Սիրելի դիտողներ, Ուկրաինայում պատերազմը արդեն ավելի քան երկու տարի է, ինչ շարունակվում է։
Վերջը չի երևում։ 2022 թվականի փետրվարի 24-ին ռուսական զորքերը ներխուժեցին Ուկրաինա։
Վլադիմիր Պուտինը ներխուժումից անմիջապես առաջ իր ելույթում արդարացրեց գործողությունը՝ ասելով, որ այն ուղղված է Ուկրաինայի
արևելյան շրջաններում ռուսամետ բնակչությանը Կիևի ռեժիմի կողմից չարաշահումներից և սպանություններից պաշտպանելու համար։
Նա, անշուշտ, չէր ասում ամբողջ ճշմարտությունը, որովհետև խոսքը ոչ միայն փոքրամասնության պաշտպանության մասին է,
այլև այս տարածաշրջանում իր իշխանությունը պահպանելու մասին։
Սիրելի Վլադիմիր (Պուտին), ինչո՞ւ պետք էր ներխուժել Ուկրաինա և առաջին կրակը բացել։
Չգիտե՞րիր, որ կա ռազմավարություն՝ չթողնել, որ առաջին կրակոցը արձակածը հետ կանգնի, և հետո
աստիճանաբար սրելով ամեն ինչը՝ մինչև այն իսկապես պայթի։
2014 թվականի մարտին Բունդեսթագում իր ելույթում Գրեգոր Գիզին շատ ճիշտ նշեց, և սա մինչ օրս էլ ճիշտ է՝
դիվանագիտությունն է միակ ճանապարհը առաջընթացի համար։
Եվ դա վերաբերում էր նաև քեզ։
Մենք լավ առաջընթաց ունեինք։
Բեռլինից Մոսկվա մասնավոր ընկերական ուղևորություններ կային, որոնցում մի քանի հարյուր մարդ մասնակցեց՝ աճող հետաքրքրությամբ։
Գերմանիայում շատ մարդիկ կրկին ռուսերեն սովորելու մասին էին մտածում և, բացի դրանից, շատ ավելին։
Մենք դիմում ենք քեզ, Վլադիմիր. վերջ տուր այս պատերազմին՝ առանց որևէ պայմանի։
Մեր գերմանական ֆեդերալ կառավարությունն էլ անտեսել է Գրեգոր Գյիզիի կողմից ներկայացված այս դիվանագիտական մոտեցումը։
Սկզբից ի վեր թվում է, որ մեր կառավարությունը դիվանագիտությամբ զբաղվելու փոխարեն ավելի հակված է աղմուկ բարձրացնելուն։
Սիրելի Աննալենա (Բաերբոք), Եվրոպայի խորհրդում խոսելը, որ մենք Եվրոպայում միմյանց դեմ չենք մարտնչում, սակայն
Ռուսաստանի հետ պատերազմի մեջ ենք, այնքան էլ դիվանագիտական չէ։
Եվ նույնիսկ եթե այս հայտարարությունը լեզվի սայթաքում էր, որը մեր լրատվամիջոցները հետո փորձեցին հարթել, մենք՝ գերմանացի ժողովուրդը,
դեռևս ունենք ընդհանուր համաձայնություն՝ երբեք կրկին պատերազմ չկատարել, գերմանացիների պատերազմին
չմասնակցել և ճգնաժամային շրջաններին զենք չմատակարարել։
Այս բաները ոչ բանակցելի են։
Որպես մեր կառավարություն՝ դուք ոչ միայն պետք է նկատի առնեք սա, այլև կիրականացնեք այն այս կերպ։
Մենք գիտենք, որ ճգնաժամից շատերը շահույթ են ստանում և որ նրանք ձեզ հրահրում են, սակայն դա ձեզ
իրավունք չի տալիս անտեսել ժողովրդի ժողովրդավարական կամքը։
Դա շատ նկատելի է և վերջին ամիսների զենքերի մատակարարումների սրացման ընթացքում տեղի է ունեցել մի քանի անգամ։
Ինչքան շուտ մեր կանցլերը արտահայտում է իր վերջնական վերապահումները որոշ զենքերի մատակարարումների
վերաբերյալ, նրան մեղադրում են համերաշխության պակասի մեջ՝ լրատվամիջոցներում բարձրացած աղմուկի ֆոնին։
Դա գրեթե նման է «լավ ոստիկան, վատ ոստիկան» խաղին։
Առաջին մարդը առաջ է քաշում լրիվ անհեթեթ կարծիք, հետո, երբ հանրության բուռն արձագանքը հնչում է, հաջորդը մեղմացնում է այն,
ունի վերապահումներ, ուզում է խնդիրը լուծել այլ կերպ… և վերջում այնուամենայնիվ իրականացվում է՝ գուցե մի փոքր փոփոխված տարբերակով։
Սիրելի Օլաֆ (Շոլց), խնդրում եմ մի մտածեք, որ մենք, սովորական մարդիկ, չենք տեսնի նման հնարքը։
