"Drie dae ná my derde COVID-19-entstof op 17 Januarie 2022 het ek flou geraak, en toe ek bykom, was ek heeltemal verward en
my bene kon my nie meer dra nie. Ek kon net nie meer loop nie."
"By ingeënt persone is stekelproteïen en inflammasie weke en selfs maande ná die inspuitings in baie organe opgespoor,
wat geassosieer is met ernstige en dikwels dodelike siektes."
Maar hoe kan hierdie onverwagte volgehoue produksie van 'n mRNA-gecodeerde proteïen verklaar word?
Aan die einde van 2023 het Kla.TV prof. dr. Sucharit Bhakdi se dringende brief oor die "nooit-eindigende
gevare van RNA-entstowwe" in verskeie tale gepubliseer.
Nou, aan die einde van Maart 2024, het Prof. Dr. Sucharit Bhakdi, Prof. Karina Reiss en Dr. Michael Palmer 'n
artikel gepubliseer waarin nuwe bevindinge al die waarskuwings wat destyds gemaak is, bevestig.
Hulle verduidelik op 'n wetenskaplik presiese wyse, maar op 'n manier wat vir leke verstaanbaar is, waarom
sogenaamde mRNA-entstowwe bedrieglik en uiters gevaarlik is.
Hierdie goed-ondersoekte artikel is ideaal om met enigiemand te deel wat hierdie onderwerp nog nie in diepte ondersoek het nie.
Dit kan as 'n PDF-lêer onder hierdie program vir drukwerk gevind word.
Hieronder lees Prof. Bhakdi die artikel vir jou voor.
'n daaropvolgende verslag deur Lara toon die dramatiese gevolge wat die omstandighede wat deur Prof.
Bhakdi beskryf is, kan hê op dié wat reeds benadeel is.
Sy is een van ontelbare slagoffers van die koronavirus-inenting en vertel haar ellendesverhaal by die MWGFD-persimposium
met die titel "Ingeënt, benadeel, ontken... en nou wat?" Prof.
Liewe medemens. Liewe menslike familie, ek het iets baie, baie belangrik om vir julle te sê.
Dit gaan oor die nuutste ontdekking van DNA in entstowwe.
Waarom RNA-entstowwe bedrieglik en uiters gevaarlik is, is nou die onderwerp van bespreking.
Kromosome is die boeke van die lewe, wat DNA-gekodeerde resepte vir die produksie van proteïenmolekules bevat.
Indien nodig word die betrokke boek oopgemaak en word 'n afskrif van die gewenste resep gemaak.
Hierdie kopie is mRNA.
Dit beheer die produksie van die proteïen en word dan weggegooi.
RNA-entstowwe is soortgelyk aan hierdie kortlewende afskrifte van chromosomale resepte; maar anders as hulle veroorsaak hulle
die produksie van proteïene wat nie in ons liggame hoort nie.
In plaas daarvan veroorsaak hulle die vorming van vreemde antigene, soos die stekelproteïen van SARS-CoV-2.
Elke inspuiting van hierdie tipe entstof lewer meer as 'n miljard kopieë (mRNA-molekules).
Massaproduksie van die entstof-mRNA vereis die massale beskikbaarheid van die DNA-resep.
Hoe kan dit bereik word?
Die metode wat gebruik word om hierdie probleem op te los, is 'n hoeksteen van genetiese ingenieurswese.
Die miljarde en biljoene kopieë van DNA-resepte kom van bakterieë af.
Die resepte is vervat in klein bakteriese chromosome wat plasmidiums genoem word.
Bakteriële selle kan elke 20 minute verdeel, wat beteken dat die aantal selle elke uur agtvoudig toeneem.
Op hierdie manier kan ontelbare bakterieë binne net 'n paar dae uit 'n vloeibare kultuur geoes word, en elke individuele
bakteriesel sal baie kopieë van die betrokke plasmid bevat.
Plasmiede is maklik om te manipuleer.
