Drie dagen na de derde coronavirusvaccinatie op 17 januari 2022 viel ik flauw en toen ik bijkwam, was ik
helemaal in de war en mijn benen konden me niet meer overeind houden. Ik kon gewoon niet meer lopen.
Gevaccineerde personen bleken weken en zelfs maanden na de injecties piekeiwit en ontstekingen in veel organen te
hebben, wat gepaard ging met ernstige en vaak dodelijke ziekten.
Maar hoe kan deze onverwachte aanhoudende productie van een mRNA-gecodeerd eiwit worden verklaard?
Kla.TV publiceerde eind 2023 de opruiende brief van Prof. Dr. Sucharit Bhakdi over de eindeloze
gevaren van RNA-vaccins in verschillende talen.
Eind maart 2024 publiceerden Prof. Dr. Sucharit Bhakdi, Prof. Karina Reiss en Dr. Michael Palmer een artikel waarin
nieuwe bevindingen alle waarschuwingen van toen bevestigen.
Ze leggen op een wetenschappelijk nauwkeurige maar voor leken begrijpelijke manier uit waarom zogenaamde
mRNA-vaccins frauduleus en extreem gevaarlijk zijn.
Dit goed onderbouwde artikel is zeer geschikt om door te geven aan iedereen die zich nog niet
diepgaand met dit onderwerp heeft beziggehouden.
Het kan als PDF worden afgedrukt vanuit dit programma.
Hieronder staat de reactie van Prof. Bhakdi op het artikel.
Een volgend rapport van Lara laat de dramatische effecten zien die de verbindingen beschreven door Prof. Bhakdi
kunnen hebben voor degenen die er al door getroffen zijn.
Ze is een van de talloze mensen die getroffen zijn door de vaccinatie tegen het coronavirus en vertelt
haar lijdensverhaal op het MWGFD perssymposium Gevaccineerd, beschadigd, ontkend ... en nu?. Prof.
[Beste medemensen. Beste mensenfamilie, ik heb jullie iets heel, heel belangrijks te vertellen.
Het gaat over de nieuwste ontdekking van DNA in de vaccins.
Waarom RNA-vaccins frauduleus en extreem gevaarlijk zijn, is nu het onderwerp.
Chromosomen zijn de boeken van het leven die DNA-gecodeerde recepten bevatten voor de productie van eiwitmoleculen.
Indien nodig wordt het relevante boek geopend en wordt er een kopie van het gewenste recept gemaakt.
Deze kopie is mRNA.
Het controleert de productie van het eiwit en wordt vervolgens afgevoerd.
RNA-vaccins zijn vergelijkbaar met zulke kortlevende kopieën van chromosomale recepten, maar in
tegenstelling tot deze veroorzaken ze de productie van eiwitten die niet in ons lichaam thuishoren.
In plaats daarvan induceren ze de vorming van vreemde antigenen, zoals het spike-eiwit van SARS-CoV-2.
Met elke injectie van zo'n vaccin worden meer dan een miljard kopieën (mRNA-moleculen) toegediend.
De massaproductie van mRNA-vaccins vereist de massale beschikbaarheid van het DNA-recept.
Hoe kan dit worden bereikt?
De methode om dit probleem op te lossen is een hoeksteen van genetische manipulatie.
De miljarden en triljoenen kopieën van de DNA-recepten zijn afkomstig van bacteriën.
De recepten zitten in piepkleine bacteriële chromosomen, zogenaamde plasmiden.
Bacteriële cellen kunnen zich elke 20 minuten delen - dus het aantal cellen neemt elk uur acht keer toe.
Op deze manier kunnen in slechts een paar dagen talloze bacteriën uit een vloeibare cultuur worden geoogst en
elke individuele bacteriële cel zal vele kopieën van het betreffende plasmide bevatten.
Plasmiden zijn gemakkelijk te manipuleren.
