Ман ахиран муваффақтарин муаллимони алтернативиро омӯхтам ва дар миёни онҳо бо Kla-TV ва дигарон рӯ ба рӯ шудам.
Ҳикояи асосгузор, швейтсарӣ Иво Сасек, он қадар шавқовар буд, ки ман ба худ гуфтам: ман
ҳатман бояд ӯро барои тамошобинонам даъват кунам.
Ман зуд ҷавоб гирифтам, ки бунёдгузори Kla-TV дигар бо сабаби маҳдудияти имкониятҳо сафар
намекунад ва бинобар ин дигар мусоҳиба намедиҳад.
Аммо ман имконият медоштам, ки бо духтар ва мудири истеҳсолии Kla-TV, Лоис, сӯҳбат кунам.
Ва ҳамин чизест, ки ман имрӯз дақиқ мекунам.
Ва бо ҳамин, ба нашри нави Spielmacher AUF1 хуш омадед.
Хуш омадед ба студияҳои Auf1 дар Линц, Лоис азиз.
Аъло аст, ки шумо аз Швейтсария то ин ҷо омадаед, то моро боздид кунед ва дар бораи
Kla-TV ва падари машҳури худ бештар нақл кунед.
Аммо, албатта, мо низ мехоҳем дар бораи шумо бисёр чизҳоро омӯзем.
Бисёр ташаккур барои даъват, Томаси азиз, дастаи AUF1-и азиз.
Аввалан, мехоҳам аз номи тамоми оилаам ва аз номи падарам Иво Сасек саломҳои гармро расонам.
Мо кори шуморо хеле қадр мекунем.
Мо ба шумо дар ин талош тамоми муваффақиятҳоро таманно дорем.
Мо туро дӯст медорем. Мо ба ту ташаккур мегӯем. Ташаккур барои даъват.
Бори аввал эпизоди «Шпилмейхер» бо изҳори муҳаббат оғоз меёбад, ки ман онро бо сипос қабул мекунам.
Биёед дар бораи Kla-TV сӯҳбат кунем. Шумо аз соли 2012 ҳастед.
Ин маънои онро дорад, ки шумо яке аз аввалин омӯзгорони алтернативии ҷинсӣ будед, ки дар телевизион, дар интернет ва
дар канали шахсии худ низ намоён шудед. Ин чӣ гуна рӯй дод?
Дар асл, он ҳатто пештар, дар соли 2008, бо таъсиси AZK, Коалисияи зидди цензура, оғоз ёфт.
Он чизе, ки рӯй дод, аз назари ман, ин буд, ки падари ман аз замоне, ки ман ёд дорам, аз ҷониби
васоити ахбори омма ба таври шадид бадном шудааст.
Ва дар як лаҳза падар фаҳмид, ки ӯ ягона касе нест, ки бадном мешавад. Ба дигарон низ ҳамин тавр мекарданд.
Он сектаи сиёсӣ ва сектаи иқтисодӣ буд, ва ин сектаи илмӣ аст, ва ба як маънӣ ҳама чиз секта аст.
Ва бо ҳама қариб якхела муносибат мешуд.
Ва сипас ӯ фикр кард: ҳа, воқеан ҳеҷ кас дар ВАО платформа ва имкони сухан гуфтан бидуни цензураро, мисли ӯ, намегирад.
Ва сипас ӯ ҳамин платформаро таъсис дод, ва шумо медонед, ки ман дар бораи чӣ гап мезанам, дуруст? AUF1, Stefan Magnet, ки сарвари
ВАО-и назарияҳои табаддулот аст, ифротгаро, ифротгарои тарафи рост ва антисемит, албатта антисемит, ё AUF1,
нео-нацизми ташкилёфта. Ман фикр мекунам, ки ҳамаи мо медонем, ки ман дар бораи чӣ гап мезанам.
Даниеле Гансер. Гуруи назарияҳои табаддулот, соҳибкори зидди ғарбии назарияҳои табаддулот, AfD як тӯдаи лағж аст.
Ман як назар андохтам ва ба назар мерасад, ки Ҳайко Шранг дар сар дуруст нест ва мо ҳама аз як эпидемияи равонӣ ранҷ мебарем.
Ва ҳамеша ҳамин тавр буд, ва ҳамин ҳавасмандӣ буд, ки падари ман ин платформаро таъсис дод, ки дар он ҳеҷ гуна
цензура вуҷуд надорад, ки шумо метавонед озодона сухан гӯед ва ҳамчунин изҳороти муқобил пешниҳод кунед.
Дар ҳолати мо мо пурра рафҳо пур аз парвандаҳо дорем, ки дар онҳо раддияҳое ҳастанд, ки ВАО нашр
накарданд, шарҳҳо, он чи дуруст аст ва он чи нодуруст аст.
Ман бояд дар ин ҷо як лаҳза аз мавзӯъ дур шавам. Танҳо дар чанд ҳафтаи охир дар SRF боз як маъракаи бадномсозӣ сурат
гирифт, ки дар он касе худро солҳо сарвари Kla-TV нишон дода, ҳоло дар бораи дастаи таҳририя ошкоркуниҳо мекунад.
Ӯ чанд моҳ дар онҷо ҳамчун ёвари техникӣ буд, бе ягон масъулият ва бе ҳеҷ фаҳмиш аз шуъбаи таҳрирӣ.
Ман чор саҳифа баёнотҳои радкунанда дорам, аз ин рӯ танҳо аз парвандаҳои мо ин аст як намуна: дуруст,
нодуруст, дуруст, нодуруст, беҷавоб, ҳеҷ чиз нест.
Ва ҳамин тавр бо AZK оғоз ёфт. То имрӯз дар 19 конфронс беш аз 100 суханрон иштирок кардаанд, ва принсип ҳамеша ин буд, ки ҳар
ду ҷонибандро муаррифӣ кунанд, то ҳар ду овоз паҳлӯи ҳам шунида шаванд. Вақте ҳар ду ҷонибандро мешунавед, метавонед бо интуицияи
худ муайян кунед, ки кадом таассурот ба назаратон дуруст аст.
Ва агар ин имконият вуҷуд надошта бошад, пас он ғайриимкон аст.
Ва ҳамин тавр, вақте падарам соли 2008 AZK-ро таъсис дод, ҳама фавран гуфтанд: «Ту ҳеҷ гоҳ ин корро карда наметавонӣ,
ин кор намешавад, ту наметавонӣ беш аз 50 нафарро ҷамъ кунӣ.»
Аммо падари ман воқеан барои ман қаҳрамон аст; ӯ гуфт, ки ту метавонӣ ин корро анҷом диҳӣ. Ман ҳоло оғоз мекунам.
То 3 000 нафар омаданд ва шумораашон меафзуд. Ҳоло, ба шарофати пахши мустақим, ҳазорҳо тамошобин аз 48 кишвар ҳастанд.
Ва вақте ки Kla-TV дар соли 2012 таъсис ёфт, он дақиқ ҳамин тавр буд.
Он ҷо низ ҳама мегуфтанд, ки ин кор ғайриимкон аст, ки намешавад телевизор сохт ва ғайра, ва ӯ танҳо гуфт, ки мешавад.
Мо метавонем оғоз кунем, мо бояд платформа фароҳам орем, мо бояд ВАО-и худро эҷод кунем.
Ва дувоздаҳ сол пеш ҳеҷ кас тасаввур ҳам намекард, ки мо ҳоло дорем: садҳо ҳавопаймоҳои разведкавӣ, интиқолдиҳандаҳои
разведкавӣ ва номҳои ҳамеша нав. Ман бояд бигӯям, ки ман ба падарам ифтихор дорам ва ӯ фурӯтанӣ дошт, ки аз хурд оғоз кунад.
Ҳамин тавр ҳама чиз оғоз ёфт. Ва ҳар кас метавонад шикояти худро ба ВАО ирсол кунад, ки ҳамин сабаб аст, ки Kla-TV вуҷуд дорад.
Kla-TV пурра дар асоси ихтиёрӣ фаъолият мекунад ва ҳамаи кормандонаш дар мақоми ифтихорӣ кор мекунанд. Чӣ гуна имконпазир
аст бо ихтиёриён чунин сифат ва миқдорро ба даст овардан? Ин чӣ гуна ташкил шудааст, ин кормандон чӣ гуна
омӯзонида мешаванд ва ҳама чиз чӣ гуна идора карда мешавад?
Пас, аслан, ҳама дар ҳаёти корӣ ҳастанд.
Ва пас аз кор дар шом кори Kla-TV воқеан оғоз меёбад ва касе барои он пул намегирад. Ҳеҷ чиз.
Ҳеҷ ҳисобнома нест, ҳеҷ дархости хайрия нест ва ҳамааш танҳо барои фароғат аст, мисли як ҳобби. Агар шумо
барои таҷҳизоти кӯҳнавардӣ чизе нав бихаред, пас яке микрофон меорад, дигаре камера ва ғайра.
Ва ман дар назар дорам, ки пардохтҳои GEZ дар Олмон 8,5 миллиард, дар Австрия 2,1 миллиард аст, агар ҳоло 7 миллион
пардохткунанда ҳисоб кунем, ва дар Швейтсария 17,7 миллиард.
Шумо мебинед, ки истисмори беандоза барои суханҳои нафрат, тарс паҳн кардан, бадном кардан, дурӯғ, ҷангҷӯӣ вуҷуд дорад, ва мо
мехоҳем паёмеро расонем, ки ҳамаи ин бидуни пул ҳам мумкин аст.
Инро метавон тавассути ӯҳдадории шахсӣ ба даст овард.
Чизи махсуси Kla-TV дар он аст, ки ҳар кас метавонад худаш бар зидди ин нақзи қонун, бар зидди фасод, бар
зидди қаллобии дорусозӣ ва дурӯғҳои ВАО чора андешад.
Ва ин ҳар як шахсро водор мекунад, ки дар ин ҷо бар зидди ин элитаи пурқудрат коре анҷом диҳад.
Ва дар ин ҷо воқеан ҳама мисли оила ҳастанд ва ҳама чиз ихтиёрӣ аст. Ин принсип аст.
Он инчунин ба таври тӯҳфавӣ сохта шудааст, то ҳар кас битавонад бубинад, ки ҳоло чӣ чиз ба ӯ шодмонӣ меорад.
Дастаҳои пурра ҳастанд, ки танҳо тадқиқот мекунанд, дар ҳоле ки дигарон матнҳо менависанд.
Сипас онҳое ҳастанд, ки танҳо манбаъҳоро дар серверҳои мо нусхабардорӣ мекунанд, зеро ҳама чиз пайваста ҳазф мешавад.
Ин танҳо барои таъмини манбаъҳо садҳо аст.
Ё занони хонашин, ки тегҳо ва истилоҳҳои ҷустуҷӯро муқаррар мекунанд, то барномаҳоро осонтар ёфтан мумкин шавад.
Ё мо архиви расонаҳои худро дорем.
Баъзан ҳатто наврасони ҷавонтар ҳастанд, ки мегӯянд: «Ман ҳоло мехоҳам тегҳоро илова кунам, ҳамеша нависед он чизеро, ки дар
акс мебинед, то дар ҷустуҷӯ онро осонтар ёфтан мумкин бошад.»
Буридан, барномасозӣ, тарҳрезӣ, навиштан, таҳрир.
Роҳҳои кӯмак кардан он қадар зиёданд, ки қариб барои ҳар кас чизе ҳаст.
Баъзеҳо, ки ҳоло танҳо дуо мекунанд, мегӯянд: «Ман дуо мекунам, ки ин монеа шикаста шавад ва нур ворид гардад.»
Баъзе одамон барномаро таҳрир мекунанд, миёнаравӣ мекунанд ва дар он сухан мегӯянд.
Ва дигарон низ, ки хӯрок мепазанд ё пуштатонро озод нигоҳ медоранд, ҳамон қадар ҷузъи он ҳастанд.
Онҳо дар ин бора ҳамин тавр эҳсос мекунанд. Ва ҳамин принсип дар паси Kla-TV меистад.
Мо ҳамчун як бадан якҷоя кор мекунем.
