«2022 թվականի հունվարի 17-ին իմ երրորդ COVID-19 պատվաստանյութը ստանալուց երեք օր անց ուշագնացվեցի, և երբ գիտակցությունս
վերականգնվեց, լրիվ շփոթված էի, իսկ ոտքերս այլևս չէին կարողանում ինձ պահել։ Ես ուղղակի այլևս չէի կարողանում քայլել։»
«Վակցինացված մարդկանց մոտ շաբաթներ և նույնիսկ ամիսներ անց ներարկումներից սպայք-պրոտեինը և բորբոքայնությունը
հայտնաբերվել են բազմաթիվ օրգաններում, ինչը կապված է եղել լուրջ և հաճախ մահացու հիվանդությունների հետ։»
Բայց ինչպես կարելի է բացատրել mRNA-ով կոդավորված սպիտակուցի այս անսպասելի, շարունակական արտադրությունը?
2023 թվականի վերջում Kla.TV-ն մի քանի լեզուներով հրապարակեց պրոֆ. դոկտ. Սուչարիտ Բախդիի հրատապ նամակը՝ «RNA
պատվաստանյութերի երբեք չավարտվող վտանգների» վերաբերյալ։
Այժմ, 2024 թվականի մարտի վերջին, պրոֆ. դոկտ. Սուչարիտ Բախդին, պրոֆ. Կարինա Ռայսը և դոկտ. Մայքլ Փալմերը
հրապարակել են հոդված, որտեղ նոր հայտնագործությունները հաստատում են այն ժամանակ արված բոլոր նախազգուշացումները։
Նրանք գիտականորեն ճշգրիտ, սակայն ոչ մասնագետների համար հասկանալի ձևով բացատրում են, թե ինչու կոչված
mRNA պատվաստանյութերը խաբեական և չափազանց վտանգավոր են։
Այս խորապես հետազոտված հոդվածը իդեալական է կիսվելու համար նրանց հետ, ովքեր դեռևս չեն ուսումնասիրել այս թեմային խորությամբ։
Այն կարելի է գտնել այս ծրագրի տակ տպելու համար նախատեսված PDF ֆայլի տեսքով։
Ստորև պրոֆ. Բհակդին ձեզ համար բարձրաձայն կարդում է հոդվածը։
Պրոֆ. Բհակդիի նկարագրած հանգամանքների դրամատիկ ազդեցությունը նրանց վրա, ովքեր արդեն
վնասվել են, պատկերված է Լարայի հաջորդ զեկույցում։
Նա կորոնավիրուսի պատվաստանյութի անթիվ զոհերից մեկն է և պատմում է իր ողբերգական պատմությունը MWGFD մամուլի սիմպոզիումում՝
«Պատվաստված, վնասված, մերժված… և հիմա ի՞նչ?» վերնագրով։ Պրոֆ.
Սիրելի մարդկային էակներ։ Սիրելի մարդկային ընտանիք, ես ձեզ շատ, շատ կարևոր բան ունեմ ասելու։
Սա վերաբերում է պատվաստանյութերում ԴՆԹ-ի վերջին հայտնաբերմանը։
Ինչու՞ RNA պատվաստանյութերը խաբեական և չափազանց վտանգավոր են՝ այժմ քննարկման թեմա է։
Քրոմոսոմները կյանքի գրքերն են, որոնք պարունակում են ԴՆԹ-ով կոդավորված բաղադրատոմսեր
սպիտակուցային մոլեկուլների արտադրության համար։
Եթե անհրաժեշտ է, բացվում է համապատասխան գիրքը և պատճենվում է ցանկալի բաղադրատոմսի օրինակ։
Այս պատճենը mRNA է։
Այն վերահսկում է սպիտակուցի արտադրությունը և հետո հեռացվում է։
RNA պատվաստանյութերը նման են քրոմոսոմային բաղադրատոմսերի այս կարճատև պատճեններին, սակայն նրանցից տարբերվելով՝ առաջացնում
են մեր օրգանիզմին չպատկանող սպիտակուցների արտադրություն։
Փոխարենը, դրանք առաջացնում են օտար հակածինների, օրինակ՝ SARS-CoV-2-ի շպրիցային սպիտակուցի, ձևավորում։
Այս տեսակի պատվաստանյութի յուրաքանչյուր ներարկում մատակարարում է ավելի քան միլիարդ պատճեն (mRNA մոլեկուլներ)։
Մասնաճանաչ արտադրության mRNA պատվաստանյութի համար անհրաժեշտ է ԴՆԹ-ի բաղադրատոմսի զանգվածային մատչելիությունը։
Ինչպե՞ս կարելի է դա իրականացնել?
