"Tre ditë pas vaksinës sime të tretë kundër COVID-19, më 17 janar 2022, humba ndjenjat, dhe kur u zgjova, isha krejtësisht e hutuar
dhe këmbët nuk më mbanin më. Thjesht nuk mundja më të ecja."
"Tek individët e vaksinuar, proteina spike dhe inflamacioni u zbuluan në shumë organe javë e madje muaj pas injeksioneve,
gjë që ishte e lidhur me sëmundje të rënda dhe shpesh fatale."
Por si mund të shpjegohej kjo prodhim i papritur dhe i vazhdueshëm i një proteine të koduar nga mRNA?
Në fund të vitit 2023, Kla.TV publikoi letrën urgjente të Prof. Dr. Sucharit Bhakdi mbi
"rreziqet e pafundme të vaksinave me ARN" në disa gjuhë.
Tani, në fund të marsit 2024, Prof. Dr. Sucharit Bhakdi, Prof. Karina Reiss dhe Dr. Michael Palmer kanë
publikuar një artikull në të cilin gjetjet e reja konfirmojnë të gjitha paralajmërimet e bëra në atë kohë.
Ata shpjegojnë në mënyrë shkencërisht të saktë, por në një mënyrë të kuptueshme për njerëzit pa njohuri të
veçanta, pse të ashtuquajturat vaksina mRNA janë mashtruese dhe jashtëzakonisht të rrezikshme.
Ky artikull i hulumtuar mirë është ideal për t'u ndarë me këdo që ende nuk e ka eksploruar këtë temë në thellësi.
Mund të gjendet si skedar PDF në këtë program për shtypje.
Më poshtë, Prof. Bhakdi e lexon artikullin me zë të lartë për ju.
Ndikimi dramatik që rrethanat e përshkruara nga Prof. Bhakdi mund të kenë mbi ata që tashmë janë
prekur ilustrohet në një raport të mëvonshëm nga Lara.
Ajo është një nga viktimat e panumërta të vaksinimit kundër koronavirusit dhe rrëfen historinë e saj të dhimbshme
në simpoziumin e shtypit të MWGFD-së me titull "Të vaksinuar, të dëmtuar, të mohuar... dhe tani çfarë?" Prof.
Të dashur bashkëqenie njerëzore. Të dashur familje njerëzore, kam diçka shumë, shumë të rëndësishme për t'ju thënë.
Bëhet fjalë për zbulimin më të fundit të ADN-së në vaksina.
Pse vaksinat me ARN janë mashtruese dhe jashtëzakonisht të rrezikshme tani është tema e diskutimit.
Kromozomet janë librat e jetës, që përmbajnë receta të koduara në ADN për prodhimin e molekulave të proteinave.
Nëse është e nevojshme, hapet libri përkatës dhe bëhet një kopje e recetës së dëshiruar.
Kjo kopje është mRNA.
Ai kontrollon prodhimin e proteinës dhe më pas hidhet.
Vaksinat me RNA janë të ngjashme me këto kopje me jetë të shkurtër të recetave kromozomale; por ndryshe nga ato, ato
shkaktojnë prodhimin e proteinave që nuk i përkasin trupave tanë.
Në vend të kësaj, ato nxisin formimin e antigjeneve të huaja, siç është proteina spike e SARS-CoV-2.
Çdo injeksion i këtij lloji të vaksinës furnizon më shumë se një miliard kopje (molekulet e mRNA-së).
Prodhimi në masë i mRNA-së së vaksinës kërkon disponueshmërinë në masë të recetës së ADN-së.
Si mund të arrihet kjo?
Metoda e përdorur për të zgjidhur këtë problem është një gur themeli i inxhinierisë gjenetike.
Miliardat dhe triliona kopje të recetave të ADN-së origjinojnë nga bakteret.
Recetat përmbahen në kromozome të vogla bakteriale të quajtura plazmide.
Qelizat bakteriale mund të ndahen çdo 20 minuta, që do të thotë se numri i qelizave rritet tetëfish çdo orë.
Në këtë mënyrë, nga një kulturë likuid mund të mblidhen pafundësisht baktere në vetëm disa ditë, dhe çdo qelizë
bakteriale do të përmbajë shumë kopje të plazmidit në fjalë.
Plasmidet janë të lehta për t'u manipuluar.
Recetat e huaja, dmth gjenet që kodojnë proteinat virale, për shembull, mund të futen.