Пас, калимаи калидӣ «организм» аст. Ҳар як узв муҳим аст.
Одамон якдигарро қадр мекунанд, зеро ҳар кас ба ин ниёз дорад.
Бе ангушт, бе дил ва бе шуш ин ғайриимкон аст.
Ва ҳар узв муҳим аст. Мо якдигарро қадр мекунем.
Ва ҳамин муоширати органикӣ аст, ки мо онро дар он ҷо эҳсос мекунем.
Ин ҳамоҳангӣ аст, ин мисли оила аст, чунон ки мо онро эҳсос мекунем.
Аммо ман бояд бигӯям, ки ин пояи ҳамкории озод аллакай дувоздаҳ сол боз вуҷуд дорад, аз замоне, ки Kla-TV оғоз ёфт.
Ин воқеан пояест, ки 47 сол дорад.
Падарам дар охири ҳар нутқ онро мегӯяд.
Ман Иво Сасек ҳастам, ки 47 сол боз дар назди Худо истодаам.
Ва воқеан ҳамин тавр аст. Ӯ инро дар тӯли 47 сол намуна нишон додааст.
Ӯ ҳама чизро ройгон мекард. Китобҳо, CD-ҳо, филмҳо.
Дар ин чорабиниҳо мизҳои пур аз китобҳо ҳастанд. Одамон китобҳоро захира кардаанд.
Сумкаҳо пур шуданд. Ҳама ройгон.
Ин, албатта, инчунин нишон медиҳад, ки он дар хона омода шудааст.
Мо ҳамаи китобҳоро дорем. Ӯ 18 китоб навиштааст.
Мо худамон маҳсулоти хеле зиёдеро истеҳсол кардем.
Яъне, ҳоло дар Швейтсария. Ӯ инчунин ихтироъкор аст.
Сипас онҳо китобҳоро бо танӯри раклет сохтанд: ширешро дар танӯр гудохта, сипас онро буриданд.
Сипас онро дар оташдон бирён кунед. Ин онро хуб ба ҳам мепайвандад.
Инҷо ман намунаи чунин китоби дастӣ дорам.
Ва дар он ҷо инчунин ин чизҳо аз ин ҳикоя «Худои Тағйирот» ҳастанд.
Шумо инчунин метавонед онро ройгон зеркашӣ ё фармоиш диҳед.
Ва ҳамааш дастӣ сохта шудааст.
Ин инчунин бо баъзе маҳдудиятҳо ҳамроҳ аст.
Баъзан дар солҳои аввали умр ӯ аксар вақт наметавонист қаҳва бихарад.
Шумо нохунҳоятонро рост мекардед, вақте ки бояд чизеро месохтед.
Аммо, ба ҳар ҳол, он чизест махсус: ӯ 47 сол боз дар назди Худо истодааст.
Ӯ Худоро, комилан ногаҳонӣ, тавре ки Ӯ воқеан ҳаст, эҳсос кард.
Ин ба дин ва ҳеҷ чиз ба калисо рабт надорад.
Ҳоло фаҳмидам, ки ин Худо аст.
Ин ҳаёт аст. Ин шодӣ аст. Ин хушбахтӣ аст.
Ва вақте ки ӯ ба он даст зад, табиатан ба хондани Китоби Муқаддас шурӯъ кард.
Ва дар он ҷо, масалан, дар Матто 6:33 гуфта шудааст: «Аввал подшоҳии Худо ва адолати Ӯро
ҷӯед, ва ҳамаи ин чизҳо ба шумо илова хоҳанд шуд.»
Ва сипас ӯ гуфт: «Ман мехоҳам инро санҷам. Ин илми рӯҳонӣ аст.»
Сипас тамоми пулҳоямро бахшидам, ба ҳеҷ кас нагуфтам ва ба Худо эътимод кардам.
Ва ин ҳамон ҳикояест, ки аллакай се қисм дорад, ки то соли 2018 дар он мӯъҷиза паси мӯъҷиза рӯй медод, ки
вақте пулҳо тамом мешуданд, касе давида ба хона меомад.
Агар шумо ҳеҷ гоҳ онро надида бошед, танҳо як конверт гузоред; шумо ҳатто намедонед, ки он дар ҳисобнома буд.
Ва инҳо, албатта, лаҳзаҳои афсонавӣ ҳастанд.
Ё вақте ки дигар ҳеҷ чиз намонда буд, касе меомад.
Фақат ҳамон лаҳзаҳо буданд.
Ӯ бо хӯрокҳои омода барои 20 ё 30 нафар меояд.
Ва ҳамин таҷрибаест, ки шумо дарк мекунед, ки он рост аст.
Худо аз мо парасторӣ мекунад.
Ва он танҳо яке аз он принсипҳо буд, ки ба шумо иҷозат дода намешуд, ба касе бигӯед.
Фақат ҳамин аст, ки воқеан санҷиш мекунад, ки оё Худо вафодор аст ё не.
Ва сипас касе онро шикаст. Баъд ба таври номаълум пулҳо гум шуданд.
Ва сипас касе дигар гуфт, ки чизе дигар меояд. Сипас 800 франк омад.
Вақте ки падар фаҳмид, гуфт: «Ту наметавонӣ онро баргардонӣ.»
Пас, ин танҳо пояи тамоми ин масъала аст, ки мо ҳоло, албатта, худамон онро эҳсос мекунем.
Ҳоло моро ҳамчун фарзандони модар ва падар меноманд.
Вақте ки тозакунандаҳои ғубор вайрон мешаванд, шумо барои тозакунандаҳои ғубор дуо
мекунед ва сипас як тозакунандаи ғубор мерасад.
Касе дар назар дорад, ки хокакаши барқӣ-ро ҳамчун тӯҳфа диҳад.
Хоҳари хурдиам гуфт, ки ман бояд барои себҳо дуо кунам.
Мо себ надорем, бинобар ин мо себро ҳамчун тӯҳфа мегирем.
Ин воқеан аҷоиб аст.
Шумо медонед, ки баъзе одамон ҳоло дар назди мониторҳояшон нишаста, фикр мекунанд: «Салом, оё ин воқеан кор мекунад?»
Ҳоло метавонед? Шумо дар соли 1988 таваллуд шудаед, агар иҷозат диҳед, ки инро ошкор кунам.
Шумо қариб 36 сол аст, ки дар ин сайёра ҳастед.
Оё шумо метавонед тасдиқ кунед, ки вақте аз Худо хоҳиш кардед, ки ба шумо кӯмак кунад, Ӯ ин корро кард?
Ҳамеша, ҳамеша, бе истисно.
Ин паёми аҷоиб аст. Албатта.
Он ҳатто аз ин ҳам дуртар меравад, дар баъзе ҳолатҳо ҳатто фикрҳоро низ.
Ман дар мағоза ҳастам, фикр мекунам, ки ин пойафзолҳоро дӯст медорам, аммо ҳоло наметавонам онҳоро бихарам.
Аммо ман танҳо дар бораи он фикр мекунам, ман пеш меравам.
Чанд рӯз пас аз ҳамсояаш, ки дӯсти ӯ буд ва ба назди онҳо омада буд, як халта оварданд, ки дар он пойафзолҳо буданд,
ва дар он ҳамон пойафзол бо тахтапояҳо ва нуқтаҳои дурахшон, ки ман дӯст медоштам, буд, ва ту танҳо мегӯӣ:
Худо, Ту маро мешунавӣ, маро мебинӣ, дили маро мебинӣ.
Ва то имрӯз ҳам ӯ барои мо таъмин мекунад.
Ҳафтаи гузашта боз яке бо тамоми хӯрокҳое, ки меоранд, омад.
Баъзан чизҳое низ ҳастанд, ки мӯҳлати истифодаашон наздик мешавад, аммо шумо онҳоро зуд мехӯред.
Ин ҳаёти мост. Худо ғамхории мост мекунад.
Биёед ба Kla-TV ва кори амалӣатон баргардем.
Бароям, ки ҳоло ба ин кори касбӣ дар AUF1 одат кардаам ва ҳар рӯз онро таҷриба мекунам, ғайримумкин аст, ки шумо барномаҳое мисли
«Файли Тедрос»-ро бо чунин сифати ҳайратангез истеҳсол кунед.
Шумо ҳоло боз як видеои сенсационӣ, чунон ки худатон меномед, дар бораи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ сохтаед.
Пас, воқеан сифати барҷаста.
Дар амал бо ихтиёриён ин чӣ гуна кор мекунад?
Шумо мудири истеҳсолот ҳастед.
Шумо албатта метавонед онро ба мо тавсиф кунед.
Бале, ҳамааш ихтиёрӣ аст. Ин муҳимтарин чиз аст.
Ва он ҳамеша ҳамин тавр аст, бинобар ин мо, масалан, мегӯем: «Ин файл Тедрос мисли торт аст».
Шумо онро дар миён мегузоред, ба пораҳо мебуред ва ҳама мегӯянд: «Ман барои ин пора гурусна ҳастам.»
Ман садоро иҷро мекунам. Оҳ, ман анимацияро иҷро мекунам. Оҳ, ман титрҳоро иҷро мекунам.
Ман ҳоло хушҳолам, матнро менависам, манбаъҳоро месанҷам ё ҳар чи бошад.
Аммо мо роҳҳои гуногуни ҳамкорӣ дорем, асосан барои тақсим кардани масъулият.
Аммо он ҳатто аз ин ҳам дуртар меравад. Ман метавонам як ҳодисаи хурдро аз ин муоширати органикӣ нақл кунам.
Ман дар дасти худ як сценария дорам, соати ҳафт бегоҳи панҷшанбе аст.
Сценарияи олӣ аст ва ман ҳис мекунам, ки он маро барқзада мекунад.
Аммо ҳоло, мухтасаран, рӯзи панҷшанбе, соати 14:00, мо аллакай барои даъвати ройши асалхон
даъват шуда будем. Даъвати ройши асалхон чист?
Он вақт ту мегӯӣ: «Оҳ, месӯзад», ман мегӯям, ё мо низ мегӯем: «Барқ аст, барқ аст».
Мо ҳанӯз чанд филми хеле муҳим дорем, ки бояд зуд истеҳсол кунем, зеро рӯзи шанбе чорабинии бузург дорем.
Ин маъно дорад, ки мо ҳанӯз ҳам филмҳоро истеҳсол мекардем; чанд даҳ нафар одамон ба таври худҷӯш
омаданд ва гуфтанд: «Оҳ, ман холӣ ҳастам, ҳозир мерасам.»
Ҳамин тавр, ки гуруҳи каламушҳо метавонад як дарахтро танҳо бихӯрад, ҳаёт дар якҷоягӣ
дар як лаҳза бихӯрда мешавад. Ин принсип аст.
Ҳоло амалиёти «Сворм» дар нисфирӯзӣ баргузор шуд, соати ҳафт бегоҳ аст ва мо рӯзи шанбе як чорабинии бузург дорем.
Дар чорабинӣ одамон аз саросари ҷаҳон меоянд.
Мо онро худамон насб мекунем; ин пеш ва пас аст.
Чандсад нафар одамон танҳо ба толори холӣ меоянд ва сипас ҳама чиз омода мешавад.
Ин маънои онро дорад, ки мардум ҳанӯз ҳам бояд омодагӣ бинанд, аз ин рӯ онҳо нақшаҳои
кабелӣ мекашанд, ҳамааш чунин як гуруҳи бузург аст.
Дар тӯли се соат 20 тонна мавод насб карда мешавад ва дар ним соат ҳама чиз дубора бардошта мешавад, аммо
ҳамеша мувофиқи принсипи гуруҳӣ. Ҳар кас бояд омода бошад.
Ин шоми панҷшанбе аст, онҳо бояд пас аз кори ҷумъа шом раванд, ва ман матни худро дорам, аммо он бояд
шанбе пахш шавад, зеро он муҳим, муҳим, фаврӣ аст.
Ва ҳоло меояд, ҳоло меояд қувваи мо, ва ман дарк мекунам, ки агар ин матн муҳим бошад, пас роҳе ҳаст.
