«سه روز پس از دریافت سومین واکسن کووید-۱۹ خود در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲، غش کردم و وقتی به هوش آمدم، کاملاً گیج بودم و پاهایم
دیگر توان تحمل وزنم را نداشتند. دیگر نمی‌توانستم راه بروم.»
«در افراد واکسینه‌شده، پروتئین اسپایک و التهاب هفته‌ها و حتی ماه‌ها پس از تزریق‌ها در بسیاری از اندام‌ها
شناسایی شد که با بیماری‌های شدید و اغلب کشنده همراه بود.»
اما این تولید پایدار و غیرمنتظرهٔ یک پروتئین رمزگذاری‌شده توسط mRNA چگونه قابل توضیح است؟
در پایان سال ۲۰۲۳، Kla.TV نامه فوری پروفسور دکتر سوچاریت باکدی درباره «خطرات بی‌پایان واکسن‌های RNA» را به چندین زبان منتشر کرد.
اکنون، در پایان ماه مارس ۲۰۲۴، پروفسور دکتر سوچاریت باکدی، پروفسور کارینا ریس و دکتر مایکل پالمر
مقاله‌ای منتشر کرده‌اند که در آن یافته‌های جدید تمام هشدارهای داده شده در آن زمان را تأیید می‌کند.
آنها به شکلی علمی و دقیق، اما به گونه‌ای که برای افراد غیرمتخصص قابل فهم باشد، توضیح می‌دهند که چرا
واکسن‌های موسوم به mRNA، متقلبانه و فوق‌العاده خطرناک هستند.
این مقالهٔ پژوهشی دقیق برای به اشتراک‌گذاری با هر کسی که هنوز این موضوع را به‌طور عمیق بررسی نکرده است، ایده‌آل است.
می‌توان آن را به‌عنوان یک فایل PDF در این برنامه برای چاپ یافت.
در زیر، پروفسور باخدی مقاله را برای شما می‌خواند.
۱۲۳۴۳۲۱ تأثیر چشمگیری که شرایط توصیف‌شده توسط پروفسور باخدی می‌تواند بر افرادی که پیش‌تر تحت تأثیر قرار
گرفته‌اند داشته باشد، در گزارشی بعدی از لارا نشان داده می‌شود.
او یکی از قربانیان بی‌شمار واکسیناسیون ویروس کرونا است و داستان رنج خود را در سمپوزیوم مطبوعاتی MWGFD با
عنوان «واکسینه‌شده، آسیب‌دیده، انکارشده… و حالا چه؟» بازگو می‌کند. ۱۲۳۴۳۲۱۱۲۳۴۳۲۱ پروفسور
ای همنوعان عزیز. ای خانوادهٔ بشری عزیز، من چیزی بسیار، بسیار مهم برای گفتن به شما دارم.
این دربارهٔ تازه‌ترین کشف DNA در واکسن‌ها است.
اینکه چرا واکسن‌های RNA تقلبی و فوق‌العاده خطرناک هستند، اکنون موضوع بحث است.
کروموزوم‌ها کتاب‌های زندگی هستند که دستورالعمل‌های رمزگذاری‌شده با DNA برای تولید مولکول‌های پروتئینی را در خود دارند.
در صورت لزوم، کتاب مربوطه باز شده و یک نسخه از دستور پخت مورد نظر تهیه می‌شود.
این نسخه mRNA است.
آن تولید پروتئین را کنترل می‌کند و سپس دفع می‌شود.
واکسین‌های RNA شبیه این نسخه‌های کوتاه‌مدت از دستورالعمل‌های کروموزومی هستند؛ اما برخلاف آن‌ها، باعث
تولید پروتئین‌هایی می‌شوند که به بدن ما تعلق ندارند.
بلکه، آنها باعث تشکیل آنتی‌ژن‌های خارجی، مانند پروتئین Spike ویروس سارس-کوو-۲ می‌شوند.
هر تزریق از این نوع واکسن بیش از یک میلیارد نسخه (مولکول‌های mRNA) را منتقل می‌کند.
تولید انبوه واکسن mRNA مستلزم در دسترس بودن انبوه دستورالعمل DNA است.
چگونه می‌توان این کار را انجام داد؟
روشی که برای حل این مسئله به کار می‌رود، سنگ‌بنای مهندسی ژنتیک است.
