کنید...
با نگاهی کمتر ساده‌لوحانه، می‌توان گفت که در واقع این موضوع ماه‌ها پیش بین ارتش آمریکا و نیروهای شما مورد
بحث قرار گرفته بود – و در ۱۹ فوریه، مردم شما جنگی تجاوزکارانه را برنامه‌ریزی و آماده کردند.
این یک جرم کیفری طبق ماده ۲۶(۱) قانون اساسی است!
آیا ارتش ما از کنترل خارج شده است؟
در مورد توبه: حتی پاپ فرانسیس چند روز پیش از اوکراین خواست تا صلح کند و وارد مذاکرات شود.
او به‌خاطر این در رسانه‌ها سرزنش شد.
اما من فکر می‌کنم این یک اظهارنظر جسورانه و سنجیده است:
زیرا تمرکز اینجا بر سیاست‌ورزی قدرتمندانه نیست، بلکه بر مردمی است که در هر دو طرف از این جنگ ویرانگر رنج می‌برند.
و ما هنوز حتی از مردم اوکراین در مورد این جنگ نپرسیده‌ایم:
اوکراینی‌های عزیز که اینجا در آلمان با ما هستید: شما به‌عنوان پناهجو به ما آمدید و ما با آغوش باز از شما استقبال کردیم.
شما سریع‌تر از سایر پناهجویان پذیرفته شدید، زیرا ما وضعیت شما را درک می‌کنیم.
شما جنگ نمی‌خواهید و می‌خواهید خودتان و خانواده‌هایتان را از جنگ محافظت کنید! اشکالی ندارد!
شما پناهجویان تاکنون به ندرت به فراخوان رئیس‌جمهور خود، زلنسکی، برای خدمت در ارتش او پاسخ داده‌اید – که این امر قابل درک است.
و حتی درخواست از رئیس‌جمهور شما برای برداشت بخشی از پول پناهندگان که ما به شما
می‌پردازیم، واقعاً جدی گرفته نشد – که قابل درک است!
درخواست من از شما این است: به رئیس‌جمهور خود اطلاع دهید که در فرار از تهدید جنگ هیچ شرمی نیست.
پرچم سفید مایهٔ ننگ نیست: شما، مردم اوکراین، پیش از این نیز توانسته‌اید خود را از سلطهٔ روسیه آزاد کنید.
هر وقت بخواهی می‌توانی دوباره انجامش دهی، اما این بار با آرامش.
یک جنگ رو به گسترش ما را همه را در خون و اشک فرو خواهد برد و بشریت را صد سال به عقب خواهد راند!
نتیجه‌گیری: سیاستمداران عزیز در داخل و خارج:
اگر واقعاً می‌خواهید جنگ راه بیندازید، چرا یک استادیوم در اوکراین اجاره نکنید، دوستان و بستگانتان را دعوت کنید
و یک مبارزه‌ی حسابی با رفقای ولادیمیر پوتین داشته باشید؟
سپس به برنده اجازه داده خواهد شد که تصمیم بگیرد کدام زبان خارجی باید اولین زبان آموزش داده شده در مدارس ما باشد.
ما مردم از تغییر نمی‌ترسیم، زیرا تغییر بخشی از زندگی است.
اما بدانند: ما جنگ‌های شما را نمی‌خواهیم!
هیچ خانوادهٔ روسی، آلمانی یا اوکراینی فرزندانشان را برای کشته شدن در جنگ‌های شما بزرگ نکرده‌اند!
از این پس، هر کسی که شعارهای جنگی سر بدهد، در هم‌دستی و جنگ‌افروزی مقصر است – به این
سبک: یکی شروع می‌کند، بقیه فقط ادامه می‌دهند.
نتیجه همیشه یکسان است. و این نشان‌دهنده خوی واقعی توست.
بنابراین: صلح اکنون – بدون مذاکره – فوراً!
ما – مردم – باور داریم: صلح ممکن است!
سرانجام، بینندگان عزیز، من نمی‌خواهم در دنیایی زندگی کنم که در آن ما در برابر یکدیگر قرار گرفته باشیم:
عراقی‌های شرور، سوری‌های شرور، ایرانی‌های شرور، روس‌های شرور و فلسطینی‌های شرور – وجود ندارند!
اما آنچه وجود دارد، مغزهای متفکری هستند که کمین‌های شوم را طراحی می‌کنند و قاتلیانی که سپس بهانه‌ای برای حمله فراهم می‌آورند.
نه تنها در اوکراین، بلکه در درگیری غزه نیز می‌توانید این تجارت کثیف را گویی در یک کتاب مصور ببینید:
قاتلان، اسرائیلی‌های بی‌گناه را می‌کشند و بهترین ارتش جهان در منطقه‌ای که حتی به بزرگی بادن-وورتمبرگ هم نیست، مداخله نمی‌کند.
و به‌جای عذرخواهی بابت عدم کمک و تعقیب عاملان، از این موضوع به‌عنوان بهانه‌ای برای کشتن فلسطینیان
بی‌گناه، مردان، زنان و کودکان استفاده می‌شود. نسل‌کشی!
مغزهای متفکر و قاتلان باید مجازات شوند!
با این حال، نخستین گام همیشه این است که چنین بازی‌هایی را بشناسیم – و هر جا که عدم قطعیت واقعی
وجود دارد، کمیته‌های تحقیق مستقل را تشکیل دهیم.
پیشنهاد من: یک‌بار دیگر به برنامه آموزشی «نحوه عملکرد جنگ‌های مدرن» نگاهی بیندازید.