Pas shumimit bakterial, plazmidet mblidhen dhe më pas përdoren si shabllone për prodhimin e kopjeve të mRNA-së.
Molekulat e ARN-së më në fund paketojnë në globula të vogla yndyre të quajtura nanopartikula lipidike (LNPs).
Komponentët kryesorë të LNP-së prodhohen sintetikisht dhe dihet se janë vetë toksikë.
Për më tepër, përbërësit e veçantë lipidikë të përdorur nga Pfizer/BioNTech dhe Moderna as nuk ishin testuar
tek njerëzit, përpara se vaksinat me mRNA nga të dy prodhuesit të merrnin miratimin e emergjencës.
Kjo paraqet një rrezik shëndetësor të pakundërshtueshëm dhe krejtësisht të panevojshëm.
Paketimi LNP i RNA-së e mbron atë nga shkatërrimi, duke i lejuar të arrijë në të gjitha
organet e trupit përmes rrjedhës së gjakut.
Atje, LNP-të veprojnë si kuaj të Trojës.
Ato thithen nga qelizat dhe mRNA lirohet.
Kjo pasohet nga prodhimi i proteinës spike.
Kjo më pas nxit përgjigjen imune, duke përfshirë formimin e antitrupave specifikë që janë
projektuar për të na mbrojtur nga infeksionet e ardhshme.
Megjithatë, sistemi imunitar njeh dhe shkatërron qelizat e trupit që prodhojnë proteina të huaja.
Natyrisht, kjo ndodh kur qelizat tona infektohen me viruse.
Kjo aftësi për të njohur proteinat e huaja si të tilla është tashmë e pranishme që në lindje.
Na mbron gjatë gjithë jetës sonë, pasi qelizat e infektuara me virus eliminohen në mënyrë efektive në këtë mënyrë.
Ai nuk mund të shtypet.
Prandaj, kur mRNA që kodon një proteinë të huaj futet në një qelizë, ajo qelizë sulmohet nga sistemi imunitar.
Refuzimi i organeve të transplantuara ilustron këtë fakt themelor.
Nëse merr veshkën time, do ta refuzosh.
Ti merr veshkën time të dytë, dhe refuzimi i dytë pason, vetëm këtë herë më shpejt dhe më i zemëruar.
Të njëjtat parime qëndrojnë në themel të efekteve dëmshme që rriten vazhdimisht nga injeksionet e përsëritura të vaksinës.
Numri i kopjeve të RNA-së të paketuar në LNP që administrohen me çdo injeksion është i jashtëzakonshëm.
Miliarda qelizash në të gjithë trupin do të sulmohen nga sistemi ynë imunitar.
Ky sulm mund të ndalet vetëm pasi të ketë ndaluar prodhimi i proteinës së huaj.
Por sa do të zgjasë kjo?
Vetëm disa ditë, siç na kanë siguruar vazhdimisht prodhuesit e vaksinave dhe autoritetet rregullatore?
Gjatë dy viteve të fundit janë bërë vëzhgime alarmuese që nuk përputhen me këtë pretendim.
Tek të vaksinuarit, proteina spike dhe inflamacioni u zbuluan në shumë organe javë e madje muaj pas injeksioneve ,
gjë që ishte e lidhur me sëmundje të rënda dhe shpesh fatale.
Por si mund të shpjegohej kjo prodhim i papritur dhe i vazhdueshëm i një proteine të koduar nga mRNA?
Një përgjigje e besueshme, por alarmuese, u ofrua nga zbulimi i bërë nga McKernan dhe
kolegët e tij, të cilin e publikuan një vit më parë.
Ne tashmë kishim diskutuar se mRNA formohet nga shabllonet e ADN-së së plazmidit gjatë prodhimit të vaksinës.
Para se mRNA-ja të paketohet në LNP, kjo ADN duhet së pari të hiqet.
Përndryshe, ADN-ja e plazmidit mund të mbyllet në globulat lipidike së bashku me ARN-në.
McKernan zbuloi se ky hap thelbësor i heqjes së ADN-së së plazmidit nuk ishte kryer me kujdes.
Sasi të tepërta të ADN-së plazmidore u gjetën në shumë serira të vaksinave të Pfizer dhe Moderna.
Gjetjet e Kevin McKernan u minimizuan nga rrjedha kryesore kolektive.
Autoritetet rregullatore deklaruan se prodhuesit i kishin informuar për praninë e ADN-së; megjithatë, kjo
nuk i pengoi të jepnin miratimin, pasi vlerat e raportuar ishin nën kufijtë e vendosur nga OBSH.
