"2022ko urtarrilaren 17an nire hirugarren COVID-19 txertoa jaso eta hiru egunera, kontzientzia galdu nuen, eta kontzientzia
berreskuratu nuenean, guztiz nahastuta nengoen eta nire hankiek ezin zuten gehiago eusten. Ezin nuen gehiago ibili."
Txertatuta zeudenengan, injekzioetatik aste eta hilabete batzuetara ere, spika proteina eta hanturak
antzeman ziren organo askotan, eta hori gaixotasun larri eta askotan hilgarri batzuekin lotuta zegoen.
Baina nola azaldu daiteke mRNA bidez kodetutako proteina baten ekoizpen etengabe eta espero gabeko hau?
2023ko amaieran, Kla.TVk Prof. Dr. Sucharit Bhakdiren "RNA txertoen amaigabeko arriskuak" izeneko
gutun premiazkoa hainbat hizkuntzatan argitaratu zuen.
Orain, 2024ko martxoaren amaieran, Prof. Dr. Sucharit Bhakdi-k, Prof. Karina Reiss eta Dr. Michael Palmer-ekin batera, artikulu
bat argitaratu du, eta bertan aurkikuntza berriek orduan egindako ohartarazpen guztiak
berresten dituzten emaitzak erakusten dituzte.
Zientifikoki zehatz-mehatz azaldu, baina aldi berean jende arruntarentzat ulergarria den moduan, zergatik diren
mRNA deituriko txertoak iruzurrezkoak eta oso arriskutsuak.
Artikulu ondo ikerketa egindako hau aproposa da gai hau sakon aztertu ez duen edonori partekatzeko.
Inprimatzeko PDF fitxategi bat programaren barruan aurki daiteke.
Behean, Bhakdi profesoreak artikulua ahoz irakurtzen dizu.
Prof. Bhakdik deskribatutako egoerek jada kaltetuei izan diezaioketen eragin dramatikoa
Lara-k ondorengo txosten batean ilustratzen du.
Koronabirusaren txertaketaren biktima ugarietako bat da eta bere penazko istorioa kontatzen du MWGFDren
"Txertatuak, kalteak jasan dituztenak, ukatuak… eta orain zer?" izeneko prentsa-sinfosioan. Prof.
Giza kide maiteak. Giza familia maitea, oso, oso garrantzitsua den zerbait esan nahi dizuet.
Vakunetan DNAren azken aurkikuntzari buruzkoa da.
Zergatik diren RNA txertoak iruzurrezkoak eta oso arriskutsuak, orain eztabaidagai da.
Kromosomak bizitzaren liburuak dira, DNAk kodetutako errezetak jasotzen dituztenak proteina molekulen ekoizpenerako.
Behar izanez gero, dagokion liburua irekitzen da eta nahi den errezetaren kopia bat egiten da.
Kopia hau mRNA da.
Proteina ekoizpena kontrolatzen du eta ondoren baztertzen da.
ARN txertoak kromosomako errezeta hauen bizitza laburreko kopia hauekin antzekoak dira; baina haien aldean, gure
gorputzetan ez dauden proteinak ekoiztea eragiten dute.
Horren ordez, kanpoko antigenei ekoizpena eragiten dute, hala nola SARS-CoV-2aren spikearen proteina.
Mota honetako txertoaren injekzio bakoitzak mila milioi baino gehiagoko kopiak (mRNA molekulak) bidaltzen ditu.
Txertoaren mRNA ekoizpen masiboak DNA errezetaren eskuragarritasun masiboa eskatzen du.
Nola lor daiteke hau?
Arazo hau konpontzeko erabiltzen den metodoa ingeniaritza genetikoaren zutabe nagusietako bat da.
DNA errezeten miliardo eta bilioi kopiak bakterioetatik datoz.
Errezetak plazmidoi deituriko bakterio-kromosoma txikietan daude.
Bakterio-zelulak 20 minuturo bana daitezke, eta horrek esan nahi du zelulen kopurua ordu bakoitzean zortzi aldiz handitzen dela.
Horrela, likido-kulturatik egun gutxi batzuetan bakterio ugari bil daitezke, eta bakterio-zelula
bakoitzak aipatutako plazmidaren kopia asko izango ditu.
Plasmidoak manipulatzeko errazak dira.
