Kamakailan lang sinuri ko ang mga pinakamatagumpay na tagapagpalaganap ng ideya sa hanay ng mga alternatibong
edukador at natagpuan ko ang Kla-TV, pati na ang iba pa.
Ang kuwento ng tagapagtatag na si Ivo Sasek na taga-Switzerland ay napakakapanabik kaya naisip ko sa sarili na talagang
kailangan kong imbitahin siya para sa aking mga manonood.
Agad akong nakatanggap ng tugon na nagsasabing hindi na naglalakbay ang tagapagtatag ng Kla-TV dahil sa kakayahan at
dahil dito ay hindi na rin siya nagbibigay ng mga panayam.
Gayunpaman, magkakaroon ako ng pagkakataon na makausap ang anak na babae at ang production manager ng Kla-TV na si Lois.
At iyan mismo ang gagawin ko ngayon.
At dahil dito, maligayang pagdating sa bagong edisyon ng Spielmacher AUF1.
Maligayang pagdating sa mga studio ng Auf1 sa Linz, mahal na Lois.
Ang ganda na naglakbay ka pa mula sa Switzerland para bisitahin kami at ikwento pa sa amin
ang tungkol sa Kla-TV at sa iyong tanyag na ama.
Ngunit siyempre gusto rin naming malaman nang marami tungkol sa iyo.
Maraming salamat sa paanyaya, mahal na Thomas, mahal na koponan ng AUF1.
Una sa lahat, nais kong iparating ang mainit na pagbati mula sa buong pamilya ko, mula sa aking ama na si Ivo Sasek.
Lubos naming pinahahalagahan ang inyong trabaho.
Nais namin sa iyo ang lubos na tagumpay sa pagsusumikap na ito.
Mahal ka namin. Pinapasalamatan ka namin. Salamat sa paanyaya.
Sa unang pagkakataon, nagsisimula ang isang episode ng Spielmacher sa isang deklarasyon
ng pag-ibig, na taos-puso kong kinikilala.
Pag-usapan natin ang Kla-TV. Nandito na kayo mula pa noong 2012.
Ibig sabihin isa ka sa mga unang alternatibong edukador sa sekswalidad na nakita rin sa telebisyon, sa
internet, at sa sarili mong channel. Paano iyon nangyari?
Sa katunayan, nagsimula pa ito noong 2008, sa pagkakatatag ng AZK, ang Koalisyon Laban sa Sensura.
Ang nangyari ay, sa aking pananaw, matindi ang paninirang-puri sa aking ama ng mass media mula pa noong matandaan ko.
At sa isang punto, napagtanto ni Tatay na hindi siya nag-iisa ang pinapintas. May iba pa rin.
Iyon ang politikal na sekta at ang pang-ekonomiyang sekta, at ito ang siyentipikong sekta, at sa paanuman lahat ay isang sekta.
At halos pareho ang pagtrato sa lahat.
At naisip niya, oo, wala talagang nakakakuha ng plataporma sa media at pagkakataong
magsalita nang walang sensura, tulad ng sa kanya.
At saka itinayo lang niya ang platapormang ito, at alam mo naman kung ano ang tinutukoy ko, di ba? AUF1, Stefan Magnet—ano siya,
hari ng konspirasiyang media, ekstremista, matinding ekstremistang kanang-pakpak at anti-Semita, siyempre
anti-Semita, o AUF1, organisadong neo-Nazismo. Sa tingin ko alam nating lahat kung ano ang tinutukoy ko.
Daniele Ganser. Gurong konspirasyon, negosyanteng anti-Kanlurang konspirasyon, ang AfD ay isang buntong tae.
Tiningnan ko, at mukhang hindi ganap na tama sa ulo si Heiko Schrang, at tayong lahat ay
naghihirap dahil sa salot ng maling pag-iisip.
At ganoon talaga palagi, at iyon ang naging tulak kay tatay ko para itatag ang platapormang ito, kung saan
walang sensura, kung saan malaya kang makapagsalita at makapagbigay din ng kontratang pahayag.
Sa aming kaso, mayroon kaming buong mga istante na puno ng mga file na naglalaman ng mga kontra-pahayag na hindi inilathala ng
media, mga paglilinaw, kung ano ang tama at kung ano ang mali.
Kailangan kong lumihis sandali dito. Sa nakaraang ilang linggo lamang, nagkaroon muli ng kampanyang paninirang-puri laban sa
SRF, kung saan nagkunwari ang isang tao na siya ang pinuno ng Kla-TV sa loob ng maraming taon at ngayon ay
naglalantad ng mga rebelasyon tungkol sa pangkat ng mga editor.
Nandoon siya ng ilang buwan bilang teknikal na katulong, na walang responsibilidad at
walang kaalaman sa departamento ng editoryal.
Mayroon akong apat na pahina ng mga kontratang pahayag, kaya mula sa aming mga talaan, narito ang isang
halimbawa: tama, mali, tama, mali, walang tugon, wala roon.
At dito nagsimula ang AZK na ito. Hanggang ngayon, mahigit 100 tagapagsalita na ang lumahok sa 19 na kumperensya, at ang
prinsipyo ay palaging ipakita ang magkabilang panig ng argumento upang magkasabay na marinig ang dalawang tinig. Kapag narinig
mo na ang magkabilang panig, magagamit mo ang iyong intuwisyon upang matukoy kung aling impresyon ang sa tingin mo ay tama.
At kung hindi umiiral ang posibilidad na ito, hindi ito posible.
At nang itatag ni Tatay ang AZK noong 2008, agad na sinabi ng lahat, "Hindi mo 'yan kayang gawin, imposible 'yan,
hindi ka makakakuha ng higit sa limampung tao na magsama-sama."
Ngunit ang aking ama ay tunay na bayani para sa akin; sinabi niya na kaya mo ito. Magsisimula na lang ako.
Hanggang 3,000 katao ang dumating, at patuloy na lumalaki ang bilang. Ngayon, salamat sa
streaming, may libu-libong manonood mula sa 48 na bansa.
At nang itatag ang Kla-TV noong 2012, eksaktong ganoon din.
Doon din, sinabi ng lahat na hindi ito magagawa, hindi ka makagagawa ng telebisyon at
iba pa, at simpleng sinabi niya na kaya mo.
Maaari na tayong magsimula, kailangan nating magbigay ng plataporma, kailangan nating lumikha ng sarili nating media.
At labindalawang taon na ang nakalipas, hindi inakala ng sinuman ang ating meron ngayon: daan-daang eroplano pang-reconyensiya,
mga transmitter pang-reconyensiya, at palaging mga bagong pangalan. Dapat kong sabihin, ipinagmamalaki ko ang aking ama,
at nagpakita siya ng kababaang-loob na magsimula sa maliit.
Ganito nagsimula ang lahat. At sinuman ay maaaring magsumite ng kanilang reklamo sa media, kaya naman umiiral ang Kla-TV.
Ang Kla-TV ay ganap na pinapatakbo sa pamamagitan ng boluntaryong pakikilahok, kung saan ang lahat ng mga empleyado ay nagtatrabaho
bilang mga parangal. Paano posible na makamit ang ganoong kalidad at dami gamit lamang ang mga boluntaryo? Paano
ito inorganisa, paano sinasanay ang mga empleyadong ito, at paano pinamamahalaan ang lahat?
Kaya sa madaling sabi, lahat ay nasa buhay-trabaho.
At pagkatapos ng trabaho sa gabi, doon pa nagsisimula ang trabaho ng Kla-TV, at walang sinuman
ang naniningil para sa kanilang trabaho. Wala.
Walang bayad, walang panawagan para sa donasyon, at puro saya lang ito, parang libangan. Kung bibili ka ng bago para sa
kagamitan mo sa pag-akyat o kung ano pa man, may isang tao na magdadala ng mikropono, ang isa naman ng kamera, at iba pa.
At ibig kong sabihin, ang bayad sa GEZ para sa Alemanya ay 8.5 bilyon, para sa Austria 2.1 bilyon, kung ngayon ay bibilangin
natin ang 7 milyong kontribyutor, o 17.7 bilyon sa Switzerland.
Kaya makikita mo na walang katapusang pagsasamantala para sa mapanlait na pananalita, pagpapalaganap ng takot, paninirang-puri,
kasinungalingan, at paghihikayat ng digmaan, at nais naming iparating na posible ang lahat ng ito nang walang pera.
Maaaring makamit ito sa pamamagitan ng personal na pangako.
Ang espesyal sa Kla-TV ay ang bawat isa ay maaaring kumilos nang mag-isa laban sa mga paglabag sa batas, sa korapsyon, sa
pandaraya sa parmasyutiko, at sa mga kasinungalingan ng media.
At iyon ang nag-uudyok sa bawat indibidwal na gumawa ng aksyon dito laban sa makapangyarihang eliteng ito.
At talagang parang pamilya rito, at boluntaryo ang lahat. Iyan ang prinsipyo.
Nakatuon din ito sa mga regalo, upang makita ng lahat kung ano ang nagpapasaya sa kanila ngayon.
May mga buong koponan na puro pananaliksik lang ang ginagawa, habang ang iba naman ay nagsusulat ng mga teksto.
Mayroon ding mga taong nagsi-save lang ng mga kopya ng mga pinagkukunan sa aming mga
server, dahil palagiang binubura ang lahat.
Daang-daang dolyar lang iyon para makakuha ng mga pinagkukunan.
O mga maybahay na naglalagay ng mga tag at salitang-panghanap upang mas madaling mahanap ang mga programa.
O mayroon kaming sarili naming arkibo ng media.
Minsan may mga mas batang tinedyer pa nga na nagsasabing, "Gusto kong magdagdag ng mga tag ngayon, laging isulat kung ano ang
makikita sa larawan para mas madali itong hanapin sa paghahanap."
Pagputol, pagprograma, pagdidisenyo, pag-type, pagwawasto.
Maraming paraan para tumulong kaya halos lahat ay may mapagpipilian.
Ang ilan na ngayon lang nananalangin ay nagsasabi, "Nananalangin ako na malampasan ito at pumasok ang liwanag."
May ilang tao na nag-e-edit, nagmo-moderate, at nagsasalita sa programa.
At pati na rin ang iba, na nagluluto o nag-aalaga sa iyong likod, ay pantay na bahagi nito.
Pareho rin ang pakiramdam nila tungkol dito. At iyan ang prinsipyo sa likod ng Kla-TV.
Nagtutulungan tayo bilang isang katawan.
Kaya, ang susing salita ay organismo. Mahalaga ang bawat miyembro.
Pinahahalagahan ng mga tao ang isa't isa dahil lahat ay nangangailangan nito.