Այս խնդիրը լուծելու համար կիրառվող մեթոդը գենետիկ ինժեներության հիմնաքարն է։
ԴՆԹ-ի բաղադրատոմսերի միլիարդավոր և տրիլիոնավոր պատճենները ծագում են բակտերիաներից։
Ռեցեպտները պարունակվում են փոքր բակտերիական քրոմոսոմներում, որոնք կոչվում են պլազմիդներ։
Բակտերիալ բջիջները կարող են բաժանվել յուրաքանչյուր 20 րոպեն մեկ, ինչը նշանակում է, որ բջիջների
քանակը յուրաքանչյուր ժամում ութապատիկ է աճում։
Այս կերպ մի քանի օրվա ընթացքում հեղուկ մշակույթից կարելի է հավաքել անթիվ բակտերիաներ, և յուրաքանչյուր առանձին
բակտերիալ բջիջ կպարունակի պլազմիդի բազմաթիվ օրինակներ։
Պլազմիդները հեշտ է մանիպուլացնել։
Արտաքին ռեցեպտներ, այսինքն՝ գեներ, որոնք կոդավորում են վիրուսային սպիտակուցներ, օրինակ, կարելի է ներդնել։
Բակտերիալ բազմացման ավարտից հետո պլազմիդները հավաքվում են և օգտագործվում են որպես mRNA պատճենների արտադրության ձևանմուշներ։
RNA մոլեկուլները վերջապես փաթեթավորվում են փոքր ճարպային գլոբուլներում, որոնք կոչվում են լիպիդային նանոմասնիկներ (LNPs):
LNP-ի հիմնական բաղադրիչները սինթետիկ եղանակով են արտադրվում և ինքնին թունավոր են։
Բացի այդ, Pfizer/BioNTech-ի և Moderna-ի կողմից օգտագործված հատուկ լիպիդային միացությունները մարդկանց վրա անգամ չէին փորձարկվել մինչև
երկու արտադրողների mRNA պատվաստանյութերի արտակարգ հաստատումը։
Սա անվիճելի և ամբողջովին անպետք առողջական վտանգ է ներկայացնում։
RNA-ի LNP փաթեթավորումը պաշտպանում է այն քայքայվելուց, թույլ տալով, որ այն արյան հոսքի միջոցով հասնի մարմնի բոլոր օրգաններին։
Այնտեղ LNP-ները գործում են ինչպես տրոյական ձիներ։
Նրանք ներծծվում են բջիջների կողմից, և mRNA-ն ազատվում է։
Դրանից հետո արտադրվում է շպիկ պրոտեինը։
Սա, իր հերթին, հարուցում է իմունային պատասխանը, ներառյալ հատուկ հակամարմինների ձևավորումը, որոնք
նախատեսված են մեզ ապագա վարակներից պաշտպանելու համար։
Այնուամենայնիվ, իմունային համակարգը ճանաչում և ոչնչացնում է օրգանիզմի այն բջիջները, որոնք արտադրում են օտար սպիտակուցներ։
Բնականաբար, սա տեղի է ունենում, երբ մեր բջիջները վարակվում են վիրուսներով։
Այս օտար սպիտակուցները որպես օտար ճանաչելու ունակությունը արդեն առկա է ծննդյան պահից։
Այն պաշտպանում է մեզ ողջ կյանքի ընթացքում, քանի որ այս կերպ վիրուսով վարակված բջիջները արդյունավետորեն վերացվում են։
Այն չի կարող ճնշվել։
Ուստի, երբ օտար սպիտակուց կոդավորող mRNA-ն ներմուծվում է բջիջ, այդ բջիջը հարձակման է ենթարկվում իմունային համակարգի կողմից։
Տրանսպլանտացված օրգանների մերժումը ցույց է տալիս այս հիմնարար փաստը։
Եթե դուք ստանաք իմ երիկամը, դուք այն մերժելու եք։
Դու ստանում ես իմ երկրորդ երիկամը, և երկրորդ մերժումը գալիս է, միայն այս անգամ ավելի արագ և ավելի զայրացած։
Նույն սկզբունքներն են հիմքում ընկած կրկնվող պատվաստանյութերի ներարկումների շարունակաբար աճող վնասակար ազդեցությունների։
Յուրաքանչյուր ներարկմամբ ներմուծվող LNP-ով փաթեթավորված RNA պատճենների քանակը ահռելի է։
Մարմնի ողջ տարածքով միլիարդավոր բջիջներ հարձակման կենթարկվեն մեր իմունային համակարգի կողմից։
Այս հարձակումը կարելի է կանգնեցնել միայն այն ժամանակ, երբ օտար սպիտակուցի արտադրությունը դադարի։
Բայց սա որքան կշարունակվի?