Kanpoko errezetak, hau da, birusen proteinak kodetzen dituzten genek, adibidez, txerta daitezke.
Bakterioen ugalketaren ondoren, plazmidioak biltzen dira eta gero mRNA kopien ekoizpenerako txantiloi gisa erabiltzen dira.
Azkenik, RNA molekulak lipid nanopartikulak (LNPs) deituriko koipe-globulu txikietan paketatzen dira.
LNPren osagai nagusiak sintetikoki ekoizten dira eta beren kabuz toxikoak direla jakina da.
Gainera, Pfizer/BioNTech eta Moderna enpresek erabiltzen dituzten gantz-konposatu bereziak gizakietan ere ez ziren probatu, bi
fabrikatzaileen mRNA txertoek larrialdiko onespena jaso aurretik.
Honek osasun-arrisku ukatu ezin eta guztiz beharrezkoa ez den bat suposatzen du.
RNAren LNP bilgarriak suntsipenetik babesten du, eta odol-zirkulazioaren bidez
gorputzeko organo guztietara iristea ahalbidetzen du.
Han, LNPek Troiako zaldi moduan jokatzen dute.
Zelulek xurgatzen dituzte eta mRNA askatzen da.
Horren ondoren, tupakako proteina ekoizten da.
Honek, beraz, immunitate-erantzuna pizten du, etorkizuneko infekzioetatik babesteko
diseinatutako antigorputz espezifikoen sorrera barne.
Hala ere, immunitate-sistemak atzerriko proteinak ekoizten dituzten gorputzeko zelulak antzematen eta suntsitzen ditu.
Jakina, hau gertatzen da gure zelulak birusez kutsatzen direnean.
Atzerriko proteinak horrela identifikatzeko gaitasun hau jaiotzetik dago.
Bizitza osoan zehar babesten gaitu, modu honetan birusez kutsatutako zelulak modu eraginkorrean ezabatzen baitira.
Ez da zapaldu daitekeenik.
Beraz, proteina atzerritar bat kodetzen duen mRNA zelula batean sartzen denean, zelula hori immunitate-sistemak erasotzen du.
Transplantatutako organoen ukapena oinarrizko egia hau erakusten du.
Nire giltzurruna jasoko baduzu, baztertuko duzu.
Nire bigarren giltzurruna jasotzen duzu, eta bigarren ukapena dator, baina oraingoan azkarrago eta haserreago.
Printzipio berberak dira behin eta berriro egindako txerto-injekzioek etengabe
handitzen dituzten kalte-efektuen oinarrian.
Injekzio bakoitzean administratzen diren eta LNPetan paketatutako RNA kopien kopurua izugarria da.
Gorputz osoan zehar dauden zelula ugari gure immunitate-sistemak erasoko ditu.
Eraso hau soilik gelditu daiteke atzerriko proteinaren ekoizpena eten denean.
Baina zenbat denbora iraungo du honek?
Egun gutxi batzuk besterik ez, txerto-ekoizleek eta arau-emaile agintariek behin eta berriro ziurtatu digutenez?
Azken bi urteotan, aldarrikapen honekin bat ez datozen behaketa kezkagarriak egin dira.
Txertatutako pertsonetan, injekzioetatik aste eta hilabete batzuetara ere, gailur-proteina eta hanturak
antzeman ziren organo askotan , eta horiek gaixotasun larriak eta askotan hilgarriak izatearekin lotuta zeuden.
Baina nola azaldu daiteke mRNA bidez kodetutako proteina baten ekoizpen etengabe eta espero gabeko hau?
McKernanek eta lankideek duela urtebete argitaratutako aurkikuntzak emandako
erantzun bat sinesgarria baina kezkagarria zen.
Jadanik eztabaidatu genuen mRNA plazmidoetako DNA-txantiloietatik sortzen dela txertoen ekoizpenean.
mRNA LNPetan paketatu aurretik, DNA hau lehenik kendu behar da.
Bestela, plazmidoaren DNA RNArekin batera lipido-globuluetan itxita egon daiteke.
McKernanek aurkitu zuen plazmidioko DNA kentzeko pausu garrantzitsu hori ez zela arduraz gauzatu.
Pfizer eta Moderna txertoen hainbat loteetan plazmidoetako DNA gehiegizko kopuruan aurkitu zen.