Vreemde resepte, d.w.s. gene wat kodeer vir virale proteïene, kan byvoorbeeld ingevoeg word.
Na bakteriële vermenigvuldiging word die plasmiede geoes en dan gebruik as sjablone vir die produksie van mRNA-kopieë.
Die RNA-molekules word uiteindelik in klein vetglobules verpak wat lipid-nanodeeltjies (LNPs) genoem word.
Die hoofkomponente van LNP word sinteties vervaardig en is self bekend as giftig.
Verder is die spesiale vetverbindings wat deur Pfizer/BioNTech en Moderna gebruik is, nie eens op mense
getoets voordat die mRNA-entstowwe van albei vervaardigers noodgoedkeuring ontvang het nie.
Dit vorm 'n onmiskenbare en heeltemal onnodige gesondheidsrisiko.
Die LNP-verpakking van die RNA beskerm dit teen vernietiging en laat dit toe om via die
bloedstroom alle organe van die liggaam te bereik.
Daar tree die LNPs op soos Trojaanse perde.
Hulle word deur die selle opgeneem en die mRNA word vrygestel.
Dit word gevolg deur die produksie van die stekelproteïen.
Dit aktiveer dan die immuunreaksie, insluitend die vorming van spesifieke teenliggaampies wat
ontwerp is om ons teen toekomstige infeksies te beskerm.
Die immuunstelsel herken egter liggaamselle wat vreemde proteïene produseer en vernietig dit.
Natuurlik gebeur dit wanneer ons selle deur virusse besmet word.
Hierdie vermoë om vreemde proteïene as sodanig te herken, is reeds by geboorte teenwoordig.
Dit beskerm ons deur ons hele lewe, aangesien virusgeïnfekteerde selle op hierdie wyse doeltreffend uitgeskakel word.
Dit kan nie onderdruk word nie.
Daarom, wanneer mRNA wat 'n vreemde proteïen kodeer in 'n sel ingevoer word, word daardie sel deur die immuunstelsel aangeval.
Die verwerping van ingeplante organe illustreer hierdie fundamentele feit.
As jy my nier ontvang, sal jy dit verwerp.
Jy kry my tweede nier, en die tweede verwerping volg, net hierdie keer vinniger en woedender.
Dieselfde beginsels lê ten grondslag aan die gestaag toenemende skadelike gevolge van herhaalde entingsinspuitings.
Die aantal RNA-kopieë wat in LNP verpak is en met elke inspuiting toegedien word, is enorm.
Ontelbare selle regdeur die liggaam sal deur ons immuunstelsel aangeval word.
Hierdie aanval kan slegs gestop word sodra die produksie van die vreemde proteïen opgehou het.
Maar hoe lank gaan dit neem?
Net 'n paar dae, soos entstofvervaardigers en regulerende owerhede ons herhaaldelik verseker het?
Oor die afgelope twee jaar is alarmerende waarnemings gemaak wat nie met hierdie bewering ooreenstem nie.
By ingeënt persone is stekelproteïen en inflammasie weke en selfs maande ná die inspuitings in baie organe opgespoor ,
wat geassosieer is met ernstige en dikwels fatale siektes.
Maar hoe kan hierdie onverwagte volgehoue produksie van 'n mRNA-gecodeerde proteïen verklaar word?
'n geloofwaardige maar alarmerende antwoord is verskaf deur die ontdekking wat McKernan en kollegas
gemaak het en wat hulle 'n jaar gelede gepubliseer het.
Ons het reeds bespreek dat mRNA tydens entstofproduksie uit plasmid-DNA-sjablone gevorm word.
Voordat die mRNA dan in LNP verpak word, moet hierdie DNA eers verwyder word.
Andersins kan die plasmid-DNA saam met die RNA in die lipiedglobules ingesluit word.
McKernan het ontdek dat hierdie belangrike stap om die plasmid-DNA te verwyder nie noukeurig uitgevoer is nie.
Oormatige hoeveelhede plasmid-DNA is in baie partye van Pfizer- en Moderna-entstowwe gevind.