Միայն մի քանի օր, ինչպես բազմիցս մեզ վստահեցրել են պատվաստանյութերի արտադրողներն ու կարգավորիչ մարմինները?
Վերջին երկու տարիների ընթացքում արված ահազանգող դիտարկումները անհամապատասխան են այս պնդմանը։
Վակցինացված մարդկանց մոտ ներարկումներից շաբաթներ և նույնիսկ ամիսներ անց բազմաթիվ օրգաններում հայտնաբերվել են
շպիկ-պրոտեին և բորբոքային պրոցեսներ , որոնք կապված են եղել ծանր և հաճախ մահացու հիվանդությունների հետ։
Բայց ինչպես կարելի է բացատրել mRNA-ով կոդավորված սպիտակուցի այս անսպասելի, շարունակական արտադրությունը?
Մեկ հավանական, սակայն անհանգստացնող պատասխան տրամադրվեց ՄաքՔերնանի և նրա գործընկերների
հայտնագործության շնորհիվ, որը նրանք հրապարակեցին մեկ տարի առաջ։
Մենք արդեն քննարկել էինք, որ պատվաստանյութի արտադրության ընթացքում mRNA-ն ձևավորվում է պլազմիդային ԴՆԹ-ի տեմպլատներից։
Մինչ mRNA-ն փաթեթավորվի LNP-ում, այս ԴՆԹ-ն նախ պետք է հեռացվի։
Հակառակ դեպքում պլազմիդային ԴՆԹ-ն կարող է փակվել լիպիդային գլոբուլներում՝ ՌՆԹ-ի հետ միասին։
ՄքՔերնանը պարզեց, որ պլազմիդային ԴՆԹ-ի հեռացման այս կարևոր քայլը չի իրականացվել բավարար ուշադրությամբ։
Փայզերի և Մոդեռնայի պատվաստանյութերի բազմաթիվ խմբաքանակներում հայտնաբերվել են պլազմիդային ԴՆԹ-ի չափազանց մեծ քանակություններ։
Քևին ՄաքՔերնանի եզրակացությունները նվազագնահատվել են գերիշխող հոսքի կողմից։
Կարգավորիչ մարմինները հայտարարել են, որ արտադրողները տեղեկացրել են ԴՆԹ առկայության մասին; սակայն դա չի խանգարել հաստատում
տալ, քանի որ հաղորդված արժեքները գտնվում էին Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության սահմանած սահմանների տակ։
Բայց որտեղի՞ց են գալիս այս սահմանները։
Եվրոպական դեղերի գործակալությունը (EMA) սահմանել էր յուրաքանչյուր պատվաստանյութի դոզայի համար ԴՆԹ-ի 10 նանոգրամ սահմանաչափ։
Նա հղում արեց 1998 թվականի Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության զեկույցին։
Այս տեխնիկական զեկույցը նշում է՝ «Ըստ ներկայիս գիտելիքների՝ շարունակական բջջային գծերից ստացված ԴՆԹ-ն մինչև 10
նգ մեկ մաքրված դոզայի համար այժմ համարվում է ընդունելի։»
Նոր վերին սահմանը չի կիրառվում միկրոբային բջիջներից, դիպլոիդ բջջային գծերից կամ առաջնային
բջջային մշակումներից ստացված արտադրանքների վրա։
Մենք տեսնում ենք, որ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության զեկույցը տարբերակում է ԴՆԹ-ի երկու տեսակ։
Մեկը մյուսից համարվում է ավելի վտանգավոր, ուստի դրանց քանակը սահմանափակված է նշված արժեքով։
Բայց mRNA պատվաստանյութերում պլազմիդային ԴՆԹ-ն պատկանում է երկու կատեգորիաներից որին՝
ավելի վտանգավորին, թե՞ ավելի պակաս վտանգավորին։
Այն իրականում ոչ մի կատեգորիայի չի պատկանում, քանի որ Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության ուղեցույցը