میلیاردها و تریلیون‌ها نسخه از دستورالعمل‌های DNA منشأ خود را از باکتری‌ها می‌گیرند.
دستورالعمل‌ها در کروموزوم‌های کوچک باکتریایی به نام پلاسمیدها قرار دارند.
سلول‌های باکتریایی می‌توانند هر ۲۰ دقیقه تقسیم شوند، به این معنی که تعداد سلول‌ها هر ساعت هشت برابر می‌شود.
به این ترتیب، می‌توان در عرض تنها چند روز از یک کشت مایع، باکتری‌های بی‌شماری را برداشت کرد و هر یک از سلول‌های
باکتریایی حاوی نسخه‌های متعددی از پلاسمید مورد نظر خواهد بود.
پلاسمیدها به‌راحتی قابل دستکاری هستند.
ژن‌های خارجی، یعنی ژن‌هایی که برای پروتئین‌های ویروسی کدگذاری می‌کنند، برای مثال می‌توانند وارد شوند.
پس از تکثیر باکتریایی، پلاسمی‌ها برداشت می‌شوند و سپس به‌عنوان الگو برای تولید نسخه‌های mRNA مورد استفاده قرار می‌گیرند.
مولکول‌های RNA در نهایت در گلوله‌های چربی بسیار کوچک به نام نانوذرات لیپیدی (LNPs) بسته‌بندی می‌شوند.
اجزای اصلی LNP به‌صورت مصنوعی تولید می‌شوند و خود سمی هستند.
علاوه بر این، ترکیبات لیپیدی ویژه‌ای که توسط فایزر/بیون‌تک و مدرنا استفاده می‌شوند، حتی پیش از دریافت تأیید اضطراری
واکسن‌های mRNA از سوی هر دو شرکت، روی انسان آزمایش نشده بودند.
این یک خطر سلامتی انکارناپذیر و کاملاً غیرضروری را به همراه دارد.
۱۲۳۴۳۲۱ بسته‌بندی LNP RNA از آن در برابر تخریب محافظت می‌کند و به آن اجازه می‌دهد تا از
طریق جریان خون به تمام اندام‌های بدن برسد.
در آنجا، ال‌ان‌پی‌ها مانند اسب‌های تروجان عمل می‌کنند.
آنها توسط سلول‌ها جذب می‌شوند و mRNA آزاد می‌شود.
پس از آن، تولید پروتئین Spike صورت می‌گیرد.
این امر سپس پاسخ ایمنی را تحریک می‌کند، از جمله تشکیل آنتی‌بادی‌های اختصاصی که برای محافظت
از ما در برابر عفونت‌های آینده طراحی شده‌اند.
با این حال، سیستم ایمنی سلول‌های بدن را که پروتئین‌های بیگانه تولید می‌کنند، شناسایی و نابود می‌سازد.
طبیعتاً این زمانی رخ می‌دهد که سلول‌های ما به ویروس‌ها آلوده شوند.
این توانایی تشخیص پروتئین‌های بیگانه به عنوان چنین پروتئین‌هایی از بدو تولد وجود دارد.
این در تمام طول زندگی از ما محافظت می‌کند، زیرا سلول‌های آلوده به ویروس به این ترتیب به طور مؤثر از بین می‌روند.
نمی‌توان آن را سرکوب کرد.
بنابراین، هنگامی که mRNA رمزگذار یک پروتئین بیگانه وارد سلولی شود، آن سلول توسط سیستم ایمنی مورد حمله قرار می‌گیرد.
۱۲۳۴۳۲۱ رد پیوند اعضا این واقعیت بنیادین را نشان می‌دهد.
اگر کلیهٔ من را دریافت کنی، آن را پس می‌زنی.
تو دومین کلیهٔ من را می‌گیری و دومین رد پیوند رخ می‌دهد، فقط این‌بار سریع‌تر و خشمگین‌تر.
همان اصول زیربنای اثرات مضر رو به افزایش تزریق‌های مکرر واکسن هستند.
تعداد نسخه‌های RNA بسته‌بندی‌شده در LNP که با هر تزریق وارد بدن می‌شوند، بسیار زیاد است.
سلول‌های بی‌شماری در سراسر بدن توسط سیستم ایمنی ما مورد حمله قرار خواهند گرفت.
این حمله تنها زمانی متوقف می‌شود که تولید پروتئین خارجی متوقف شود.