Kevin McKernan se bevindinge is deur die kollektiewe hoofstroom bagatelliseer.
Die regulerende owerhede het verklaar dat die vervaardigers hulle van die teenwoordigheid van DNA in kennis gestel het, maar dat
dit nie verhinder het dat hulle goedkeuring verleen het nie, aangesien die gerapporteerde
waardes onder die deur die WGO gestelde perke was.
Maar waar kom hierdie perke vandaan?
Die Europese Geneesmiddelsagentskap (EMA) het 'n limiet van 10 nanogram DNA per entstofdosis gestel.
Sy het verwys na 'n WGO-verslag van 1998.
Hierdie tegniese verslag stel: "Gebaseer op huidige kennis kan DNA uit deurlopende sellyne tot 10 ng
per gereinigde dosis nou as aanvaarbaar beskou word."
Die nuwe boonste limiet is nie van toepassing op produkte wat afgelei is van mikrobiese
selle, diploïede sellyne of primêre selkulture nie.
Ons sien dat die WGO-verslag tussen twee soorte DNA onderskei.
Een word as gevaarliker as die ander beskou, en hul hoeveelheid is daarom beperk tot die gespesifiseerde waarde.
Maar tot watter van die twee kategorieë behoort die plasmied-DNA wat in mRNA-entstowwe voorkom –
die meer gevaarlike of die minder gevaarlike een?
Dit behoort eintlik nie tot een van die kategorieë nie, omdat die WGO-riglyn implisiet aanneem dat enige DNA wat in 'n geneesmiddel
of entstof vervat is, niks meer as dit is nie: "naakte" DNA, waarvan die opname in die selle
van ons liggaam baie ondoeltreffend sal wees.
In teenstelling sal die verontreinigende DNA in die entstowwe egter in 'n LNP verpak wees, net soos die mRNA.
Hierdie verpakking lei tot 'n baie meer doeltreffende opname van DNA in die selle van ons liggaam .
Daar sou dit dus nodig gewees het om 'n "veilige" limiet vir LNP-gekapselde DNA vas te stel deur
middel van nuwe, noukeurig beplande eksperimente.
Maar laat ons aanneem dat die limiet wat deur die EMA gestel is, aanvaarbaar is.
Waarheen lei dit ons?
In sy voornoemde verslag beweer die EMA dat alle entstofmonsters wat dit voor goedkeuring van Pfizer/BioNTech
ontvang het, aan die EMA-limiet vir oorblywende DNA voldoen het.
Dit is egter duidelik dat die EMA nie deurlopende gehaltebeheer ná goedkeuring verseker het nie, en
dieselfde geld vir alle ander regulerende owerhede wêreldwyd.
Dit kan uit Kevin McKernan se bevindinge afgelei word dat die DNA-inhoud in alle getoetste entstofpartytjies
die deur die WGO en EMA gestelde limiet oorskry.
Dit lei ons tot die ongelooflike, skokkende besef dat hierdie rampzalige entstowwe sonder enige beheer vervaardig is en
dat honderde miljoene mense ingespuit is met entstofpartytjies wat die goedkeuringsvoorwaardes grof geskend het.
Dit is nou verbode om 'n geneesmiddel toe te dien wat nie aan die spesifikasies voldoen wat
in die bemarkingsvergunning uiteengesit is nie.
Die voortgesette inspuiting van hierdie entstowwe is dus niks minder as 'n kriminele daad nie.
Dit wys hoe ver ons regerings in hul treurige onkunde gekom het, dat hulle dit aan hul
eie burgers gedoen het en steeds so voortdoen.
Nota: Die betrokke owerhede in Westerse lande het aktief geweier om te ondersoek of McKernan se span dalk reg kan wees.
In plaas daarvan skreeu hulle in unisono: Die DNA sal nie eers sy pad in die selle vind nie.
En as dit wel gebeur, sal dit daar vinnig afgebreek en vernietig word.