Por nga vijnë këto kufij?
Agjencia Evropiane e Barnave (EMA) kishte vendosur një kufi prej 10 nanogramë ADN për dozë vaksine.
Ajo iu referua një raporti të OBSH-së nga viti 1998.
Ky raport teknik thotë: "Bazuar në njohuritë aktuale, ADN-ja nga linjat qelizore të vazhdueshme deri në 10 ng për
dozë të pastruar tani mund të konsiderohet e pranueshme."
Kufiri i ri i sipërm nuk zbatohet për produktet e nxjerra nga qelizat mikrobiale, linjat
qelizore diploide ose kulturat primare qelizore.
Ne shohim që raporti i OBSH-së bën dallimin midis dy llojeve të ADN-së.
Njëri konsiderohet më i rrezikshëm se tjetri, dhe sasia e tyre prandaj kufizohet në vlerën e përcaktuar.
Por në cilën nga dy kategoritë bën pjesë ADN-ja plazmidike e përfshirë në vaksinat me mRNA – në atë
më të rrezikshmen apo në atë më pak të rrezikshmen?
Ai në të vërtetë nuk i përket asnjërës prej kategorive, sepse udhëzimi i OBSH-së nënkupton se çdo ADN që përmban një ilaç ose
vaksinë nuk është gjë tjetër veç kësaj: ADN "e zhveshur", thithja e së cilës në qelizat e trupit tonë do të jetë shumë joefikase.
Në kontrast, megjithatë, ADN-ja kontaminuese në vaksina do të jetë e paketuar në LNP, ashtu si mRNA-ja.
Kjo paketim rezulton në një përthithje shumë më efikase të ADN-së në qelizat e trupit tonë .
Prandaj do të kishte qenë e nevojshme të përcaktohej një kufi "i sigurt" për ADN-në e mbështjellë me LNP duke
përdorur eksperimente të reja, të planifikuara me kujdes.
Por le të supozojmë se kufiri i vendosur nga EMA është i pranueshëm.
Ku po na çon kjo?
Në raportin e saj të përmendur më sipër , EMA pretendon se të gjitha mostrat e vaksinës që mori nga Pfizer/BioNTech para
miratimit i përmbushnin kufijtë e EMA-së për ADN-në e mbetur.
Megjithatë, është e qartë se EMA nuk siguroi kontroll të vazhdueshëm të cilësisë pas miratimit, dhe e njëjta gjë vlen
për të gjitha autoritetet e tjera rregullatore në mbarë botën.
Kjo mund të përfundohet nga gjetjet e Kevin McKernan, sipas të cilave përmbajtja e ADN-së në të gjitha seritë e vaksinës të
testuara tejkalon kufirin e vendosur nga OBSH-ja dhe EMA-ja.
Kjo na çon në realizimin e pabesueshëm dhe tronditës se këto vaksina katastrofike u prodhuan pa asnjë kontroll fare
dhe se qindra miliona njerëz u injektuan me lote vaksinash që shkelën në mënyrë të rëndë kushtet e miratimit.
Tani është e ndaluar të injektohet një ilaç që nuk përputhet me specifikimet e përcaktuara në autorizimin e tregtimit.
Injektimi i vazhdueshëm i këtyre vaksinave është, prandaj, asgjë më pak se një akt kriminal.
Kjo tregon sa larg kanë shkuar qeveritë tona në injorancën e tyre të zymtë, që ia kanë bërë
këtë qytetarëve të tyre dhe vazhdojnë ta bëjnë.
Shënim: Autoritetet përkatëse në vendet perëndimore kanë refuzuar aktivisht të hetojnë
nëse ekipi i McKernan mund të ketë të drejtë.
Në vend të kësaj, ata këndojnë njëzëri: ADN-ja madje nuk do të gjejë rrugën e saj brenda qelizave.
Dhe nëse ndodh kështu, aty do të shpërbëhet dhe do të shkatërrohet shpejt.
Për më tepër, bërthama e qelizës është e ndarë nga citosoli i qelizës me një membranë të papërshkueshme,
kështu që ADN-ja e huaj kurrë nuk mund të hyjë në bërthamë për të kryer funksionin e saj atje.
E vetmja gjë e mirë në këtë histori të frikshme është se autoritetet përgjegjëse tani janë zbuluar.