Ва пас, ҳоло мегӯям: «Худоё, агар ин сценария барои Ту муҳим бошад, пас бе он ки ман аз касе пурсам, ба ман одамонеро, ки
лозим дорам, фирист; вагарна ман худам онро анҷом медиҳам.»
Ман ҳозир воқеан ба филм шавқ дорам, ман бояд онро тамошо кунам, вагарна ман танҳо навбати шабона кор
мекунам, аммо дар акси ҳол одамонро ба ман фирист.
Пас ман менишинам, аввалин буриши худро мекунам, сипас аввалин садоро мешунавам, пас бо
ман сӯҳбат кун, бигӯ: «Лоис, ту чӣ кор мекунӣ?»
Ман метавонам ба шумо кӯмак кунам? Шумо чӣ кор мекунед?
Фрауке. Ман мегӯям, ки ман ҳоло ба истеҳсоли як филми ҳуҷҷатӣ шурӯъ мекунам ва аз ин хеле ҳаяҷонзадам.
Эй, мо мехоҳем ба ту кӯмак кунем, Ик ва ман мехоҳем ба ту кӯмак кунем.
Ман қисмҳои якум ва дуюми сценарияро месупорам.
Пас ман мехоҳам ба он баргардам, пас телефон дар студия занг мезанад, касе аз марказии Олмон, муҳандиси
шаҳрвандӣ, дигараш дӯзанда ва физиотерапевт мепурсанд: «Оё дар студияи филмсозӣ ба кӯмак ниёз доред?»
Ва ман мегӯям, барои ман чизе ҳаст. Инҷоро бинед: қисми чорум, қисми панҷум.
Ман мехоҳам ба қисмати шашумам баргардам, пас аз Шимоли Олмон паёми дигаре пайдо мешавад, дандонпизишк
Стефан мегӯяд: «Лоис, оё ба кӯмаки ман ниёз дорӣ?»
Ӯ ҳеҷ гоҳ бевосита бо ман тамос нагирифтааст.
Ман ҳис мекунам, ки ҳанӯз ҳама чизро аз ҳафтаи худ бароварда накардаам.
Ман мегӯям, барои ман чизе ҳаст. Бо ин матн шумо бояд инро ва онро санҷед.
Мо ҳанӯз бояд суханронҳоро ташкил кунем.
Оё ту ин корро мекунӣ? Албатта, бешубҳа.
Ва ман мегӯям, ки ҳоло онро кӯтоҳ мекунам.
То шом, ҳамаи ёздаҳ нафари мо ба ҳамин тариқ расида будем.
Филм шом омода мешавад.
Ва ман бо хурсандӣ ба бистар меравам, қариб аз ҳаяҷон наметавонам хоб кунам.
Аммо пас ҳама ҳамин тавр эҳсос мекунанд.
Ва ин ҳамон принсипест, ки ман қаблан зикр карда будам: ҳамчун як бадан якҷоя кор кардан.
Падари ман даҳсолаҳо инро меомӯзонад.
Мо организм ҳастем, узвҳои бадан.
Аммо Худо сар аст, ки ҳамаи инро зинда мекунад.
Шумо инчунин метавонед онро қудрати олӣ ё энергияи нек номбар кунед.
Ҳар кас барои он калимаҳои худро дорад, аммо мо онро ҳамчун рӯҳе, ки дар бадан зиндагӣ мекунад, эҳсос мекунем, ва
ҳар кас бо ин талхишҳо ҳамроҳ мешавад, ё мо худро ба ҳамроҳ шудан бо ин талхишҳо одат медиҳем.
Инҳо тӯфони шодмонӣ ҳастанд, инҳо хоҳишҳо барои чизҳое ҳастанд, ки шумо фикр мекунед, ки ин шоми панҷшанбе аст.
Салом, мо як чорабинии бузург дорем.
Шумо метавонед эҳсос кунед, ки ман хушҳолам.
Пас ту мефаҳмӣ, ки Парвардигор ҳамин тавр кор мекунад.
Боз як эпизод, то шумо каме фаҳмед.
Шаби Соли Нав буд, ҳама мехостанд ҷашн гиранд.
Ва ман мефаҳмам, ки мо дар баррасии солонаи худ хато кардем.
Дар ҳуҷҷати матнӣ чизе нодуруст аст; як саҳна гум шудааст.
Ва вақте ки ман фикр мекунам, ки ба касе ниёз дорам, то ҳуҷҷати матнӣ-ро тафтиш кунад ва манбаъҳоро таъмин намояд.
Дори аз Австрия, Лоис, ман наметавонам, ба ман ниёз дорӣ?
Инҷо ҳуҷҷати матнӣ. Ва сипас ман мефаҳмам, ки ба буришгари коғаз ниёз дорам.
Муҳимтарин саҳна, муҳимтарин рӯйдод дар ин ҷо нест.
Нюрнберг Корнер, Ҳанна мегӯяд, ки ман метавонам кӯмак кунам. Вай муҳаррир аст.
Ва ҳоло ман ҳама чизро дар як шом дар як ҷашни шаби Соли Нав ҷамъбаст кардам.
Ин ҷашни шахсии шаби Соли Нав буд, бе ягон ташкилот.
Аз ин минтақаҳо, ҳамеша дар вақти муайян, шахси мувофиқ пеш омад.
То он бародаре, ки ҳанӯз мезанад, Лоис, оё ҳозир ба ман ниёз дорӣ?
Ман мегӯям, инро ва ин телефониро созед.
Ин ҳамин омезиши афсонавӣ аст, ки дар он ҳар кас ба овози ботинии худ гӯш медиҳад.
Кай ман лозим ҳастам, дар куҷо ман лаззат мебарам?
Яке борист, дигаре лаззат.
Агар ман аз он лаззат набарам, иштирок намекунам. Ин принсип дар Kla-TV аст.
Ва ҳамин тавр рӯз ба рӯз мегузарад.
Шумо мебинед, тамошобинони азиз, ки ин зан ба он чи мекунад, хеле шавқманд аст.
Ман гумон мекунам, ки падари шумо бо ин кор даъвати худро иҷро мекунад. Бале.
Ва эҳтимол шумо низ.
Барои он ки ту ба Линц биёӣ, осон набуд. Бисёр вохӯриҳо.
Ин қариб чунин садо медод, ки гӯё мо бояд барномаро дар соли 2025 истеҳсол кунем.
Зеро дар барномаи шумо лоиҳаҳои зиёди муҳиме ҳастанд.
Дар бораи барномаҳои ҷолиби оянда дар Kla-TV ба мо нақл кунед. Ҳоло шумо дар чӣ кор мекунед?
Хуб, ман бояд бигӯям, ки то кунун муҳимтарин лоиҳае, ки мо дорем, ин даъвати байналмилалии ҳушдор дар бораи
созишномаи пандемияи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ мебошад.
Пас, раъйдиҳӣ дар Женева аз 27 май то 1 июн баргузор мешавад.
Аз 194 кишвар намояндагон ҳастанд.
Ва бояд гуфт, ки онҳо ҳоло воқеан дар ин ҷо табаддулоти давлатӣ тарҳрезӣ мекунанд.
Пас Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ва директори генералии он, Тедрос, бояд чунин салоҳият ва қудрати зиёд дошта
бошанд, ки воқеан метавонанд пандемияҳоро эълон кунанд.
Онҳо мисли ҷарроҳонанд: давлатҳо дар асл мехоҳанд онҳоро кастратсия кунанд ва худро тавоно гардонанд.
Ин маънои онро дорад, ки онҳо метавонанд сипас эмгузаронӣ, карантин ва маҳдудиятҳои
озодиро ба хоҳиши худ ва ба хоҳиши ӯ эълон кунанд.
Ва мо аллакай дар бораи файли Тедрос муҳокима кардаем.
Мо инчунин аллакай рӯшноӣ андохтем ба гузаштаи ҷиноятии ӯ.
Ва ин воқеан бадтарин ҳолати имконпазир аст.
Ва аз ҳамин сабаб ман бояд бигӯям, ки ин ҳоло муҳимтарин лоиҳа аст.
Азбаски ҳамаи ниҳодҳои назоратӣ вуҷуд доранд, ниҳодҳои мустақили назоратӣ вуҷуд надоранд.
Шумо аллакай дар AUF1 хабар додаед, ки онҳо мехоҳанд монополияи ҳақиқатро дошта бошанд ва муайян кунанд, ки чӣ
дуруст аст ва чӣ нодуруст. Дезинформасияро бартараф кунед.
Ва ҳоло мо инчунин як варақаи иттилоотиро бо муҳимтарин маълумотҳо аз матни созишнома таҳия кардем, то шумо
бо ҳамин ибораҳои дақиқ ба сиёсатмадори худ муроҷиат карда, барои муҳокима далелҳои воқеан хуб дошта бошед.
Ва ҳар кас метавонад ба сиёсатмадорони кишвари худ муроҷиат кунад ва воқеан барабанро
мезанад, то ин табаддулоти пинҳонии давлатӣ фош шавад.
Зеро ҳоло, аз назари мо, воқеан вақти ҳалкунанда расидааст.
Ва бинобар ин ман ба харитаи ҷаҳон назари хеле стратегӣ андохтам.
Пас, дар кадом кишвар кадом забон гуфта мешавад, то мо ба ҳамаи кишварҳо расидан тавонем?
Зеро ин ба ҳамаи кишварҳо таъсир мерасонад.
Ва сипас мо воқеан ба таври стратегӣ баррасӣ кардем, ки кадом забонҳоро метавонистем
барои расидан ба ин кишварҳо истифода барем.
Ва ҳоло мо воқеан ин барномаро ба 39 забон нашр кардаем, то ки ҳамаи кишварҳои стратегӣ низ аз
ҷониби тарҷумонҳои ихтиёрии мо фаро гирифта шаванд.
Ва ман мехоҳам аз ин фурсат истифода барам, то шумо, тамошобинони азизи Auf1, ба варақаи иттилоотие, ки дар поёни барнома пайванд
шудааст ва дар он варақаҳои таблиғотӣ ва далелҳо барои намояндагони расонаҳои асосӣ ва
сиёсатмадорон ҷой дода шудаанд, назар афканед.
Ҳоло мо воқеан барои ин талош мекунем ва бо сиёсатмадорон ба гуфтугӯ меоем.
Ва агар шумо дар дигар кишварҳо тамосҳо, дӯстон ё хешовандон дошта бошед, лутфан итминон ҳосил
кунед, ки онҳо дар бораи ин барномаи муҳим огоҳ бошанд.
Мавод низ ба забонҳо тарҷума шудааст.
Мо дар ин ҷо воқеан шабу рӯз кор мекунем.
Аммо воқеан мавод барои гирифтан ва паҳн кардан мавҷуд аст.
Зеро, бигзор ба ту бигӯям, танҳо якҷоя мо метавонем ин девонагиро боздорем.
Ин воқеан як фалокати ҷаҳонӣ аст, ростӣ.
Ва мо воқеан бояд якҷоя бимонем ва синергетикҳо эҷод кунем.
Ин ҷойгиркунии маҳсулот, тамошобинони муҳтарам, махсус иҷозат дода шудааст.
Пас, вақте ки сухан дар бораи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ ва нақшаҳои он меравад, паҳнкунӣ комилан иҷозат дода мешавад.
Биёед дар бораи оилаи Сасек сӯҳбат кунем.
Агар шумо каме таҳқиқ кунед, оилаи васеъ, ёздаҳ бародару хоҳар.
Оё онҳо ҳама дар Kla-TV кор мекунанд?
Бо назардошти он чи мекунед, ҳаёти оилавии худро чӣ гуна тавсиф мекунед?
Пас ман даҳ бародару хоҳар дорам, дар маҷмӯъ мо ёздаҳ нафар ҳастем.
Хурдтарин ҳоло 20-сола шуд.
Ва шояд дар бораи таърихи оила. Волидони ман хеле эҷодкоранд.
Пас дар солҳои аввали кор онҳо бо мо намоишҳои хурди театрӣ, мюзиклҳо ва сипас сафари консертӣ мегузарониданд, ки дар он
ба ҳар кас иҷозат дода мешуд, ки ҳар сол як суруд, бевосита аз дил, дар бораи он чизе, ки ӯро ба ларза меовард, нависад.