Kevin McKernanen aurkikuntzak hedabide nagusien kolektiboak gutxietsi zituen.
Araudi-agintariek adierazi zuten fabrikatzaileek DNAren presentzia jakinarazi zietela; hala ere, horrek ez zien
eragotzi onespena ematea, jakinarazitako balioak Osasunaren Mundu Erakundeak ezarritako mugen azpitik zeudelako.
Baina nondik datoz muga hauek?
Europako Sendagaien Agentziak (EMA) txerto-dosi bakoitzeko DNAren 10 nanogramo muga ezarri zuen.
1998ko Osasunaren Mundu Erakundearen txosten bati erreferentzia egin zion.
Txosten tekniko honek dio: "Egun dauden ezagutzen arabera, zelula-lerro etengabeetatik datozen DNA-ak, dosi garbituko
bakoitzeko 10 ng-ra arte, orain onargarri gisa hartzen dira."
Muga goiko berri honek ez du aplikatzen mikrobio-zeluletatik, diploide zelula-lerroetatik edo lehen
mailako zelula-kulturatik eratorritako produktuei.
Ikusten dugu Osasunaren Mundu Erakundearen txostenak DNA mota bi bereizten dituela.
Bat bestearen baino arriskutsuagoa dela jotzen da, eta, beraz, bere kopurua zehaztutako baliora mugatzen da.
Baina mRNA txertoetan dagoen plazmido-DNA bi kategoria horietako zeini dagokio –
arriskutsuagoa denari ala arriskutsu gutxiago denari?
Ez da egiazki bi kategoria horietako batena, izan ere, Osasunaren Mundu Erakundearen gidalerroak implicituki suposatzen du
medikamentu edo txerto batean dagoen edozein DNA hori baino ez dela: "biluzik" dagoen DNA, gure
gorputzeko zelulak hartzea oso eraginkorra ez dena.
Hala ere, kontrastean, txertoetako DNA kutsatzaileak LNP bilketa izango du, mRNA bezalaxe.
Pakete honek gure gorputzeko zelulak DNA askoz eraginkorrago xurgatzea eragiten du .
Beraz, LNP-ekin kapsulatutako DNArako "segurua" den muga bat zehaztea beharrezkoa izango zen
esperimentu berri eta arduraz planifikatuen bidez.
Baina suposa dezagun EMAk ezarritako muga onargarria dela.
Horrek nondik eramaten gaitu?
Aurreko txostenean , EMAk dioenez, onespena eman aurretik Pfizer/BioNTech-etik jaso zituen txerto-lagin
guztiek DNA erresidualerako EMAren muga bete zuten.
Hala ere, argi dago EMAk ez zuela onespenaren ondoren kalitate-kontrola etengabe bermatu, eta gauza bera
gertatzen da mundu osoko gainerako arau-agintaritza guztiekin.
Hau ondoriozta daiteke Kevin McKernanen aurkikuntzetatik, eta horien arabera probatu diren txerto-lote guztietako
DNA edukia WHOk eta EMAk ezarritako muga gainditzen du.
Honek eraman gaitu harrigarri eta harridura sortzen duen konturatzera: hondamendiko txerto hauek inolako kontrolik gabe
fabrikatu zituztela, eta ehunka milioi pertsona injektatu zituztela onespen-baldintzak
nabarmen urratzen zituzten txerto-partidekin.
Orain debekatuta dago merkaturatzeko baimenean ezarritako zehaztapenak betetzen ez dituen sendagai bat injektatzea.
Beraz, txerto hauen injekzio etengabea ez da ezer gutxiago delitu-ekintza bat baino.
Hona hemen gure gobernuek beren penagarrizko ignorantzian zein urrunera iritsi diren: beren herritarrei
hau egin diete eta oraindik ere egiten jarraitzen dute.
Oharra: Mendebaldeko herrialdeetako agintari dagokioek aktiboki ukatu dute McKernanen taldea zuzena izan daitekeen ikertzea.
Horren ordez, unisonoan oihukatzen dute: DNAk ez du zelulak barneratuko ere.
Eta hala bada, han azkar deskonposatu eta suntsituko da.
Gainera, zelularen nukleoa zelularen zitosolatik pasagaitz den mintz batez bereizita dago, eta horrek esan nahi du kanpoko DNAk
inoiz ezin duela nukleora sartu bertan bere funtzioa betetzeko.