Hindi ito posible nang walang daliri, nang walang puso, nang walang baga.
At mahalaga ang bawat organo. Pinahahalagahan natin ang isa't isa.
At iyan ang organikong pakikipag-ugnayan na nararanasan natin doon.
Ito ay isang pagkakasundo, parang isang pamilya, ayon sa aming karanasan.
Ngunit kailangan kong sabihin na ang pundasyong ito ng malayang kooperasyon ay umiiral na nang
mahigit labindalawang taon, mula nang ilunsad ang Kla-TV.
Talagang isang pundasyong 47 taon na iyon.
Sinabi ng tatay ko iyon sa katapusan ng bawat talumpati.
Ako si Ivo Sasek, na nakatayo sa harap ng Diyos sa loob ng 47 taon.
At ganoon nga ang kaso. Ipinamalas niya ito sa loob ng 47 taon.
Ginawa niya lahat nang libre. Mga libro, CD, pelikula.
May mga buong mesa ng mga libro sa mga kaganapang ito. Nakapagtipon na ng marami ang mga tao.
Napuno ang mga bag. Lahat ay libre.
Ito ay natural ding nangangahulugang gawa sa bahay.
Nasa amin namin ang lahat ng mga libro. Nakasulat na niya ang labingwalong libro.
Gumawa kami ng mas maraming produkto nang mag-isa.
Ibig sabihin, ngayon ay nasa Switzerland na siya. Isa rin siyang imbentor.
Pagkatapos ay ginawa mo ang mga libro gamit ang raclette oven, tinunaw mo ang pandikit sa oven at pagkatapos ay hiniwa mo ito.
Pagkatapos, iprito ito sa kalan. Magdikit nang maayos.
Narito ang isang halimbawa ng ganoong ginawang-kamay na aklat.
At naroroon din ang mga bagay na ito mula sa kuwentong "Panginoon ng Pagbabago".
Maaari mo rin itong i-download o i-order nang libre.
At lahat ay gawa-kamay.
Kasama rin dito ang ilang mga paghihigpit.
Minsan noong mga unang taon, madalas siyang hindi makapag-kape.
Tinutuwid mo ang mga kuko kapag kailangan mong magtayo ng isang bagay.
Ngunit ang espesyal na bagay, sa totoo lang, ay nakatayo siya sa harap ng Diyos nang 47 taon.
Naranasan niya ang Diyos, nang lubos na hindi inaasahan, kung ano Siya talaga.
Wala itong kinalaman sa relihiyon o sa simbahan.
Kakatapos ko lang mapagtanto na ito ay Diyos.
Iyan ang buhay. Iyan ang kagalakan. Iyan ang kaligayahan.
At nang mahawakan niya iyon, natural na sinimulan niyang basahin ang Bibliya.
At doon, halimbawa, nakasulat sa Mateo 6:33: "Hangarin muna ang kaharian ng Diyos at ang kanyang
katuwiran, at idaragdag sa inyo ang lahat ng ito."
At saka sinabi niya, gusto kong subukan iyon. Iyon ay agham-espiritwal.
Pagkatapos ay ipinamigay ko ang lahat ng pera ko, hindi ko sinabi sa sinuman, at nagtitiwala ako sa Diyos.
At iyan ang kuwento, na may tatlong bahagi na, kung saan hanggang 2018 ay naganap ang sunud-sunod na mga himala, kung saan kapag
wala nang pera, may isang tao na tumatakbo papasok sa bahay.
Kung hindi mo pa ito nakita dati, maglagay ka na lang ng sobre; hindi mo nga alam na kasama iyon sa bill.
At iyon, siyempre, ay mga kamangha-manghang sandali.
O kapag wala nang natira, may darating.
May mga sandaling ganoon lang talaga.
Dumadating siya na may dalang lutong pagkain para sa dalawampu o tatlumpung tao.
At iyon ang karanasang magpapatunay na ito ay totoo.
Iningatan tayo ng Diyos.
At iyon ay isa lamang sa mga prinsipyong hindi mo maaaring sabihin sa kahit kanino.
Simple lang: tunay na sinusubok kung tapat ang Diyos o hindi.
At saka may sumira nito. Pagkatapos, sa hindi maipaliwanag na paraan, may nawawalang pera.
At saka may isa pang nagsabi na may papasok pang iba. Pagkatapos ay pumasok ang 800 na franc.
Nang malaman ni Tatay, sinabi niya, "Hindi mo na ito maibabalik."
Kaya iyon lamang ang pundasyon ng buong bagay na ngayon ay ating dinaranas, siyempre.
Tayo na ngayon ang mga anak nina Nanay at Tatay.
Kapag sira ang mga vacuum cleaner, nananalangin ka para sa mga vacuum cleaner, at
pagkatapos ay dumarating ang isang vacuum cleaner.
May balak ang isang tao na magbigay ng vacuum cleaner bilang regalo.
Sinabi ng nakababatang kapatid kong babae na kailangan kong manalangin para sa mga mansanas.
Wala kaming mga mansanas, kaya kukuha kami ng ilang mansanas bilang regalo.
Talagang kamangha-mangha ito.
Alam mo na may ilang tao na nakaupo ngayon sa harap ng kanilang mga monitor at iniisip, "Hello, gumagana ba talaga ito?"
Maaari mo na ba ngayon, ipinanganak ka noong 1988, kung maaari kong ibunyag iyon.
Halos 36 na taon ka nang nasa planetang ito.
Maaari mo bang kumpirmahin na nang hiningi mo sa Diyos na tulungan ka, tinulungan ka Niya?
Palagi, palagi, walang eksepsiyon.
Iyon ay isang kamangha-manghang mensahe. Talaga naman.
Umaabot pa ito nang mas malayo, pati na ang mga iniisip sa ilang pagkakataon.
Kaya nasa tindahan ako, sa tingin ko gusto ko ang sapatos, pero hindi ko pa ito kayang bilhin ngayon.
Pero iniisip ko lang iyon, nagpapatuloy na ako.
Ilang araw ang nakalipas, may bag na mula sa kapitbahay, ang kaibigan niya, na kakatapos lang bumisita, na may laman na
sapatos, at nandoon nga ang sapatos na may pallets, na may kumikislap na tuldok na gusto ko, at sasabihin mo lang:
Diyos, naririnig mo ako, nakikita mo ako, nakikita mo ang puso ko.
At kaya patuloy siyang nagbibigay sa atin hanggang sa araw na ito.
Noong nakaraang linggo, dumating muli ang isa pa kasama ang lahat ng pagkaing dala nila.
Minsan may mga bagay ding malapit nang mag-expire, pero kakainin mo na lang agad.
Ito ang ating buhay. Inaalagaan tayo ng Diyos.
Balikan natin ang Kla-TV at ang iyong praktikal na gawain.
Hindi ko maisip, bilang isang taong ngayon ay nasanay na sa propesyonal na trabaho sa AUF1 at nararanasan ito
araw-araw, na kayo ay makakagawa ng mga programa tulad ng The Tedros File, halimbawa, na may napakataas na kalidad.
Ngayon ay nakagawa ka na naman ng isa pang kamangha-manghang video, ayon sa tawag mo rito, tungkol sa WHO.
Kaya, tunay na kahanga-hanga ang kalidad.
Paano ito gumagana sa praktika kasama ang mga boluntaryo?
Ikaw ang tagapamahala ng produksyon.
Tiyak na magagawa mong ilarawan ito sa amin.
Oo, boluntaryo lahat ito. Iyon ang pinakamahalagang bagay.
At palagi itong, kaya sinasabi namin, halimbawa, na ang file na ito ni Tedros ay parang isang cake.
Ilalagay mo ito sa gitna, hiwain mo ito sa mga piraso, at sinasabi ng lahat, "Nangangailangan ako ng pirasong ito."
Ako ang gumagawa ng tunog. Oh, ako ang gumagawa ng animasyon. Oh, ako ang gumagawa ng mga pamagat.
Masaya ako ngayon, sinusulat ko ang teksto, tinitingnan ko ang mga sanggunian o kung ano pa man.
Ngunit may iba kaming paraan ng pagtutulungan, pangunahin upang magbahagi ng responsibilidad.
Ngunit umaabot pa ito nang mas malayo kaysa doon. Maaari kong ikwento ang isang maliit na
pangyayari mula sa organikong interaksyong ito.
May hawak akong script sa kamay, Huwebes, alas-siyete ng gabi.
Isang mahusay na script, at nararamdaman kong pinapasigla ako nito.
Ngunit ngayon, sandali lang, noong Huwebes ng hapon, alas-dos, may tawag na kami para sa swarm call-out. Ano ang swarm call-out?
Doon mo sasabihin, "ay, nasusunog," sasabihin ko, o sasabihin din namin, "kidlat, kidlat ito."
Mayroon pa kaming ilang napakahahalagang pelikula na kailangang gawin nang mabilis dahil may malaking kaganapan kami sa Sabado.
Ibig sabihin, nagpatuloy pa rin kaming gumawa ng mga pelikula, at kusang-loob na dumating ang ilang dosenang
tao, na nagsasabing, "Ah, libre ako, nandito na agad ako."
Tulad ng kung paano kayang ubusin ng pulutong ng tipaklong ang isang puno nang mag-isa, sa loob ng isang minuto
ay nauubos ang buhay nang magkakasama. Iyan ang prinsipyo.
Kaya, naganap ang operasyong swarm sa hapon, alas-siyete na ng gabi ngayon, at may malaking kaganapan tayo sa Sabado.
Sa kaganapan, dumarating ang mga tao mula sa buong mundo.
Kami mismo ang nag-aayos nito; iyan ang bago at pagkatapos.
Ilang daang tao lang ang pumapasok sa bakanteng bulwagan, at saka inihahanda ang lahat.
Ibig sabihin kailangan pa ring maghanda ng mga tao, kaya gumagawa sila ng mga plano sa cable; napakalaking pulutong iyon.
Sa loob ng tatlong oras, inihahanda ang dalawampung toneladang materyal, at sa loob ng kalahating oras ay
tinatanggal muli ang lahat, ngunit palaging ayon sa prinsipyo ng pulutong. Kailangang maging handa ang lahat.
Huwebes ng gabi na ngayon, kailangan nilang umalis pagkatapos ng trabaho sa Biyernes ng gabi, at may script
ako, pero kailangan itong ipalabas sa Sabado dahil ito ay mahalaga, mahalaga, at agarang.
At ngayon ay dumarating na ang ating lakas, at napagtanto ko na kung mahalaga ang iskrip na ito, may paraan.