ենթադրում է, որ դեղամիջոցում կամ պատվաստանյութում առկա ցանկացած ԴՆԹ ոչինչ ավելին չէ, քան «բաց» ԴՆԹ, որի
ներծծումը մեր մարմնի բջիջներում շատ ոչ արդյունավետ կլինի։
Սակայն հակառակ դեպքում պատվաստանյութերում աղտոտող ԴՆԹ-ն կփաթեթավորվի LNP-ով, ինչպես mRNA-ն։
Այս փաթեթավորումը հանգեցնում է մեր մարմնի բջիջներում ԴՆԹ-ի շատ ավելի արդյունավետ ներծծմանը ։
Ուստի անհրաժեշտ կլիներ նոր, մանրակրկիտ պլանավորված փորձարկումների միջոցով LNP-ով պատված ԴՆԹ-ի համար «անվտանգ» սահման սահմանել։
Բայց եկեք ենթադրենք, որ EMA-ի սահմանած սահմանը ընդունելի է։
Սա մեզ ուր է տանում?
Իր վերոհիշյալ զեկույցում ԵՄԱ-ն պնդում է, որ Pfizer/BioNTech-ից հաստատումից առաջ ստացված բոլոր պատվաստանյութերի նմուշները
համապատասխանել են ԵՄԱ-ի մնացորդային ԴՆԹ-ի սահմանաչափին։
Այնուամենայնիվ, ակնհայտ է, որ ԵՄԱ-ն հաստատումից հետո չի ապահովել շարունակական որակի վերահսկողություն, և նույնը
վերաբերում է աշխարհի բոլոր մյուս կարգավորող մարմիններին։
Սա կարելի է եզրակացնել Քևին ՄաքՔերնանի եզրակացություններից, որոնց համաձայն բոլոր փորձարկված պատվաստանյութերի
խմբաքանակներում ԴՆԹ-ի պարունակությունը գերազանցում է ԱՀԿ-ի և ԵՄԱ-ի սահմանած սահմանաչափը։
Սա մեզ հասցնում է անհավանական, ցնցող գիտակցության՝ որ այս աղետալի պատվաստանյութերը արտադրվել են առանց որևէ վերահսկողության, և
որ հարյուրավոր միլիոնավոր մարդկանց ներարկվել են պատվաստանյութերի խմբաքանակներ, որոնք խիստ խախտել են հաստատման պայմանները։
Այժմ արգելվում է ներարկել այն դեղամիջոցը, որը չի համապատասխանում շուկայարկման թույլտվության մեջ նշված բնութագրերին։
Այս պատվաստանյութերի շարունակական ներարկումը, հետևաբար, ոչ այլ ինչ է, քան հանցավոր արարք։
Այսքան հեռու են հասել մեր կառավարությունները իրենց խորը անտեղյակության մեջ, որ սա արել են իրենց
սեփական քաղաքացիների նկատմամբ և շարունակում են անել։
Նշում: Արևմտյան երկրների համապատասխան իշխանությունները ակտիվորեն հրաժարվել են
հետաքննել՝ արդյոք ՄքՔերնանի թիմը կարող է ճիշտ լինել։
Փոխարենը նրանք միաբերան գոռում են՝ ԴՆԹ-ն անգամ չի կարողանա ներթափանցել բջիջների մեջ։
Եվ եթե դա տեղի ունենա, այնտեղ այն արագ կփլուզվի և կոչնչանա։
Բացի այդ, բջջի միջուկը անթափանցելի թաղանթով առանձնացված է բջջի ցիտոզոլից, ուստի օտար ԴՆԹ-ն երբեք չի
կարող մուտք գործել միջուկ և այնտեղ կատարել իր ֆունկցիան։
Այս սարսափելի պատմության մեջ միակ լավը այն է, որ պատասխանատու իշխանությունները հիմա ինքնահայտնվել են։
Նրանք պատին են backed, և դա բոլորի համար ակնհայտ է։
Պետական հաստատությունները ակնհայտորեն դաշնակցած են այս սարսափելի հանցագործության հեղինակների հետ։
ՄաքՔերնանի եզրակացությունները պետք է զգուշացման ազդանշաններ հնչեցնեն յուրաքանչյուրի համար, ով
գոնե մի փոքր գիտելիք ունի կենսաբանության մասին։
Պարզ է, որ LNP-ով փաթեթավորված պլազմիդային ԴՆԹ-ն մեր բջիջներ կմտնի բարձր արդյունավետությամբ։