Vreemde recepten, bijvoorbeeld genen die coderen voor virale eiwitten, kunnen worden ingevoegd.
Na bacteriële vermenigvuldiging worden de plasmiden geoogst en vervolgens gebruikt als
sjabloon voor de productie van mRNA-kopieën.
De RNA-moleculen worden uiteindelijk verpakt in kleine vetbolletjes, zogenaamde lipidenanodeeltjes (LNP).
De hoofdbestanddelen van LNP worden synthetisch geproduceerd en staan erom bekend dat ze giftig zijn.
Bovendien zouden de specifieke lipideverbindingen die door Pfizer/BioNTech en Moderna worden gebruikt, niet
eens bij mensen worden getest voordat de mRNA-vaccins van beide fabrikanten een noodtoestemming kregen.
Dit vormt een onmiskenbaar en volledig onnodig gezondheidsrisico.
De LNP-verpakking van het RNA beschermt het tegen vernietiging, zodat het via de
bloedbaan alle organen van het lichaam kan bereiken.
Daar gedragen de LNP zich als Trojaanse paarden.
Ze worden opgenomen door de cellen en het mRNA komt vrij.
Dit wordt gevolgd door de productie van het spikeiwit.
Dit zet vervolgens de immuunrespons in gang, inclusief de vorming van specifieke antilichamen
om ons te beschermen tegen toekomstige infecties.
Het immuunsysteem herkent en vernietigt echter lichaamscellen die vreemde eiwitten produceren.
Dit gebeurt op natuurlijke wijze wanneer onze cellen worden geïnfecteerd met virussen.
Dit vermogen om vreemde eiwitten als zodanig te herkennen is al aanwezig bij de geboorte.
Het beschermt ons ons hele leven lang, omdat het effectief met virussen geïnfecteerde cellen elimineert.
Het kan niet worden onderdrukt.
Dus als mRNA dat codeert voor een vreemd eiwit in een cel wordt ingebracht, wordt deze cel aangevallen door het immuunsysteem.
De afstoting van getransplanteerde organen illustreert dit elementaire feit.
Als je mijn nier krijgt, wijs hem dan af.
Ze ontvangen mijn tweede nier en de tweede afwijzing volgt, alleen deze keer sneller en bozer.
Dezelfde principes liggen ten grondslag aan het gestaag toenemende schadelijke effect van herhaalde vaccininjecties.
Het aantal in LNP verpakte RNA-kopieën dat bij elke injectie wordt toegediend, is gigantisch.
Talloze cellen in het hele lichaam worden aangevallen door ons immuunsysteem.
Deze aanval kan pas stoppen als de productie van het vreemde eiwit is gestopt.
Maar hoe lang gaat dit duren?
Slechts een paar dagen, zoals de vaccinfabrikanten en regelgevende instanties ons herhaaldelijk hebben verzekerd?
De afgelopen twee jaar zijn er alarmerende waarnemingen gedaan die niet in overeenstemming zijn met deze bewering.
Weken en zelfs maanden na de injecties werden in veel organen spikeiwitten en ontstekingen gedetecteerd ,
wat gepaard ging met ernstige en vaak fatale ziekten.
Maar hoe kan deze onverwachte aanhoudende productie van een mRNA-gecodeerd eiwit worden verklaard?
De ontdekking van McKernan en collega's, die ze een jaar geleden publiceerden, gaf een
antwoord dat zowel aannemelijk als beangstigend is.
We hebben al besproken dat het mRNA wordt gevormd uit plasmide DNA-sjablonen tijdens de vaccinproductie.
Voordat het mRNA wordt verpakt in LNP, moet dit DNA eerst worden verwijderd.
Anders zou het plasmide DNA samen met het RNA in de lipide korrels gevangen kunnen worden.
McKernan ontdekte nu dat deze cruciale stap van het verwijderen van het plasmide DNA niet zorgvuldig was uitgevoerd.
In veel batches van vaccins van Pfizer en Moderna werden veel te grote hoeveelheden plasmide DNA gevonden.