Мо низ таътилҳоямонро ҳамин тавр гузарондем.
Ҳамеша шавқовар буд, мо мусиқӣ менавохтем ва ба ҳар кас иҷозат дода мешуд, ки асбоби мусиқиро интихоб кунад.
Онҳо ҳамеша бо эҳтиёти зиёд кӯшиш мекарданд, ки ҳар кас тавонад шукуфанда шавад, истеъдодҳояшро кашф кунад ва онҳоро инкишоф
диҳад. Новобаста аз он ки ин дарсҳои сурудхонӣ, рақс ё ҳар чизе дигар буд, онҳо ҳамеша боварӣ ҳосил мекарданд, ки мо воқеан
он чи дар дил дорем, баён кунем ва онро ба амал татбиқ намоем.
Ва бинобар ин воқеан ҳама истеъдодҳояшонро пурра рушд додаанд.
Масалан, хоҳари хурди ман, Рут-Элпида, як композитори аҷиб аст.
Ӯ мусиқии филм меофарад ва дар синфбандии олӣ суруднавис аст. Ӯ инчунин барои Kla.TV ва филмҳои пурраметраж мусиқӣ эҷод мекунад.
Бародарам Элиас дар тамоми ҷаҳони IT гений аст.
Пас онҳо чӣ кор мекунанд: тамоми инфрасохтори серверӣ дар пасманзари Kla-TV ва ҳамаи вебсайтҳоро якҷоя мекунанд.
Ин воқеан аъло аст.
Ва онҳо, масалан, нӯҳ нафар, яъне ӯ ва дастааш, воқеан нӯҳ моҳ шабу рӯз ҳамлаҳои ҳакерҳоро пешгирӣ карда истодаанд.
Ва он воқеан касбӣ буд. Онҳо миллионҳо долларро ба ин лоиҳа сарф кардаанд, то моро нотавон созанд.
Ва Илияс воқеан мӯъҷизаофар аст.
Бародарам Ян-Ҳенох боз комилан дигар аст.
Пас ӯ пурра дар сохтмон, муҳандисии барқ, механика, обрасонӣ, насб, технологияи яхдон ва технологияи офтобӣ машғул мешавад.
Ӯ тамоми пойгоҳро назорат мекунад ва боз ҳам ба кори худ машғул аст.
Сипас Боаса ҳаст, ки ба пухтупаз шавқманд аст ва ба тозакории хона, кишоварзӣ ва гастрономия муҳаббат дорад.
Ба ин васила, ҳама чиз якдигарро такмил медиҳад.
Аммо ҳоло ӯ воқеан аз омадан ба студияи филмсозӣ лаззат мебарад, танҳо барои кӯмак дар таҳрир.
Ин танҳо як тиҷорати оилавӣ аст, ё дақиқтараш, маконест, ки дар он ҳар кас якдигарро такмил медиҳад.
Суламит, хоҳари ман ва Андреас дар соҳаи графика, таҳрир ва монтажи филм воқеан мутахассисони ҳақиқӣ ҳастанд.
Сипас онҳо садҳо муаллимонро, ки чунин курсҳоро мегузаронанд, омӯзиш медиҳанд.
Анна-София низ касбӣ аст, муҳаррир.
Аммо ҳоло ӯ, ҳадди ақал барои ман, ҳамчун овозхони ситора ва ҳунарпеша баргаштааст.
Пас Рианна қафо намемонад.
Аммо волидон ҳамеша тавонистанд онро аз онҳо бароварда гиранд.
Ноэми, хуб, бародарону хоҳарони зиёд дорӣ, ман хатар намегирам.
Ӯ дӯзандаи боистеъдод, муҳосиб ва хонанигор аст, ки ин аъло аст.
Ӯ инчунин барои мо матнҳо менависад ва мардумро ба кор ҷалб мекунад.
Стефан ва Рамон боз ҳам ҳамаҷонибаи супермаҳоратманданд.
Ҳунари дуруст, чӯбкорҳо, боғбонҳо, ландшафтбонҳо
Пас мо низ дар ҳар гӯша ба он ниёз дорем.
Умедворам, ки дар лифти худ касеро фаромӯш накардаед? Не, ҳатто як нафарро ҳам на.
Не он ки ягон бародар ё хоҳар бигӯяд: «Эй, чаро маро зикр накардӣ?»
Ва ҳоло ман боз як ҳалли хуб дорам.
Пас, истеъдоди беохир дар ташкилот.
Дар ҳар сурат, мо ба ҳамдигар таъсир мерасонем.
Ва дар ин ҷо низ, дар ин китоби табдилот, ҳар кас назари худро мегӯяд.
Пас шумо метавонед каме бодиққаттар бихонед, ки чӣ гуна ҳама ҷалб мешаванд.
Ҳама воқеан имкони суханронӣ пайдо мекунанд. Шумо воқеан метавонед худро ба он ғӯта занед.
Аммо ин танҳо як назари кӯтоҳ ба оилаи мост.
Барои ту ҳамчун духтари ҷавон он чӣ гуна буд?
Оё барои шумо фавран равшан буд, ки мехостед ба ин тиҷорати оилавӣ ҳамроҳ шавед?
Имрӯз шумо мудири истеҳсолот ҳастед.
Оё ҳамеша ҳамин майлро доштед?
Хуб, дар асл, ман аз хурдсолӣ мехостам котиби падарам шавам.
Муаллимон ва хонандагон воқеан кӯшиш карданд, ки маро аз ин кор боздоранд.
Аммо онҳо муваффақ нашуданд. Ин аллакай муқаррар шуда буд. Ин танҳо хоҳиши дили ман буд.
Ман танҳо дарк кардам, ки мехоҳам он чизеро, ки падарам дар ҳаёти ман мекунад, дастгирӣ кунам.
Ва ҳамин буд. Ман аввалин касе будам, ки аз падарам пурсид, ки оё метавонам ба ин созмон, ин хайрия, ин кори умрии ӯ шомил шавам.
Ва ин чандон осон набуд.
Сипас ӯ ба ман гуфт, ки ба ман панҷ ҳафта вақт додааст, то дар ин бора андеша кунам.
Ту медонӣ, ки ман оқибатҳоро ба назар мегирам.
Ман ҳеҷ амният надорам, ман ҳеҷ даромад надорам.
Ҳамааш метавонад аз як рӯз ба рӯзи дигар ба поён расад. Бадномсозӣ, таъқиб.
Ва ӯ аз аввали кор ба ман гуфт, ки агар ба мо ҳамроҳ шавӣ, масъулиятҳо хоҳӣ дошт.
Шумо наметавонед танҳо бигӯед: «Хайр, ман ҳоло меравам, аз ин дилсард шудаам.»
Ин маънои онро дорад, ки панҷ ҳафта вақт ҳаст, то дар ин бора андеша кунед, бо ҳамаи оқибатҳои он.
Як лаҳза, шояд шумо ҳатто намедонед, ки чӣ мегӯед.
Ё чизе монанди 15. Бале, мекунам, дуруст?
Аммо сипас ман қарор гирифтам. Ман медонистам, ки чӣ мехостам.
Ва ин ҳаяҷонбахш буд.
Сипас ман дар оила таъсири паҳншавӣ ба вуҷуд овардам.
Сипас фарзанди аввал низ назди падар омад ва гуфт: «Ин диди ман барои зиндагӣ аст.»
Ман инро хуб андешидаам.
Ва сипас ҳама аз ҳамин ҳолат гузаштанд, ки онҳо гуфтанд: «Ба ҳамаи оқибатҳо назар кун, ҳоло дар бораи он фикр кун.»
Шумо наметавонед ин корро ҳамин тавр анҷом диҳед, бинобар ин ин як навъ ӯҳдадорӣ аст.
Бале, ва сипас тамоми он.
Шахс метавонист барои худ касб созад.
Яъне, мо дар мактаб хеле хуб будем. Дуруст.
Ва танҳо дар он ҷо он қарорро қабул кунед.
Ва сипас, ман мегӯям, воқеан онҳо пай дар пай шуста шуданд.
Ва мисли домино.
Ва ин махсус буд, зеро коршиносони культ пешгӯӣ карда буданд, ки вақте аввалин ба 18-солагӣ мерасад, ӯ фирор хоҳад кард.
Ӯ гурехта меравад. Ҳоло баръакс рӯй додааст.
Вақте ки аввалин 18-сола буд, ҳамон вақт воқеан оғоз ёфт.
Ин маъно дорад, ки онҳо як-як ихтиёран ҳамроҳ мешуданд ва ба падарашон мегуфтанд: «Ман ҳам мехоҳам».
Ин маънои онро дорад, ки мо дар тӯли дувоздаҳ сол то ин санаи анҷомёбие, ки коршиносони культ ба мо
доданд, ҳама чизро якҷоя сохтем. Ҳамаамон ҳамчун як оила.
Ва сипас коршиносони культ баргаштанд.
Ин хеле ғайритабиӣ аст. Ин ҳамбастагӣ берун аз доираи оила аст.
Пас коршиносони культҳо ҳамеша чизе барои гуфтан доштанд. Ин ҳеҷ гоҳ дуруст набуд.
Сипас онҳо ҳатто аз ҳеҷ як буҳрони расонаӣ эҷод карданд, гӯё бародарам Элиас аз гурӯҳ баромада бошад.
Ин воқеан як маъракаи бадномсозӣ буд.
Бародарам ҳанӯз ҳам аз ин дурӯғ азоб мекашад.
Ман танҳо мегӯям, ки ҳар чи мо кардем, барои ВАО ҳеҷ гоҳ дуруст набуд.
Ин моро боз ба мавзӯи мавриди назар бармегардонад.
Мо бояд боз мавзӯи сектҳоро баррасӣ кунем. Ман ба он хеле манфиатдорам.
Аммо боз як савол.
Шумо гуфтед, ки бе музд кор мекунед.
Не, ин ҳам дуруст нест.
Чӣ гуна бояд инро тасаввур кард?
Шумо бояд чизе гиред.
Мукофоти ман дақиқ ҳамин аст, ки вақте чизе муваффақ мешавад, тавре ки қаблан тавсиф карда будам.
Ин мукофоти бениҳоят ғайриоддӣ аст.
Ту дар бистарӣ ҳастӣ ва мебинӣ, ки ман дар андеша ғарқ шудаам.
Ин воқеан аҷиб буд.
Ин беҳтарин ҳисси қаноат аст, вақте ки шумо онро пас аз анҷоми як кор дарк мекунед.
Ҳар кас ба дигаре бештар мегӯяд. Ташаккур, ташаккур, ташаккур, ташаккур.
Ва ҳама чизе, ки ман ба он ниёз дорам, ҳамеша онҷост.
Дар ниҳоят, ин муносибат бо Худо аст.
Ва ин эътимод аз рӯз ба рӯз аст.
Ва ҳамагӣ ҳафтаи гузашта боз дар рӯи миз хӯрок буд.
Меояд, меравад.
Ман танҳо мехоҳам бигӯям, ки ин бе подош нест.
Аммо агар шумо аз Швейтсария ба Австрия ронед, бояд мошини худро бо бензин пур кунед.
Ва ҳамин вақт аст, ки ба шумо пул лозим мешавад.
Чӣ гуна пул ба хазинаи шумо мерасад?
Ман гуфтам, ки падарам беҳтарин намунаи ибрат аст.
Ӯ онро зиндагӣ мекунад.
Ӯ медиҳад, мерезонад, мерезонад.
Ва ҳамин тавр ҳар кас аз он ҷо оғоз мекунад, ки дар дилаш эҳсос мекунад.
Ҳоло, чун ронандае, ки маро мебурд, мегӯяд: «Лоис, ман дар таътил ҳастам.»
Метавонам шуморо ба ҷои дилхоҳаттон барам?
Оё ман бояд барои ронанда пардохт кунам?
Ман дар он ҷо тамоми панҷ соат вақт доштам, то ба саволҳои шумо фикр кунам.
Аммо мебинед, ман бояд барои ронанда пул пардохт кунам.
Ин аз дарун меояд.