At ngayon sinasabi ko, Diyos, kung mahalaga sa iyo ang script na ito, padalhan mo ako ng mga taong kailangan ko
nang hindi ko na kailangang humingi ng tulong sa kahit kanino, kung hindi, ako na lang ang gagawa nito.
Talagang nasa mood ako para sa pelikula ngayon, kailangan ko lang itong mapanood; kung hindi, magtatrabaho na lang ako sa
gabi. Pero kung hindi, ipadala mo na lang sa akin ang mga tao.
Pagkatapos ay uupo ako, sisimulan kong gawin ang unang hiwa, at naririnig ko ang unang tunog, kaya
kausapin mo ako at sasabihin mo, "Lois, ano'ng ginagawa mo?"
Matutulungan kita? Ano ang ginagawa mo?
Frauke. Sinasabi ko na kakapagsimula ko pa lang gumawa ng dokumentaryo, at talagang nasasabik ako rito.
Uy, gusto naming tulungan ka, sina Icke at ako ay gusto naming tulungan ka.
Ibibigay ko ang unang at ikalawang bahagi ng script.
Pagkatapos gusto kong bumalik dito, biglang tumunog ang telepono sa studio, may tumawag mula sa gitnang Alemanya, isang inhinyerong
sibil, ang isa naman ay isang mananahi at isang pisiyoterapista, at nagtatanong, "Kailangan mo ba ng tulong sa film studio?"
At sinasabi ko, may para sa akin. Tingnan mo rito, bahagi apat, bahagi lima.
Gusto kong bumalik sa aking bahagi anim, pagkatapos ay may lumabas na isa pang mensahe mula sa hilagang Alemanya, ang dentista
na si Stefan ay nagsabi, "Lois, kailangan mo ba ng tulong ko?"
Hindi niya ako kailanman direktang kinontak.
Parang hindi ko pa nagawa nang buo ang lahat ng dapat kong gawin ngayong linggo.
Sabi ko, may para sa akin. Sa script, kailangan mong suriin ito at iyon.
Kailangan pa rin nating ayusin ang mga tagapagsalita.
Gagawin mo ba ito? Siyempre, tiyak.
At sinasabi ko, tatapusin ko na ito ngayon.
Pagsapit ng gabi, dumating na kami labing-isa sa ganitong paraan.
Magiging handa ang pelikula sa gabi.
At natutulog ako nang labis na tuwa, halos hindi makatulog dahil sa sobrang kasabikan.
Pero ganoon naman ang pakiramdam ng lahat.
At iyan ang prinsipyong nabanggit ko kanina, ang pagtutulungan bilang isang katawan.
Matagal nang itinuturo ito ni Tatay sa loob ng mga dekada.
Tayo ang organismo, ang mga galamay ng katawan.
Ngunit ang Diyos ang ulo na nabubuhay sa lahat ng ito.
Maaari mo rin itong tawagin na mas mataas na kapangyarihan o mabuting enerhiya.
Bawat tao ay may kanya-kanyang salita para dito, ngunit nararanasan natin ito bilang espiritu na naninirahan sa katawan,
at sumusunod ang lahat sa mga pagnanasa na ito, o sinasanay natin ang ating sarili na sumunod sa mga pagnanasa na ito.
Ang mga ito ay mga pagsabog ng kagalakan, mga paghahanda para sa mga bagay na inakala mong Huwebes ng gabi.
Kamusta, mayroon kaming malaking kaganapan.
Nararamdaman mong masaya ako.
Pagkatapos mo'y mapagtatanto na ganito ang paraan ng paggawa ng Panginoon.
Isang episode pa lang, para lang maintindihan mo nang kaunti.
Bisperas ng Bagong Taon, gusto ng lahat na magdiwang.
At napagtanto ko na nagkamali kami sa aming taunang pagsusuri.
May mali sa dokumento ng teksto; nawawala ang isang eksena.
At kapag naisip kong kailangan kong magpa-check ng text document at tiyakin ang mga pinagkukunan.
Dori mula sa Austria, Lois, hindi ko ito kayang gawin, kailangan mo ba ako?
Narito ang teksto ng dokumento. At saka ko napagtanto na kailangan ko ng pangputol.
Ang pinakamahalagang eksena, ang pinakamahalagang kaganapan, ay wala rito.
Nuremberg Corner, sabi ni Hanna na matutulungan niya ako. Isa siyang editor.
At ngayon, naipaliwanag ko na lahat ng iyon sa loob ng isang gabi sa isang salu-salo sa Bisperas ng Bagong Taon.
Iyon ang aking personal na pagdiriwang ng Bisperas ng Bagong Taon, na walang organisasyon.
Mula sa mga lugar na ito, sa eksaktong oras, lumitaw ang tamang tao.
Hanggang sa kapatid na patuloy pa ring kumakatok, Lois, kailangan mo ba ako ngayon?
Sabi ko, gawin mo ito at itong telepono.
Ito ang kamangha-manghang pagkakaugnay-ugnay, kung saan nakikinig ang lahat sa kanilang panloob na tinig.
Saan ako kailangan, saan ako nasisiyahan?
Ang isa ay pasanin, ang isa naman ay kasiyahan.
Kung hindi ko ito magustuhan, hindi ako makikilahok. Iyan ang prinsipyo sa Kla-TV.
At ganoon nga ang takbo, araw-araw.
Maaari ninyong makita, mga minamahal na manonood, na ang babaeng ito ay masigasig sa kanyang ginagawa.
Inaakala kong tinutupad ng iyong ama ang kanyang misyon sa trabahong ito. Oo.
At malamang ikaw din.
Hindi naging madali na mapunta ka sa Linz. Maraming mga appointment.
Halos parang kailangan naming gawin ang programa sa 2025.
Dahil maraming mahahalagang proyekto sa iyong iskedyul.
Ikuwento mo sa amin ang mga nalalapit na tampok sa Kla-TV. Ano ang kasalukuyan mong ginagawa?
Sa totoo lang, kailangan kong sabihin na ang pinakamahalagang proyekto na mayroon tayo ngayon ay ang pandaigdigang
paalalang ito tungkol sa kasunduan sa pandemya ng WHO.
Kaya, gaganapin ang pagboto sa Geneva mula 27 ng Mayo hanggang 1 ng Hunyo.
May mga delegado mula sa 194 na bansa.
At dapat sabihin na talagang nagpaplano na sila ngayon ng kudeta dito.
Kaya't bibigyan ang WHO at ang Direktor-Heneral nito, si Tedros, ng napakalaking awtoridad at
kapangyarihan na maaari silang magdeklara ng mga pandemya.
Parang gamit ang scalpel, talagang gusto ng mga estado na putulin ang kanilang kapangyarihan at palakasin ang sarili.
Ibig sabihin nito ay maaari na nilang ideklara ang pagbabakuna, kuwarantina, at mga paghihigpit sa
kalayaan ayon sa kanilang nakikita at ayon sa nakikita niya.
At napag-usapan na natin ang file ni Tedros.
Naipaliwanag na rin namin ang kanyang kriminal na nakaraan.
At iyon nga talaga ang pinakamalalang senaryo.
At iyon ang dahilan kung bakit kailangan kong sabihin na ito ang pinakamahalagang proyekto ngayon.
Dahil lahat ng mga katawan ng pangangasiwa, walang mga independiyenteng katawan ng pangangasiwa.
Na-ulat mo na sa AUF1 na gusto nilang magkaroon ng monopolyo sa katotohanan at sa pagtukoy kung ano ang
tama at kung ano ang mali. Alisin ang maling impormasyon.
At ngayon ay gumawa rin kami ng isang fact sheet na naglalaman ng pinakamahalagang impormasyon mula sa teksto ng kasunduan, upang
makapunta ka sa iyong politiko gamit ang eksaktong pananalitang ito at magkaroon ng mahusay na mga katotohanan na pag-uusapan.
At maaaring lumapit ang lahat sa kanilang mga politiko sa sariling bansa at tunay na
magkampanya upang ilantad ang lihim na kudeta na ito.
Dahil, sa aming pananaw, talagang oras na ng krisis.
At kaya tiningnan ko nang napaka-estratehiko ang mapa ng mundo.
Kaya, aling wika ang sinasalita sa aling bansa, upang maabot natin ang lahat ng mga bansa?
Dahil naaapektuhan nito ang lahat ng mga bansa.
At pagkatapos ay nagsagawa kami ng isang napaka-istratehikong pagsusuri kung aling mga wika ang
maaari naming gamitin upang maabot ang mga bansang ito.
At ngayon ay nailabas na namin ang programang ito sa 39 na wika, upang masaklaw din ng aming mga
boluntaryong tagasalin ang lahat ng mga estratehikong bansa.
At nais kong samantalahin ang pagkakataong ito upang hikayatin kayo, mga minamahal na manonood ng Auf1, na tingnan ang fact
sheet na naka-link sa ilalim ng programa, na naglalaman ng mga polyeto at mga argumento para
sa mga nasa pangunahing agos at mga politiko.
Talagang susulitin na natin ito ngayon, makikipag-usap tayo sa mga pulitiko.
At kung mayroon kang mga kakilala sa ibang bansa, mga kaibigan sa ibang bansa, mga kamag-anak,
pakisiguro na alam nila ang mahalagang programang ito.
Ang materyal ay isinalin din sa mga wika.
Talagang nagtatrabaho kami araw at gabi dito.
Ngunit ang materyal ay talagang nandiyan para kunin at ipamahagi.
Dahil, hayaan mong sabihin ko sa iyo, tanging magkakasama lamang natin mapipigilan ang kabaliwan na ito.
Talagang pandaigdigang sakuna ito.
At doon talaga natin kailangang magkaisa at lumikha ng sinerhiya.
Ang paglalagay ng produkto na ito, mga minamahal na manonood, ay tahasang pinahihintulutan.
Kaya pagdating sa WHO at sa mga plano nito, pinahihintulutan nang lubos ang pagpapalaganap.
Pag-usapan natin ang pamilyang Sasek.
Kung magsaliksik ka nang kaunti, malalaman mong nagmula siya sa isang malaking pamilya na may labing-isang kapatid.
Nagtatrabaho ba silang lahat sa Kla-TV?
Paano mo ilalarawan ang buhay-pamilya mo, batay sa iyong ginagawa?
Kaya may sampung kapatid ako, labing-isa kaming lahat.
Ang bunsong anak ay dalawampung taong gulang na ngayon.
At marahil tungkol sa kasaysayan ng pamilya. Napaka-malikhain ng aking mga magulang.