Նուկլեար թաղանթը չի կարող անընդմեջ պաշտպանել քրոմոսոմները. այն լուծվում է յուրաքանչյուր բջջային բաժանման ժամանակ, և օտար ԴՆԹ-ն
այնուհետև ներառվում է դուստր բջիջների նորակառույց միջուկներում։
Միայն այս ներծծումը բավարար է կոդավորված սպիտակուցների երկարաժամկետ արտադրությունը սկսելու համար – մեր
քրոմոսոմների ԴՆԹ-ում ինտեգրումը դրա համար անհրաժեշտ չէ .
Մյուս կողմից, եթե նման ինտեգրում տեղի ունենա, դա լրացուցիչ ռիսկեր է ստեղծում։
ՄաքՔերնանի եզրակացությունները հետագայում հաստատվել են Միացյալ Նահանգների և Կանադայի այլ լաբորատորիաների կողմից։
Մենք այժմ ներկայացնում ենք փորձառու գերմանացի հետազոտողների թիմի կողմից BioNTech պատվաստանյութի
խմբաքանակների վրա անցկացված հետագա փորձարկումների արդյունքները։
Նախնական արդյունք: ինչպես նախկինում, բոլոր վեց քննված խմբաքանակներում հայտնաբերվել են մեծ քանակությամբ բակտերիալ ԴՆԹ։
Բոլոր գենետիկ տարրերը, որոնք ՄաքՔերնանը նախկինում հայտնաբերել էր պլազմիդում, այստեղ նույնպես նույնականացվել են։
Սա վերաբերում է նաև կոչված SV40 պրոմոտորին՝ շատ յուրահատուկ տարրին, որի գոյությունը
թաքցվել էր հանրության և կարգավորիչ մարմինների առջև։
Ինչու՞ Փայզերն ու ԲիոնԹեքը իրենց պլազմիդում ներառեցին SV40 պրոմոտորը՝ շատ հետաքրքիր հարց է։
Այս տարրը անհրաժեշտ չէ սպայքի mRNA-ի արտադրության համար, և այն դեռևս առկա չէ Moderna-ի
պատվաստանյութի արտադրության համար օգտագործվող պլազմիդում։
Այնուամենայնիվ, SV40 պրոմոտորը ունի զարմանալի կարողություն՝ ինքն իրեն և կցված ԴՆԹ հաջորդականությունները անխափան
միջուկային թաղանթի միջով մաքսանենգել, նույնիսկ այն բջիջներում, որոնք ներկայումս չեն բաժանվում։
Մենք ձեզ ենք թողնում մտածել, թե ինչ է դա նշանակում։
Հաջորդ հարցն այն է՝ արդյոք պլազմիդային ԴՆԹ-ն կարող է ներմուծվել մարդու բջիջներ և այնտեղ երկար ժամանակ մնալ։
Պատասխանը այո է։
Հետազոտական խումբը պարզեց, որ ԴՆԹ-ի ներծծումը տեղի է ունենում արագ և որ այն բջիջներում մնում է բազմաթիվ օրեր,
մնալով հայտնաբերելի նույնիսկ բջիջների բաժանման մեկ ցիկլից հետո։
Սննդով ընդունված ԴՆԹ-ն արագ ոչնչանում է պնդումը, հետևաբար, ամբողջությամբ սխալ է՝ այն
հանդիսանում է վտանգավոր բժշկական ապատեղեկատվություն։
Այժմ կա բազմաթիվ նախադեպեր, երբ օտար ԴՆԹ է ներմուծվել կյանքի գրքում, բջիջների
քրոմոսոմներում և լաբորատոր կենդանիների քրոմոսոմներում։
Հնարավոր հետևանքները բազմազան են և անհնարին կանխատեսել։
Բջիջների բաժանումն ու զարգացումը վերահսկող նրբորեն կարգավորված մեխանիզմի խափանումը կարող է հանգեցնել քաղցկեղի։
Իմունային համակարգի մի մասը կազմող գեների փոփոխությունները կարող են հանգեցնել դրա անսարքության։
Գլխուղեղի բջիջներում գեների խանգարումը կարող է առաջացնել ցանկացած պատկերացվող նյարդաբանական հիվանդություն։