Ва агар Худо он қадар бузург бошад, ки ба паррандаҳо ғамхорӣ мекунад ва ба гулҳо зеботарин либосҳо медиҳад.
Чаро он набояд барои мо кор кунад?
Ин ҳамон чизест, ки Исо дар Китоби Муқаддас мегӯяд. Ин ҳамон чизест, ки мо бо он зиндагӣ мекунем.
Аммо ин набояд ба касе стресс биёрад.
Ман танҳо мегӯям, ки падарам ҳамин тавр намуна мегузорад.
Ҷаҳони нав бе пул аст.
Мо бо тамоми дилҳоямон ба ҳамдигар таслим мешавем.
Ва он бештар ва бештар аз он чизе, ки кас метавонад бидиҳад, бармегардад.
Чӣ чиз дар кори шумо шуморо мафтун мекунад ва чӣ чиз шуморо водор месозад?
Ин равшан ҳамкории органикӣ аст.
Ҷое, ки шумо дарк мекунед, ки зеҳни болотар кор мекунад ва ҳама чизро идора мекунад.
Барои ман ин фақат ҳаяҷони пок аст.
Ин танҳо ба мо таъсир намерасонад.
Яъне, ҳамаи ҳаракатҳои таълимӣ, ки мисли занбуруғҳо мерӯянд.
Ман танҳо эҳсос мекунам, ки дар паси он қуввае ҳаст, ки воқеан дурахшон аст.
Ва ман дар он ҷо ҳар рӯз мӯъҷизаҳоро эҳсос мекунам.
Ва он чизе, ки аз кӯдакӣ маро хеле мафтун кардааст, ин аст, ки ман ҳамеша мушоҳида
кардаам, ки чӣ гуна садҳо одамон тағйир ёфтаанд.
Пас ман мегӯям, эгоҳо, эгоистҳо шумо шудед.
Одамони серталаб ба осонӣ саховатманд шуданд.
Ё одамони даъвоҷӯ ва ҷанҷолӣ ногаҳон дӯстдошта, ғамхор, ҳамдигарро пайвасткунанда, мулоим шуданд ва ҳаёти худро доштанд.
Ва одамони ғамгин, дилшикаста ва меланхоликӣ ҳамеша шод ҳастанд ва беҳтарин таманниётҳояшонро иброз мекунанд, ва
гуфторҳои муқаддас, никоҳҳо ва оилаҳо барқарор шудаанд.
Ҳамин чиз маро хеле мафтун мекунад, зеро тағйирот аз дили худи инсон оғоз меёбад.
Дар тамоми ин ҳаракате, ки падарам дар ин ҷо оғоз кард.
Ҳар ҷо ки ҳасад, низоъ, ҳасад, тамаъ ва ҷустуҷӯи фоида вуҷуд дорад, ҳамеша аз ман оғоз меёбад.
Ман метавонам фавран ҷаҳонро тағйир доданро оғоз кунам.
Аммо ман медонам, ки он то охири ҷаҳон меравад.
Ин қудратест, ки метавонад ин корро анҷом диҳад.
Ва падари ман дар он ҷо воқеан хеле ҳақиқист, зеро ӯ онро зиндагӣ мекунад.
Ӯ 18 китоб навиштааст.
Ҳазорҳо дарсҳо бепул ташкил карда шуданд.
Ки дар он ҳамеша ҳама чиз якхела аст.
Дар бораи ин қувваи бузурге, ки дар ин ҷо амал мекунад.
Аммо ҳоло низ муқовимат вуҷуд дорад. Ба ҳар ҳол, бадномсозӣ низ ҳаст.
Шумо пештар худатон ин калимаро ёд кардед.
Шумо ахиран бо Ширкати радиову телевизионии Швейтсария баҳс кардед.
Ин чӣ гуна рӯй дод? Он дар бораи чӣ буд?
Пас ман бояд дар ин ҷо каме ба қафо баргардам.
Масъала дар он аст, ки ман қаблан ҳайрон будам, ки чаро SRF моро таъқиб мекунад.
Ва ҳамеша чанд номи муайян дар ин миён ҳастанд. Георг Отто Шмид, Хуго Штамм. Ҳамеша ҳамон номҳо.
Ва ҳоло, дар солҳои охир, ман фаҳмидам, ки инҳо ҳамон одамонанд, ки ба мо ҳамла мекунанд, аммо
гурӯҳҳои дигарро камтар ҷиддӣ мегиранд ё ҳимоят мекунанд.
Шахсоне, ки дар содир кардани фоҷиаҳои воқеӣ айбдор мешаванд.
Пас мо дар бораи ҳазорҳо наҷотёфтагон аз саросари ҷаҳон сӯҳбат мекунем, ки онҳо шурӯъ мекунанд
дар бораи чизҳои воқеан даҳшатнок нақл кунанд.
Аз як сектаи шайтонӣ, яъне идеологияи шайтонӣ.
Ин ба қурбониҳои шафқатноки кӯдакон, сӯистифодаи маросимӣ, шиканҷаи кӯдакон ва азоб додани кӯдакон дахл мекунад.
Ҳоло, баъзе аз шумо шояд фикр кунед, ки ӯ дар бораи чӣ гап мезанад?
Ман дар ин ҷо кӯтоҳ иқтибос меорам, аммо бояд каме ба қафо баргардам.
Гуруи шайтанист Алистер Кроули дар китоби оммавии худ «Назария, амал ва ҷоду» (Theory, Practice and
Magic), дар «Назария ва амал», ҷилди 4, саҳифаи 87 мегӯяд:
Қурбонии хун ҳамеша муҳимтарин ва муътамадтарин ҷузъи ҷодугарӣ буд.
Барои ба даст овардани баландтарин манфиати маънавӣ, бинобар ин бояд қурбониеро интихоб кард,
ки бузургтарин ва покизатарин қудратро дорад.
Кӯдаки мард, комилан бегуноҳ ва бо зеҳни баланд, қурбонии қонеъкунанда ва мувофиқтарин аст.
Қурбонии инсонӣ қариб барои ҳама мақсадҳо беҳтарин аст.
Пас, тасаввур кунед, агар падари ман инро навишта бошад. Дуруст, зағини пӯшида.
Ҳоло дар Швейтсария овозҳои зиёде баланд шудаанд, ки ҳамин культаи Шайтонро фош мекунанд.
Калимаҳои калидӣ: парвандаи Натали ва ғайра.
Бисёриҳо ҷуръат карданд, ки шаҳодат диҳанд.
Ва ҳоло Георг Отто Шмид боз дар маркази таваҷҷӯҳ қарор дорад.
Ҳамон Ҳюго Штамм, ҳамон SRF дар як дастаи маҳдуд.
Ин ҳама назарияҳои табаддулот аст.
Онҳо тамоми инро хандаовар нишон медиҳанд.
Онҳо қурбониён ва шоҳидонро масхара карданд.
Оҳ, ҳа, ва чанд мухлиси «Калисои Шайтон» ҳастанд, мо умуман набояд дар бораи онҳо хавотир шавем.
Пас ногаҳон ҳамон одамоне, ки падари маро, ки ман ӯро азизтарин шахс мешуморам, бадном мекунанд, хеле меҳрубон мешаванд.
Не, ман наметарсам, аз чизе тарсидан нест.
Ва сипас ман филми ҳуҷҷатиро нашр кардам, ки дар он оғоз кардам ба ошкор кардани робитаҳои байни SRF ва ҳамаи ин давраҳо ва
рӯзноманигор Робин Рехманн бо ин сектаи шайтонӣ, бо истифода аз далелҳо ва шаҳодатҳое, ки аз ҳамаи
маълумоти ҷамъоваришудаи наҷотёфтагон ба даст оварда будам.
Ва сипас ҳаяҷонбахш шуд.
Дар рӯзи якшанбе пас аз пахш ман номаи таҳдидомез гирифтам, ки дар он ба ман ультиматуми ду соата дода шуда
буд, то фавран онро бардорам, ва дар сурати риоя накардан таҳдид ба оқибатҳои ҳуқуқӣ карда шуда буд.
Ин воқеан шадидтарин чизе буд, ки ман то ҳол таҷриба кардаам.
Ва сипас, албатта, ман таҳқиқоти худро идома додам.
Сипас ман онро мухтасаран бардоштам.
Хуб, ин саволи ояндаи ман мебуд.
Ту онро поён кардӣ?
Ман онро мухтасаран поён кардам.
Ин мактуб маро хеле таҳдид кард.
Ман аллакай худро дар паси панҷараҳо мебинам.
Ва сипас ман боз таҳқиқот кардам ва фаҳмидам, ки ҳамааш устувор аст.
Бештар аз он чизе ҳаст, ки ман овардаам.
Онҳо аллакай ҷашн гирифта буданд ва ба ҳамаи онҳое, ки ҳанӯз он ҷо буданд, мактуб навишта буданд.
Kla-TV онро ҳазф кард.
Ту низ бояд, ту низ бояд, ту низ бояд.
Бител ТВ, ҳамааш рафт, рафт, рафт.
Ва сипас ман бо як изҳороти муқобил нисбат ба ин номаи таҳдидомез ва филм баргаштам.
Боз бор кардам, ман онро боз бор кардам, бо далелҳои бештар.
Ва боз як бори дигар ҳар далелро исбот кард.
Ва сипас ин видео ба 1,86 миллион тамошо расид ва вирусӣ шуд.
Ва сипас дар ҷангал ором шуд.
Ман дигар ҳеҷ чиз аз SRF нашунидам.
Ин маро хеле шубҳанок кард.
Аммо он чизе, ки ман мехоҳам бигӯям, хулосаи ман аз тамоми ин масъала ҳамин аст.
Одамони ростқавл ва ростгор мисли падари ман ба бадтарин шакл бадном карда шуда, ҷинояткор эълон мешаванд.
Ва ман чунин таассурот мегирам, ки ҳадаф ин аст, ки касе ба фикри кандакорӣ дар он ҷо, ки ҷиноятҳои воқеӣ рух медиҳанд, наафтад.
Ин ҳолати ҳозираи ман аст.
Зеро он гоҳ масеҳиён мегӯянд, ки он одамон хеле баданд ва онҳо шабу рӯз барои онҳо дуо мекунанд.
Аммо ман фикр намекунам, ки онҳо ягон хатар доранд; эҳтимол бештар аз тарафи чунин одамон аст.
Ва ҳоло ман бояд боз як бор ба таҳқиқоти худ дар бораи сатанизм баргардам.
Ман фикр мекунам, ки мо бояд бубинем, ки кӣ дар сатҳи болоӣ риштаҳоро мекашад.
Ва дар ин ҷо ба ёдам меояд сатионисти худэътирофшуда Алберт Пайк.
Ӯ фримасони дараҷаи 33 ва асосгузори сектаи шайтонӣ буд.
Ва қайд кунед: ӯ инчунин бригадир-генерал ва фармондеҳи бузург буд, яъне баландтарин афсари низомӣ.
Ва сипас дар соли 1891 як санади муҳим ошкор шуд, ки нишон медод, чӣ гуна ӯ се ҷанги ҷаҳониро
тарҳрезӣ карда буд. Санадӣ ва тартиб дода шуда.
Ҷанги Якуми Ҷаҳонӣ, ман онро мухтасаран ҷамъбаст мекунам.
Қудрати подшоҳ дар Русия бояд шикаста шавад ва кишвар ба қалъаи коммунизми бехудоӣ табдил дода шавад. Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ.
Он бояд аз фарқиятҳои байни фашистон ва сионистон сар шавад, то нацизмро нобуд кунад ва сионизми сиёсиро тақвият бахшад.
Мақсади Ҷанги Дуюми Ҷаҳонӣ таъсиси Давлати Исроил буд.
Ҷанги сеюми ҷаҳон бояд байни сионистони сиёсӣ ва фаластиниён, ё дақиқтараш роҳбарони ҷаҳони исломӣ, оғоз шавад.
Он чизе, ки ҳоло рӯй медиҳад, эҳтимолан ба мо ошност.
Ва ман танҳо мехоҳам таъкид кунам, ки мо бояд диққати худро ба он ҷо равона кунем, ки ҷиноятҳо воқеан рух медиҳанд.