Kaya noong mga unang taon, gumagawa sila ng maliliit na produksyong pangteatro kasama namin, mga musikal, at pagkatapos
ay mga tour kung saan pinapayagan ang bawat isa na magsulat ng isang kanta bawat taon, diretso mula
sa puso, tungkol sa mga bagay na tumatak sa kanila.
Ginugol din namin ang aming mga bakasyon nang ganito.
Palaging masaya iyon, tumutugtog kami ng musika, at pinayagan ang lahat na pumili ng instrumento.
Palagi silang nag-iingat upang matiyak na lahat ay makalago, matuklasan ang kanilang mga talento at mapaunlad ang mga ito.
Kung ito man ay mga leksyon sa pag-awit, sayaw, o iba pa, palagi nilang sinisiguro na tunay naming
naipapahayag ang nasa aming mga puso at maisasagawa ito.
At kaya nga, talagang lahat ay ganap nang nakapaghasa ng kanilang mga talento.
Halimbawa, ang nakababatang kapatid kong babae, si Ruth-Elpida, ay isang kahanga-hangang kompositor.
Siya ay gumagawa ng musika para sa pelikula at isang de-kalidad na manunulat ng kanta. Gumagawa rin siya ng
musika para sa Kla.TV at para sa mga tampok na pelikula.
Ang kapatid kong si Elias ay henyo sa buong mundo ng IT.
Kaya ang kanilang binubuo, kasama ang buong imprastruktura ng server sa likod ng Kla-TV, pati na ang lahat ng mga website.
Talagang napakagaling.
At sila, halimbawa, siyam sa kanila, siya at ang kanyang koponan, ay talagang sa paanuman ay naipagtanggol ang
kanilang sistema laban sa mga pag-atake ng mga hacker sa loob ng siyam na buwan, araw at gabi.
At talagang propesyonal ito. Naglaan sila ng milyun-milyon sa proyektong ito para pahinain kami.
At si Elias ay simpleng tagapaghimala.
Ang kapatid kong si Jan-Henoch ay ganap na iba na naman.
Pagkatapos ay lubos siyang nasasangkot sa konstruksyon, inhinyeriyang elektrikal, mekanika, plumbing, pag-install,
teknolohiyang pang-refrigerasyon, at teknolohiyang solar.
Siya ang nag-aalaga sa buong base at muli niyang ginagawa ang kanyang ginagawa.
Mayroon ding si Boasa, na masigasig sa pagluluto at mahilig sa panlinis ng bahay, agrikultura, at gastronomiya.
Sa ganoong paraan, nagkakabagay ang lahat sa isa't isa.
Ngunit ngayon ay talagang nasisiyahan din siya na pumunta sa studio ng pelikula, para lang tumulong sa pag-eedit.
Ito ay simpleng negosyo ng pamilya, o mas tama, isang lugar kung saan pinupunan ng bawat isa ang isa't isa.
Si Sulamith, ang kapatid ko, at si Andreas ay tunay na mga propesyonal sa grapiko, pag-eedit ng pelikula, at paggupit.
Pagkatapos ay sinasanay nila ang daan-daang mga kontribyutor na nagsasagawa ng mga ganitong kurso.
Si Anna-Sophia rin, siya rin ay isang propesyonal, isang editor.
Ngunit ngayon ay bumalik na siya, para sa akin man lang, bilang isang bituing mang-aawit at aktres.
Kaya hindi nahuhuli si Rihanna.
Ngunit palagi nilang nahihikayat ang mga magulang na ilabas ito sa kanila.
Noemi, marami kang kapatid, hindi ako susugal.
Siya ay isang talentadong mananahi, tagapag-ingat ng tala ng pera, at katulong sa bahay—napakahusay niya.
Nagsusulat din siya ng mga teksto para sa amin at nagmomotorisa ng mga tao.
Muli, sina Stefan at Ramon ay napakahusay na all-rounder.
Maayos na pagkakagawa, mga karpintero, mga hardinero, mga hardinero ng tanawin.
Kaya kailangan din natin iyon sa bawat kanto.
Sana hindi mo nakalimutan ang sinuman sa elevator mo? Hindi, hindi man lang.
Hindi naman sasabihin ng kahit sinong kapatid, "Uy, bakit hindi mo ako nabanggit?"
At ngayon mayroon na akong isa pang magandang solusyon.
Kaya, walang katapusang talento sa organisasyon.
Sa anumang kaso, nagkakaimpluwensya tayo sa isa't isa.
At dito rin, sa aklat na ito ng mga pagbabago, bawat isa ay may sasabihin.
Kaya mababasa mo nang mas mabuti kung paano nakikilahok ang lahat.
Talagang nabibigyan ng pagkakataon ang bawat isa na magsalita. Talagang malalubog ka rito.
Ngunit iyon ay isang maliit na sulyap lamang sa aming pamilya.
Ano ang pakiramdam mo noon bilang isang batang babae?
Agad bang naging malinaw sa iyo na sasali ka sa negosyong pampamilya na ito?
Ikaw ang tagapamahala ng produksyon ngayon.
Palagi mo na bang hilig iyon?
Sa totoo lang, gusto ko nang maging sekretarya ng tatay ko mula pa noong bata ako.
Talagang sinubukan ng mga guro at mga mag-aaral na hikayatin akong huwag ituloy iyon.
Ngunit hindi sila nagtagumpay. Nakatakda na iyon. Ito ay simpleng hangarin ng puso ko.
Napagtanto ko lang na gusto kong suportahan ang ginagawa ni Tatay sa buhay ko.
At iyon na iyon. Ako ang unang nagtanong kay Tatay kung maaari akong sumali sa organisasyong
ito, sa kawanggawang ito, sa buhay na gawain niya.
At hindi iyon naging madali.
Sinabi niya sa akin na binigyan niya ako ng limang linggo para pag-isipan ito.
Alam mo na isinasaalang-alang ko ang mga kahihinatnan.
Wala akong seguridad, wala akong sahod.
Maaaring matapos lahat ito sa loob ng isang gabi. Ang paninirang-puri, ang pag-uusig.
At sinabi niya sa akin mula pa sa simula na kung sasali ka sa amin, magkakaroon ka ng mga responsibilidad.
Hindi mo puwedeng basta sabihing, 'Paalam, aalis na ako ngayon, hindi na ako interesado.'
Ibig sabihin, limang linggo para pag-isipan ito nang mabuti, kasama ang lahat ng mga kahihinatnan.
Sandali, baka hindi mo alam ang sinasabi mo.
O mga 15. Oo, ginagawa ko, hindi ba?
Ngunit pagkatapos ay nagpasya ako. Alam ko kung ano ang gusto ko.
At iyon ay kapanapanabik.
Pagkatapos ay nagdulot ako ng sunud-sunod na epekto sa pamilya.
Pagkatapos ay lumapit din ang panganay kay Tatay at sinabi, "Iyon ang aking pangitain sa buhay."
Naipag-isipan ko na ito nang mabuti.
At pagkatapos ay dumaan ang lahat sa parehong bagay, kung saan sinabi nila, 'Tingnan mo ang
lahat ng mga kahihinatnan, ngayon pag-isipan mo.'
Hindi mo puwedeng gawin iyon nang ganoon lang, kaya medyo malaking pangako ito.
Oo, at saka ang buong bagay.
Maaaring makapagtayo ng karera para sa sarili.
Ibig kong sabihin, mahusay kami sa paaralan. Tama.
At basta gawin mo na lang ang desisyong iyon doon.
At saka talagang naghuhugas nang sunod-sunod, masasabi ko.
At tulad ng mga domino.
At iyon ay espesyal dahil hinulaan ng mga eksperto sa kulto na kapag umabot na sa 18 anyos ang una, aalis na siya.
Tatakas siya. Ngayon ay kabaligtaran ang nangyari.
Nang 18 anyos pa lang ang una, doon talaga nagsimula.
Ibig sabihin, isa-isa silang kusang-loob na sumali, at kumbinsido si Tatay, "Gusto ko rin."
Ibig sabihin, sa loob ng labindalawang taon bago dumating ang petsang pag-expire na ibinigay sa amin ng mga
eksperto sa kulto, sama-sama naming itinayo ang lahat. Sama-sama bilang isang buong pamilya.
At pagkatapos ay bumalik ang mga eksperto sa kulto.
Iyon ay labis na hindi natural. Ang pagkakaisang ito ay lampas sa yunit ng pamilya.
Kaya palagi nang may sinasabi ang mga eksperto sa kulto. Hindi iyon kailanman tama.
Pagkatapos ay nag-imbento pa sila ng bagyong pangmidya mula sa wala, na para bang umalis sa banda ang kapatid kong si Elias.
Talagang isang kampanya ng paninirang-puri iyon.
Ang kapatid kong lalaki ay patuloy na naghihirap dahil sa kasinungalingang ito.
Sinasabi ko lang na kahit ano pa ang ginawa natin, hindi iyon kailanman naging tama para sa media.
Iyon ay nagbabalik sa atin sa paksang pinag-uusapan.
Kailangan din nating muling talakayin ang paksa ng mga sekta. Lubos akong interesado rito.
Ngunit isang tanong pa.
Sinabi mong nagtatrabaho ka nang walang bayad.
Hindi, hindi rin iyon tama.
Paano dapat isipin ito?
Dapat kang kumuha ng isang bagay.
Ang gantimpala ko ay eksakto iyon, kapag nagtagumpay ang isang bagay, gaya ng inilarawan ko kanina.
Iyon ang pinaka-labis na gantimpala.
Nasa kama ka at napapansin mong ako'y naliligaw sa akala.
Ang galing talaga niyan.
Iyon ang pinaka-kasiya-siyang pakiramdam kapag napagtanto mo, pagkatapos ng isang trabaho.
Mas nagsasabi ang lahat sa isa't isa. Salamat, salamat, salamat, salamat.
At ang lahat ng kailangan ko ay palaging nandiyan.
Ugnayan ito sa Diyos, sa huli.
At iyan ang tiwala araw-araw.
At noong nakaraang linggo lang, may pagkain na naman sa mesa.
Dumarating, nawawala.
Gusto ko lang sabihin na hindi ito walang gantimpala.
Ngunit kung nagmamaneho ka mula sa Switzerland papuntang Austria, kailangan mong punuin ng gasolina ang kotse mo.
At doon mo kailangan ng pera.
Paano napupunta ang pera sa inyong kaban?
Sinabi ko na ang aking ama ang pinakamahusay na huwaran.
Buhay niya ito.
Ibinibigay niya, ibinubuhos, ibinubuhos.
At kaya sinisimulan ng bawat isa ayon sa nararamdaman nila sa kanilang puso.
Kaya ngayon, gaya ng sabi ng drayber na naghatid sa akin, Lois, nagbabakasyon ako.