Janë në mbrojtje të fundit, dhe kjo është e dukshme për të gjithë.
Institucionet shtetërore janë dukshëm në aleancë me autorët e këtij krimi monstruoz.
Gjetjet e McKernan-it duhet të ndezin alarmin për këdo që ka edhe njohurinë më të vogël të biologjisë.
Është e qartë se ADN-ja plazmidike e mbështjellë me LNP do të hyjë në qelizat tona me efikasitet të lartë.
Membrana bërthamore nuk mund të mbrojë kromozomet në mënyrë të vazhdueshme; ajo shpërbëhet gjatë çdo ndarjeje
qelizore, dhe ADN-ja e huaj pastaj inkorporohet në bërthamat e sapoformuara të qelizave bijë.
Vetëm ky marrje është i mjaftueshëm për të nxitur prodhimin afatgjatë të proteinave të koduara – integrimi në
ADN-në e kromozomeve tona nuk është i nevojshëm për këtë .
Nga ana tjetër, nëse një integrim i tillë ndodh, ai paraqet rreziqe shtesë.
Gjetjet e McKernan-it që atëherë janë konfirmuar nga laboratorë të tjerë në Shtetet e Bashkuara dhe në Kanada.
Tani raportojmë për eksperimente të mëtejshme të kryera nga një ekip studiuesish gjermanë
me përvojë mbi disa seri të vaksinës BioNTech.
Rezultati fillestar: Ashtu si më parë, në të gjashtë mostrat e shqyrtuara u zbuluan sasi të mëdha ADN-je bakteriale.
Të gjithë elementët gjenetikë që McKernan i kishte gjetur më parë në plazmid u identifikuan edhe këtu.
Kjo vlen edhe për të ashtuquajturin promotor SV40, një element shumë i veçantë ekzistenca e të cilit ishte fshehur
nga publiku dhe gjithashtu nga autoritetet rregullatore.
Pse Pfizer dhe BioNTech inkorporuan promotorin SV40 në plazmidin e tyre është një pyetje jashtëzakonisht interesante.
Ky element nuk është i nevojshëm për prodhimin e mRNA-së së gjembit, dhe ende nuk është i pranishëm në
plazmidin që përdor Moderna për prodhimin e vaksinës.
Megjithatë, promotori i SV40 ka aftësinë magjepsëse të kontrabandojë veten dhe sekuencat e ADN-së të
bashkangjitura përmes një membrane bërthamore të paprekur, madje edhe në qelizat që aktualisht nuk ndahen.
E lëmë në dorën tuaj të mendoni se çfarë do të thotë kjo.
Pyetja tjetër është: A mund të futet ADN-ja e plazmidit në qelizat njerëzore dhe të qëndrojë aty për një kohë të gjatë?
Përgjigjja është po!
Ekipi i kërkimit zbuloi se marrja e ADN-së ndodh shpejt dhe se ajo mbetet në qeliza për shumë ditë më pas, duke
mbetur e zbulueshme edhe pas një cikli ndarjeje qelizore.
Kërkesa se ADN-ja e gëlltitur shkatërrohet shpejt është, prandaj, krejtësisht e rreme –
ajo përbën dezinformim mjekësor të rrezikshëm.
Tani ka shumë precedentë për futjen e ADN-së së huaj në librin e jetës, në kromozomet e qelizave dhe të kafshëve laboratorike.
Pasojat e mundshme janë të shumta dhe të paparashikueshme.
Një ndërprerje në mekanizmin e rregulluar me kujdes që kontrollon ndarjen dhe zhvillimin e qelizave mund të çojë në kancer.
Ndryshimet në gjenet që funksionojnë si pjesë e sistemit imunitar mund të çojnë në keqfunksionimin e tij.
Shkatërrimi i gjeneve në qelizat e trurit mund të shkaktojë çdo sëmundje neurologjike të mundshme.
Nëse ADN-ja e huaj futet në kromozomet e spermës ose të vezëve të fekonduara, karakteristikat e
ndryshuara që rezultojnë do të jenë të trashëgueshme.
Kjo na sjell te pyetja jonë e fundit:
A duhet të shqetësohemi që ADN-ja bakteriale nga vaksinat mund të inkorporohet gjithashtu në kromozomet njerëzore?
Për të sqaruar këtë pyetje, ekipi gjerman dërgoi kulturat e qelizave të trajtuara me vaksinën te Kevin,
duke kërkuar sekuencim të plotë të ADN-së së qelizave.