Եթե օտար ԴՆԹ ներդրվի սպերմատոզոիդների կամ պարարտացված ձվաբջիջների քրոմոսոմներում,
ստացված փոփոխված հատկանիշները կլինեն ժառանգական։
Սա մեզ բերում է մեր վերջին հարցին:
Պետք է մտահոգվե՞նք, որ պատվաստանյութերում առկա բակտերիալ ԴՆԹ-ն նույնպես կարող է ներառվել մարդու քրոմոսոմներում։
Այս հարցը պարզաբանելու համար գերմանական թիմը իր պատվաստանյութով մշակված բջիջային մշակույթները ուղարկեց Քևինին՝
խնդրելով բջիջների ԴՆԹ-ի ամբողջական հաջորդական վերծում։
Արդյունքները կարելի է դիտել Քևինի Substack-ում ։
Պատասխանը կրկին՝ այո։
Այպիսի բջիջների քրոմոսոմներում բակտերիալ ԴՆԹ-ի առկայության ապացույցները ներկայումս գրեթե ամբողջական են։
Եթե սա տեղի է ունենում մեկուսացված բջիջներում, արդյո՞ք կա որևէ ակնհայտ պատճառ, թե ինչու դա չպետք է տեղի ունենա նաև մարմնում։
Այս անգամ, և միայն այս անգամ, մեր պատասխանը ոչ է։
Այսօր, այստեղ և հիմա, մենք բախվում ենք այն գիտակցությանը, որ աշխարհի կառավարությունները ձեռնամուխ են եղել
սատանայական ծրագրի, որը խեղդել, սպանել և գենետիկորեն փոփոխել է միլիոնավոր դժբախտ մարդկանց ամբողջ աշխարհում։
Եվ այս ծրագիրը նախատեսվում է ընդլայնել. Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը (ԱՀԿ) մտադիր է
մարդկային և անասնաբուժական ավանդական պատվաստանյութերը ամբողջությամբ փոխարինել mRNA ներարկման պատրաստուկներով։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպությունը մեզ ասում է, որ COVID-վակցինաները իրենց անվտանգությունը ապացուցել են
այնքան տպավորիչ կերպով, որ ապագա mRNA-վակցինաների մանրակրկիտ փորձարկումը այլ պաթոգենների դեմ այլևս անհրաժեշտ չէ։
Բայց ոչինչ չի կարող լինել ճշմարտությունից ավելի հեռու, քան բժշկական գիտության այս մռայլ սնանկության հայտարարությունը։
Սիրելի հայրենակիցներ, ձեր և ձեր սիրելիների բարօրության համար երբեք մի մոռացեք այս մի բանն՝
Մեր մարմնի բջիջում օտար անտիգենի արտահայտումը միշտ կհանգեցնի իմունային համակարգի հարձակմանը այդ բջիջի վրա։
Քանի որ յուրաքանչյուր նոր mRNA պատվաստանյութ կոդավորում է իր սեփական օտար անտիգենը, դրանց յուրաքանչյուրն էլ
վնաս կհասցնի, ինչպես մենք տեսել ենք գենետիկորեն մշակված COVID-19-ի դեմ պատվաստանյութերի դեպքում։
Եվ ինչպես նախկինում, այս վնասը յուրաքանչյուր թարմացման հետ կավելանա։
mRNA պատվաստանյութերի աղտոտումը, ամենայն հավանականությամբ, նույնպես կդառնա նորմա, քանի որ զանգվածային արտադրության mRNA-ն
պլազմիդներից հուսալիորեն առանձնացնելու որևէ ծախսարդյունավետ մեթոդ գոյություն չունի, և, ամեն դեպքում, թվում է, որ ոչ
ոք չի վերահսկում արտադրության որևէ ստանդարտների պահպանմանը։
Առողջապահության համաշխարհային կազմակերպության ծրագիրը սպառնալիք է մարդկությանը։
Այն սպառնում է քեզ և քո սիրելիներին։
Աշխարհի մարդիկ, միացեք և փրկեք մեզ այս հանցավոր խելագարությունից։
Դադարեցնենք mRNA պատվաստանյութերը – դադարեցնենք ԱՀԿ-ին!