اما این تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟
فقط چند روز، همان‌طور که تولیدکنندگان واکسن و مقامات نظارتی بارها به ما اطمینان داده‌اند؟
در طول دو سال گذشته، مشاهدات نگران‌کننده‌ای صورت گرفته است که با این ادعا سازگار نیستند.
در افراد واکسینه‌شده، پروتئین اسپایک و التهاب هفته‌ها و حتی ماه‌ها پس از تزریق‌ها در بسیاری از اندام‌ها
شناسایی شد که با بیماری‌های شدید و اغلب کشنده همراه بود.
اما این تولید پایدار و غیرمنتظرهٔ یک پروتئین رمزگذاری‌شده توسط mRNA چگونه می‌توانست توضیح داده شود؟
پاسخی محتمل اما نگران‌کننده توسط کشفی که مک‌کرنان و همکارانش یک سال پیش منتشر کردند، ارائه شد.
ما قبلاً بحث کرده بودیم که mRNA در طول تولید واکسن از الگوهای DNA پلاسمیدی تشکیل می‌شود.
پیش از آنکه mRNA در LNP بسته‌بندی شود، این DNA باید ابتدا حذف شود.
در غیر این صورت، DNA پلاسمید می‌تواند به همراه RNA در گلوله‌های لیپیدی محبوس شود.
مک‌کرنان متوجه شد که این مرحلهٔ حیاتی حذف DNA پلاسمید با دقت انجام نشده بود.
مقادیر بیش از حد DNA پلاسمیدی در بسیاری از دسته‌های واکسن‌های فایزر و مدرنا یافت شد.
یافته‌های کوین مک‌کرنان توسط جریان اصلی به‌طور جمعی کم‌اهمیت جلوه داده شدند.
مقامات نظارتی اعلام کردند که تولیدکنندگان از وجود DNA مطلع‌شان کرده بودند؛ با این حال، این موضوع مانع از
اعطای تأییدیه نشد، زیرا مقادیر گزارش‌شده زیر حد مجاز تعیین‌شده توسط سازمان جهانی بهداشت بود.
اما این محدودیت‌ها از کجا می‌آیند؟
آژانس دارویی اروپا (EMA) محدودیتی معادل ۱۰ نانوگرم DNA به ازای هر دُز واکسن تعیین کرده بود.
او به گزارشی از سازمان جهانی بهداشت در سال ۱۹۹۸ اشاره کرد.
این گزارش فنی بیان می‌کند: ۱۲۳۴۳۲۱ «بر اساس دانش فعلی، DNA از خطوط سلولی پیوسته تا ۱۰ نانوگرم در هر
دوز خالص‌سازی‌شده اکنون قابل قبول محسوب می‌شود.»
محدودیت بالائی جدید شامل محصولاتی که از سلول‌های میکروبی، خطوط سلولی دیپلوئید یا کشت‌های سلولی اولیه مشتق شده‌اند، نمی‌شود.
ما می‌بینیم که گزارش سازمان بهداشت جهانی بین دو نوع DNA تمایز قائل می‌شود.
یکی از دیگری خطرناک‌تر محسوب می‌شود و بنابراین مقدار آن به مقدار مشخص محدود شده است.
اما DNA پلاسمیدی موجود در واکسن‌های mRNA به کدام یک از این دو دسته تعلق دارد – خطرناک‌تر یا کم‌خطرتر؟
در واقع به هیچ‌یک از این دو دسته تعلق ندارد، زیرا دستورالعمل سازمان جهانی بهداشت به‌طور ضمنی فرض می‌کند که هر DNA
موجود در یک دارو یا واکسن چیزی بیش از این نیست: «DNA برهنه»، که جذب آن به سلول‌های بدن ما بسیار ناکارآمد خواهد بود.
اما در مقابل، DNA آلوده در واکسن‌ها، درست مانند mRNA، در ساختار LNP بسته‌بندی خواهد شد.
این بسته‌بندی منجر به جذب بسیار کارآمدتر DNA به درون سلول‌های بدن ما می‌شود .
بنابراین لازم بود با استفاده از آزمایش‌های جدید و برنامه‌ریزی‌شده با دقت، یک حد «ایمن» برای DNA بسته‌بندی‌شده در LNP تعیین شود.
اما بیایید فرض کنیم که مقدار حد تعیین‌شده توسط EMA قابل قبول است.