Rezultatet mund të shihen në Substack-un e Kevinit .
Përgjigjja është edhe një herë: po!
Dëshmitë për ADN-në bakteriale në kromozomet e qelizave të tilla janë aktualisht pothuajse të plota.
Nëse kjo ndodh në qeliza të izoluara, a ka ndonjë arsye të dukshme pse nuk duhet të ndodhë edhe në trup?
Këtë herë, dhe vetëm këtë herë, përgjigjja jonë është jo.
Sot, këtu dhe tani, përballemi me realizimin se qeveritë në mbarë botën kanë nisur një program satanik që ka gjymtuar, vrarë dhe
modifikuar gjenetikisht miliona njerëz të pafat në mbarë globin.
Dhe ky program pritet të zgjerohet; OBSH ka ndërmend të zëvendësojë vaksinat konvencionale në mjekësinë njerëzore dhe
veterinarinë me përgatitje injektuese mRNA në të gjitha rastet.
OBSH-ja na thotë se vaksinat kundër COVID-it kanë dëshmuar sigurinë e tyre në një mënyrë kaq mbresëlënëse, saqë
testimi i kujdesshëm i vaksinave të ardhshme me ARNm kundër patogjenëve të tjerë nuk është më i nevojshëm.
Por asgjë nuk mund të jetë më larg së vërtetës se kjo deklaratë e zymtë e falimentimit të shkencës mjekësore.
Të dashur bashkëqytetarë, për hir të vetë jush dhe të të dashurve tuaj, mos harroni kurrë këtë gjë:
Shprehja e një antigjeni të huaj në një qelizë të trupit tonë gjithmonë do të çojë në një
sulm nga sistemi imunitar ndaj asaj qelize.
Duke qenë se çdo vaksinë e re mRNA kodon antigenin e saj të huaj, secila prej tyre gjithashtu do të shkaktojë dëm, ashtu siç kemi
parë me vaksinat gjenetikisht të inxhinieruara kundër COVID-19.
Dhe si më parë, ky dëmtim do të përkeqësohet me çdo rifreskim.
Kontaminimi i vaksinave me mRNA është gjithashtu shumë i mundshëm të jetë norma, pasi nuk ekziston asnjë metodë me kosto efektive
për të ndarë në mënyrë të besueshme mRNA-në e prodhuar në masë nga plazmidet – dhe në çdo rast, duket se askush nuk
po monitoron përputhshmërinë me ndonjë standard prodhimi.
Programi i OBSH-së është një kërcënim për njerëzimin.
Kërcënon TY dhe të dashurit e tu.
Popuj të botës, bashkohuni dhe na shpëtoni nga kjo marrëzi kriminale!
Le të ndalojmë vaksinat mRNA – le të ndalojmë OBSH-në!
Përshëndetje, emri im është Lara dhe sot do t'ju tregoj historinë time.
Unë jam Lara.
Unë jam Lara dhe një muaj më parë mbushura njëzet vjeç.
Unë jam Lara, kam njëzet vjeç, dhe dy javë para ditëlindjes sime të tetëmbëdhjetë, papritmas nuk mund të ecja.
Tre ditë pas marrjes së vaksinës sime të tretë kundër koronavirusit, më 17 janar 2022, humba ndjenjat,
dhe kur u zgjova, isha krejtësisht i hutuar dhe këmbët nuk më mbanin më. Thjesht nuk mund të ecja më.
Nuk do ta harroj këtë datë së shpejti.
Pas një ore, edhe unë fillova të kem vështirësi në frymëmarrje, dhe pastaj më dërguan në spitalin e fëmijëve.
Po.
Në periudhën e mëvonshme, gjendja ime nuk ndryshoi shumë.
Edhe duart e mia nuk mund të kapnin sende si duhet.
Kalova ditët e mia në shtrat.
Leximi ishte i pamundur sepse me fjalën e tretë të fjalisë kisha harruar tashmë dy fjalët e para...
Muzika dhe videot më bënin shoqëri.
Në përzierje u shtua inkontinenca, një fjalë që madje as nuk e dija.
Qëndrova në shtrat për katër muaj.
Sapo kisha mbushur tetëmbëdhjetë vjeç.
Për mua, ajo do të kishte qenë koha për të dalë, për t'u takuar me miqtë dhe për të shijuar lirinë time.
Por isha i lidhur në një shtrat.
Miqtë i thanë lamtumirë njëri pas tjetrit.