Ipuin beldurgarri honen gauza on bakarra da arduradun agintariek orain beren burua agerian utzi dutela.
Atzekoz atzera daude, eta hori denontzat argi dago.
Estatuko erakundeek, jakina, krimen izugarri honen egileekin bat egin dute.
McKernanen aurkikuntzek alarma-kanpaiak jotzera behartu behar dute biologiari buruzko ezagutza txikiena duen edonor.
Argi dago LNP-ekin kapsulatutako plazmido-DNA gure zelulak sartuko dituela eraginkortasun handiz.
Nukleo-mintzak ezin ditu kromosomak etengabe babestu; zelula-banaketa bakoitzean desegiten da, eta DNA
estrainoa alaba-zelulen nukleo berrien baitan txertatzen da.
Harpen honek bakarrik nahikoa du kodetutako proteinak epe luzerako ekoizpena abiarazteko – gure
kromosometako DNAan integratzea ez da horretarako beharrezkoa .
Bestalde, halako integrazioa gertatzen bada, arrisku gehigarriak sortzen ditu.
McKernanen aurkikuntzak ordutik Estatu Batuetako eta Kanadako beste laborategi batzuek baieztatu dituzte.
Orain, esperientzia handiko alemaniar ikerlari-talde batek BioNTech txertoaren loteetan egindako
esperimentu osagarri batzuk jakinarazten ditugu.
Lehen emaitza: Lehen bezala, aztertutako sei loteetan bakterio-DNA kopuru handiak detektatu ziren.
McKernanek plazmidioan aurretik aurkitutako elementu genetiko guztiak hemen ere identifikatu ziren.
Hau ere deituriko SV40 promotoreari aplikatzen zaio, oso elementu berezi bati, haren existentzia publikoari eta
baita agintari erregulatzaileei ere ezkutatu izan zitzaiena.
Zergatik Pfizerrek eta BioNTech-ek SV40 sustatzailea beren plazmidoan txertatu zuten, oso galdera interesgarria da.
Elementu hau ez da beharrezkoa spike mRNA ekoizpenerako, eta oraindik ez dago Modernak
txertoa ekoizteko erabiltzen duen plazmidioan.
Hala ere, SV40 promotoreak gaitasun liluragarria du bere burua eta atxikitako DNA sekuentziak nukleo-mintz
osasuntsu baten bidez kontrabandaz igarotzeko, une honetan zatitzen ez ari diren zelulak barne.
Zuri uzten dizugu horrek zer esan nahi duen pentsatzea.
Hurrengo galdera hau da: plazmidioko DNA giza zelulatan barneratu daiteke eta han denbora luzez egon daiteke?
Erantzuna bai da!
Ikerketa-taldeak aurkitu zuen DNAren hartzea azkar gertatzen dela eta ondoren egun askotan zelula barruan geratzen dela, zelulen
zatiketa-ziklo baten ondoren ere detektagarria izaten jarraituz.
Hori dela eta, irentsitako DNA azkar suntsitzen dela dioten aldarrikapenak guztiz faltsuak dira
– mediku-misinformazio arriskutsua osatzen dute.
Orain, bizitzaren liburuan eta zelula eta laborategiko animalien kromosometan atzerriko
DNA txertatzeko aurrekarien kopurua handia da.
Ondorio posibleak anitzak eta aurreikusgaitzak dira.
Zelulen banaketa eta garapena kontrolatzen dituen mekanismo fin-fin egokituan eten bat minbizia eragin dezake.
Immunitate-sistemaren parte gisa funtzionatzen duten geneetan egindako aldaketek haren malfunzionamendua eragin dezakete.
Garuneko zelula-genen nahasmenduak edozein irudika daitekeen gaixotasun neurologiko eragin dezake.
Atzerriko DNA-k espermaren edo ernaltutako arrautsen kromosometan txertatzen bada, sortutako
ezaugarri aldatuek heredagarriak izango dira.
Honek gure azken galdera ekartzen digu:
Kezkatu behar ote gaituen txertoetako bakterio-DNAk gizakien kromosometan ere txertatu daitekeenik?
Galdera hau argitzeko, alemaniar taldeak bere txertoz tratatutako zelula-kulturak Kevin-i bidali
zizkion, zelulen DNAren sekuentziazio osoa eskatzeko.