این ما را به کجا می‌برد؟
۱۲۳۴۳۲۱ در گزارش مذکور ، آژانس دارویی اروپا (EMA) ادعا می‌کند که تمام نمونه‌های واکسن که پیش از تأیید از
فایزر/بایون‌تک دریافت کرده بود، با حد مجاز DNA باقیمانده تعیین‌شده توسط EMA مطابقت داشتند.
با این حال، واضح است که آژانس دارویی اروپا (EMA) پس از تأیید، کنترل کیفیت مستمر را تضمین نکرد و همین امر در
مورد سایر مراجع نظارتی در سراسر جهان نیز صدق می‌کند.
این نتیجه را می‌توان از یافته‌های کوین مک‌کرنان گرفت که بر اساس آن، محتوای DNA در تمام دسته‌های واکسن
آزمایش‌شده از حد تعیین‌شده توسط سازمان جهانی بهداشت (WHO) و آژانس دارویی اروپا (EMA) فراتر است.
این ما را به این درک شگفت‌آور و تکان‌دهنده می‌رساند که این واکسن‌های فاجعه‌بار بدون هیچ‌گونه کنترلی تولید
شده‌اند و صدها میلیون نفر با دسته‌های واکسنی تزریق شده‌اند که به‌شدت شرایط تأیید را نقض کرده‌اند.
اکنون تزریق دارویی که با مشخصات مندرج در مجوز بازاریابی مطابقت ندارد، ممنوع است.
بنابراین، تزریق مداوم این واکسن‌ها چیزی جز یک اقدام جنایی نیست.
این‌گونه است که دولت‌های ما در جهل رقت‌انگیز خود به اینجا رسیده‌اند که این کار را با شهروندان
خود انجام داده‌اند و همچنان به آن ادامه می‌دهند.
توجه: مقامات ذی‌صلاح در کشورهای غربی به‌طور فعال از تحقیق در این‌باره که آیا تیم مک‌کرنان
ممکن است حق با آنها باشد، خودداری کرده‌اند.
در عوض، آن‌ها هم‌صدا سر می‌دهند: DNA حتی راهش را به داخل سلول‌ها پیدا نخواهد کرد.
و اگر چنین شود، به‌سرعت در آنجا تجزیه و نابود خواهد شد.
علاوه بر این، هستهٔ سلول توسط غشایی نفوذناپذیر از سیتوزول سلول جدا شده است، بنابراین DNA بیگانه هرگز
نمی‌تواند وارد هسته شود تا وظیفهٔ خود را در آنجا انجام دهد.
تنها نکتهٔ مثبت این داستان هولناک این است که مقامات مسئول اکنون خود را لو داده‌اند.
آنها در تنگنا قرار دارند و این برای همه آشکار است.
نهادهای دولتی آشکارا با عاملان این جنایت هولناک هم‌دست هستند.
یافته‌های مک‌کرنان باید زنگ خطر را برای هر کسی که حتی اندکی با زیست‌شناسی آشنایی دارد به صدا درآورد.
واضح است که DNA پلاسمیدی پوشیده‌شده با LNP با کارایی بالا وارد سلول‌های ما می‌شود.
غشای هسته‌ای نمی‌تواند به‌طور مداوم از کروموزوم‌ها محافظت کند؛ این غشا در هر تقسیم سلولی از هم می‌پاشد و DNA بیگانه
سپس در هسته‌های تازه‌تشکیل‌یافتهٔ سلول‌های دختر ادغام می‌شود.
فقط همین جذب برای تحریک تولید طولانی‌مدت پروتئین‌های رمزگذاری‌شده کافی است – ادغام در
DNA کروموزوم‌های ما برای این امر ضروری نیست .
از سوی دیگر، اگر چنین ادغامی رخ دهد، خطرات بیشتری را به همراه دارد.
یافته‌های مک‌کرنان از آن زمان توسط آزمایشگاه‌های دیگر در ایالات متحده و کانادا تأیید شده است.
اکنون گزارشی از آزمایش‌های تکمیلی ارائه می‌دهیم که توسط تیمی از پژوهشگران مجرب آلمانی
بر روی دسته‌های واکسن بایون‌تک انجام شده است.
نتیجهٔ اولیه: همانند قبل، مقادیر زیادی از DNA باکتریایی در هر شش نمونهٔ مورد بررسی شناسایی شد.