Ва ин бори дигар аз ҷониби сатанист Элейстер Кроули тасдиқ мешавад, боз дар китоби ӯ, ки ман қаблан зикр карда будам,
ки дар он ӯ мегӯяд, ки тамоми сайёра бояд дар хун ғарқ шавад.
Ин ҷанги бузург бояд ҷангида шавад, зеро он амалиёти ҷодуиест, ки аҳамияти бениҳоят калон дорад.
Ӯ метавонад инро ошкоро нависад, ҳеҷ кас назорат намекунад ва ҳеҷ васоити ахбори омма дар ин бора хабар намедиҳад.
Тасаввур кунед, агар падарам инро навишта бошад.
Мо бояд сайёраро дар хун ғарқ кунем.
Падари шумо ба доғдоркунии зиёд дучор шуд.
Шумо дар кӯдакӣ инро чӣ гуна дарк мекардед?
Қисми якуми савол, аммо албатта мо низ шавқ дорем, ки падари шумо он замонро чӣ гуна паси сар кард?
Ӯро ҳамчун назарияпардози табаддулот, раҳбари як култи динӣ, радкунандаи Холокост ва, ки медонад, боз чӣ унвонҳо меномиданд.
Ин ба шахс таъсир мерасонад. Шумо дар бораи он чӣ ҳис кардед?
Шумо бешубҳа аз ҳамсинфонатон дар мактаб як чиз ё чизи дигар шунидаед.
Ва дар тӯли он солҳо шумо падаратонро чӣ гуна эҳсос мекардед?
Оё лаҳзаҳои ноумедӣ ва нороҳатӣ низ буданд?
Пас, аслан ман аз дуюмӣ оғоз мекунам.
Ин нуқтаҳои сифр қариб ҷузъи ҳаёти ҳаррӯза шудаанд, ки дар онҳо баъзан аз тамоми ин беадолатӣ то ашк мерасед.
Аммо падарам воқеан инро ба таври беназир нишон медиҳад: дар он лаҳзаҳо, вақте ки ӯ ба поёни ҳаёт мерасад, вақте ки танҳо
метавонӣ гиря кунӣ, вақте ки беқудрат рӯи замин мемонӣ, ӯ ҳамеша ба Худо рӯ меорад, медонад, ки
адолат вуҷуд дорад ва аз имони худ қувват мегирад.
Аҷиб аст, ки ӯ аз ҳамаи ин зинда баромад.
Ман метавонистам ҳикояҳоро пай дар пай нақл кунам.
Барои ҳамин ӯ бузургтарин намунаи ибрат барои ман аст, зеро ҳамеша аз лаҳзаҳои заъф ва нотавонӣ боз
бармехезад, ҳеҷ гоҳ эътиқодаш ба Худоро аз даст намедиҳад ва ҳамеша дар эътиқодаш устувор мемонад.
Ва ту ҳатто аз ман пурсидӣ, ки ман дар ин бора чӣ ҳис мекунам. Албатта, ин душвор аст.
Мо ба тирезаҳои мо тухм партофтанд, мошинҳоямонро харошиданд, одамон дар инҷо ва онҷо ба мо ангушти миёна нишон доданд, ду бор
моро ғорат карданд, хонаи моро оташ заданд, ба аъзои оила ҳамла карданд, чархҳои мошинро буриданд, винтҳоро
суст карданд ва як бор қариб тамоми оила кушта мешуд.
Дар ин ҷо низ ҳамин гуфта шудааст, инчунин мӯъҷиза аст, ки он рӯй надод.
Ин даҳшатнок аст, ҳамчунин бадномсозӣ дар мактаб низ.
Яъне, ҳамаи он бадгӯӣҳоро, онҳо низ рӯзнома мехонанд.
Ман ҳатто аз ҷониби писарон латту кӯб шудам, воқеан, хуб, рад шуда будам.
Аммо он чизе, ки ман ҳатто бадтар ё қариб бадтар ёфтам, на танҳо ҳамин буд, балки ин ҳам, ки, масалан, аз даврони наврасии худ
доимо маро маҷбур мекарданд, ки бар зидди волидонам бархезам.
Ҳамеша бе иҷозат мегиранд, аз он ҷо баро, ин ҷо биё, ба худ кӯмак кун.
Ҳатто худи SRF, яъне Эвелин Фалк аз SRF, ба ман гуфт: «Биёед, биёед ва ба мо кӯмак кунед, ба сӯи мо биёед.»
Ҳоло ин хеле ҷолиб аст, яъне швейцариягиҳо маоши хуб медиҳанд, пас он ҷо метавонед хуб зиндагӣ кунед, дуруст?
Аммо ман ҳайронам, ки ҳама, ва ман воқеан ҳама мегӯям, ки қувваҳои муайян ва шахсони муайян ҳамеша
кӯшиш мекарданд моро ҷудо кунанд ва аз оила дур созанд.
Аммо ман ба худ гуфтам, ки мехоҳам ҷаҳон бидонад, ки падару модари ман воқеан кӣ ҳастанд.
Ман инчунин дар соли 2010 презентатсия додам, ки онро дар вебсайти AZK пайдо кардан мумкин аст,
ва дар он ман дар бораи падарам изҳорот додам.
Ман гуфтам: «Эй, модар ва падар, онҳо фардо моро дар вақти хӯроки нисфирӯзӣ, дар шом ва дар бегоҳ мебӯсанд ва ба оғӯш мегиранд.»
Мо ҳеҷ гоҳ бо низоъҳо ба хоб намеравем.
Ҳама чиз ҳамеша равшан хоҳад шуд.
Ман ҳеҷ гоҳ хашмро эҳсос накардаам.
Ман танҳо фикрамро баён кардам, танҳо барои он ки ба онҳо овоз диҳам.
Ман ҳамин тавр бо он рӯбарӯ шудам, зеро мехоҳам шаҳодат диҳам, ки мо биҳишти рӯи заминро эҳсос кардем.
Ман мехоҳам шаҳодат диҳам, ки мо ҳеҷ гоҳ намегузорем, ки офтоб бар рӯи ягон баҳс ё ихтилоф ғуруб кунад.
Барои ман онҳо беҳтарин волидон дар ҷаҳонанд ва ҷаҳон бояд инро донад.
Ва ҳамин тавр ман бо тамоми ин масъала бархӯрд кардам.
Ман мехоҳам овози мухолиф бошам, аз ҳамин сабаб ман ба ин ҷо омадам.
Ҳоло шумо қариб ҷавоби маро ба он савол пешгӯӣ карда будед, аммо ман боз ҳам мехоҳам онро бозпурсӣ кунам.
Зеро вақте ки шумо таҳқиқоти худро мегузаронед, шумо низ бо мавзӯи маориф рӯ ба рӯ мешавед.
Ва мегӯянд, ки падари шумо хеле сахтгир аст, ва баъзе вебсайтҳо иддао мекунанд, ки ҷазо додани кӯдакон
шарти зарурӣ барои табдил додани онҳо ба одамони хуб аст.
Шумо дар кӯдакӣ ва наврасӣ инро чӣ гуна эҳсос кардед?
Аввалан, тут-тут-тут, бип-бип-бип, дурӯғ гӯед, ин дуруст нест.
Ба ҷазо додани кӯдакон ҳамчун шарти зарурӣ барои хуб шудан баррасӣ кардан комилан беасос ва беҳуда аст.
Падари ман ҳеҷ гоҳ чунин чизе нагуфтааст ва барои он низ ҳеҷ гоҳ даъват накардааст.
Шояд ман ба ӯ мегуфтам, ки ӯ ҷонибдори ҷазои ҷисмонӣ аст, ҳамааш беасос аст.
Ин ҳеҷ гоҳ чунин набуд.
Ман ҳеҷ гоҳ аз тарафи модарам ё падарам хушунат надидаам.
Ман ҳамеша ин муоширати пур аз муҳаббатро эҳсос кардаам.
Ҳеҷ гоҳ хашмгин нашавед, ҳеҷ гоҳ ҷазоро аз рӯи эҳсосот надиҳед, ҳеҷ гоҳ.
Аммо васоити ахбори омма инро намехоҳанд бишнаванд, ва ман бояд як ҳикояи кӯтоҳеро нақл кунам дар бораи он, ки чӣ гуна SRF боз
дар яке аз чорабиниҳои мо бо Георг Отто Шмид мусоҳиба гузаронд.
Ва ман фикр мекунам, ки ман 17-солаам, ҳоло лаҳзаи ман аст, метавонам рост-рост пеши камера бигӯям, ки воқеан чӣ гуна аст.
Ва сипас ӯ дар назди камера мегӯяд: «Шумо бояд кӯдаконро интизом диҳед ва иродаи онҳоро шиканед.»
Ва сипас ман фавран гуфтам: «Ин дуруст нест, як лаҳза интизор шавед, падари ман зеботарин инсон аст, ман ҳеҷ гоҳ
ӯро хашмгин надидаам, ҳеҷ гоҳ ӯро зӯроварӣ карда надидаам.»
Ман ҳама чизро ба камера, бевосита ба камераи SRF гуфтам.
Оператор бо шитоб давр мезад, режиссёр аллакай ҳамин тавр буд, фазо каме ғайриоддӣ буд.
Ва ман фикр кардам, ниҳоят мо инро анҷом додем. Раъй ба раъй.
Одамон пас метавонанд худашон бубинанд.
Оё он пахш шуд?
Ва сипас зуд ноумедӣ фаро гирифт, зеро ман боз як бор дар толор давр задам.
Каме дертар мебинам, ки онҳо дунафарашон бидуни ман мусоҳибаро дар як кунҷи пинҳон такрор мекунанд.
Албатта, он ҳеҷ гоҳ пахш нашуд.
Пас шумо медонед, ки он дигар лозим нест.
Ва ҳоло, барои ҳар касе, ки дар ин бора таҳқиқ мекунад ва ҳатто барои шумо, ҳамчун як омӯзгори хуб, вақте бо ин дурӯғҳо рӯ ба рӯ
мешавед, ман танҳо мехоҳам бигӯям, ки ВАО ба он, ки воқеият чӣ гуна аст, таваҷҷӯҳ надоранд,
гарчанде ки ин маълумот барои ҳама дастрас аст.
Падари ман китобе навиштааст, «Таълим бо биниш».
Ин ҳамеша мавриди таваҷҷӯҳ буд.
Мо инчунин як тури тамоми оилавиро анҷом додем, ки дар он воқеан тамоми сурудҳоро ба ҳамин мавзӯъ бахшидем.
Ҳар кас метавонист дар бораи он, ки чӣ гуна онро эҳсос кардааст, сӯҳбат кунад.
Ҳар кас метавонад инро бубинад.
Ва дар он ҷо шумо ҳеҷ кадоме аз он ахмақӣҳоро нахоҳед ёфт.
Аммо ман мехоҳам чанд калима дар ин бора бигӯям, зеро ин масъала ҳамагонро дахл мекунад.
Барои ман, ибораи калидӣ «бо дурбинӣ таълим додан» аст. Дурбинӣ.
Зеро ҳамин тавр шумо метавонед тарбияи волидонамро ҷамъбаст кунед.
Зеро падаи мо ҳамеша ба мо мегуфт, ки ҳама чиз дар бораи қувват аст.
Онҷо ҷангҳо, фасод ва истисмор ҳастанд, инҳо қувваҳои торик ҳастанд.
Ва онҳо аз синни хурд ба дилҳои мо мезананд.
Ва ҳама чизе, ки дар он ҷаҳони васеъ рӯй медиҳад, аз ин ҷо, аз дил оғоз меёбад. Ҷангу ҷанҷол, ҳасад, дуздӣ.
Ва ҳадаф ҳамеша ин буд, ки аввал бадӣ дар дили ман ва сипас дар тамоми ҷаҳон мағлуб шавад.
Ва Худо дар даруни ман метавонад ва бадӣро мағлуб хоҳад кард.
Ва барои ин ҳам ба мо ниёз дорад.
Ӯ наметавонад инро танҳо анҷом диҳад. Ӯ ба зарфҳо ниёз дорад.
Ва фарқе нест, ки ман дар ҳаёти ҳаррӯзаам чизе хурд ва бадро мағлуб кунам ё чизе калонро.