Emaitzak Kevin-en Substack-ean ikus daitezke .
Erantzuna berriro ere: bai!
Halako zelulen kromosometan bakterio-DNAren froga gaur egun ia osatuta dago.
Zelula isolatuetan hau gertatzen bada, gorputzean ere ez gertatzeko arrazoirik argirik al dago?
Oraingoan, eta bakarrik oraingoan, gure erantzuna ez da.
Gaur, hemen eta orain, ohartzen gara mundu osoko gobernuek sataniko programa batean murgildu direla, eta
programa horrek milioika pertsona zoritxarreko zauritu, hil eta genetikoki aldatu dituela.
Eta programa hau zabaltzeko dago; Osasunaren Mundu Erakundeak giza eta veterinaria medikuntzan ohiko txertoak mRNA
injekzio-prestakinetan unibertsalki ordezkatzeko asmoa du.
Munduko Osasun Erakundeak dio COVID txertoek hain inpresio handiz frogatu dutela beren segurtasuna, ezen
etorkizuneko mRNA txertoak beste patogeno batzuen aurka sakonki probatzea ez baita beharrezkoa.
Baina medikuntza-zientziaren porrot-adierazpen ilun honek baino ezer ez dago egiaztik urrunago.
Herritar maiteok, zuen eta zuen maite duzuenen onerako, ez ahaztu gauza hau inoiz:
Gure gorputzeko zelula batean kanpoko antigeno baten adierazpenak beti eragingo du immunitate-sistemak zelula horri eraso egitea.
MRNA txerto berri bakoitzak bere antigeno atzerritar propioa kodetzen duenez, bakoitzak ere kalteak
eragingo ditu, COVID-19aren aurkako genetikoki ingeniaritako txertoetan ikusi dugun bezala.
Eta lehen bezala, kalte hau okerrera egingo du berritze bakoitzean.
mRNA txertoen kutsadura ere ohikoa izango da ziurrenik, masaz ekoiztutako mRNA plazmidoetatik modu fidagarrian bereizteko
kostu-eraginkorik ez dagoelako – eta, edonola ere, inork ez du dirudienez fabrikazio-estandarrik betetzen denik zaintzen.
Munduko Osasun Erakundearen programa gizateriarentzat mehatxu bat da.
Zuri eta zure maiteei mehatxu egiten die.
Munduko jendea, batu zaitezte eta salbatu gaitzazue krimen-zoramena honetatik!
Gaitz ditzagun mRNA txertoak – gaitz dezagun Osasunaren Mundu Erakundea!
Kaixo, nire izena Lara da eta gaur nire istorioa kontatuko dizut.
Nire izena Lara da.
Nire izena Lara da, eta hilabete bat lehenago hogei urte bete nituen.
Nire izena Lara da, hogei urte ditut, eta nire hemezortzigarren urtebetetzea baino bi aste
lehenago, bat-batean ezin izan nuen ibiltzen.
2022ko urtarrilaren 17an nire hirugarren koronabirus-txertoa jaso eta hiru egunera, kontzientzia galdu nuen; kontzientzia
berreskuratu nuenean, guztiz nahastuta nengoen eta nire hankiek ezin zuten gehiago eusten. Ezin nuen gehiago ibili.
Ez dut laster data hau ahaztuko.
Ordu bat igaro ondoren, arnasa hartzeko zailtasunak izan nituen, eta gero haurren ospitalera eraman ninduten.
Bai.
Hurrengo epean, nire egoera ez zen asko aldatu.
Nire eskuak ere ezin zituzten objektuak behar bezala heldu.
Nire egunak ohean pasatu nituen.
Irakurtzea ezinezkoa zen, esaldiko hirugarren hitzera iristean lehen biak jada ahaztu nituenez...
Musika eta bideoek konpainia egin zidaten.
Nahasteari inkontinentzia gehitu zioten, nik ere ez nekien hitza.
Lau hilabetez ohean giltzapeturik egon nintzen.
Orain dela gutxi hemeretzi urte bete nituen.
Niretzat, orduan izango zen irteteko, lagunekin elkartzeko eta nire askatasuna gozatzeko unea.
Baina ohe bati lotuta nengoen.
Lagunek bata bestearen atzetik agur esan zuten.