تمام عناصر ژنتیکی که پیش‌تر توسط مک‌کرنان روی پلاسمیд یافت شده بودند، در اینجا نیز شناسایی شدند.
این موضوع همچنین در مورد آنچه به نام پروموتر SV40 نامیده می‌شود، صدق می‌کند؛ عنصری بسیار ویژه که وجود
آن از عموم مردم و نیز از مقامات نظارتی پنهان شده بود.
اینکه چرا فایزر و بایون‌تک پروموتر SV40 را در پلاسمیд خود گنجاندند، پرسشی بسیار جالب است.
این عنصر برای تولید mRNA اسپایک ضروری نیست و هنوز در پلاسمیدی که مدرنا برای تولید واکسن استفاده می‌کند، وجود ندارد.
با این حال، پروموتر SV40 توانایی شگفت‌انگیزی دارد که خود و توالی‌های DNA متصل به آن را از طریق غشای هسته‌ای
دست‌نخورده قاچاق کند، حتی در سلول‌هایی که در حال تقسیم نیستند.
ما آن را به شما واگذار می‌کنیم تا در مورد معنای آن فکر کنید. ۱۲۳۴۳۲۱
سؤال بعدی این است: آیا DNA پلاسمید می‌تواند وارد سلول‌های انسانی شود و برای مدت طولانی در آنجا باقی بماند؟
پاسخ بله است!
تیم تحقیقاتی دریافت که جذب DNA به‌سرعت انجام می‌شود و برای روزها پس از آن در سلول‌ها باقی می‌ماند و
حتی پس از یک چرخه تقسیم سلولی نیز قابل تشخیص است.
ادعا اینکه DNA بلعیده شده به سرعت تخریب می‌شود، بنابراین کاملاً نادرست است – این یک اطلاعات نادرست پزشکی خطرناک محسوب می‌شود.
اکنون سوابق متعددی برای وارد شدن DNA خارجی به کتاب زندگی، به کروموزوم‌های سلول‌ها و جانوران آزمایشگاهی وجود دارد.
پیامدهای احتمالی متعدد و غیرقابل‌پیش‌بینی هستند.
اختلال در سازوکار بسیار دقیق که تقسیم و رشد سلول را کنترل می‌کند، می‌تواند منجر به سرطان شود.
تغییرات در ژن‌هایی که به‌عنوان بخشی از سیستم ایمنی عمل می‌کنند، می‌تواند به اختلال در عملکرد آن منجر شود.
اختلال در ژن‌های سلول‌های مغزی می‌تواند هر بیماری عصبی قابل تصوری را ایجاد کند.
اگر DNA خارجی خود را در کروموزوم‌های اسپرم یا تخمک‌های بارور شده وارد کند، ویژگی‌های تغییر یافته حاصل، ارثی خواهند بود.
این ما را به سؤال نهایی‌مان می‌رساند:
آیا باید نگران باشیم که DNA باکتریایی واکسن‌ها نیز ممکن است در کروموزوم‌های انسان ادغام شود؟
برای روشن شدن این پرسش، تیم آلمانی کشت‌های سلولی واکسینه‌شده خود را برای کوین ارسال کرد و
درخواست توالی‌یابی کامل DNA سلول‌ها را نمود.
نتایج را می‌توان در ساب‌استک کوین مشاهده کرد.
پاسخ بار دیگر: بله!
شواهدی دال بر وجود DNA باکتریایی در کروموزوم‌های چنین سلول‌هایی در حال حاضر تقریباً کامل است.
اگر این در سلول‌های جداگانه رخ دهد، آیا دلیل آشکاری وجود دارد که چرا نباید در بدن نیز رخ دهد؟
این بار، و فقط این بار، پاسخ ما نه است.
امروز، همین‌جا و همین‌حال، با این واقعیت روبه‌رو هستیم که دولت‌های سراسر جهان برنامه‌ای شیطانی را آغاز
کرده‌اند که میلیون‌ها انسان بیچاره را در سراسر جهان معلول کرده، کشته و از نظر ژنتیکی دستکاری کرده‌اند.
و قرار است این برنامه گسترش یابد؛ سازمان جهانی بهداشت قصد دارد واکسن‌های مرسوم در پزشکی انسانی و دامپزشکی را
به طور گسترده با فرآورده‌های تزریقی mRNA جایگزین کند.