De bevindingen van Kevin McKernan werden gebagatelliseerd door de collectieve mainstream.
De regelgevende instanties verklaarden dat de fabrikanten hen op de hoogte hadden gesteld van de aanwezigheid van DNA, maar dat
dit hen er niet van had weerhouden om het product toe te laten, aangezien de gemelde gehaltes
onder de door de WHO vastgestelde limieten lagen.
Maar waar komen deze grenzen vandaan?
Het Europees Geneesmiddelenbureau (EMA) had een limiet gesteld van 10 nanogram DNA per vaccindosis.
Ze verwees naar een WHO-rapport uit 1998.
In dit technische rapport staat: Op basis van de huidige kennis kan DNA uit doorlopende cellijnen tot 10ng
per gezuiverde dosis nu als acceptabel worden beschouwd.
De nieuwe bovengrens geldt niet voor producten afgeleid van microbiële cellen, diploïde cellijnen of primaire celculturen.
We zien dat het WHO-rapport onderscheid maakt tussen twee soorten DNA.
De ene wordt gevaarlijker geacht dan de andere en de hoeveelheid wordt daarom beperkt tot de aangegeven waarde.
Maar tot welke van de twee categorieën behoort het plasmide DNA in de mRNA-vaccins - de gevaarlijkere of de minder gevaarlijke?
Het hoort eigenlijk in geen van beide thuis, omdat de WHO-richtlijn er impliciet van uitgaat dat DNA in een geneesmiddel
of vaccin niets meer is dan dat: naakt DNA, waarvan de opname in de cellen van ons lichaam zeer inefficiënt zal zijn.
Daarentegen zal het verontreinigende DNA in de vaccins een LNP-verpakking hebben, net als het mRNA.
Deze verpakking zorgt voor een veel efficiëntere opname van DNA in de cellen van ons lichaam .
Het zou daarom nodig zijn geweest om een veilige grenswaarde voor LNP-verpakt DNA te bepalen met
behulp van nieuwe, zorgvuldig geplande experimenten.
Maar laten we aannemen dat de limiet die is ingesteld door de EMA aanvaardbaar is.
Waar leidt dit ons naartoe?
In het eerder aangehaalde rapport beweert de EMA dat alle vaccinmonsters die vóór toelating van
Pfizer/BioNTech zijn ontvangen, voldeden aan de EMA-limiet voor de hoeveelheid rest-DNA.
Het EMA heeft echter duidelijk niet gezorgd voor continue kwaliteitscontrole na toelating; en hetzelfde
geldt voor alle andere regelgevende instanties wereldwijd.
Dit kan worden geconcludeerd uit de bevindingen van Kevin McKernan, volgens welke het DNA-gehalte in alle
geteste vaccinbatches de WHO- en EMA-limieten overschrijdt.
Zo komen we tot het ongelooflijke, schokkende besef dat deze rampzalige vaccins zonder enige controle zijn geproduceerd en dat
honderden miljoenen mensen zijn geïnjecteerd met partijen vaccins die een grove schending waren van de goedkeuringsvoorwaarden.
Het is nu verboden om een geneesmiddel te injecteren dat niet voldoet aan de specificaties
die zijn vastgelegd in de handelsvergunning.
Het blijven injecteren van deze vaccins is daarom niets minder dan een criminele daad.
Onze regeringen zijn in hun trieste onwetendheid zo ver gekomen dat ze dit hun eigen
burgers hebben aangedaan en nog steeds aandoen.
Merk op dat de relevante autoriteiten in Westerse landen actief hebben geweigerd om te verduidelijken
of het team van McKernan gelijk zou kunnen hebben.
In plaats daarvan roepen ze in koor: het DNA zal zijn weg naar de cellen helemaal niet vinden.
En als dat gebeurt, wordt het snel ontmanteld en vernietigd.