Alde batetik, niretzat oso mingarria da, baina bestetik, etxean bakarrik etzanda egoten den norbaitekin zer egin behar duzu?
Ezin diot nire buruari ondorengo sufrimendu osoa azaldu.
Denbora-tarte hau gaindituko luke.
Gako-hitzetan azalduko dut.
Akupunturak berriro oinez jartzen lagundu zidan.
Eskolan urtea errepikatzen ari naiz.
Bi bidaia labur egingo ditut, Parisera eta Erromara. Hurra!
Baina 2022ko iraila... Berunezko neke bat sartzen da.
Errepikapenak hasi dira.
Ezinezkoa da berriro joatea.
Klasea errepikatzeko saiatzen ari naiz. Ez du funtzionatzen.
Eskola motak aldatzea, ondo.
Ez dago gehiago goi-mailako heziketa-ikastetxerik.
Baina aldaketa ona da.
Maka batzuk hartuko ditut, egun txarretan ere eskolara joan ahal izateko.
Hala deitutako errepikapen-aldiak hasten dira.
Maka hauek ez didate gehiago laguntzen, nekatuta nagoelako.
Inolako nahi izan ez nuena onartu behar dut: gurpil-aulkia.
Baina eskolara joan naiteke.
Orduan nolabaiteko errepikapen erritmo batean bizi nintzen.
Orain ikasi dut errepikapen hauekin bizitzen.
2022ko urtarrileko egun hartatik, nire bizitza rollercoaster baten antzekoa izan da:
Errepikapena, etenaldia, errepikapen partziala, etenaldia, errepikapen larria, etenaldia.
Ez da erraza. Baina egin dezaket. Egin nahi dut.
Amets asko ditut.
Bi urte hauetan zehar, garrantzirik gabekoa dirudien zerbaitek bereziki kezkatuta egon naiz.
Ez nekien zer nuen.
Inork ez zekien.
Gogoratzen dut eguna, amak Interneten aurkitu zuenean nire izenik gabeko gaixotasunak azkenean izen
bat zuela: Post-Vac sindromea, Post-Vac sindromea.
Orain horretaz barre egin dezaket. Izan ere, ez da benetan gaixotasun baten izena.
Baina ni zoriontsu nengoen.
Orain badakit zergatik zen niretzat hain garrantzitsua.
Zeren norbaitek bat-batean ikusi ninduen. Eta nire egoerak izena zuen.
Gaixotasuna besteekin partekatu nuelako.
Ez nengoen gehiago bakarrik.
Eta askatzailea izan zen.
Azterketa ugari egin ondoren, beti "dena normala da" ondorioztatzen zutenak, azkenean bi diagnostiko
ditut: zuntz txikiko neuropatia eta neke-sindromea.
Bidaia luze honetan, ez ditut soilik osasun-arretarekin esperientzia txarrak izan.
Mediku batzuk erabakigarriak izan ziren.
Apur bat gehiago lagundu didazu, eta bihotz-bihotzez eskerrak ematen dizkizut.
Oraindik ere montaña errusiarretan nago.
Ez da amaitu.
Baina orain lausoago bihurtu da.
Hala jarraituko duela espero dut.
Eta espero dut noizbait rollercoaster honetatik guztiz jaitsi ahal izango naizela.
Nire funtzionalak diren hankekin lurrean zutik egotea atsegina litzateke.
Ikerketan jarraitu!
Denok behar dugu ikuspegia. Eta zu behar zaitut. Eskerrik asko.
MWGFD elkarteak "Vacunatuak, kalteak jasan dituztenak, ukatuak" seriean mRNA txertoek kalte egin dieten pertsonekin
elkarrizketa harrigarri eta hunkigarri gehiago egin ditu.
Hauek erakutsitako estekaren azpian aurki ditzakezu.
mRNA teknologia beste txerto batzuetarako – edo, zehatzago esanda, gene-terapiak – ere sartuko denez, are
garrantzitsuagoa da txertoek eragindako kalteei buruzko txosten dramatiko hauek zabaltzea.
Mesedez, sentitu zaitezte aske elkarrizketa hauek partekatzeko.
Era berean, mRNA txertoek eragindako kaltearen hedadura nabarmentzen lagun dezakezu zure eremuan txertoek eragindako
edozein kalteren berri emanez vetopedia.org webgunean.