Verder word die selkern deur 'n ondeurdringbare membraan van die sitosol van die sel geskei, wat beteken dat vreemde DNA nooit
in die kern kan indring om daar sy funksie uit te voer nie.
Die enigste goeie ding aan hierdie beangstigende verhaal is dat die verantwoordelike owerhede nou hulself ontmasker het.
Hulle het hul rug teen die muur, en dit is vir almal duidelik.
Die staatsinstellings is duidelik in bondgenootskap met die plegers van hierdie monsteragtige misdaad.
McKernan se bevindinge moet alarmklokkies laat lui by enigiemand met selfs die geringste kennis van biologie.
Dit is duidelik dat LNP-gekapselde plasmid-DNA ons selle met hoë doeltreffendheid sal binnedring.
Die kernmembraan kan nie die chromosome voortdurend beskerm nie; dit los tydens elke seldeling op, en die vreemde DNA word
dan in die nuutgevormde kerne van die dogterselle ingesluit.
Hierdie opname alleen is voldoende om die langtermynproduksie van die geënkodeerde proteïene te aktiveer – integrasie
in die DNA van ons chromosome is nie nodig daarvoor nie .
Aan die ander kant, as sodanige integrasie wel plaasvind, hou dit bykomende risiko's in.
McKernan se bevindinge is sedertdien deur ander laboratoriums in die Verenigde State en Kanada bevestig.
Ons rapporteer nou oor verdere eksperimente wat deur 'n span ervare Duitse navorsers op
partye van die BioNTech-entstof uitgevoer is.
Inisiale resultaat: Soos voorheen is in al ses ondersoekte partye groot hoeveelhede bakteriese DNA opgespoor.
Al die genetiese elemente wat voorheen deur McKernan op die plasmid gevind is, is hier ook geïdentifiseer.
Dit geld ook vir die sogenaamde SV40-promotor, 'n baie spesiale element waarvan die bestaan vir die publiek
en ook vir die regulerende owerhede verborge gehou is.
Hoekom Pfizer en BioNTech die SV40-promotor in hul plasmid ingesluit het, is 'n uiters interessante vraag.
Hierdie element is nie nodig vir die produksie van spike-mRNA nie, en dit is nog nie teenwoordig op die
plasmid wat Moderna vir entstofproduksie gebruik nie.
Die SV40-promotor het egter die fassinerende vermoë om homself en aangehegte DNA-volgordes deur 'n ongeskonde kernmembraan
te smokkel, selfs in selle wat tans nie verdeel nie.
Ons laat dit aan jou oor om te dink wat dit beteken.
Die volgende vraag is: Kan plasmid-DNA in menslike selle opgeneem word en daar vir 'n lang tyd bly?
Die antwoord is ja!
Die navorsingspan het ontdek dat DNA-opname vinnig plaasvind en dat dit daarna vir baie dae in die selle
bly en selfs ná 'n seldelingsiklus nog opspoorbaar is.
Die bewering dat ingeneemde DNA vinnig vernietig word, is dus heeltemal vals – dit vorm gevaarlike mediese waninligting.
Daar is nou baie precedente vir vreemde DNA wat in die boek van die lewe, in die chromosome
van selle en laboratoriumdiere ingevoeg word.
Die moontlike gevolge is veelvuldig en onvoorspelbaar.
'n Ontwrigting in die fyn afgestemde meganisme wat seldeling en ontwikkeling beheer, kan tot kanker lei.
Veranderinge aan gene wat as deel van die immuunstelsel funksioneer, kan tot 'n wanfunksionering daarvan lei.
Ontwrigting van gene in breinselle kan enige denkbare neurologiese siekte veroorsaak.
As vreemde DNA homself in die chromosome van sperm of bevrugte eiers inlas, sal die
gevolglike veranderde kenmerke oorerflik wees.
Dit bring ons by ons laaste vraag:
Moet ons bekommerd wees dat bakteriese DNA uit entstowwe ook in menslike chromosome ingesluit kan word?