Ҳарду ба қувваи ғайриоддӣ ниёз доранд.
Дар ҳарду ҳолат танҳо қарор кардан, ки кори нек анҷом диҳед, кофӣ нест.
Ва ҳамин тавр моро тарбия карданд.
Ман онро ҳамин тавр эҳсос кардам.
Ва дар ҳама чиз онҳо ҳамеша моро ба камолият раҳнамоӣ мекарданд, то ки мо худамон дарк кунем: «Сабр кун, ин нодуруст аст.»
Аҳ, ин ҷанг аст.
Ин як амали хурди террористӣ буд.
Ва ман воқеан бояд бигӯям, ки падарам моро бо назарияҳои инь-янь тарбия накард ва намегуфт: «Ин ҷо бадӣ ҳаст ва ин ҷо некӣ, ва онҳо
бояд дар мувозинат нигоҳ дошта шаванд, то ҳама чиз хуб шавад.»
Зеро бадӣ, ҳатто агар он танҳо 10% бошад, ҳамеша бо некӣ меҷангад, аз он медуздад, онро зулм мекунад ва ба ғуломӣ мекашад.
Пас ин назарияи инь-ян он тавр нест, ки моро тарбия кардаанд, зеро дар оилаи мо низ ҳамин тавр аст.
Шумо наметавонед бигӯед: «Як дузди хурд, ки аз мо медуздад, боқимондааш хуб аст».
Шумо дигар дар оилаатон осоиштагӣ надоред.
Мо бояд бадӣ-ро мағлуб кунем.
Аз ин сабаб шиори оилаи мо ҳамеша сулҳ ва оромӣ барои ҳама будааст.
Ва ҳамин аст, ки вақте чизе рӯй медод, мо аксар вақт соатҳо менишастем, то ҳама хушҳол
шаванд, то ҳама дар дарун озод ва ором шаванд.
Ва сипас, дар натиҷаи бадномсозӣ, падари ман воқеан барои тафтишот боздошт шуд.
Ва ӯ бозпурсӣ шуд ва мо ҳамаро фавран аз мактаб даъват карданд, барои нишонаҳои зӯроварӣ тафтиш карданд, дар доираи ҳамин мавҷ.
Ва он чизе ҷуз як тӯфони хурд дар пиёла набуд.
Ту гуфтӣ, ки ин як тӯфон дар пиёлаи чой аст, дар инҷо ту осоиши осмонӣ дорӣ, агар ҳама
мисли ту мебуданд, дар инҷо дигар коре намемонд.
Инро полис мегӯяд, инро ин мақомот мегӯянд.
Ва ман ҳоло бояд бигӯям, ки ҳа, онҳо дигар ҳеҷ коре нахоҳанд дошт, аммо дар айни замон полис кор хеле зиёд дорад.
Онҳо бояд бештар ва бештар ба мактабҳо раванд.
Ман ин маълумотро аз манбаъҳои бевоситаи муаллимон дорам, зеро кӯдакон дигар воқеан ягон ҳудудро намедонанд.
Не, онҳо дигар хуб рафтор намекунанд, яъне беназмӣ мекунанд, хушунат мекунанд, ва полисҳо ҳам ҳастанд,
онҳо чӯбчаҳои бамбукӣ надоранд, балки таҷҳизоти худро доранд, ва муаллимон ҳам хаста шудаанд.
Онҳо дигар наметавонанд бо ин кӯдакон сар кунанд.
Пас, танҳо як ёддошти кӯтоҳ дар ин бора:
Ин идеология, ки дигар марзҳо вуҷуд надоранд.
Ҳама чиз иҷозат аст.
Ҳеҷ чиз дигар нек ё бад нест.
Шумо инчунин ҳам зан ва ҳам мард ҳастед ва ҳамаи сояҳои байни онҳо; дар он ҷо дигар ягон ориентация намемонад.
Ин низ барои ман як падидаи хеле нав аст.
Ва, мебинед, дигар табуҳо нестанд, дигар марзҳо нестанд; ман мегӯям, ин мисли он аст, ки гӯем говҳо дигар ба деворҳо ниёз
надоранд, зеро онҳоро мезананд; ҳоло метавонанд дар роҳ давида гарданд ва ҳатто агар одамон
ҳангоми бархӯрдан бо онҳо бимиранд, ин ҳам хушунат аст.
Дигар набояд сарҳадҳо бошанд.
Ман танҳо мехоҳам бигӯям, ки ба назари ман ин идеология, ки марзҳо вуҷуд надоранд, низ як чизи комилан нав
аст, ва бинобар ин шумо метавонед маро пайравӣ кунед, оё мефаҳмед, ки ман чӣ мегӯям? Ҳа, ҳа, албатта.
Ман мехостам дар бораи китоб сӯҳбат кунам.
Агар шумо каме таҳқиқ кунед, хоҳед фаҳмид, ки чанд сол пеш бо бародаронатон Саймон ва Давид китоберо бо
номи «Модар, лутфан маро интизом кун» нашр карда будед.
Оё ин аслан дастури амал аст барои он чизе, ки шумо ҳоло гуфтед, ки шумо низ бояд марзҳоро муқаррар кунед?
Аввалан, ин унвон шуморо маҷбур мекунад, ки абруятонро хам кунед.
Аввалан, ин сарлавҳа иқтибос аст, иқтибоси баҳсбарангез аз ҳодисае, ки дар он духтари
ёздаҳсола бо ашк ба идораи падари худ омад.
Ӯ моро мисли кӯдакон дид, аммо ҳамзамон худашро низ дид ва гуфт: «Нигаред, фарзандони шумо метавонанд меҳрубон бошанд.»
Фарзандони шумо метавонанд корҳои нек кунанд.
Ман наметавонам ин корро анҷом диҳам. Ман ҳамеша маҷбур мешавам корҳои бад анҷом диҳам.
Ман ҳамеша маҷбур мешавам, ки розӣ нашавам. Ман ҳеҷ гоҳ наметавонам итоат кунам.
Модарам низ ҳеҷ гоҳ ба ман даст намезанад. Ӯ барои ман ҳеҷ гуна марзҳоро муқаррар намекунад.
Ва ӯ воқеан бо ашк аз падари худ илтиҷо кард, ки аз модараш пурсад, оё дар чунин лаҳзаҳо шояд ба чӯбча муроҷиат кунад.
Пас ӯ инро дарк кард ва ба мо танҳо имконият дод, ки бигӯем, чӣ гуна онро ҳангоми
муқаррар шудани як маҳдудияти хурд эҳсос мекунем.
Ин танҳо як намунаи як навдаи хурд аст: шумо онро мекашед, он берун аст, ман мегӯям, ки каме фишор аст,
аммо танҳо дар ҳолатҳои истисноӣ, вақте ки ин зарур аст.
Дузди хурд, ҷасорати хурд. Дузди калон дигар кор намекунад.
Фурӯшандагони маводи мухаддир, ғоратгарони бонк, дурӯғгӯён, дурӯғгӯёни хурд, дурӯғгӯёни калон,
сиёсатмадорон ва ғайра — дигар наметавонӣ зуд аз ин халос шавӣ.
Маҳз дар он ҷо мо имконият пайдо кардем, ки танҳо каме дар бораи он сӯҳбат кунем.
Фақат он тавр, ки мо онро эҳсос мекунем, ва мо ҳеҷ гоҳ чизе монанди хашмро эҳсос
накардаем ва ҳеҷ гоҳ муносибати ҳалнашуда надоштем.
Аммо инро аз ҳад зиёд калон нишон медиҳанд, гӯё ки ин чӯби бамбук ягона мушкили боқимондаи мост дар рӯи замин.
Ин, ки асрҳо, ҳатто ҳазорсолаҳо маъмул буд, дар ҳолатҳои шадид марзро нишон медод.
Ва ҳамин чизест, ки ман мегӯям: чаро сатанистҳо бузургтарин ҷашнро дар Рӯзи таълими безӯроварӣ мегузаронанд?
Зеро ҳамин ҷо макони афзоиши шайтонҳои воқеан бузург аст.
Агар шумо ягон маҳдудият нагузоред, бигӯед: «Ҳар чи хоҳед, кунед».
Ба ҳар ҷое, ки мехоҳӣ, бирав.
Хурдҳо меоянд, шайтончаҳо парвариш меёбанд.
Мо танҳо дар бораи худ, дар бораи ҳамсинфонамон ва дар бораи он ки чӣ гуна аст, вақте ки ту онҷо менишинӣ, гиря мекунӣ ва
мефаҳмӣ, ки наметавонӣ кори дурустро анҷом диҳӣ, сӯҳбат кардем.
Ман ба маводи мухаддир вобаста шудаам.
Ман дар ин ҷо яке паси дигар дӯстон дорам.
Ман ба шаҳват ва гуноҳ ғулом ҳастам.
Кош касе дар кӯдакӣ ба ман нишон медод, ки хат дар куҷо буд.
Ва ҳаминҷо ман бояд бигӯям, ки ҳамин чизест, ки волидони мо доранд.
Падари ман ба он иқрор шуд.
Яъне, кулоҳи бамбукӣ то асрҳо ҳанӯз ҳам маъмул буд.
Ин ҳоло як идеологияи нав аст.
Ман мехостам пешакӣ бигӯям, ки шумо метавонед ҳар кореро, ки хоҳед, анҷом диҳед. Бигзор
бигӯям, ки ҳоло мехоҳам ҳамёни шуморо бигирам.
Ин идеология аст.
Ман метавонам ҳар чи хоҳам, ҳар вақт хоҳам, анҷом диҳам.
Аммо ин идеология кор намекунад, зеро дар он сурат шумо бо мушкилот рӯ ба рӯ мешавед, зеро ман ҷайби шуморо медуздам.
Мебинед, ҳамеша як тамомият вуҷуд дорад.
Ва ҳамин ҷо ман мегӯям, ки падарам ҳанӯз дар ин бора ошкор аст.
Аммо чаро онҳо дар Geschiss инро ҳамин тавр мекунанд?
Ҳамин аст, ки ман қаблан зикр кардам: дар ҳоле ки ҳама фикр мекунанд, ки чӯбҳои бамбукӣ бузургтарин мушкили мост, онҳо
бомбаҳояшонро меандозанд ва мардуми худро маҷрӯҳ мекунанд.
Ва ҳеҷ кас он ҷоро намебинад.
Шумо метавонед каме фаҳмед?
Бале, албатта.
Хуб, ман ба он насли одамон тааллуқ дорам, ки дар он замон модару падарам, чуноне мегӯянд, баъзан хато мекарданд.
Ва дар паси он низ чандто буданд.
Модарам ҳамеша қошуқи чӯбинро истифода мебурд.
Ва ҳатто агар дигарон баръаксро даъво кунанд, ман фикр намекунам, ки ин ба ман ягон зарар расонид.
Гоҳ-гоҳ он низ муфид буд.
Имрӯзҳо мардум мегӯянд, ки дигар чунин корҳоро намекунанд.
Бале, аммо ман воқеан ин китобро низ тавсия медиҳам, зеро доираи тарзи тарбияе, ки
волидонамон моро тарбия кардаанд, хеле аҷиб аст.
Бори дигар ва бори дигар нишон дода мешавад: нигаред, агар ин идома ёбад, агар шумо ҳоло ин корро
кунед, ин барои муҳити атрофатон чӣ маъно дорад?
Агар ту ҳоло аз бародарат дуздӣ кунӣ, ин барои ӯ чӣ маъно дорад? Ин чӣ маъно дорад?
Ва бародарам дар китоб шарҳ дод, ки чӣ гуна ӯ сар кард аз хазина дуздӣ кардан.
Ва ҳамеша пинҳонӣ, ҳамеша дуздӣ.
Пас ӯ дар мактаб дуздӣ карданро шурӯъ кард.
Ӯ қаламҳоро аз хонандагон дуздид.
Ва ӯ рӯз аз рӯз ғамгинтар ва бори вазнинтар мешуд.
Дар ниҳоят, ӯ дигар баҳои хуб надошт, балки натиҷаҳои бад дошт.