Nga njëra anë, më dhemb shumë, por nga ana tjetër, çfarë duhet të bësh me dikë që thjesht qëndron në shtëpi?
Nuk mund t'i shpjegoj vetes gjithë vuajtjet e mëvonshme.
Do të tejkalonte këtë afat kohor.
Do ta përshkruaj me fjalë kyçe.
Akupunktura më riktheu në këmbë.
Po përsëris vitin në shkollë.
Po bëj dy udhëtime të shkurtra, në Paris dhe Romë. Urra!
Por shtatori 2022... Një lodhje plumbore përhapet.
Rilapset po fillojnë.
Nuk mund të shkoj përsëri.
Po përpiqem të përsëris klasën. Nuk po funksionon.
Ndryshimi i llojeve të shkollave, mirë.
Më nuk ka kolegj për vitet e fundit të shkollës së mesme.
Por ndryshimi është i mirë.
Do të marr një bastun me dy këmbë, që të mund të shkoj në shkollë edhe në ditët e këqija.
Filloi periudha e ashtuquajturave rikthime të përsëritura.
Kallamët nuk më ndihmojnë më sepse jam bërë shumë i lodhur për to.
Duhet të pranoj atë që kurrë nuk e kam dëshiruar: karrocën me rrota.
Por unë mund të shkoj në shkollë.
Pastaj unë jetova në një lloj ritmi të rikthimit.
Tani kam mësuar të jetoj me këto rikthime.
Që nga ajo ditë në janar 2022, jeta ime ka qenë si një rollercoaster:
Rënie, pushim, rënie e pjesshme, pushim, rënie e rëndë, pushim.
Nuk është e lehtë. Por unë mund ta bëj. Dua ta bëj.
Kam shumë ëndrra.
Gjatë këtyre dy viteve, kam qenë veçanërisht i preokupuar me diçka që mund të duket e parëndësishme.
Nuk e dija se çfarë kisha.
Askush nuk e dinte.
Më kujtohet dita kur nëna ime zbuloi në internet se sëmundja ime pa emër, në fund të fundit, kishte një
emër: sindroma pas vaksinimit, sindroma pas vaksinimit.
Tani mund të qesh për këtë. Sepse në të vërtetë nuk është emri i një sëmundjeje.
Por unë isha i lumtur.
Tani e di pse ishte kaq e rëndësishme për mua.
Sepse dikush papritmas më kishte parë. Dhe gjendja ime kishte një emër.
Sepse ndava sëmundjen time me të tjerët.
Nuk isha më vetëm.
Dhe ishte çliruese.
Pas shumë ekzaminimesh, të cilat gjithmonë përfundonin me përfundimin se "gjithçka është normale", më në fund kam dy
diagnoza: neuropati e fibrave të vogla dhe sindroma e lodhjes.
Gjatë këtij udhëtimi të gjatë, nuk kam pasur vetëm përvoja të këqija me kujdesin mjekësor.
Disa mjekë ishin vendimtarë.
Më ke ndihmuar pak më tej, dhe të falënderoj nga thellësia e zemrës sime.
Unë jam ende në roller coaster.
Nuk ka përfunduar.
Por tani është bërë më i sheshtë.
Shpresoj që të mbetet kështu.
Dhe shpresoj që në një moment të jem në gjendje të zbres plotësisht nga kjo rollercoaster.
Do të ishte mirë të qëndroja në tokë me këmbët e mia funksionale.
Vazhdo të hulumtosh!
Ne të gjithë kemi nevojë për perspektivë. Dhe kam nevojë për ty. Faleminderit.
Shoqata MWGFD ka zhvilluar intervista të tjera mbresëlënëse dhe prekëse me njerëz që janë dëmtuar nga
vaksinat mRNA në serinë "të vaksinuar, të dëmtuar, të mohuar".
Ju mund t'i gjeni këto nën lidhjen e shfaqur.
Duke qenë se teknologjia e mRNA-së do të përdoret edhe për vaksina të tjera – ose, më saktë, për terapi
gjenetike – është edhe më e rëndësishme të bëhen publike këto raporte dramatike për dëmtimet nga vaksinat.
Ju lutem ndihuni të lirë t'i ndani këto intervista.
Ju gjithashtu mund të ndihmoni në nxjerrjen në pah të shkallës së dëmeve të shkaktuara nga vaksinimet me mRNA, duke regjistruar
çdo dëmtim nga vaksinimi në zonën tuaj në vetopedia.org.