Pwede ba kitang ihatid?
Kailangan ko bang magbayad para sa isang drayber?
Mayroon akong buong limang oras doon sa likod para pag-isipan ang iyong mga tanong.
Pero nakikita mo, kailangan kong magbayad para sa isang drayber.
Nanggagaling iyon sa loob.
At kung ang Diyos ay napakalaki na inaalagaan Niya ang mga ibon at binibigyan ang mga bulaklak ng pinakamagagandang kasuotan.
Bakit hindi ito gagana para sa atin?
Iyan ang sinasabi ni Hesus sa Bibliya. Ganyan tayo nabubuhay.
Ngunit hindi iyon dapat magdulot ng stress sa sinuman.
Sinasabi ko lang na ganyan magbibigay ng halimbawa si Tatay.
Ang bagong mundo ay walang pera.
Ibinibigay natin sa isa't isa ang ating buong puso.
At dumadaloy pabalik nang higit pa kaysa sa kaya mong ibigay.
Ano ang nakakabighani sa iyo sa iyong trabaho at ano ang nagpapasigla sa iyo?
Iyon ay malinaw na organikong interaksyon na ito.
Kung saan mo napagtatanto na may mas mataas na talino na gumagana, na namamahala sa lahat.
Para sa akin, ito ay purong pagkahumaling.
Hindi lang tayo ang naaapektuhan nito.
Ibig kong sabihin, lahat ng mga kilusang pang-edukasyon na sumisibol na parang kabute.
Pakiramdam ko lang na may puwersang nasa likod nito na tunay na napakatalino.
At araw-araw ay nakakaranas ako ng mga himala doon.
At ang labis na ikinabighani ko mula pa noong bata ako ay ang patuloy kong nasasaksihan kung paano nagbago ang daan-daang tao.
Kaya sinasabi ko, ang mga ego at mga makasarili ay naging kayong mga tao.
Ang mga taong makasarili ay naging mapagbigay.
O ang mga taong mahilig magsampa ng kaso at palaban ay biglang naging mapagmahal, nagiging pastol, nakikipag-ugnayan,
banayad, at nag-aalay ng kanilang buhay para sa iba.
At ang mga taong nalulungkot at nawalan ng pag-asa, pati na ang mga malungkutin, ay masigla at palaging
nagpapahayag ng kanilang pinakamabuting hangarin, at naibalik na ang mga tapat na kasabihan, kasal, at pamilya.
Iyon ang labis na nakakabighani sa akin, dahil nagsisimula ang pagbabago sa sariling puso.
Sa buong kilusang ito na sinimulan ni Tatay dito.
Kung saan may inggit, alitan, selos, kasakiman, at paghahangad ng tubo, palagi itong nagsisimula sa akin.
Maaari kong simulan kaagad na baguhin ang mundo.
Pero alam kong umaabot ito hanggang sa katapusan ng mundo.
Ang kapangyarihang ito ang kayang gumawa niyan.
At ang tatay ko ay tunay na tunay doon dahil isinasabuhay niya ito.
Nakasulat siya ng labingwalong libro.
Libu-libong aralin ang inorganisa nang libre.
Kung saan palagi itong tungkol sa iisang bagay.
Tungkol sa napakalakas na puwersang ito na gumaganap dito.
Ngunit ngayon ay mayroon ding pagtutol. May paninirang-puri naman, sa huli.
Ikaw mismo ang nagbanggit ng salitang iyon kanina.
Kamakailan ay nagkaroon ka ng alitan sa Swiss Broadcasting Corporation.
Paano ito nangyari? Tungkol saan ito?
Kaya kailangan kong bumalik nang kaunti dito.
Ang totoo, nagtataka ako noon kung bakit sinusundan tayo ng SRF.
At laging may ilang pangalan na kasangkot. Georg Otto Schmid, Hugo Stamm. Palaging pareho ang mga pangalan.
At ngayon, sa mga nakaraang taon, napagtanto ko na sila rin ang mga taong sumasalakay sa atin, ngunit binabawasan
nila ang kahalagahan o ipinagtatanggol ang ibang mga grupo.
Mga taong inaakusahan ng tunay na karumal-dumal na krimen.
Kaya pinag-uusapan natin ang libu-libong nakaligtas mula sa iba't ibang panig ng mundo na nagsisimulang
magsalita tungkol sa mga talagang kakila-kilabot na bagay.
Mula sa isang sektang Sataniko, ibig sabihin ideolohiyang Sataniko.
Umaabot ito sa malupit na paghahain ng mga bata, ritwal na pang-aabuso, pagpapahirap
sa mga bata, at pagpapahirap sa mga bata.
Ngayon, maaaring iniisip ng ilan sa inyo, tungkol saan siya nagsasalita?
Magbibigay ako ng maikling sipi dito, ngunit kailangan kong lumihis sandali.
Ang gurong Satanista na si Aleister Crowley ay nagsasabi sa kanyang pampublikong aklat na Teorya, Praktis
at Mahika, sa Teorya at Praktis, Tomo 4, pahina 87:
Ang sakripisyo ng dugo ay palaging naging pinakadinanggalang na bahagi ng mahika.
Para sa pinakamataas na espiritwal na benepisyo, dapat samakatuwid pumili ng isang sakripisyo na
may pinakamalaki at pinakadalisay na kapangyarihan.
Ang isang batang lalaki na ganap na inosente at may mataas na talino ang pinaka-kasiya-siya at pinakaangkop na biktima.
Ang sakripisyo ng tao ang pinakamainam para sa halos lahat ng layunin.
Kaya, isipin mo kung isinulat iyon ng tatay ko. Tama, isara ang panluwad.
Ngayon, maraming tinig sa Switzerland ang nagsalita, na nagbubunyag sa mismong kulto ni Satanas na
ito. Susing salita: ang kaso ni Nathalie, at iba pa.
Marami ang nakahanap ng lakas ng loob na magpatotoo.
At ngayon, muling nasa sentro ng pansin si Georg Otto Schmid.
Ang parehong Hugo Stamm, ang parehong SRF sa isang maliit na grupo.
puro teoryang konspirasyon iyan.
Pinapatingnan nilang katawa-tawa ang buong bagay.
Pinagtawanan nila ang mga biktima at mga saksi.
Oh oo, at ang iilang tagahanga ng Church of Satan, hindi natin sila kailangang ikabahala.
Kaya bigla, ang parehong mga taong pinaparurusahan ang aking ama, na itinuturing kong
pinakamamahal na tao sa akin, ay biglang naging napakabait.
Hindi ako natatakot, wala namang dapat katakutan.
At pagkatapos ay inilabas ko ang dokumentaryo, kung saan sinimulan kong ibunyag ang mga koneksyon sa pagitan ng SRF at ng
lahat ng mga grupong ito pati na rin ng mamamahayag na si Robin Rehmann sa sektang Satanikong ito, gamit ang
mga katotohanan at ebidensya na nakalap mula sa lahat ng impormasyong inipon ng mga nakaligtas.
At saka naging kapanapanabik.
Noong Linggo pagkatapos ng pagsasahimpapawid, nakatanggap ako ng isang liham na nagbabanta na may ultimatum na
dalawang oras para alisin ito kaagad, na sinamahan ng mga banta ng legal na kahihinatnan kung hindi ako susunod.
Talagang iyon ang pinaka-ekstrim na bagay na naranasan ko kailanman.
At saka, siyempre, ipinagpatuloy ko ang aking pananaliksik.
Sandali ko itong tinanggal.
Sige, iyon sana ang susunod kong tanong.
Binawi mo ba?
Sandali ko lang itong inalis.
Sobrang banta sa akin ng liham na ito.
Nakikita ko na ang sarili ko sa likod ng rehas.
At pagkatapos ay nagsaliksik pa ako nang higit at napagtanto kong lahat ay matibay.
May mas marami pa kaysa sa dinala ko.
Nagsaya na sila at sumulat na sa lahat ng mayroon pa roon.
Binawi ito ng Kla-TV.
Kailangan mo rin, kailangan mo rin, kailangan mo rin.
Bittel TV, lahat nawala, nawala, nawala.
At pagkatapos ay bumalik ako na may kontratang pahayag sa nakakatakot na liham na ito at sa pelikula.
Muling in-upload, ibinalik ko na ito muli, na may mas maraming katotohanan.
At pinatunayan muli ang bawat katotohanan.
At saka biglang umabot sa 1.86 milyong views ang video na ito at naging viral.
At pagkatapos ay naging tahimik sa gubat.
Hindi ko na narinig pa ang anumang balita mula sa SRF.
Naging napaka-hinala ko noon.
Ngunit ang gusto kong sabihin, ang aking konklusyon mula sa buong bagay, ay ito.
Ang mga tapat at matuwid na tao tulad ng aking ama ay pinaparatangan at ginagawang kriminal sa pinakamalalang paraan.
At nakukuha ko ang impresyon na ang layunin ay pigilan ang sinuman na magkaroon ng ideya na maghukay
doon kung saan nangyayari ang tunay na mga krimen.
Iyon ang aking kasalukuyang kalagayan.
Dahil sinasabi ng mga Kristiyano na napakasama ng mga taong iyon at nananalangin sila para sa kanila araw at gabi.
Pero hindi ko iniisip na nagdudulot sila ng panganib; mas malamang na manggagaling ito sa mga taong katulad nila.
At ngayon kailangan kong bumalik muli sa aking pananaliksik tungkol sa Satanismo.
Sa tingin ko, kailangan nating tingnan kung sino ang nagpapagalaw ng mga sinulid sa tuktok.
At dito ay naaalala ko ang nagkumpisal na Satanistang si Albert Pike.
Siya ay isang Freemason na may ika-33 na antas at tagapagtatag ng sektang Sataniko.
At tandaan: siya rin ay isang brigadyer heneral at dakilang kumander, ibig sabihin ang pinakamataas na ranggo sa militar.
At saka lumitaw ang isang mahalagang dokumento noong 1891 na nagpapakita kung paano niya pinlano ang
tatlong digmaang pandaigdig. Nadokumento at inayos.
Ang Unang Digmaang Pandaigdig, iisa-isa ko nang maikli.
Ang kapangyarihan ng Tsar ay dapat supilin sa Rusya, at gawing kuta ng ateistikong
komunismo ang bansa. Ikalawang Digmaang Pandaigdig.
Dapat itong lumitaw mula sa mga pagkakaiba sa pagitan ng mga pasista at mga Sionista upang wasakin
ang Nazismo at palakasin ang pampulitikang Siyonismo.
Ang layunin ng Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay ang pagtatatag ng Estado ng Israel.