Ӯ умуман худро хуб ҳис намекард.
Ва вақте ки ӯ мегӯяд, ки танҳо дидани он марз чӣ қадар озодкунанда буд, ин хуб нест.
Ё боз як ҳикоя, пас ман бояд онро ба поён расонам, сипас ӯ дар назди синф истод, гуфт:
«Ман аз ту дуздидам, узр мепурсам», ва гирист.
Ҳамаи синф аз ҳаяҷон ба худ намеомаданд.
Ҷое ки ту мефаҳмӣ: ҳей, некӣ боз нек аст ва бадӣ боз бад.
Ё ман мегӯям, ки як бор дар оилаи мо низ амалиёти пардаи бардурӯғ рух дод: ду нафар бо оташ бозӣ мекарданд ва сипас қолин сӯхт.
Ва пас, худоё, дуруст? Ҳоло он шикастааст.
Пас он ду нафар, калонсолон, ба фикри айбдор кардани хоҳарашон, ки хурдсолтар буд, расиданд.
Ва сипас хоҳари хурд ин амали хурди террористӣ-ро ҳамчун амалиёти парчами бардурӯғ анҷом дод, ки он ӯ буд, не?
Ки, албатта, кашф карда шуд.
Ҳама хушҳол буданд ва гуфтанд, ки ин хуб нест.
Ин хуб нест.
Ту набояд боз ин корро кунӣ.
Варна он ҳамеша калонтар мешавад.
Ва дар китоб ҳам ҳамин тавр аст: дузди хурд, дузди калон, дузди бонк.
Аммо ман танҳо метавонам бигӯям, ки волидонам моро аъло тарбия карданд.
Ҳеҷ гоҳ хашм нест, чунон ки гуфтам, ҳеҷ гоҳ сухани сангин нест, ҳеҷ гоҳ.
Ва худам ҳатто ёд надорам, ки аз падарам чӯб гирифта бошам.
Ман ҳам гӯш кардам. Мефаҳмӣ, ки ман чӣ мехоҳам бигӯям?
Хуб, биёед ҳоло вазъи оилавии Сасексҳоро паси сар кунем.
Биёед як қадам дуртар равем.
Биёед дар бораи ин видеои ба ном «бомбашёл» сӯҳбат кунем.
Ин идеяи шумост, он дар бораи мавзӯъҳои махсус аст.
Идеяи он чист?
Инро ба тамошобинони мо бигӯед.
Пас ғоя ин аст, ки видеоро воқеан таблиғ кунем, то ҳама онро ҳамзамон мубодила кунанд ва онро ҳамзамон ба
ҳар қадар забонҳое, ки метавонем, нашр кунем, то ки таъсири «гӯё тӯби барф» ба вуҷуд ояд.
Ва ҳозир ҳамин тавр аст бо ин созишномаи пандемияи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ, ки ман қаблан зикр карда будам: мо аз ҳар
касе, ки метавонад, хоҳиш мекунем, ки онро ба каналҳояшон бор карда, паҳн кунанд, зеро ин таъсири «курачаи барф»-ро ба вуҷуд
меорад ва агар мо ҳама якҷоя кор кунем, метавонем дар тӯли чанд рӯз ба шумораҳои шаш-, ҳафт- ё ҳатто ҳашт рақамӣ ноил шавем.
Ва ман инчунин мехоҳам ҳамкориро байни омӯзгорони гуногун бубинам, ки дар он мо якҷоя мегӯем: «Биёед инро пеш барем»,
мисли ин созишномаи пандемияи Созмони ҷаҳонии тандурустӣ.
Дар Токио ва Испания аллакай эътирозҳо ҳастанд, дар Маҷористон муқовимат барангехта мешавад, дар ҳама ҷо, ва
бинобар ин чандин кишварҳои Африқо дигар ӯро намехоҳанд.
Мебинед, мо аллакай дар ин ҷо ба пешрафт ноил мешавем, ва ман бовар дорам, ки агар ҳамаи мо якҷоя кор кунем ва ҳар кас
ба кор ҳамроҳ шавад, мо метавонем бисёр чизҳоро ба даст орем.
Аммо ҳоло мо Қонуни хизматрасониҳои рақамӣ дорем, ки мо дар AUF1 низ бо он рӯ ба рӯ ҳастем.
Шумо бо он чӣ гуна муносибат мекунед?
Оё шумо стратегияе барои пешгирӣ аз цензура доред?
Дар асл, аллакай дувоздаҳ сол мешавад. Дувоздаҳ сол пеш, ҳамзамон бо Kla-TV, мо шабакаи дастиро, ки пурра аз интернет мустақил аст,
аз шахс ба шахс бунёд кардем. Ин як варақаи коғаз аст, ки дар рӯ ва пушташ маълумот
дорад ва ҳар ҳафта дар шакли кӯтоҳ нашр мешавад.
Ва мо дар асл аллакай дувоздаҳ сол боз ин шабакаро бунёд мекунем, ки дар он мо ҷисман бо ҳам алоқа мекунем, яъне аз анонимӣ
мебароем; ин танҳо ман, масалан, 777, нест, балки мо суроғаҳои почтаии ҳамдигар, маълумоти тамос ва рақамҳои телефониро медонем,
ва ҳоло ин низ ҳадафи мост, ки ман аз шумо, тамошобинон, низ хоҳиш мекунам, ки аз анонимӣ бароед, суроғаҳо ва рақамҳои
телефониатонро ба ҳамдигар диҳед, ва рақамҳои телефонӣ. Агар хоҳед, метавонед бо мо низ шабакаи алоқа барпо кунед. Ҳамчунин
муҳим аст, ки бо кишварҳои дигар низ шабакаи алоқа дошта бошед. Ин истинод аст: www.kla.tv-vernetzung. Бо ин роҳ мо метавонем оид
ба ҳамдигар маълумот гирем ва сипас наздиктарин узви дастаи мо бо шумо тамос мегирад ва шумо мефаҳмед: «Аҳ, шумо дар он ҷо зиндагӣ
мекунед, ва дар сурати цензура шумо рӯзнома ё барномаро аз ман хоҳед гирифт. Мо бояд пурра ба ин тамаркуз кунем, зеро аллакай
дар платформаҳои зиёде ҳазф ва масдуд шудаем, махсусан вақте ки мо аз марзи як миллион
гузаштаем, ки ин афзалияти аввалиндараҷаи ман аст.
Мо ба хатти поёнии нашри имрӯзаи Spielmacher AUF1 наздик мешавем, ки он каме дарозтар аз одат хоҳад буд.
Боз ба саволи дар бораи намунаҳои ибрат: оё дар ҳаёти шумо ягон намунаи ибрат буд? Ман гумон мекунам, падари шумо, аммо
оё дар кори шумо ҳамчун мудири истеҳсол ва муаррифкунанда низ намунаҳои ибрат буданд, ки шуморо илҳом бахшиданд?
Бале, падар, модар, Зита, Даниэла, Рут, Беттина – онҳо ҷангҷӯёни мо дар хатти пешанд, онҳо аз шадидтарин тӯфонҳо наҷот ёфтаанд ва
барои ман онҳо дар қатори барҷастатарин чеҳраҳои Китоби Муқаддас қарор доранд. Агар шумо тавонед дар чунин тӯфонҳо
устувор бимонед, пас онҳо намунаҳои ибрат барои ман ҳастанд.
Хурсандӣ барои шумо дар ҳаёти имрӯзаи шумо ҳамчун як зани 36-сола чӣ маъно дорад?
Зиндагӣ бо Худо
Агар шумо метавонистед барои мардум танҳо як чизро орзу кунед, он чӣ мебуд?
Онҳо он чизеро, ки ман ҳар рӯз эҳсос мекунам, эҳсос мекунанд, вале агар хоҳанд, метавонанд инро низ анҷом диҳанд. Ман намехоҳам
танҳо сухан гӯям, бинобар ин шумо низ метавонед бо мо тамос гиред ва агар хоҳед фаҳмидан, ки ҳамкории органикӣ чӣ гуна аст, иштирок
кунед. Тавре гуфтам, Самтҳои зиёде ҳастанд, ки шумо метавонед дар онҳо иштирок кунед, аммо ман орзу дорам, ки ҳар кас таҷрибаи
чизи монанди инро дошта бошад; барои ман ин воқеан ҷолиб аст, ҳа.
Вақте ки Лоис Сасек лаҳзаи бадеро аз сар мегузаронад, хабарҳои бад мешунавад ё асабонӣ мешавад, шумо чӣ
гуна аз он ҳолат берун шуда, дубора хушбахт мешавед?
Ман дуо мекунам, ҳар субҳ низ дар ин бора бо Худо сӯҳбат мекунам, ҳадди ақал як соат, то дар Худо дастгирӣ дошта бошам, зеро
вагарна ман умуман наметавонистам бо ин ҳама корҳо рӯбарӯ шавам.
Вақте ки ба ман лозим мешавад, ман дар китфи ӯ мегирям. Ту метавонӣ ба ӯ такя кунӣ. Ин ҳамон намуди муносибатест, ки модару
падари мо барои мо намуна нишон доданд. Ин манбаи тасаллӣ, нерӯ ва эътимод аст. Он ба ман муҳаббати
беандоза мебахшад. Барои ман ин равшан макони паноҳгоҳ аст.
Пас, барои анҷом додани ин барнома, ман мехоҳам аз пайванди шумо бо Худо истифода барам. Оё шумо метавонед имрӯз
барои мо мисли як фаҳмишгоҳ бошед ва бигӯед, ки ҷаҳон дар чанд соли оянда чӣ гуна рушд хоҳад кард?
Пас, нур ҳамеша аз торикӣ қавитар аст, ҳақиқат ҳамеша аз дурӯғ қавитар аст ва некӣ ҳамеша бар бадӣ ғолиб меояд.
Аммо чӣ қадар зуд ин рӯй медиҳад, пурра дар дасти мост, зеро нур ба ҷисм ниёз дорад,
ҳақиқат ба ҷисм ниёз дорад, некӣ ба ҷисм ниёз дорад.
Ва бе он ки мо воситаи ин сифатҳо бошем, бе он ки мо ҳомии ин қудрати пирӯзманди Худо бошем,
ҳеҷ чиз ба даст намеояд, ин эътиқоди ман аст.
Аммо агар мо шабакаи робитаҳоро ташкил кунем ва ин сифатҳои некро дар худ таҷассум намоем, пас ман мегӯям, ки Вавилон дар
як соат хоҳад афтод, чунон ки дар Китоби Муқаддас омадааст.
Ва ҳамин умед ва бовари ман аст, ки мо метавонем инро якҷоя ба даст орем.
Муҳтарам тамошобинон, агар имрӯз натавонистед ба калисо равед, ҳоло шумо озодед, агар ин барномаро тамошо
карда бошед, зеро дар ин барнома чизе илоҳӣ буд, ба шарофати сафари Лоис Сасек аз Kla-TV.
Аз он ки барои ин барнома дастрас будед, бисёр ташаккур.
Лутфан аз номи дастаи AUF1 ба оилаи шумо беҳтарин табрикоти моро расонед.
Мо хурсандем, ки дар кори шумо дастгирӣ кунем.
Шояд мо метавонем ҳамкориро каме пештар барем, зеро ман аллакай дар ҳаёти Иво Сасек ва
Стефан Магнет як ё ду параллелро ошкор кардаам.
Ҳарду ҷангҷӯёни сарсахти муқовимат ҳастанд, ки аз ҷониби ҳамаи тарафҳо эҳтиром мешаванд, ва шояд шакле аз ҳамкорӣ, яъне амиқтар
кардани ҳамкории онҳо, маъно дошта бошад. Ташаккури зиёд.
Муҳтарам тамошобинон, мо аз шумо як дархост дорем.
Ин барномаро паҳн кунед. Озодона ба Kla-TV ташриф оред.
Биёед якҷоя шавем, то бадане ташкил кунем, ки некӣро тарғиб мекунад ва Вавилонро фурӯ
меорад, ва бо суханҳои Лоис Сасек анҷом диҳем.
Ташаккур барои диққати шумо.
Ҳама беҳтарин. То бори дигар.