Բարև, ես Լարան եմ, և այսօր պատրաստվում եմ պատմել ձեզ իմ պատմությունը։
Իմ անունը Լարա է։
Իմ անունը Լարա է, և մեկ ամիս առաջ ես դարձա քսան տարեկան։
Իմ անունը Լարա է, ես քսան տարեկան եմ, և իմ տասնութ տարին լրանալուց երկու շաբաթ առաջ հանկարծակիորեն չկարողացա քայլել։
2022 թվականի հունվարի 17-ին, երրորդ կորոնավիրուսային պատվաստանյութը ստանալուց երեք օր անց, ես ուշագնացվեցի։ Երբ
գիտակցությունս վերականգնվեց, ամբողջությամբ շփոթված էի, և ոտքերս այլևս չէին կարողանում ինձ
պահել։ Ես ուղղակի այլևս չէի կարողանում քայլել։
Ես այս ամսաթիվը շուտով չեմ մոռանա։
Մեկ ժամ անց ես նույնպես սկսեցի դժվարությամբ շնչել, և ինձ տեղափոխեցին մանկական հիվանդանոց։
Այո։
Հաջորդ ժամանակահատվածում իմ վիճակը շատ չի փոխվել։
Նույնիսկ իմ ձեռքերը չէին կարողանում առարկաները ճիշտ բռնել։
Ես օրերս մահճակալում անցկացրի։
Կարդալը անհնար էր, որովհետև նախադասության երրորդ բառին հասնելիս արդեն մոռացել էի առաջին երկու բառերը...
Երաժշտությունն ու տեսանյութերը ինձ ընկերակցում էին։
Միզակապության խնդիրը նույնպես ավելացվեց, բառ, որը ես անգամ չէի գիտակցում։
Ես չորս ամիս անկողնային հանգստի մեջ էի։
Ես նոր էի դարձել տասնութ տարեկան։
Ինձ համար դա կլիներ դուրս գալու, ընկերների հետ հանդիպելու և իմ ազատությունը վայելելու ժամանակը։
Բայց ես կապված էի մահճակալի։
Ընկերները հերթով հրաժեշտ տվեցին։
Մի կողմից դա ինձ համար շատ ցավոտ է, բայց մյուս կողմից՝ ի՞նչ անես այն մարդու հետ, որը պարզապես տանը պառկած է։
Ես ինքս ինձ համար ամբողջ հետագա տառապանքը բացատրել չեմ կարող։
Դա կգերազանցի այս ժամկետը։
Ես այն կնկարագրեմ բանալի բառերով։
Ակուպունկտուրան ինձ նորից ոտքի կանգնեցրեց։
Ես կրկնում եմ դպրոցում տարին։
Ես գնում եմ երկու կարճ ուղևորության՝ Փարիզ և Հռոմ։ Ուռա՜։
Բայց սեպտեմբեր 2022... Սնդե պես ծանր հոգնածություն է զգացվում։
Վերադառնալները սկսվում են։
Չեմ կարող նորից գնալ։
Ես փորձում եմ կրկնել դասը։ Դա չի աշխատում։
Դպրոցների տեսակների փոփոխություն, լավ։
Այլևս վեցերորդ կուրսի քոլեջ չի լինի։
Բայց փոփոխությունը լավ է։
Ես կվերցնեմ քայլակներ, որպեսզի վատ օրերին էլ կարողանամ դպրոց գնալ։
Սկսվում է այնպես կոչված կրկնվող ռեցիդիվների շրջանը։
Կողպերը այլևս ինձ չեն օգնում, որովհետև ես դրանց համար չափազանց հոգնած եմ։
Ես ստիպված եմ ընդունել այն, ինչ երբեք չեմ ցանկացել՝ անվասայլակը։
Բայց ես կարող եմ դպրոց գնալ։
Այնուհետև ես ապրում էի մի տեսակ կրկնվելու ռիթմով։