Om hierdie vraag te verhelder, het die Duitse span sy entstofbehandelde selkultuur na Kevin gestuur en
versoek volledige volgordebepaling van die selle se DNA.
Die resultate kan op Kevin se Substack besigtig word.
Die antwoord is weer eens: ja!
Die bewyse van bakteriese DNA in die chromosome van sulke selle is tans byna volledig.
As dit in geïsoleerde selle gebeur, is daar enige voor die hand liggende rede waarom dit nie ook in die liggaam sou gebeur nie?
Hierdie keer, en slegs hierdie keer, is ons antwoord nee.
Vandag, hier en nou, staan ons voor die besef dat regerings regoor die wêreld 'n duistere program aangepak
het wat miljoene ongelukkige mense regoor die wêreld vermink, vermoor en geneties gemanipuleer het.
En hierdie program gaan uitgebrei word; die WGO beoog om konvensionele entstowwe in menslike en veeartse
geneeskunde landswyd te vervang met mRNA-inspuitvoorbereidings.
Die WGO vertel ons dat COVID-entstowwe hul veiligheid so indrukwekkend bewys het dat deeglike toetsing van toekomstige
mRNA-entstowwe teen ander patogene nie meer nodig is nie.
Maar niks kan verder van die waarheid af wees as hierdie somber bankrotskapverklaring deur die mediese wetenskap nie.
Geagte mede-burgers, vir julle eie sake en dié van julle geliefdes, moenie hierdie een ding ooit vergeet nie:
Die uitdrukking van 'n vreemde antigen in 'n sel van ons liggaam sal altyd lei tot 'n
aanval deur die immuunstelsel op daardie sel.
Aangesien elke nuwe mRNA-entstof sy eie vreemde antigen kodeer, sal elkeen van hulle ook skade veroorsaak, net soos ons gesien
het met die geneties gemanipuleerde entstowwe teen COVID-19.
En soos voorheen, sal hierdie skade met elke verfrissing versleg.
Beskerming van mRNA-entstowwe sal waarskynlik ook die norm wees, aangesien daar geen koste-effektiewe metode is om
massaproduseerde mRNA betroubaar van plasmidiums te skei nie – en in elk geval blyk niemand die
nakoming van enige vervaardigingsstandaarde te monitor nie.
Die WGO-program is 'n bedreiging vir die mensdom.
Dit bedreig JOU en jou geliefdes.
Mense van die wêreld, verenig en red ons van hierdie kriminele waansin!
Kom ons stop die mRNA-entstowwe – kom ons stop die WGO!
Hallo, my naam is Lara en vandag gaan ek jou my storie vertel.
My naam is Lara.
My naam is Lara, en ek het 'n maand gelede twintig geword.
My naam is Lara, ek is twintig jaar oud, en twee weke voor my agtiende verjaarsdag het ek skielik nie meer kon loop nie.
Drie dae nadat ek op 17 Januarie 2022 my derde koronavirus-entstof ontvang het, het ek flou geraak.
Toe ek bykom, was ek heeltemal verward en my bene kon my nie meer dra nie. Ek kon eenvoudig nie meer loop nie.
Ek sal hierdie datum nie binnekort vergeet nie.
Na 'n uur het ek ook begin sukkel om asem te haal, en toe is ek na die kindershospitaal geneem.
Ja.
In die volgende tydperk het my toestand nie baie verander nie.
Selfs my hande kon nie voorwerpe behoorlik gryp nie.
Ek het my dae in die bed deurgebring.
Lees was onmoontlik omdat ek teen die derde woord in die sin reeds die eerste twee woorde vergeet het...
Musiek en video's het my geselskap gehou.
Inkontinentie is by die mengsel gevoeg, 'n woord wat ek nie eens geken het nie.
Ek was vir vier maande aan die bed gekluister.
Ek was pas agtien geword.
Vir my sou dit die tyd gewees het om uit te gaan, vriende te ontmoet en my vryheid te geniet.