Դուք չեք կարող հավերժ կառավարել ժողովրդի կամքի դեմ։
Արդյո՞ք զարմացած եք, որ երկրում ավելի ու ավելի քիչ մարդիկ են աջակցում նման քաղաքականություններին։
Եվ լրատվամիջոցները ստիպված են դիմելու ավելի ու ավելի բացահայտ քարոզչական մեթոդների՝ դա ծածկելու համար՞
Սակայն երբեմն մեզ մոտ նույնպես տպավորություն է ստեղծվում, որ դու գերմանական քաղաքականության մեջ այն հազվագյուտ մարդկանցից մեկն
ես, ով դեռևս մտածում է իր գործողությունների հետևանքների մասին։
Խնդրում եմ՝ մնացեք ձեր դերում՝ պահեք մեզ պատերազմից դուրս։
Եվ հետո՝ «Տaurus» թռչող հրթիռների առաքումները… Գերմանացիների համար կատարված աշխատանք։
Նրանց մի շարք գեներալներ և նույնիսկ նրանց ինսպեկտորը արդեն այս առումով առաջատարներ էին։
Սիրելի Բորիս (Պիստորիուս). Թիվը հնչում է ուղղակի որպես դպրոցական կատակ, որը կարող են
կազմակերպել իմ գրասենյակի մեկ կամ երկու գործընկերներ:
Դուք մի քանի նորեկների հրավիրում եք վեբ-հանդիպման վիճահարույց թեմայով։ ... և պատահաբար հղումը բլայնդ-կոպիով ուղարկում եք
մրցակիցներին, որոնք բնականաբար շատ հետաքրքրված են լսելու մեջ։
Միգուցե մուտքի տվյալները նույնպես փոխանցվել են գործընկերներից մեկի կողմից՝ օրինակ՝ այն գործընկերոջ
կողմից, ով գիտի, թե ով պայթեցրեց «Հյուսիսային հոսքը»...
Եթե նման դեպքում մրցակցությունը հրապարակայնացնի և հանդիպման մասին հաղորդի, դա առավելագույնը նշան է, որ
մրցակցությունը ազնիվ է գործում և չի ցանկանում էսկալացիա:
Թաքնված, չարամիտ ծրագրերի բացահայտումը հանցագործություն չէ, այլ պատվավոր արարք։
Մենք հիմա նույնպես մտածում ենք Ջուլիան Ասանժի մասին։
Հետո մրցակիցներին մեղադրել ձեր սեփական մարդկանց հիմարության համար… դա իսկապես ժամանակակից հիմարություն է։
Դուք պետք է ինքներդ որոշեք, թե հիմա ինչ անել։
Որպես անփորձ մարդ, ես կարող եմ ասել՝
1. Ուսուցանեք ձեր աշխատակիցներին ժամանակակից հաղորդակցման տեխնոլոգիաներ
2. Վերացնել այս ուղղությամբ բոլոր պլանները։ Մենք չենք ուզում նման քաղաքականություն։
3. Ռուսաստանի համապատասխան իշխանություններին պաշտոնապես ներողություն խնդրել մեր անբարեխիղճ վարքի համար։
4. Եվ վերջինը, բայց ոչ պակաս կարևոր՝ անկեղծորեն զղջացեք ձեր և մեր պատերազմական վարքագծի համար...
Այնուամենայնիվ, եթե նայենք դրան ավելի քիչ պարզամիտ, կարելի է ասել, որ, փաստորեն, հարցը ամիսներ առաջ արդեն քննարկվել էր
ԱՄՆ զինված ուժերի և ձեր տղաների միջև, և փետրվարի 19-ին ձեր մարդիկ պլանավորել և նախապատրաստել էին ագրեսիայի պատերազմ։
Սա Հիմնական օրենքի 26-րդ հոդվածի 1-ին մասի համաձայն քրեական հանցագործություն է։
Արդյո՞ք մեր զինված ուժերը դուրս են եկել վերահսկողությունից։
Խոսելով ապաշխարության մասին՝ նույնիսկ Պապ Ֆրանցիսկոսը մի քանի օր առաջ կոչ արեց Ուկրաինային
խաղաղություն հաստատել և բանակցությունների մեջ մտնել։
Նրան այս պատճառով լրատվամիջոցներում քննադատեցին։
Բայց ես կարծում եմ, որ դա համարձակ և լավ մտածված հայտարարություն է։
քանի որ այստեղ ուշադրությունը ոչ թե քաղաքական ուժի վրա է, այլ բոլոր կողմերում գտնվող մարդկանց
վրա, ովքեր տառապում են այս ավերիչ պատերազմից։
Եվ մենք դեռ անգամ չենք հարցրել ուկրաինացի բնակչությանը այս պատերազմի մասին։
Սիրելի ուկրաինացիներ, որոնք այստեղ եք մեզ հետ Գերմանիայում՝ դուք եկաք որպես փախստականներ, և մենք ողջունեցինք ձեզ բաց ձեռքերով։