Bovendien is de celkern gescheiden van het cytosol door een ondoordringbaar membraan, zodat het vreemde DNA nooit de
celkern kan binnendringen om daar zijn functie te vervullen.
Het enige goede aan dit gruwelijke verhaal is dat de verantwoordelijke autoriteiten zichzelf nu hebben verraden.
Ze staan met hun rug tegen de muur en dat is voor iedereen zichtbaar.
De staatsinstellingen heulen duidelijk met de daders van deze monsterlijke misdaad.
McKernans bevindingen moeten alarmbellen doen rinkelen bij iedereen met ook maar de geringste kennis van biologie.
Het is duidelijk dat LNP-verpakt plasmide DNA onze cellen met hoge efficiëntie zal binnendringen.
Het kernmembraan kan de chromosomen niet continu beschermen; het lost bij elke celdeling op en het vreemde DNA wordt dan
opgenomen in de nieuw gevormde kernen van de dochtercellen.
En deze opname is op zichzelf voldoende om een langdurige productie van de gecodeerde eiwitten te veroorzaken - integratie
in het DNA van onze chromosomen is hiervoor niet nodig .
Als een dergelijke integratie echter wel plaatsvindt, brengt dit extra gevaren met zich mee.
De bevindingen van McKernan zijn sindsdien bevestigd door andere laboratoria in de VS en Canada.
We doen nu verslag van verdere experimenten die zijn uitgevoerd door een team van ervaren Duitse
onderzoekers op batches van het BioNTech vaccin.
Eerste resultaat: Zoals eerder werden in alle zes geanalyseerde batches grote hoeveelheden bacterieel DNA gedetecteerd.
Alle genetische elementen die McKernan eerder op het plasmide had gevonden, werden ook hier geïdentificeerd.
Dit geldt ook voor de zogenaamde SV40-promotor, een zeer speciaal element waarvan het bestaan verborgen werd gehouden
voor het publiek en ook voor de toezichthoudende instanties.
Waarom Pfizer en BioNTech de SV40-promotor in hun plasmide hebben opgenomen, is een zeer interessante vraag.
Dit element is niet nodig voor de productie van spike-mRNA en het is nog niet aanwezig op het plasmide
dat Moderna gebruikt voor de productie van vaccins.
De SV40-promotor heeft echter het fascinerende vermogen om zichzelf en de daaraan gekoppelde
DNA-sequenties door een intact kernmembraan te smokkelen, zelfs in cellen die zich niet aan het delen zijn.
We laten het aan jou over om na te denken over wat dat betekent.
De volgende vraag is: Kan plasmide DNA worden opgenomen in menselijke cellen en daar lange tijd blijven?
Het antwoord is: Ja!
Het onderzoeksteam ontdekte dat de opname van DNA snel verloopt en dat het daarna nog vele dagen in de cellen aanwezig
blijft en zelfs na een celdelingscyclus nog detecteerbaar is.
De bewering dat ingeslikt DNA snel wordt vernietigd is daarom volledig onjuist - het is gevaarlijke medische misinformatie.
Er zijn nu veel precedenten voor het feit dat vreemd DNA kan worden ingevoegd in het boek van het
leven, in de chromosomen van cellen en proefdieren.
De mogelijke gevolgen zijn talrijk en onvoorspelbaar.
Een verstoring van het nauwkeurig afgestelde mechanisme dat de celdeling en ontwikkeling regelt, kan leiden tot kanker.
De verandering van genen die deel uitmaken van het immuunsysteem kan leiden tot het disfunctioneren ervan.
De verstoring van genen in hersencellen kan elke denkbare neurologische ziekte veroorzaken.
Als het vreemde DNA zich integreert in de chromosomen van sperma of bevruchte eicellen, zullen de
resulterende veranderde kenmerken erfelijk zijn.
Dit leidt tot onze laatste vraag:
Moeten we bang zijn dat het bacteriële DNA van de vaccins ook kan worden opgenomen in menselijke chromosomen?