Maar ek was aan 'n bed vasgemaak.
Vriende het een ná die ander totsiens gesê.
Aan die een kant is dit baie pynlik vir my, maar aan die ander kant, wat moet jy met iemand doen wat net by die huis lê?
Ek kan nie die hele daaropvolgende beproewing vir myself verklaar nie.
Dit sou hierdie tydraamwerk oorskry.
Ek sal dit in sleutelwoorde beskryf.
Akupunktuur het my weer op my voete gekry.
Ek herhaal die jaar op skool.
Ek gaan op twee kort reise, na Parys en Rome. Hoera!
Maar September 2022... 'n loodmoeheid tree in.
Terugvalle begin.
Kan nie weer gaan nie.
Ek probeer die klas herhaal. Dit werk nie.
Verandering van skoolsoorte, reg.
Geen meer sesde-vorm-kollege nie.
Maar die verandering is goed.
Ek sal krukke kry sodat ek selfs op slegte dae skool toe kan gaan.
Die periode van terugkerende sogenaamde terugvalle begin.
Die krukke help my nie meer nie omdat ek te moeg daarvoor geword het.
Ek moet aanvaar wat ek nooit wou hê nie: die rolstoel.
Maar ek kan skool toe gaan.
Toe het ek in 'n soort terugvalritme geleef.
Ek het nou geleer om met hierdie terugvalle te leef.
Sedert daardie dag in Januarie 2022, was my lewe soos 'n achtbaan:
Terugval, pouse, gedeeltelike terugval, pouse, ernstige terugval, pouse.
Dit is nie maklik nie. Maar ek kan dit doen. Ek wil dit doen.
Ek het baie drome.
Gedurende hierdie twee jaar was ek veral besig met iets wat onbelangrik mag lyk.
Ek het nie geweet wat ek gehad het nie.
Niemand het geweet nie.
Ek onthou die dag toe my ma op die internet uitgevind het dat my naamlose siekte tog 'n naam
gehad het: na-inentingsindroom, na-inentingsindroom.
Nou kan ek daaroor lag. Want dit is eintlik nie die naam van 'n siekte nie.
Maar ek was gelukkig.
Nou weet ek hoekom dit vir my so belangrik was.
Omdat iemand my skielik gesien het. En my toestand 'n naam gehad het.
Omdat ek my siekte met ander gedeel het.
Ek was nie meer alleen nie.
En dit was bevrydend.
Na talle ondersoeke wat altyd tot die gevolgtrekking gekom het dat "alles normaal is", het ek uiteindelik
twee diagnoses: kleinveselneuropatie en moegheidsindroom.
Op hierdie lang reis het ek nie net slegte ervarings met mediese sorg gehad nie.
'n Paar dokters was beslissend.
Jy het my 'n bietjie verder gehelp, en ek bedank jou van harte.
Ek is nog steeds op die achtbaan.
Dit is nie verby nie.
Maar dit het nou platter geword.
Ek hoop dit bly so.
En ek hoop dat ek op 'n stadium heeltemal van hierdie achtbaan af kan kom.
Dit sou lekker wees om op die grond te staan met my funksionele bene.
Hou aan navorsing doen!
Ons almal het perspektief nodig. En ek het jou nodig. Dankie.
Die MWGFD-vereniging het in die reeks "gevaccineer, benadeel, ontken" verdere indrukwekkende en ontroerende
onderhoude gevoer met mense wat deur mRNA-entstowwe benadeel is.
Jy kan dit vind onder die vertoon skakel.
Aangesien mRNA-tegnologie ook vir ander entstowwe – of, meer akkuraat, geneterapieë – ingevoer gaan
word, is dit des te belangriker om hierdie dramatiese verslae van entskade bekend te maak.
Voel asseblief vry om hierdie onderhoude te deel.
Jy kan ook help om die omvang van die skade wat deur mRNA-entstowwe veroorsaak is, uit te lig deur enige
entskade in jou omgewing by vetopedia.org aan te meld.