Ang Ikatlong Digmaang Pandaigdig ay dapat pasiklabin sa pagitan ng mga politikal na Sionista at mga
Palestino, o mas tama, ng mga pinuno ng mundong Islamiko.
Ang nangyayari ngayon ay malamang na pamilyar sa atin.
At gusto ko lang ituro na dapat nating ituon ang ating pansin sa kung saan talaga nagaganap ang mga krimen.
At ito ay muling pinagtibay ng Satanistang si Aleister Crowley, muli sa kaniyang aklat na nabanggit ko kanina, kung saan
sinasabi niya na ang buong planeta ay dapat maligo sa dugo.
Ang dakilang digmaang ito ay dapat ipaglaban, sapagkat ito ay isang mahiwagang operasyong may sukdulang kahalagahan.
Maaari niyang isulat iyon nang lantaran; walang nakatingin, at walang midyang nag-uulat tungkol dito.
Isipin kung isinulat iyon ng aking ama.
Dapat nating paliguan ang planeta ng dugo.
Ang iyong ama ay naekspos sa maraming paninirang-puri.
Paano mo iyon naranasan noong bata ka pa?
Bahagi 1 ng tanong, pero interesado rin naman kami, siyempre, kung paano nakaraos ang tatay mo noong panahong iyon?
Tinawag siyang teoryista ng sabwatan, pinuno ng kulto, tagapagpabulaan ng Holocaust, at sino ang nakakaalam kung ano pa.
May epekto iyon sa isang tao. Paano mo ito naramdaman?
Tiyak na nakarinig ka na ng iba't ibang bagay mula sa iyong mga kaklase sa paaralan.
At paano mo naranasan ang iyong ama sa lahat ng mga taong iyon?
Mayroon din bang mga sandali ng pagkadismaya at pagkabigo?
Kaya sa madaling sabi, sisimulan ko na ang pangalawa.
Halos bahagi na ito ng pang-araw-araw na buhay, ang mga sandaling ito ng pagka-zero, kung saan minsan ay
nauuwi ka sa luha dahil sa lahat ng kawalang-katarungan.
Ngunit tunay na ipinapakita ito ng aking ama sa napakagandang paraan: sa mga sandaling nasa sukdulang paghihirap siya, kapag
ang tanging magagawa mo ay umiyak, kapag nakahiga kang walang magawa sa lupa, palagi siyang lumalapit sa Diyos, naniniwala sa
katarungan, at kumukuha ng lakas mula sa kanyang pananampalataya.
Kamangha-mangha na nakaligtas siya sa lahat ng iyon.
Makakakuwento ako nang sunud-sunod na kuwento.
Kaya siya ang pinakadakilang huwaran ko, dahil palagi siyang bumabangon mula sa mga sandaling kahinaan at kawalan ng
kapangyarihan, hindi kailanman nawawala ang kanyang pananampalataya sa Diyos at palaging
nananatiling matatag sa kanyang paniniwala.
At tinanong mo pa ako kung ano ang pakiramdam ko tungkol dito. Siyempre mahirap ito.
May mga itlog na nahagis sa aming mga bintana, may mga gasgas sa aming mga kotse, may mga taong nagpapakita ng gitnang daliri
paminsan-minsan, nakatlo na kaming ninakawan, sinunog ang aming bahay, nagkaroon ng mga pag-atake sa pamilya,
pinutol ang mga gulong, pinaluwag ang mga turnilyo, at minsan halos napatay ang buong pamilya.
Nakasulat din dito, isang himala rin na hindi ito nangyari.
Nakakadismaya iyon, gayundin ang paninirang-puri sa paaralan.
Ibig kong sabihin, lahat ng paninirang-puri, binabasa rin nila ang pahayagan.
Pinukpukan pa nga ako ng mga lalaki, talagang, aba, tinanggihan ako.
Ngunit ang mas masahol pa, o halos mas masahol, ay hindi lang iyon, kundi pati ang katotohanan na,
halimbawa, palagi akong pinipilit mula pa noong ako'y tinedyer na sumalungat sa aking mga magulang.
Palagi kang kinukuha nang walang pahintulot, umalis ka na roon, pumunta ka rito, kunin mo na lang.
Kahit ang SRF mismo—ang ibig kong sabihin si Evelyn Falk mula sa SRF—ay nagsabi sa akin,
"Halika, tulungan mo kami, lumapit ka sa amin."
Nakakaakit iyon sa ngayon, ibig kong sabihin, maganda ang sahod sa Switzerland, kaya mabuti ang pamumuhay doon, hindi ba?
Ngunit nakakagulat sa akin na lahat, at ibig kong sabihin ay talagang lahat, ay sinusubukan ng ilang puwersa at
ilang indibidwal na hatiin tayo at ilayo tayo sa pamilya.
Ngunit sinabi ko sa sarili ko na gusto kong malaman ng buong mundo kung sino talaga ang aking ama at ina.
Nagbigay din ako ng presentasyon noong 2010, na matatagpuan sa website ng AZK, kung saan
gumawa ako ng pahayag tungkol sa aking ama.
Sinabi ko, "Hoy, Ma at Pa, hahalikan nila tayo bukas sa tanghalian, sa gabi, at yayakapin nila tayo."
Hindi kami kailanman natutulog nang may tensiyon.
Lahat ay palaging liliwanag.
Hindi ko pa naranasan ang galit.
Sinabi ko lang ang nasa isip ko, para mabigyan sila ng boses.
Ganyan ko ito hinarap, dahil gusto kong maging saksi sa katotohanang naranasan namin ang langit dito sa lupa.
Nais kong magpatotoo na hindi namin kailanman hinayaan na lumubog ang araw sa anumang pagtatalo o hindi pagkakasundo.
Para sa akin, sila ang pinakamahusay na mga magulang sa mundo, at kailangang malaman iyon ng buong mundo.
At ganoon ko hinarap ang buong bagay.
Gusto kong maging isang tinig na tutol, kaya ako'y naparito.
Halos nahulaan mo na ang sagot ko sa tanong, pero gusto ko pa rin itong itanong muli.
Dahil kapag nagsaliksik ka, nakakasagupa mo rin ang paksa ng edukasyon.
At sinasabing napakahigpit ng iyong ama, at ayon sa ilang mga website, ang pagpaparusa sa mga bata ay
isang kinakailangan upang gawing mabubuting tao sila.
Paano mo ito naranasan noong bata ka pa at tinedyer?
Una sa lahat, tut, tut, tut, beep, beep, sinungaling, hindi iyon totoo.
Ang pag-iisip na ang pagpaparusa sa mga bata ay kinakailangan upang maging mabuting tao ay ganap na kalokohan at basura.
Hindi kailanman nagsabi ang tatay ko ng ganoong bagay at hindi rin niya ito hiniling.
Marahil sinabi ko sa kanya na nanawagan siya ng parusang pisikal, puro kalokohan iyon.
Hindi iyon kailanman ang kaso.
Hindi ko kailanman naranasan ang karahasan mula kina Nanay o Tatay.
Palagi kong nararanasan ang mapagmahal na pakikipag-ugnayang ito.
Huwag kailanman magalit, huwag kailanman magparusa dahil sa emosyon, kailanman.
Ngunit ayaw pakinggan iyon ng media, at kailangan kong ikwento sa iyo ang isang munting kuwento tungkol sa kung
paano muling nagsagawa ang SRF ng panayam kay Georg Otto Schmid sa isa sa aming mga kaganapan.
At sa tingin ko, 17 anyos na ako, ngayon ang aking sandali, kaya masasabi ko nang direkta
sa harap ng kamera kung ano talaga ang totoo.
At saka sinabi niya sa harap ng kamera: "Kailangan mong disiplinahin ang mga bata at wasakin ang kanilang kalooban."
At agad kong sinabi, hindi iyon totoo, sandali, ang aking ama ang pinakamabait na tao, hindi ko pa siya nakitang nagagalit,
hindi ko rin kailanman nakita siyang gumamit ng karahasan.
Sinabi ko ang lahat sa kamera, direkta sa SRF camera.
Nagmamadali ang cameraman, ganoon na ang direktor, medyo kakaiba ang atmospera.
At naisip ko, sa wakas, nagawa na natin ito. Botohan kada botohan.
Makikita na ng mga tao para sa kanilang sarili.
Ipinalabas ba iyon?
At agad namang sumunod ang pagkadismaya, dahil naglakad ako muli sa pasilyo.
Makalipas ng kaunti, nakita ko silang dalawa na inuulit ang panayam sa isang nakatagong sulok, nang wala ako.
Siyempre, hindi ito kailanman naipalabas.
Kaya alam mong hindi ito gusto.
At ngayon, para sa lahat ng nagsasaliksik nito at pati na rin sa iyo, bilang isang mabuting guro, kapag nakatagpo kayo ng mga
kasinungalingang ito, nais ko lamang sabihin na hindi interesado ang media kung ano talaga ang
nangyayari, ngunit ito rin ay pampublikong magagamit.
Nakasulat ang tatay ko ng isang libro na pinamagatang Educate with Vision.
Iyon ang palaging pokus.
Gumawa rin kami ng isang buong paglilibot para sa pamilya kung saan talagang inialay namin ang buong mga kanta sa temang ito.
Lahat ay maaaring magsalita tungkol sa kung paano nila ito naranasan.
Nakikita ng lahat iyon.
At hindi mo doon mahahanap ang alinman sa mga kalokohan na iyon.
Ngunit nais kong magsalita ng ilang salita tungkol dito, dahil ito ay isang bagay na nakakaapekto sa lahat.
Para sa akin, ang susi na parirala ay 'mag-edukasyon nang may bisyon'. Bisyon.
Dahil ganoon mo mailalarawan ang pagpapalaki ng aking mga magulang.
Dahil palagi niyang sinasabi sa amin na tungkol lahat ito sa lakas.
Sa labas roon, ang mga digmaan, ang korapsyon, ang pagsasamantala—ito ay mga madilim na puwersa.
At tumatapik sila sa ating mga puso mula sa murang edad.
At lahat ng nangyayari roon sa malawak na mundo ay nagsisimula rito sa puso. Pag-aaway, inggit, pagnanakaw.
At ang pangitain ay palaging talunin ang kasamaan sa aking puso at pagkatapos ay sa buong mundo.
At ang Diyos sa loob ko ay makakaya at talunin ang kasamaan.
At kailangan din niya tayo para doon.
Hindi niya ito magagawa nang mag-isa. Kailangan niya ng mga sisidlan.
At walang pinagkaiba kung nalalampasan ko man ang isang maliit at masamang bagay sa aking
pang-araw-araw na buhay o isang malaking bagay.