سازمان بهداشت جهانی به ما می‌گوید که واکسن‌های کووید ایمنی خود را چنان چشمگیر اثبات کرده‌اند که آزمایش کامل
واکسن‌های mRNA آینده در برابر پاتوژن‌های دیگر دیگر ضروری نیست.
اما هیچ‌چیز نمی‌تواند از این اعلان تلخ ورشکستگی علم پزشکی دورتر از حقیقت باشد.
هم‌وطنان عزیز، برای خودتان و عزیزانتان، این یک نکته را هرگز فراموش نکنید:
بیان یک آنتی‌ژن خارجی در یک سلول از بدن ما همیشه منجر به حمله سیستم ایمنی به آن سلول خواهد شد.
از آنجایی که هر واکسن جدید mRNA آنتی‌ژن خارجی مخصوص به خود را رمزگذاری می‌کند، هر یک از آنها نیز همانند آنچه در مورد واکسن‌های
مهندسی‌شده ژنتیکی علیه کووید-۱۹ دیده‌ایم، باعث آسیب خواهند شد.
و مانند قبل، این آسیب با هر بار تازه‌سازی بدتر خواهد شد.
آلودگی واکسن‌های mRNA نیز به احتمال زیاد به یک امر عادی تبدیل خواهد شد، زیرا هیچ روش مقرون‌به‌صرفه‌ای برای جداسازی قابل‌اعتماد
mRNA تولید انبوه از پلاسمی‌ها وجود ندارد – و به هر حال، به نظر نمی‌رسد که کسی بر رعایت استانداردهای تولید نظارت داشته باشد.
برنامهٔ سازمان جهانی بهداشت تهدیدی برای بشریت است.
این شما و عزیزانتان را تهدید می‌کند.
ای مردم جهان، متحد شوید و ما را از این جنون جنایی نجات دهید!
واکسن‌های mRNA را متوقف کنیم – سازمان بهداشت جهانی را متوقف کنیم!
سلام، نام من لارا است و امروز می‌خواهم داستانم را برایتان تعریف کنم.
نام من لارا است.
نام من لارا است و یک ماه پیش بیست ساله شدم.
نام من لارا است، بیست ساله هستم و دو هفته پیش از تولد هجده‌سالگی‌ام، ناگهان دیدم که نمی‌توانم راه بروم.
سه روز پس از دریافت سومین واکسن کرونا در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲، غش کردم. وقتی به هوش آمدم، کاملاً گیج بودم و پاهایم دیگر
توان تحمل وزنم را نداشتند. به سادگی دیگر نمی‌توانستم راه بروم.
من به این تاریخ به این زودی‌ها فراموش نخواهم کرد.
بعد از یک ساعت، من هم دچار مشکل در تنفس شدم و سپس به بیمارستان کودکان منتقل شدم.
بله
در دورهٔ بعدی، وضعیت من چندان تغییر نکرد.
حتی دست‌هایم هم نمی‌توانستند اشیاء را به‌درستی بگیرند.
روزهایم را در تختخواب گذراندم.
خواندن غیرممکن بود، چون تا سومین کلمهٔ جمله، دو کلمهٔ اول را فراموش کرده بودم...
موسیقی و ویدیوها همدمم بودند.
ناتوانی در کنترل ادرار هم به این مجموعه اضافه شد، واژه‌ای که حتی نمی‌دانستم.
من به مدت چهار ماه به بستر محدود بودم.
من تازه هجده ساله شده بودم.
برای من، آن زمان بهترین موقع بود که بیرون بروم، با دوستانم ملاقات کنم و از آزادی‌ام لذت ببرم.
اما من به تخت بسته شده بودم.
دوستان یکی پس از دیگری خداحافظی کردند.
از یک سو برای من خیلی دردناک است، اما از سوی دیگر با کسی که فقط در خانه لم می‌دهد چه باید کرد؟
نمی‌توانم کل آن مصیبت بعدی را برای خودم توضیح دهم.
این از این بازه زمانی فراتر خواهد رفت.
من آن را با کلمات کلیدی توصیف خواهم کرد.
طب سوزنی مرا دوباره روی پاهایم آورد.
۱۲۳۴۳۲۱ من سال تحصیلی‌ام را در مدرسه تکرار می‌کنم.
۱۲۳۴۳۲۱ من می‌توانم دو سفر کوتاه، پاریس و رم را مدیریت کنم. هورا!