Ես այժմ սովորել եմ ապրել այս կրկնվող վատթարացումների հետ։
2022 թվականի հունվարի այդ օրվանից ի վեր իմ կյանքը եղել է ռոլերկոստերի նման։
Վերադարձ, դադար, մասնակի վերադարձ, դադար, ծանր վերադարձ, դադար։
Դա հեշտ չէ։ Բայց ես կարող եմ դա անել։ Ես ուզում եմ դա անել։
Ես շատ երազներ ունեմ։
Այս երկու տարիների ընթացքում ես հատկապես մտահոգված եմ եղել մի բանով, որը կարող է թվալ ոչ կարևոր։
Ես չէի իմանում, թե ինչ ունեի։
Ոչ ոք չգիտեր։
Ես հիշում եմ այն օրը, երբ մայրս ինտերնետից իմացավ, որ իմ անանուն հիվանդությունը, ի վերջո, անուն ունի՝
Պոստ-վակցինային սինդրոմ, Պոստ-վակցինային սինդրոմ։
Հիմա կարող եմ դրանից ծիծաղել։ Քանի որ դա իրականում ոչ մի հիվանդության անուն չէ։
Բայց ես երջանիկ էի։
Հիմա գիտեմ, թե ինչու դա ինձ համար այդքան կարևոր էր։
Քանի որ ինչ-որ մեկը հանկարծ ինձ տեսել էր։ Եվ իմ վիճակը անուն ուներ։
Քանի որ ես իմ հիվանդությունը կիսեցի ուրիշների հետ։
Ես այլևս միայնակ չէի։
Եվ դա ազատագրող էր։
Շատ թեստերից հետո, որոնք միշտ եզրակացնում էին, որ «ամեն ինչ նորմալ է», ես վերջապես երկու ախտորոշում
ստացա՝ փոքր թելերի նյարդոպաթիա և հոգնածության սինդրոմ։
Այս երկար ճանապարհորդության ընթացքում ես բժշկական օգնության հետ կապված միայն վատ փորձառություններ չեմ ունեցել։
Մի քանի բժիշկներ վճռական էին։
Դուք ինձ մի փոքր առաջ գնալու մեջ օգնել եք, և ես Ձեզ սրտանց շնորհակալ եմ։
Ես դեռ ռոլլեր կոստերի վրա եմ։
Դեռ չի ավարտվել։
Բայց հիմա այն դարձել է ավելի հարթ։
Հուսով եմ, որ դա այդպես կմնա։
Եվ ես հույս ունեմ, որ մի օր կկարողանամ ամբողջությամբ իջնել այս ռոլլերկոաստերից։
Լավ կլիներ կանգնել հողի վրա իմ աշխատող ոտքերով։
Շարունակեք հետազոտել։
Մենք բոլորս կարիք ունենք հեռանկարի։ Ես քեզ կարիք ունեմ։ Շնորհակալություն։
MWGFD ասոցիացիան «Վակցինացված, վնասված, մերժված» շարքում անցկացրել է ևս մի շարք տպավորիչ և հուզիչ հարցազրույցներ
նրանց հետ, ովքեր տուժել են mRNA պատվաստանյութերից։
Դրանք կարող եք գտնել ցուցադրված հղման տակ։
Հաշվի առնելով, որ mRNA տեխնոլոգիան նույնպես կիրառվելու է այլ պատվաստումների համար՝ կամ, ավելի ճիշտ, գենային
թերապիաների, առավել կարևոր է հանրայնացնել պատվաստանյութի վնասների մասին այս դրամատիկ զեկույցները։
Խնդրում ենք ազատորեն տարածել այս հարցազրույցները։
Դուք կարող եք նաև օգնել ընդգծել mRNA պատվաստումների պատճառած վնասի չափը՝ ձեր շրջանում պատվաստումից
առաջացած ցանկացած վնաս հաղորդելով vetopedia.org կայքում։