Pareho silang nangangailangan ng labis na lakas.
Sa parehong kaso, hindi sapat na magpasya lamang na gumawa ng mabuti.
At ganyan nila tayo pinalaki.
Ganito ko ito naranasan.
At sa lahat ng bagay, palagi nila kaming ginabayan tungo sa pagiging matanda, upang kami
mismo ang makapagtanto, sandali, mali iyon.
Ah, iyon ang digmaan.
Iyon ay isang maliit na akto ng terorismo.
At talagang kailangan kong sabihin, hindi tayo pinalaki ni Tatay gamit ang mga teoryang yin-yang, na nagsasabing, oo, narito
ang kasamaan at narito ang kabutihan, at kailangang panatilihin silang magkabilang timbang, saka magiging maayos ang lahat.
Dahil ang kasamaan, kahit 10% lamang, ay palaging lalaban sa kabutihan, magnanakaw
dito, mang-aapi rito, at gagawing alipin ito.
Kaya hindi tayo pinalaki ayon sa teoryang yin-yang na ito, dahil pareho rin naman sa pamilya namin.
Hindi mo masasabi, 'ay, isang maliit na magnanakaw lang na nagnanakaw sa atin, ayos lang ang iba.'
Wala ka nang kapayapaan sa iyong pamilya.
Dapat tayong magtagumpay laban sa kasamaan.
Kaya naman ang moto ng aming pamilya ay palaging kapayapaan at katahimikan para sa lahat.
At iyon ang dahilan kung bakit madalas kaming nakaupo nang ilang oras kapag may nangyari, hanggang sa maging masaya ang lahat,
hanggang sa maging malaya ang lahat sa loob at makapayapa.
At saka, dahil sa paninirang-puri, aktwal na inaresto ang aking ama para sa imbestigasyon.
At siya ay inusisa at agad kaming tinawag mula sa paaralan, sinuri para sa mga palatandaan ng
pang-aabuso, bilang bahagi ng malawakang pangyayaring ito.
At iyon pala ay wala nang iba kundi isang bagyo sa baso ng tsaa.
Sinabi mong bagyo lang ito sa baso, mayroon kang makalangit na kapayapaan dito; kung
lahat ay katulad mo, wala na kaming gagawin dito.
Iyan ang sinasabi ng pulis, iyan ang sinasabi ng mga awtoridad.
At kailangan kong sabihin ngayon, oo, wala na silang magiging trabaho, pero sa ngayon ay marami silang trabaho, ang pulisya.
Kailangan nilang pumunta sa mga paaralan nang mas madalas.
Nakuha ko ang impormasyong ito mula sa mga direktang pinagkukunan ng mga guro, dahil hindi na
talaga alam ng mga bata ang anumang hangganan.
Wala, hindi na sila maayos ang asal, ibig sabihin nagra-riot sila, marahas sila, at nandiyan din ang mga pulis,
wala silang dalang bambuhong tungkod, dala nila ang kanilang kagamitan, at pagod na rin ang mga guro.
Hindi na nila kayang alagaan ang mga batang ito.
Kaya, isang mabilis na tala lang tungkol dito:
Ang ideolohiyang ito na wala nang mga hangganan.
Pinapayagan ang lahat.
Wala nang mabuti o masama ngayon.
Ikaw ay babae at lalaki rin, at lahat ng mga antas sa pagitan; wala nang natitirang oryentasyon doon.
Ito rin ay isang medyo bagong phenomena para sa akin.
At, alam mo, wala nang taboo, wala nang hangganan; masasabi kong parang sinasabi na hindi na kailangan ng bakod ng mga baka dahil
nasasaktan sila nito, kaya pwede na silang tumakbo sa kalsada, at kahit pa may mamatay kapag
nabangga sila ng sasakyan, pero karahasan iyon.
Hindi na dapat may mga hangganan.
Gusto ko lang sabihin na sa tingin ko ang ideolohiyang walang hangganan ay ganap ding bago, at kaya mo ba akong sundan,
naiintindihan mo ba ang ibig kong sabihin? Oo, oo, siyempre.
Gusto kong pag-usapan ang libro.
Kung magsaliksik ka, malalaman mong inilathala mo ang isang libro kasama ang iyong mga kapatid na sina Simon at David ilang taon
na ang nakalipas na pinamagatang: Nanay, pakidisiplina mo ako.
Iyon ba ay halos ang manwal ng tagubilin para sa sinabi mo lang, na kailangan mo ring magtakda ng mga hangganan?
Una sa lahat, napapakunot ng noo ka ng titulong ito.
Una sa lahat, ang pamagat na ito ay isang sipi, isang mapanghamong sipi mula sa isang insidente kung saan
ang isang labing-isang taong gulang na batang babae ay dumating sa opisina ng kanyang ama na umiiyak.
Tinuring niya kaming mga bata, ngunit nakita rin niya ang sarili niya, at sinabi niya, "Tingnan
ninyo, maaaring maging mapagmahal ang inyong mga anak."
Maaaring gumawa ng mabuti ang iyong mga anak.
Hindi ko magawa. Palagi kong kailangang gumawa ng masasamang bagay.
Palagi akong kailangang sumalungat. Hindi ko kailanman kayang sumunod.
Hindi rin ako kailanman hinahampas ng nanay ko. Hindi siya naglalagay ng anumang hangganan para sa akin.
At talagang nagmakaawa siya sa kanyang ama, na umiiyak, na tanungin ang kanyang ina kung maaari
niyang gamitin ang latigo sa mga ganitong pagkakataon.
Kaya napansin niya iyon at binigyan na lang niya kami ng pagkakataong ito para sabihin kung ano ang
nararamdaman namin kapag may maliit na hangganan na itinakda.
Halimbawa lang ng isang maliit na usbong: pinipitas mo ito, nasa labas lang, isang maliit na pisil, masasabi ko,
pero sa mga pambihirang pagkakataon lang kung kailangan.
Maliit na magnanakaw, maliit ang tapang. Hindi na gumagana ang malaking magnanakaw.
Mga nagtitinda ng droga, mga nangholdap ng bangko, mga sinungaling, maliliit na sinungaling, malalaking sinungaling,
mga pulitiko, ano pa man, hindi mo na ito agad maaalis.
Doon namin nagkaroon ng pagkakataon na simpleng mag-usap nang kaunti tungkol dito.
Kung paano natin ito nararanasan at hindi pa natin naranasan ang anumang katulad ng galit, hindi
rin tayo nagkaroon ng hindi nalutas na relasyon.
Pero pinapalabis ito, na para bang ang usbong ng bambo na ito lang ang tanging problema na mayroon pa rin tayo sa mundong ito.
Ito, na matagal nang karaniwang gawi sa loob ng mga siglo, maging milenyo, ay ang sa
matitinding kaso ay minarkahan ang isang hangganan.
At iyan mismo ang sinasabi ko: bakit ipinagdiriwang ng mga Satanista ang kanilang
pinakamalaking pista sa Araw ng Hindi Marahas na Edukasyon?
Dahil doon ang pinagmumulan ng mga tunay na mahusay na demonyo.
Kung hindi ka magtatakda ng anumang hangganan, sabihin mong gawin mo ang gusto mo.
Pumunta ka kung saan mo gusto.
Dumadating ang maliliit, pinalalaki ang maliliit na demonyo.
Kakatapos lang naming mag-usap tungkol sa aming sarili, tungkol sa aming mga kaklase, tungkol sa kung ano ang
pakiramdam kapag nakaupo ka roon na umiiyak at napagtanto mong hindi mo magawa ang tama.
Adik ako sa droga.
May sunud-sunod akong mga kaibigan dito.
Alipin ako ng kahalayan, ng kasalanan.
Sana may nagpakita sa akin ng hangganan noong bata pa ako.
At doon ko kailangang sabihin, iyon ang mayroon ang ating mga magulang.
Inamin iyon ng tatay ko.
Ibig kong sabihin, normal pa rin ang sumbrerong kawayan sa loob ng maraming siglo.
Iyon ay ngayon isang bagong ideolohiya.
Gusto kong sabihin nang maaga na maaari mong gawin ang gusto mo. Sabihin ko na lang,
parang gusto ko nang kunin ang pitaka mo ngayon.
Iyan ang ideolohiyang ito.
Maaari kong gawin ang gusto ko, kailan ko man gusto.
Ngunit hindi gumagana ang ideolohiyang ito dahil magkakaroon ka ng problema, dahil ninanakawan ko ang pitaka mo.
Nakikita mo, palaging may kabuuan.
At doon ko sinasabi na bukas pa rin si Tatay tungkol dito.
Pero bakit nila ginagawa iyon sa Geschiss?
Kaya binanggit ko ito kanina: kahit na pakiramdam ng lahat na ang mga patpat ng bamboo ang pinakamalaking
problema na mayroon pa rin tayo, naghahagis sila ng bomba at pinapinsala ang kanilang mga tao.
At walang nakatingin doon.
Maaari mo bang sundan nang kaunti?
Oo, siyempre.
Well, kabilang ako sa henerasyon kung saan paminsan-minsan, gaya ng sabi nila, nagkakamali sina Nanay at Tatay.
At may ilan din sa likuran.
Palagi gumagamit ang nanay ko ng kahoy na kutsara.
At kahit na may iba pang nagsasabing kabaligtaran, hindi ko iniisip na nakasama ito sa akin.
Paminsan-minsan, nakakatulong din ito.
Sa ngayon, sinasabi ng mga tao na hindi na ginagawa ang mga ganung bagay.
Oo, pero talagang inirerekomenda ko rin ang libro, dahil napakagandang-tanawin ng iba't ibang
paraan ng pagpapalaki sa atin ng ating mga magulang.
Paulit-ulit na ipinapakita, tingnan mo, kung magpapatuloy ito, kung gagawin mo ito ngayon, ano
ang ibig sabihin nito para sa iyong kapaligiran?
Ano ang ibig sabihin para sa kapatid mo kung magnanakaw ka sa kanya ngayon? Ano ang ibig sabihin?
At ipinaliwanag ng kapatid ko sa aklat kung paano niya sinimulan ang pagnanakaw mula sa kaha.
At palaging palihim, palaging nagnanakaw.
Pagkatapos ay nagsimulang magnakaw siya sa paaralan.
Nanakaw niya ang mga panulat mula sa mga mag-aaral.
At siya ay lalong naging malungkot at mabigat ang pasanin.
Sa huli, wala na siyang magagandang marka, puro mahihinang pagganap na lang.
Hindi siya maganda ang pakiramdam.
At kapag sinabi niya kung gaano kasaya ang makita lang ang hangganan na iyon, hindi iyon mabuti.