اما سپتامبر ۲۰۲۲... خستگی سربینی رخنه می‌کند.
عودها در حال آغاز شدن هستند.
نمی‌توانم دوباره بروم.
من سعی می‌کنم کلاس را تکرار کنم. این کار نمی‌کند.
تغییر انواع مدرسه، باشه.
دیگر کالج پیش‌دانشگاهی نیست.
اما تغییر خوب است.
من عصای زیر بغل می‌گیرم تا حتی در روزهای بد هم بتوانم به مدرسه بروم.
دورهٔ تکرارشونده‌ی آنچه به‌اصطلاح عود نامیده می‌شود آغاز می‌شود.
دندانی‌ها دیگر به من کمک نمی‌کنند چون خیلی خسته شده‌ام.
من باید چیزی را بپذیرم که هرگز نمی‌خواستم: ویلچر.
اما من می‌توانم به مدرسه بروم.
سپس من در نوعی ریتم عود زندگی می‌کردم.
من اکنون یاد گرفته‌ام که با این عودها زندگی کنم.
از آن روز در ژانویه ۲۰۲۲، زندگی‌ام مانند یک ترن هوایی بوده است:
عود، مکث، عود جزئی، مکث، عود شدید، مکث.
این کار آسان نیست. اما من می‌توانم آن را انجام دهم. من می‌خواهم آن را انجام دهم.
من رویاهای زیادی دارم.
در این دو سال، من به‌طور ویژه درگیر چیزی بوده‌ام که ممکن است بی‌اهمیت به نظر برسد.
نمی‌دانستم چه چیزی دارم.
هیچ‌کس نمی‌دانست.
یادم می‌آید روزی را که مادرم در اینترنت فهمید بیماری بی‌نامم بالاخره نامی دارد: سندرم
پس از واکسیناسیون، سندرم پس از واکسیناسیون.
حالا می‌توانم درباره‌اش بخندم. چون در واقع نام یک بیماری نیست.
اما من خوشحال بودم.
حالا می‌دانم چرا برایم این‌قدر مهم بود.
چون ناگهان کسی مرا دیده بود. و وضعیتم نامی داشت.
چون بیماری‌ام را با دیگران در میان گذاشتم.
من دیگر تنها نبودم.
و این رهایی‌بخش بود.
پس از معاینات متعدد که همواره نتیجه می‌داد «همه چیز طبیعی است»، بالاخره دو تشخیص دریافت
کردم: نوروپاتی رشته‌های کوچک عصبی و سندرم خستگی.
در این سفر طولانی، من تنها با مراقبت‌های پزشکی تجربیات بدی نداشته‌ام.
چند پزشک قاطع بودند.
شما مرا کمی بیشتر یاری کرده‌اید و از صمیم قلب از شما سپاسگزارم.
من هنوز روی ترن هوایی هستم.
هنوز تمام نشده است.
اما حالا مسطح‌تر شده است.
امیدوارم همین‌طور بماند.
و امیدوارم که روزی بتوانم کاملاً از این ترن هوایی پیاده شوم.
خوب می‌شد اگر می‌توانستم روی زمین با پاهای سالمم بایستم.
به تحقیق ادامه دهید!
همهٔ ما به دیدگاه نیاز داریم. و من به تو نیاز دارم. متشکرم.
انجمن MWGFD در مجموعه «واکسینه‌شده، آسیب‌دیده، انکارشده» مصاحبه‌های تأثیرگذار و تکان‌دهنده‌ی بیشتری با
افرادی که از واکسن‌های mRNA آسیب دیده‌اند، انجام داده است.
می‌توانید این موارد را در زیر لینک نمایش‌داده‌شده پیدا کنید.
با توجه به اینکه قرار است فناوری mRNA برای سایر واکسیناسیون‌ها – یا دقیق‌تر، درمان‌های ژنی – نیز به کار گرفته
شود، اطلاع‌رسانی درباره این گزارش‌های تکان‌دهنده از آسیب‌های واکسن اهمیت بیشتری می‌یابد.
لطفاً این مصاحبه‌ها را آزادانه به اشتراک بگذارید.
شما همچنین می‌توانید با گزارش هرگونه آسیب ناشی از واکسیناسیون در منطقه خود در وب‌سایت vetopedia.org، به برجسته
کردن گستردگی آسیب‌های ناشی از واکسیناسیون‌های mRNA کمک کنید.