Om deze vraag op te helderen stuurde het Duitse team hun met vaccin behandelde celculturen naar Kevin met het verzoek
om een volledige sequentiebepaling van het DNA van de cellen.
De resultaten kunnen worden bekeken op Kevin's Substack .
Het antwoord is opnieuw: Ja!
De detectie van bacterieel DNA in de chromosomen van dergelijke cellen is momenteel bijna voltooid.
Als dit gebeurt in geïsoleerde cellen, is er dan een duidelijke reden waarom dit niet ook in het lichaam zou gebeuren?
Deze keer, en alleen deze keer, is ons antwoord nee.
Vandaag, hier en nu, worden we geconfronteerd met het besef dat regeringen over de hele wereld zijn begonnen aan een
satanisch programma dat miljoenen ongelukkige mensen over de hele wereld heeft verminkt, gedood en genetisch gemodificeerd.
En dit programma wordt uitgebreid; de WHO is van plan om conventionele vaccins in de menselijke en diergeneeskunde
in het algemeen te vervangen door mRNA-injecties.
De WHO vertelt ons dat de COVID-vaccins hun veiligheid zo indrukwekkend hebben bewezen dat het grondig
testen van toekomstige mRNA-vaccins tegen andere ziekteverwekkers niet langer nodig is.
Maar niets is minder waar dan deze sombere verklaring van het failliet van de medische wetenschap.
Beste medeburgers, in het belang van uzelf en uw dierbaren - vergeet dit ene ding nooit:
De expressie van een vreemd antigeen in een cel in ons lichaam zal altijd leiden tot
een aanval van het immuunsysteem op deze cel.
Aangezien elk nieuw mRNA-vaccin nu zijn eigen vreemde antigeen codeert, zal elk van hen ook schade
veroorzaken, net zoals we hebben gezien met de genetisch gemanipuleerde vaccins tegen COVID-19.
En net als voorheen zal deze schade verergeren bij elke opfrisbeurt.
Het is zeer waarschijnlijk dat besmetting van mRNA-vaccins ook de regel zal zijn, omdat er geen kosteneffectieve methode is om
massaal geproduceerd mRNA op betrouwbare wijze te scheiden van plasmiden - en niemand lijkt sowieso te
controleren of de productienormen worden nageleefd.
Het WHO-programma bedreigt de mensheid.
Het bedreigt JOU en je dierbaren.
Mensen van de wereld, verenigt u en verlos ons van deze criminele waanzin!
Laten we de mRNA-vaccins stoppen - laten we de WHO stoppen!
Hallo, mijn naam is Lara en ik ga jullie vandaag mijn verhaal vertellen.
Mijn naam is Lara.
Mijn naam is Lara en ik ben een maand geleden twintig geworden.
Mijn naam is Lara, ik ben twintig en 2 weken voor mijn 18e verjaardag kon ik plotseling niet meer lopen.
Drie dagen na de derde vaccinatie met het coronavirus op 17 januari 2022 viel ik flauw en toen ik bijkwam, was
ik helemaal in de war en konden mijn benen me niet meer overeind houden. Ik kon gewoon niet meer lopen.
Ik zal deze datum niet snel vergeten.
Na een uur kreeg ik ook ademhalingsmoeilijkheden en werd ik naar het kinderziekenhuis gebracht.
Ja.
Mijn toestand veranderde niet veel in de tijd die volgde.
Zelfs de handen konden voorwerpen niet goed vastpakken.
Ik bracht mijn dagen in bed door.
Ik kon niet lezen omdat ik bij het derde woord in de zin de eerste twee woorden al vergeten was...
Muziek en video's hebben me gezelschap gehouden.
Incontinentie kwam daar nog bij, ik kende het woord niet eens.
Ik heb vier maanden in bed gelegen.
Ik was net achttien geworden.
Voor mij zou dat de tijd zijn geweest om uit te gaan, om vrienden te ontmoeten, om vrij te zijn.