Ձեզ ինտեգրեցին ավելի արագ, քան մյուս բոլոր փախստականներին, քանի որ մենք հասկանում ենք ձեր իրավիճակը։
Դուք չեք ուզում պատերազմ, և ուզում եք պաշտպանել ձեզ և ձեր ընտանիքներին պատերազմից։ Դա նորմալ է։
Դուք՝ փախստականներդ, մինչ այժմ գրեթե չեք արձագանքել ձեր նախագահ Զելենսկու կոչին ծառայելու նրա բանակում, ինչը հասկանալի է։
Եվ նույնիսկ ձեր նախագահին ուղղված կոչը՝ վերցնել այն փախստականների համար նախատեսված գումարից մի մասը, որը մենք ձեզ
վճարում ենք, ձեր կողմից լուրջ չընդունվեց, ինչը հասկանալի է։
Իմ խնդրանքը ձեզ՝ տեղեկացրեք ձեր նախագահին, որ պատերազմի սպառնալիքից փախչելու մեջ ամոթ չկա։
Սպիտակ դրոշը ամոթ չէ. դուք՝ ուկրաինացի ժողովուրդ, արդեն մեկ անգամ հաջողությամբ ազատվել եք ռուսական գերիշխանությունից։
Դու կարող ես դա կրկին անել ցանկացած պահի, բայց խաղաղությամբ։
Էսկալացող պատերազմը մեզ բոլորիս կմղի արյան ու արցունքների մեջ և մարդկությանը 100 տարով հետ կգցի։
Եզրափակում: սիրելի քաղաքական գործիչներ ներսում և արտերկրում:
Եթե իսկապես պատերազմ եք ուզում մղել, ինչո՞ւ չվարձակալեք Ուկրաինայում մի ստադիոն, հրավիրեք ձեր ընկերներին
ու հարազատներին և ծեծեք Վլադիմիր Պուտինի ընկերներին։
Հաղթողը հետո կկարողանա որոշել, թե որ օտար լեզուն պետք է առաջինը դասավանդվի մեր դպրոցներում։
Մենք, ժողովուրդը, չենք վախենում փոփոխություններից, որովհետև փոփոխությունները կյանքի մի մասն են։
Բայց թող հայտնի լինի՝ մենք ձեր պատերազմները չենք ուզում։
Ոչ մի ռուսական, գերմանական կամ ուկրաինական ընտանիք չի մեծացրել իր երեխաներին՝ ձեր պատերազմներում սպանվելու համար։
Այսուհետև, ով պատերազմական կարգախոսներ կհորինի, մեղավոր է համարվում հանցակցության և պատերազմի քարոզչության մեջ՝
այս ոճով՝ մեկը սկսում է, մյուսները պարզապես շարունակում են։
Արդյունքը միշտ նույնն է։ Եվ դա բացահայտում է ձեր իսկական բնավորությունը։
Ուստի՝ խաղաղություն հիմա՝ առանց բանակցությունների՝ անմիջապես։
Մենք՝ ժողովուրդը, հավատում ենք՝ խաղաղությունը հնարավոր է։
Վերջապես, սիրելի դիտողներ, ես չեմ ուզում ապրել այնպիսի աշխարհում, որտեղ մենք միմյանց դեմ են դրված։
Վատ իռաքացիներ, վատ սիրիացիներ, վատ իրանցիներ, վատ ռուսներ և վատ պաղեստինցիներ – նրանք անգամ գոյություն չունեն։
Բայց գոյություն ունեն միայն խելահեղ դավադրողներ, որոնք պլանավորում են զզվելի թակարդներ, և մարդասպաններ,
որոնք հետո որպես պատրվակ ծառայեցնում են հարվածելու համար։
Ոչ միայն Ուկրաինայում, այլև Գազայի հակամարտությունում կարելի է տեսնել այս կեղտոտ բիզնեսը, կարծես պատկերազարդ գիրք լինի։
Սպանողները սպանում են անմեղ իսրայելացիներին, և աշխարհի լավագույն բանակը չի միջամտում մի տարածքում,
որը անգամ այնքան մեծ չէ, որքան Բադեն-Վյուրտեմբերգը։
Եվ օգնության բացակայության համար ներողություն խնդրելու և մեղավորներին հետապնդելու փոխարեն, սա օգտագործվում է
որպես պատրվակ անմեղ պաղեստինցիներին՝ տղամարդկանց, կանանց և երեխաներին սպանելու համար։ Ցեղասպանություն։
Գլխավոր մեղավորներն ու մարդասպանները պետք է պատժվեն։
Այնուամենայնիվ, առաջին քայլը միշտ էլ նման խաղերը բացահայտելն է, իսկ այնտեղ, որտեղ առկա է իրական
անորոշություն, ստեղծել անկախ քննիչ հանձնաժողովներ։
Իմ խորհուրդը՝ կրկին նայեք «Ինչպես են գործում ժամանակակից պատերազմները» կրթական ծրագրին։