O isa pa, kailangan ko pang tapusin ang pagkukwento nito, saka siya tumayo sa harap ng klase, sinabi
niyang, "Nanakaw ko sa iyo, pasensya na," at umiyak.
Ang buong klase ay sobrang nasasabik.
Kung saan mo napagtatanto, hey, mabuti na naman ang mabuti, at masama na naman ang masama.
O sige, nagsagawa rin kami minsan ng false flag act sa aming pamilya, dalawa sa kanila
ang naglalaro ng apoy, at nasunog ang alpombra.
At saka, naku, di ba? Ngayon sira na ito.
Pagkatapos, nagpasya ang dalawa sa kanila, ang mga nakatatanda, na sisihin ang kanilang nakababatang kapatid na babae.
At saka isinagawa ng nakababatang kapatid na babae ang munting akto ng terorismo bilang
isang operasyong false flag, siya iyon, hindi ba?
Na siyempre ay natuklasan.
Lahat ay masaya at sinabi na hindi ito maganda.
Hindi iyon maganda.
Hindi mo dapat ulitin iyon.
Kung hindi, patuloy itong lalaki.
At ganoon din sa libro: isang munting magnanakaw, isang malaking magnanakaw, isang tulisan sa bangko.
Ngunit masasabi ko lang na napakahusay kaming pinalaki ng aking mga magulang.
Walang kailanman galit, gaya ng sinabi ko, hindi kailanman magaspang na salita, hindi kailanman.
At hindi ko nga matandaan na natanggap ko ang baston mula sa aking ama.
Nakinig din ako. Naiintindihan mo ba ang ibig kong sabihin?
Sige, iwan muna natin pansamantala ang sitwasyon ng pamilya ng mga Saseks.
Dalhin natin ito sa isang hakbang pa.
Pag-usapan natin itong tinatawag na bombshell na video.
Iyon ang iyong ideya, tungkol ito sa mga espesyal na paksa.
Ano ang ideya sa likod nito?
Sabihin mo iyan sa aming mga manonood.
Kaya ang ideya ay talagang itulak ang isang video, ipamahagi ito nang sabay-sabay ng lahat, at ilabas ito nang
sabay-sabay sa maraming wika hangga't maaari, upang magkaroon ito ng epekto ng snowball.
At ganoon na nga ang kalagayan ngayon sa kasunduan sa pandemya ng WHO na nabanggit ko kanina, kung saan hinihiling namin sa lahat
ng makakaya na i-upload ito sa kanilang mga channel at ibahagi, dahil nagdudulot ito ng snowball effect na maaari nating
maabot ang anim, pito, walo o higit pang digit na bilang sa loob lamang ng ilang araw kung magtutulungan tayong lahat.
At nais ko rin makita ang kooperasyon sa pagitan ng iba't ibang mga edukador, kung saan magsasabi tayo nang magkakasama,
itulak natin ito, tulad ng kasunduan sa pandemya ng WHO.
Mayroon nang mga demonstrasyon sa Tokyo at Espanya, gumigising ang resistensya sa Hungary, sa lahat ng dako,
kaya may iba't ibang bansang Aprikano na ayaw na sa kanya.
Nakikita mo, nakakapasok na tayo rito, at sa tingin ko, kung magtutulungan tayong lahat at magkakaisa,
marami tayong makakamit kung sasang-ayon ang lahat.
Ngunit ngayon ay mayroon na tayong Digital Services Act, na kinakaharap din namin sa AUF1.
Paano mo ito haharapin?
Mayroon ka bang estratehiya para maiwasan ang sensura?
Sa totoo lang, labindalawang taon na ito. Labindalawang taon na ang nakalipas, kasabay ng Kla-TV, sinimulan naming buuin ang
isang network na ipinapasa nang mano-mano, ganap na hindi nakadepende sa internet, mula sa isang tao papunta sa
iba. Ito ay isang pahina na may impormasyon sa harap at likod, na inilalathala lingguhan sa maikling anyo.
At sa katunayan, labing-dalawang taon na naming binubuo ang network na ito, kung saan pisikal kaming nagkakakonekta, ibig
sabihin, lumalabas kami mula sa pagkawalay-kilalaan, hindi lang ako si ganito-ganoon 777, kundi alam namin ang postal address,
mga detalye ng kontak, at mga numero ng telepono ng isa't isa, at ngayon iyon din ang aming pokus, kung saan hinihikayat ko rin
kayo, mga manonood, na lumabas mula sa pagkawalay-kilalaan, ibigay ninyo sa isa't isa ang inyong mga address at numero ng
telepono, mga numero ng telepono. Kung gusto ninyo, maaari rin kayong makipag-network sa amin. Mahalaga rin ang makipag-network
sa ibang bansa. Ito ang link: www.kla.tv-vernetzung. Sa ganoong paraan, malalaman lang natin ang tungkol sa isa't isa, at
makikipag-ugnayan sa inyo ang pinakamalapit na miyembro ng aming koponan, at malalaman ninyo, "Ah, nakatira ka pala roon, at sa
pagkakataon ng sensura, matatanggap ninyo ang pahayagan o ang programa mula sa akin. Kailangan nating ituon nang lubusan ang
pansin dito dahil nabura at na-block na tayo sa maraming plataporma, lalo na nang nalampasan natin ang
isang milyong marka, na siyang pangunahing prayoridad ko.
Papalapit na tayo sa linya ng pagtatapos ng edisyon ngayong araw ng Spielmacher AUF1, na
magiging medyo mas mahaba kaysa sa karaniwan.
Bumalik tayo sa tanong tungkol sa mga huwaran: mayroon ka bang mga huwaran sa buhay mo? Sa palagay ko ay ang tatay mo, pero
mayroon ka rin bang mga huwaran na nagbigay-inspirasyon sa iyo sa iyong trabaho bilang production manager at tagapagpresenta?
Oo, Tatay, Nanay, Zita, Daniela, Ruth, Bettina, sila ang ating mga mandirigmang nasa unahan, nakaligtas sila sa pinakamatinding
bagyo, at para sa akin ay maaari silang mailagay kasabay ng mga pinakabantog na tauhan sa Bibliya. Kung makapanatili kang matatag
sa gitna ng ganitong mga bagyo, sila ang aking mga huwaran.
Ano ang kahulugan ng kaligayahan para sa iyo sa iyong buhay ngayon bilang isang 36-anyos na dalaga?
Buhay kasama ang Diyos.
Kung maaari kang maghingi ng isang bagay lamang para sa mga tao, ano iyon?
Na maranasan nila ang nararanasan ko araw-araw, pero kaya rin nila itong gawin kung gusto nila. Ayaw ko lang magsalita nang
salita, kaya maaari ka ring makipag-ugnayan sa amin kung gusto mong maranasan kung ano ang pakiramdam ng organikong kooperasyon.
Tulad ng sinabi ko, Maraming larangan kung saan ka maaaring makilahok, pero sana maranasan ng lahat ang
ganitong karanasan; nakakabighani ito para sa akin, oo.
Kapag nagkakaroon si Lois Sasek ng masamang sandali, nakakatanggap ng masamang balita, o nagagalit, paano mo siya tulungan
na makalabas sa ganoong kalagayan at bumalik sa kaligayahan?
Nananalangin ako at kinakausap ko ang Diyos tungkol dito tuwing umaga; ginagawa ko iyon nang hindi bababa sa
isang oras para magkaroon ako ng suporta sa Diyos, dahil kung hindi, hindi ko ito kayang pagdaanan.
Kapag kailangan ko, umiiyak ako sa balikat niya. Maaari kang sumandal sa kanya. Ganoon ang uri ng relasyon na ipinakita sa
amin ng aming nanay at tatay. Ito ay isang malaking pinagmumulan ng ginhawa, lakas, at kumpiyansa. Binibigyan
niya ako ng walang katapusang pagmamahal. Para sa akin, malinaw na ito ang aking kanlungan.
Sa pagtatapos ng programang ito, nais kong gamitin ang iyong koneksyon sa Diyos. Maaari ka bang maging isang
uri ng orakulo para sa amin ngayon at sabihin kung paano mag-uunlad ang mundo sa mga susunod na taon?
Kaya, ang liwanag ay laging mas malakas kaysa sa kadiliman, ang katotohanan ay laging mas malakas kaysa sa kasinungalingan,
at ang kabutihan ay laging nagwawagi laban sa kasamaan.
Ngunit kung gaano kabilis itong mangyayari ay nasa ating mga kamay nang lubos, sapagkat ang liwanag ay nangangailangan
ng katawan, ang katotohanan ay nangangailangan ng katawan, ang kabutihan ay nangangailangan ng katawan.
At kung hindi tayo magiging sisidlan ng mga katangiang ito, kung hindi tayo magiging tagapagdala ng makapangyarihang tagumpay
ng Diyos, wala tayong makakamit; iyan ang aking paninindigan.
Ngunit kung magkakonekta tayo, kung isasabuhay natin ang mga mabubuting katangiang ito, masasabi kong mababagsak ang
Babilonia sa loob ng isang oras, gaya ng sinasabi sa Bibliya.
At iyan ang aking pag-asa, ang aking paniniwala, na magagawa natin ito nang magkakasama.
Mga minamahal na manonood, kung hindi kayo nakapunta sa simbahan ngayong araw, pinapatawad na kayo ngayon kung napanood ninyo ang
programang ito, sapagkat mayroong banal na bagay dito sa programang ito, salamat
sa pagbisita ni Lois Sasek mula sa Kla-TV.
Maraming salamat sa iyong pagiging available para sa programang ito.
Ipinaaabot ng koponan ng AUF1 ang aming pinakamabuting pagbati sa iyong pamilya.
Ikinalulugod naming suportahan ka sa iyong trabaho.
Marahil maaari nating itulak pa nang kaunti ang kooperasyon, dahil natuklasan ko na ang isa o dalawang
pagkakatulad sa buhay nina Ivo Sasek at Stefan Magnet.
Pareho silang matatag na mandirigma ng paglaban na iginagalang ng lahat ng panig, at marahil ay makatuwiran
ang ilang uri ng kooperasyon, isang mas malalim na pagtutulungan. Maraming salamat.
Mga minamahal na manonood, may humiling kami sa inyo.
Ibahagi ang programang ito. Malaya ka ring bumisita sa Kla-TV.
Magkaisa tayo upang bumuo ng isang katawan na nagpapalaganap ng kabutihan at nagpapabagsak sa
Babilonia, at tapusin ito sa mga salita ni Lois Sasek.
Salamat sa inyong pansin.
Ang lahat ng pinakamabuti. Magkita tayo sa susunod.