Maar ik was vastgebonden aan een bed.
Vrienden namen één voor één afscheid.
Aan de ene kant vind ik het heel vervelend, maar aan de andere kant, wat kun je doen met iemand die gewoon thuis ligt?
Ik kan de hele kruisweg die volgde niet uitleggen.
Het zou verder gaan dan dit tijdsbestek.
Ik zal het in sleutelwoorden presenteren.
Acupunctuur heeft me weer op de been geholpen.
Ik blijf op school.
Het lukt me om twee korte reisjes te maken, Parijs en Rome. Hoera!
Maar september 2022 ... De vermoeidheid slaat toe.
Er treden terugvallen op.
Kan niet nog een keer.
Ik probeer de les te herhalen, maar het lukt niet.
Verandering van schooltype, oké.
Geen Abitur school meer.
Maar de verandering is goed.
Ik krijg krukken zodat ik zelfs op de slechte dagen naar school kan gaan.
De tijd van terugkerende zogenaamde terugvallen begint.
De krukken helpen me niet meer omdat ik er te moe voor ben geworden.
Ik moet accepteren wat ik nooit wilde: de rolstoel.
Maar ik kan naar school gaan.
Toen leefde ik in een soort terugvalritme.
Ik heb nu geleerd om met deze terugvallen te leven.
Sinds die dag in januari 2022 is mijn leven als een achtbaan geworden:
Terugval, pauze, halve terugval, pauze, ernstige terugval, pauze.
Het is niet gemakkelijk. Maar ik kan het. Ik wil het halen.
Ik heb veel dromen.
Tijdens deze twee jaar ben ik vooral bezig geweest met iets dat misschien onbelangrijk lijkt.
Ik wist niet wat ik had.
Niemand wist het.
Ik herinner me de dag dat mijn moeder op internet ontdekte dat mijn naamloze ziekte toch een
naam had: post-vac syndroom, post-vac syndroom.
Nu kan ik erom lachen. Want dat is eigenlijk geen ziektenaam.
Maar ik was gelukkig.
Nu weet ik waarom het zo belangrijk voor me was.
Omdat iemand me plotseling had gezien. En mijn aandoening had een naam.
Omdat ik mijn ziekte deelde met anderen.
Ik was niet langer alleen.
En het was bevrijdend.
Na veel onderzoeken, waarbij ik altijd te horen kreeg alles is normaal, heb ik eindelijk twee
diagnoses: kleinevezelneuropathie en vermoeidheidssyndroom.
Tijdens deze lange reis heb ik niet alleen slechte medische ervaringen gehad.
Een paar artsen waren doortastend.
Ze hebben me enorm geholpen en ik dank ze uit de grond van mijn hart.
Ik zit nog steeds in de achtbaan.
Het is nog niet voorbij.
Maar het is nu platter geworden.
Ik hoop dat het zo blijft.
En ik hoop dat ik op een gegeven moment helemaal uit deze achtbaan kan stappen.
Het zou fijn zijn om op de grond te staan met mijn functionele benen.
Blijf onderzoeken!
We hebben allemaal een perspectief nodig. En ik heb jou nodig. Dank je.
De vereniging MWGFD heeft nog meer indrukwekkende en ontroerende interviews gehouden met slachtoffers van
mRNA-vaccinatie in de serie Gevaccineerd, beschadigd, ontkend.
Je vindt deze onder de getoonde link.
Gezien het feit dat de mRNA-technologie ook geïntroduceerd gaat worden voor andere vaccinaties - of beter gezegd
gentherapieën - is het des te belangrijker om deze dramatische rapporten over vaccinatieschade openbaar te maken.
Voel je vrij om deze interviews door te geven.
Je kunt ook helpen om de omvang van de schade door de mRNA-vaccinaties te visualiseren door
vaccinatieschade uit je omgeving in te voeren op vetopedia.org.